DE BASIS is een set van minimale eisen die gesteld worden aan de digitalisering van erfgoed. "En hoe verhoudt zich dat tot bijvoorbeeld MUSIP en AdLib?", vraag ik me dan af. En wat zegt digitalisering over toegankelijkheid, of publieksparticipatie. Ik vind het jammer dat digitalisering (ontsluiten collectie) nog zo vaak gescheiden wordt van de communicatieve doelstelling.

De set eisen van DE BASIS heet gebaseerd te zijn op de kennis en ervaring van erfgoedprofessionals. DE BASIS geeft de ondergrens aan waaraan elke erfgoedinstelling zou moeten voldoen bij digitalisering. DE BASIS staat voor kwaliteit in digitaal erfgoed.

Interessant is nu dat DE BASIS ook een wiki heeft. Met deze wiki wil Digitaal Erfgoed Nederland (DEN) expertise verzamelen en actueel houden en de discussie daarover stimuleren en transparant tonen.

DEN en DE BASIS
DEN bevordert de samenwerking tussen de erfgoedinstellingen door het delen van kennis over ICT, zodat de inzet van ICT bij het creëren en onderhouden van de digitale collectie optimaal is. Het gebruik van ICT-standaarden levert een efficiëntie- en effectiviteitsslag op bij de digitalisering van erfgoedcollecties.

Discussieer mee of volg de discussie over DE BASIS voor vervaardiging en digitale duurzaamheid via wiki.den.nl
U kunt tot 1 september 2008 reageren op het voorstel. Daarna wordt in samenspraak met een DE BASIS officieel vastgesteld.

Meer weten: Kijk op www.den.nl/debasis

En laat s.v.po. even weten wat je er van vindt.

Crossmedia is allang geen nieuwtje meer. Crossmediale (reclame)campagnes komen we steeds vaker tegen (bijvoorbeeld BomChickaWahWah van Axe) en veel merken en titels (Autoweek, Telegraaf, BMW) weten hun communicatieve doelstellingen op crossmediale wijze te vertalen. Musea zijn bij uitstek geschikt voor een crossmediale aanpak: de koppeling van een locatie (en een tentoonstelling als 'event') aan bijvoorbeeld een printuiting (brochure, gids), een website, een audiotour, locatieve media (PDA, augmented reality) werkt goed. Ook Web 2.0 toepassingen zijn goed inzetbaar, zoals te zien valt bij het Brooklyn Museum, the Indianapolis Museum of Art, Powerhouse Museum en de Tate Gallery. Toch is niet iedereen er even bekend mee. Wat is nu precies een crossmediale strategie en hoe pak je dat aan? Wat is er zo bijzonder aan Web 2.0 toepassingen, waarom werkt het? Waarom storytelling, en hoe zit dat met participatie van publiek, en met contextualisering?

Om tegemoet te komen aan zulke vragen start ik in augustus / september (samen met Simone Stoltz) met het geven van trainingen, cursussen en coaching, o.a. op het gebied van crossmedia & erfgoed (en e-Cultuur). Desgewenst ontwikkel ik voor musea en andere erfgoedinstellingen crossmedia concepten en begeleid ik ook de realisatie daarvan. Ik hoop daarmee de ontwikkeling van crossmediale toepassingen binnen de erfgoedsector te bevorderen.

Tien minuten later was de eerste versie van dit weblog ontstaan. Ruim twee maanden later was de module afgerond en hadden we inmddels een weblog dat met enige regelmaat geupdate werd. Een weblog dat ook al door anderen (externen) bezocht werd. Een weblog dat ook een ondersteunende functie had tijdens de lessen en meteen ook een archief functie: iedereen kon er van alles op terugvinden.

Ik bleef posten op het weblog en nodigde de studenten uit dat vooral ook te blijven doen. Op een enkele post na gebeurde dat niet, begrijpelijkerwijs.
Een paar maanden later trad Simone Stoltz toe als auteur op het weblog. Samen vormen we nu de (hoofd)redactie. En inmiddels zijn we bezig met plannen voor vernieuwing en uitbreiding van het weblog.

Nu, zeven maanden later, zijn we de grens van 10.000 unieke views gepasseerd. De aandacht voor het weblog neemt nog steeds toe en daarmee ons enthousiasme om er een inspirerend en professioneel weblog over e-cultuur, nieuwe media en erfgoed van te blijven maken.

Bedankt voor de aandacht en de bijdragen en graag meer daarvan in de toekomst...

De afgelopen jaren is het Brooklyn Museum bezig geweest om het bestaande on-line publiek nog meer te betrekken en een (inter)actieve web community te bouwen (2006). Tijdens Museums and the Web 2007 werd dat in een presentatie en bijbehorende paper al besproken: "Building an On-line Community at the Brooklyn Museum: A Timeline". In dat jaar werd na aanzienlijke successen besloten de community een geeigende omgeving te bieden door bijvoorbeeld FlickR en YouTube te integreren in de website van het Brooklyn Museum.
Inmiddels zijn ze doorgegaan met die ontwikkelingen, waaronder bloggen, een Facebook applicatie, een YouTube video competitie en een experiment met Twitter

Shelley Bernstein begon in haar presentatie over bloggen. Ze is van mening dat openheid in blog cruciaal is en er voor zorgt dat er andere gesprekken gaan plaatsvinden, een soort gesprekken dat voordien niet mogelijk was geweest. Waar het weblog van het Brooklyn Museum voorheen een meer officiële toon aanhield, het instituut zelf was aan het woord, werd de schrijfstijl gewijzigd naar een persoonlijker toon. Dit kwam het bezoek en de reacties ten goede; nu verschenen er commentaren op informatie die voordien niet in het museum aanwezig was.

Over de video competition (via YouTube) zei Shelley dat er nogal een drempel is voor het maken van een video. Niet iedereen kan het zomaar, het kost veel moeite en inspanning. En het is de vraag wat zulke user generated content oplevert. Toen er op gegeven moment een video geplaatst werd met de titel "art thief" dacht ze dat dit het einde van het project zou betekenen. Ze vreesde voor een video waarin te zien zou zijn hoe makkelijk een kunstwerk gestolen kan worden. Maar het bleek heel anders uit te pakken. De video representeert het museum als een leuke plek om te zijn. Regelrechte promotie voor het museum dus, op een speelse manier, door bezoekers zelf en een betere ambassadeur kun je niet treffen. Dergelijk content zou nooit vanuit het museum zelf bedacht en gemaakt kunnen zijn, volgens Shelley, wat een pleidooi is om ondanks de risico's in te zetten op user generated content.

Een ander voorbeeld is de groep op Flickr, waarbij bezoekers zelf hun foto's kunnen toevoegen van het museum en de daar aanwezige werken. Het idee was daarbij "waarom nodigen we niet tien professionele fotografen uit om volgens eigen inzicht de werken vast te leggen. Dat gaf een zeer persoonlijk beeld van de kunstwerken. Heel verschillend van de stndaard fotografie die in het museum gebruikelijk was (deskundig, maar saai). Door de andere focus droegen de foto's bij aan een heel andere beleving van de kunstwerken. Met gebruikmaking van alle foto's werd een video samengesteld. Dat gaf een representatie van het museum vanuit het perspectief van de bezoeker (gebruiker): hun museum. Een aanvullend en verrijkend perspectief.

Het project art share maakt gebruik van Facebook: je kunt mensen leren kennen door de keuze van de kunstwerken die ze aan hun profiel toevoegen. Ook kunstenaars wordt gevraagd hun kunstwerken bij hun facebook account te uploaden. Het Walker Art Center maakt ook deel uit van Art Share.

Bij het project Click wordt gebruik gemaakt van "The Wisdom of Crowds" (James Surowiecki). De oproep is eenvoudig: geef je mening. Het museum vertrouwt erop dat de bezoekers goeie werken kiezen en hun mening goed weten te verwoorden. Het is wel belangrijk dat er regels zijn bij zo'n project, hoe duidelijker (eenduidiger) hoe beter.

Op de vraag hoe je curatoren betrokken krijgt bij zulke processen (bijvoorbeeld het bloggen), gaf Shelley het antwoord dat het helpt om voor curatoren te posten (aan de hand van de informatie die ze geven) zodat het ze weinig tijd en (technische) inspanning kost. Het helpt om ze daarbij te coachen. Ook heeft het zin om vooral jonge curatoren te laten bloggen, waardoor die een voortrekkersrol krijgen en het proces op gang helpen. Vervolgens benadrukte ze de "multi-autor approach": de werklast verdelen. Verder is het een kwestie van slim verleiden.

Dinsdag vertrokken we bijtijds (7:30) met de bus naar Ottawa voor een excursie naar 3 instellingen: the Canadian Museum of Nature, the Science and Technology Museum en de National Research Council. Ook van deze excursie zal ik een kort verslag plaatsen. Het is interessant om de verschillen te merken in de benaderingswijze van de instellingen als het om online communicatie gaat, betrokkenheid vragen van bezoekers, collectie tonen etc. Vooralsnog boden deze musea geen nieuwe inzichten, maar wel inspiratie.

Van verschillende sprekers op de conferentie staan al papers online. Op het New Media Initiatives Blog zijn ook verslagen van conferentie te vinden.

Eén van de conclusies die Pascal trekt is dat we in Nederland (schoorvoetend) blij moeten zijn met een percentage van 17% dat actief content creëert op het internet (tegen 10% gemiddeld in Europa). Hoewel Nederland zich daarmee Europees Web 2.0 koploper kan noemen, vindt hij het percentage aan de lage kant.
Het betekent evenwel voor Nederland bijna eenvijfde deel van de bezoekers / gebruikers en ik vind dat wel een behoorlijke grote groep. Deze voorsprong van Nederland kan ook door erfgoedinstellingen goed benut worden om te (blijven) innoveren op het gebied van ontsluiting, participatie en co-creatie en zo een vooraanstaande positie in te nemen. Ik ben benieuwd hoe anderen daar over denken: is 17% nu een hoog of laag aantal en kunnen Nederlandse erfgoedinstellingen hun voordeel doen met deze bereidwilligheid tot participatie?

 
Er zijn een paar (technische en contextuele) zaken die meteen van belang zijn bij de koppeling tussen locatie en mobiliteit, o.a. vindbaarheid en verbindbaarheid, mapping, tagging. Over dit soort zaken (en nog veel meer) ging de Mobile City Conferentie, die plaatsvond op 27 en 28 Februari in het NAi in Rotterdam.

Mobile City Conferentie
Ik volgde de 2^e dag van de Mobile City conferentie met diverse lezingen en voorbeelden over zowel mobiliteit (sociaal geografisch) als toepassingen van en voor mobiele media.

De website van de Mobile City Conferentie geeft daarover een inzichtelijke tekst: “Hoe verandert de mobiele telefoon onze relatie met de stad? Wat is de invloed van GPS-navigatie op onze ervaring van ruimte en plaats? Wat betekent dit voor onze ideeën over mobiliteit? Wat betekent de opmars van mobiele informatie-, communicatie- en identificatiediensten voor de manier waarop wij met elkaar samenleven in de stad? En hoe kunnen architecten, stedenbouwkundigen en nieuwe media-ontwerpers hierop inspelen?”“De fysieke, geografische stad met z’n pleinen, buurten en kruispunten is het afgelopen decennium doorregen geraakt met de ‘virtuele ruimtes’ van elektronische communicatie-, informatie- en observatienetwerken zoals GSM, GPS, CCTV, UMTS, WIFI, RFID, etc. Tegelijkertijd wordt het virtuele domein in toenemende mate fysiek. Er wordt wel gesproken over een “internet der dingen”. Een ander voorbeeld hiervan is de opmars van ‘pervasive games’: digitale games met een fysieke component in de stedelijke ruimte. Kunnen we nog langer spreken over de stad als een puur fysieke ruimte? Of over de digitale wereld als uitsluitend ‘virtueel’? De fysieke stad en het digitale domein versmelten steeds meer tot een nieuwe “hybride ruimte”. Deze ruimte wordt vormgegeven door sociale processen die gelijktijdig plaatsvinden in zowel digitale als fysieke omgevingen. Wat is de invloed van deze ontwikkelingen op onze perceptie van tijd, ruimte en plaats, op noties van burgerschap en identiteit?”

mobiele platforms en zoekgedrag
Ik vind dat we deze vraagstelling makkelijk kunnen doortrekken naar de culturele sector en met name musea. In een vorig artikel over mobiele platforms noemde Chris, naast mogelijkheden voor musea / erfgoedinstellingen (en denk dan bij mobiele media ook aan locatie-gerelateerde media), terecht de moeilijkheid van het ontwikkelen voor een diversiteit aan devices en bijbehorende besturingssystemen.
Ik gebruik zelf mijn mobiel in geval van nood om mijn gmail te bekijken, maar zelden om iets te zoeken. Het duurt lang en mijn abonnement heb ik er niet echt op uitgezocht. Dat betekent fiks betalen voor een beetje gemak. Een informatieve video over mobiel zoeken kwam ik tegen bij Marikaya.

verslagen (en voorbeelden) van Mobile City Conferentie
Ook bij de publieke omroep wordt er geexperimenteerd met locatieve media. Programmamaker Bert Kommerij van de RVU experimenteerde afgelopen jaar al wel met de locatieve "documentaire". Flick Radio gaat over een man die verdwaalt in deze grote groep. (Inmiddels meer dan 2 miljard foto's.) Hij ontmoet een reislustige Engelsman, een Franse dichter, een Portugees die alleen maar cactussen fotografeert, een masochistische Sissy, en een Amerikaanse teenager: Kendra
Flick Radio speelt zich af in de snelst groeiende groep ter wereld. Deze gemeenschap vind je op het internet en heet www.flickr.com.

Op het Master of Media blog geeft Twan Eikelenboom een goed verslag van de speech van Christian Nolde, voor mij één van de beste en meest aanstekelijke speeches. Christian Nold sprak over projecten als  Bio Mapping de Stockport Emotion Map, de Newham Sensory Deprivation Map, de Silvertown Affect Map, het project In Popular Terms, de San Francisco Emotion Map en Greenwich Emotion Map .

Andere verslagen van Twan Eikelenboom zijn te vinden eveneens bij Masters of Media (over Tim Creswell) en bij Virtueel Platform (verslag van hele conferentie). Ik wil daarbij speciaal de aandacht vestigen op het Belgische iCity (Hasselt en Leuven) om tot een wireless city te komen en de iProeftuin, wat een geslaagde synthese lijkt tussen cultureel experiment en (city-) marketing en wat ze bij Mediamatic doen met Social RFID. Naar mijn idee twee voorbeelden van de zeer nabije toekomst.

Ook in de media blijft gaming een populair onderwerp voor communities, tijdschriften, tv programma's, beurzen en congressen en nog een enkele LAN party. Gaming is nog steeds booming business, een markt die nog lang niet uitgedoofd lijkt. Ook binnen de erfgoedsector kunnen naar mijn mening de games nog vele mogelijkheden gaan bieden. Door Hogescholen en Universiteiten wordt al ingespeeld op deze kans en ook musea hebben de weg naar de games gevonden.

De TU in Delft en DOK zien ook mogelijkehden voor het onderwijs en bibliotheken en komen op 4 en 5 maart met het congres UgameUlearn; Gaming & New Literacy - Skills for the future. UgameUlearn wil door verschillende lezingen en workshops rondom het thema gaming een voorbeeld zijn voor Nederlandse bibliotheken en onderwijsinstellingen. Aangezien de datum al dichtbij is, zijn de workshops al volgeboekt. Echter in een reactie op een eerder bericht over dit congres geeft Liesbeth Mantel van moqub aan dat de lezingen op 5 maart nog beschikbaar zijn. Wellicht ook voor ons uit de erfgoedsector een nuttige dag om je nog voor aan te melden.

Ik sprak Jacco van Ossenbrugge tijdens de pauze en we hadden het over de vele projecten die bedoeld zijn om data te ontsluiten, waarbij naar mijn idee de meeste projecten in zichzelf besloten zijn; en blijven. Waarom is het zo moeilijk een overkoepelende methode te ontwikkelen die vooral verbindt en ruimte biedt voor (bestaande) context, in plaats van telkens opnieuw het wiel te willen uitvinden met 'nog revolutionairdere spaken en naven'. Wat we dus nodig hebben is een 'verbindend chassis met een flexibele wielophanging'.

Wat doet Multimedian? Samen met de projectpartners Universiteit van Amsterdam, Centrum voor Wiskunde en Informatica (CWI) en Digitaal Erfgoed Nederland (DEN) http://www.den.nl/ ontwikkelt Multimedian het onderzoeksproject N9C Eculture: Cultural Search Engine (met de E-Culture demonstrator).
Doel van het project is te laten zien hoe technologische innovaties voor het semantisch web en voor het presenteren van data ingezet kunnen worden voor betere indexering en zoekmogelijkheden binnen grote, virtuele collecties op het gebied van cultureel erfgoed. Het project richt zich wel op duurzaamheid van metadata door het gebruik van open standaarden.
In het project wordt gebruik gemaakt van bestaande collecties. Wel vindt er omzetting van formats plaats, bijvoorbeeld naar RDF/OWL. Het gebruik van de diverse thesauri wordt hierbij helaas beperkt door licenties. Je zou kunnen zeggen dat het gaat om gecombineerd zoeken in bestaande data en daarbij slimme koppelingen aan te brengen. Dus zoeken naar erfgoedbronnen, zoeken naar collecties, zoeken naar personen (biografische data). Er wordt dan gezocht met vrije zoektermen, met indexlijsten, met voorgeselecteerde zoekacties, met semantische relaties, thematische presentaties, met een landkaart, met een tijdbalk.
De website van Multimedian meldt: "Achterovergeleund in je stoel genieten van het aanbod van musea? Ronddwalen in het digitale depot van je favoriete archief? [...]
De Cultural Search Engine van MultimediaN zorgt voor koppeling van deze databases en brengt zo digitale context in de cultuur. Met deze Golden Demo - gewoon beschikbaar op internet - kan iedereen eenvoudig zoeken naar kunstwerken van bijvoorbeeld postimpressionistische kunstenaars geboren in Europa vóór 1850. De zoekresultaten worden getoond in de context van een tijdlijn, met daarop aangegeven wanneer de gevonden objecten zijn gemaakt. Maar ook hoe dit zich verhoudt tot de periode waarin de betreffende kunstenaars leefden en welke gerelateerde kunststromingen op dat moment actief waren."
Om deze informatie te kunnen aanbieden is een eerste versie van een systeem ontwikkeld dat data uit al deze bronnen combineert.

Naderhand vroeg ik me af hoe Multimedian e-cultuur zich verhoudt tot bijvoorbeeld MUSIP of Cultuur in Context (CiC, Telematica Instituut)? Ik stelde de vragen per mail aan Jacco van Ossenbrugge, die snel met een antwoord kwam.

"Die eerste vraag is makkelijk. MUSIP inventariseert collecties, en heeft vooral beschrijvingen op collectie niveau. Bijvoorbeeld: De prentencollectie van Rijksmuseum bevat zo en zo veel objecten, ze zijn in algemeen goede staat, en er zijn er zo en zo veel gedigitaliseerd. Wij proberen objecten binnen collecties met elkaar in verband te brengen. Waar ik wel naar wil kijken is of wij ook de gegevens van MUSIP in ons systeem kunnen gebruiken, want nu hebben we eigenlijk alleen gegevens over de objecten, en heel weinig of geen informatie over de collecties waar die objecten uit komen."

Bij het Telematica Instituut ligt de verhouding volgens Jacco net weer anders. Telematica stelt: Ontwikkeling van een gemeenschappelijke visie op cultureel erfgoed en de ontsluiting daarvan. 3. Versterking van de digitale infrastructuur cultureel erfgoed door grenzen van instituten, collecties en informatiesystemen te overstijgen. Er lijkt een overlap te zijn, maar ook verschillen.

J.O.: "Die tweede is moeilijker. Die zin "Versterking van de digitale infrastructuur cultureel erfgoed door grenzen van instituten, collecties en informatiesystemen te overstijgen" had ook in onze project beschrijving kunnen staan. Het is moeilijk om het veschil aan te geven, omdat Cultuur in Context nog maar net begonnen is. Een technisch verschil wat mij donderdag op viel is dat ze uit lijken te gaan van één ontologie waar ze al hun objecten mee kunnen beschrijven. Die aanpak, daar hebben wij vanaf het begin van ons project niet in gelooft. Ook lijken zij behalve technische doelen, ook explicitiete organisatorische doelen te hebben, zoals het "verder professionaliseren van de erfgoed professional".
Maar zoals gezegt, het is nog te vroeg. Wij zullen Cultuur in Context goed in de gaten houden, en ik neem aan dat dat wederzijds is."

Dat maakt het inderdaad duidelijker. Ik overschatte wellicht de uitspraak dat ze met het inventariseren ook toegankelijk willen maken. En dan denk ik al snel aan wat Multimedian doet.
Het verschil met tweede zit 'm inderdaad in de ontologie, dat maakt jullie project een stuk flexibeler.
Wat me opvalt aan het filmpje is de feitelijkheid van de gegevens, waar je (zeker voor een kind) meer beleving zou verwachten. Of, voor een volwassene, "Umfeld" in de zin van de collecties waarin ze zich bevinden. Je geeft zelf al aan dat dit een toevoeging zou zijn. Die verwachting wordt ook wel gewekt wanneer het jongetje naar het masker kijkt en na afloop nog even zwaait. Ik ben benieuwd voor welke doelgroep de oplossing vooral bedoeld is. En voor welke doelgroep het filmpje bedoeld is. Daarop heb ik nog geen antwoord, maar het lijken me twee verschillende uitgangspunten.

lees meer:
DEN verslag

presentatie Jacco van Ossenbrugge

projectpagina (DEN)

golden video's van Multimedian

Wie houdt zich bezig met nieuwe media, cultuur, web2.0, musea en erfgoed? En wie doet dat met subsidie, wie doet dat als kennisinstelling, welke organisaties, bedrijven en media (tijdschriften bijvoorbeeld) zijn er zoal? De Reinwardt Academie leidt mensen op tot "museoloog" en zal zich in toenemende mate bezighouden met nieuwe media enerzijds en de verschuiving van musea richting evenementen en experience anderzijds. De Hogeschool van Amsterdam (bijvoorbeeld MiM, maar ook IAM) leidt ook mensen op waarvan jaarlijks een aantal zich zal richten op cultuur. Er is het MediaLAB en het Institute of Network Cultures, maar ook Mediamatic, Nederlands Instituut voor Mediakunst (Montevideo), Waag Society. Bij de laatste heb ik vorige week programmamanager Frank Kresin gesproken, een zeer goed onderlegde en bevlogen persoon. En dan hebben we het alleen nog maar over Amsterdam. Utrecht is ook uitermate actief, net als Rotterdam, Eindhoven, etc. etc.

Wat ik me afvraag: is de versnippering misschien toch normaal of is het echt zo hevig als ik denk? Is die versnippering een voedingsbodem (of zelfs voorwaarde) voor innovatie; vanuit de concurrentie gedachte? Of werkt het juist stagnerend? Is het aan de overheid om daarin een leidende rol te nemen en zo ja, in welke vorm dan? Hoe is de situatie in het buitenland, bijvoorbeeld België (o.a. Vooruit, Cultuurdigitaal, maar ook K&L), Duitsland, Engeland, Verenigde Staten, Japan, Brazilië, China? En kunnen we daar iets van leren of is de Nederlandse situatie zo specifiek dat alleen de Nederlandse oplossing geldt? Het ook niet overal e-cultuur, vooral in België heeft de term post gevat.

Kom alsjeblieft met voorbeelden van organisaties en met voorbeelden van e-cultuur in de praktijk.

Op WMMNA las ik een artikel over een augmented reality systeem, AR Magic System, waarin het mogelijk is om het hoofd van je buurman (of degene die toevallig bij je in de buurt is) op je eigen lichaam je plaatsen. Wel grappig, niet verbazingwekkend en ook niet technisch perfect; verre van dat zelfs.
Maar waarom is het eigenlijk grappig? Is het de karikatuur, is het juist het klungelige karakter, of is het gewoon leuk om je voor te stellen dat je het hoofd van een ander op jouw schouders hebt (maar dat is toch niet echt zo...)?
Ik denk dat het geen kwaad kan om zo'n 'fun-factor' toe te voegen aan de beleving in -bijvoorbeeld- een museum. Sommige dingen moet je nu eenmaal "zelf" doen om ze goed te kunnen ervaren en daardoor doorgronden.

Het artikel op WeMakeMoneyNotArt staat verder, zoals gebruikelijk weer vol met interessante zaken en links. En er zijn nog meer artikelen over Augmented Reality te vinden!

"Packt organiseerde de “2007 Open Source CMS Award” om systemen die samenwerking, distributie van informatie en het opzetten van communities ondersteunen beter op de kaart te zetten. De prijs is toegekend door een jury én stemmen van het publiek op de website van Packt."

Murmur omschrijft het project als volgt:
“[murmur] is a documentary oral history project that records stories and memories told about specific geographic locations. We collect and make accessible people's personal histories and anecdotes about the places in their neighborhoods that are important to them. In each of these locations we install a [murmur] sign with a telephone number on it that anyone can call with a mobile phone to listen to that story while standing in that exact spot, and engaging in the physical experience of being right where the story takes place. Some stories suggest that the listener walk around, following a certain path through a place, while others allow a person to wander with both their feet and their gaze”

Yellow Arrow:
“Yellow Arrow is a spatial annotation project that started in Brooklyn (NY) in which anyone can mark places of interest with sticker and tell a story about it. People place yellow arrows in a public place of their choice. They make a digital photo and post the images with a personal description on the site; these are linked from a map on the website. When other people come across a yellow arrow in a public place, they can call from their mobile phone and access the information from the site. “

Als aanvulling op dit project is vorig jaar een City TXT Tour (sms-rondleiding) ontstaan over de Washington punk rock scene (jaren 80) . Met behulp van je eigen gsm of i-pod kan deze rondleiding Capitol of Punk door de stad gevolgd worden. Muzikanten die betrokken zijn geweest bij deze punk scene, vertellen ieder een verhaal over een specifieke plek. Deze locaties zijn gemarkeerd met een gele pijl met een code. Door de code op te sturen via een sms-je, krijg je direct een videodocumentaire te zien op je i-pod. Op deze manier kun je zelf een eigen rondleiding samenstellen op een interactieve manier.

Ook interessant om te lezen: http://www.bigshinything.com/index.php?s=yellow+arrow

Dit is weer gelieerd aan de Biennale of Electronic Arts in Perth (BEAP). Vooral een statement in het bericht was intrigerend: "the future of digital media doesn’t just include digital media." Dit statement bleek van Christy Dena te zijn.

Christy Dena is een bekende naam in de crossmedia wereld, niet alleen in Australië, maar zeker ook in Nederland: "For the past few years Christy Dena has been working as an industry strategist, mentor, designer and PhD researcher in cross-media entertainment. Christy has mentored practitioners and producers at the Laboratory of Advanced Media Production (LAMP), Booranga Writers Center, DeMontfort University and University of Melbourne.

Her PhD candidature, at the School of Letters, Art and Media, University of Sydney, investigates changes to entertainment in the context of cross-media production. She recently gave a keynote at the First International Conference on Cross-Media Interaction Design in Sweden. She has presented, co-organised, MCed and been a panelist at many events.
Dena has also unorganised the first two BarCampSydney events (unconferences) in Sydney, Australia. Her main blog is: www.Cross-MediaEntertainment.com and she co-edits www.WriterResponseTheory.org."

Ik ben het met haar eens dat (ontwikkeling in) de digitale toekomst effect heeft op ons sociale leven, hoe wij met elkaar omgaan, contacten leggen, hoe wij ons verleden bewaren, interpreteren, hoe percepties verschuiven; het is niet los te denken van de digitale media cultuur.

Is het mogelijk om de ontwikkelingen op sciaal en cultureel gebied los te zien van ontwikkelingen op gebied van (digitale) media en de manier waarop wij met informatie omgaan?

(klik op de afbeelding om de slideshow te zien, het duurt even dus je moet wel een beetje geduld hebben...)

Dit onderwerp lijkt maar ten dele van toepassing op erfgoed en ecultuur. Er zijn tenslotte nog zoveel andere manieren van communiceren, van digitaliseren, van media die niet alleen een informatieve maar ook evocatieve bijdrage kunnen leveren, ook binnen ecultuur. Dat is waar, maar de impact van internet en online communities / online communicatie is dusdanig groot, de ontwikkelingen gaan juist daar zo snel, dat een sterke focus op dit gebied gerechtvaardigd is. We krijgen daarom met (cross)media en Web2.0 ook op het gebied van erfgoed steeds meer te maken.

Dat heeft ook te maken met de richting waarin communicatie verandert en de wijze waarop doelgroepen betrokken raken in dit proces. Eenrichtingsverkeer in communicatie raakt meer en meer achterhaald. Ook een geregisseerde interactie, waarbij de "zender" bepaalt wie wanneer op welke wijze interactie kan hebben, voldoet niet meer. Wie zender is en wie ontvanger, zal steeds vaker wisselen. Aandacht is schaars. Het is daarom om de gunst die verleend en/of verdiend moet worden en zoiets komt normaal gesproken van twee kanten (bilateraal). Dit beïnvloedt op dusdanige wijze de mate waarin groepen betrokken raken, meningen vormen en weergeven en dientengevolge ook een rangorde bepalen van wat relevant is (relevant gevonden wordt), dat organisaties, overheden, merken en musea er niet omheen kunnen. En deze ontwikkeling vindt mmenteel merendeels plaats via Web2.0.

Een volgende keer gaan we ook andere middelen en media onder de loep nemen. Ook zullen we nader ingaan op de rol die dergelijke middelen en media hebben op de beleving van bezoeker: experience communicatie en de betekenis van imagineering in communicatie.

praktijkcase: "Het (virtuele) Nationaal Historisch Museum" sluit daar goed op aan.

'De regering zet zich ervoor in de culturele rijkdommen waarover ons land beschikt, te behouden en toegankelijk te maken. Zo … is besloten een nationaal-historisch museum op te richten. Cultuur verbindt en verrijkt.'.( Koningin Beatrix in de Troonrede van Prinsjesdag 2006 )
toelichting
Het gaat er echt van komen: Nederland krijgt een Nationaal Historisch Museum. De grote vraag was lange tijd: waar? Minister Plasterk heeft een rondreis langs een aantal Nederlandse locaties gemaakt en maakte eind juni 2007 bekend dat het museum in Arnhem gevestigd zal worden. Voordeel bij dit nieuwe museum is dat dit museum nog niet gerealiseerd is: er kan nog een eigenzinnige, nieuwe visie voor bedacht worden, alhoewel in Arnhem er al wel een aantal vertrekpunten geformuleerd zijn. Dat biedt al meteen stof tot nadenken en discussie.

Stel dat het Nationaal Historisch Museum ook een (cross)media-variant zou hebben, wat zou dat betekenen voor het bewustzijn van de nationale historie in het algemeen en het NHM in het bijzonder?

opdracht
Binnen de opdracht dienen er hypotheses en praktische voorstellen te worden uitgewerkt voor een crossmediale invulling van dit museum. Welke mogelijkheden biedt dit voor consensus en community vorming, hoe bindt je mensen en meningen aan het museum (en de canon)?
Hoe om te gaan met steeds verschuivende percepties, zit de oplossing in een strikt virtuele variant, die gebruik maakt van gebruikersprofielen een aanbevelingen?

Eindproduct van deze opdracht is een presentatie waarin

1. een (crossmedia) communicatieplan centraal staat, met een strategie, inventarisatie van mogelijkheden, middelen, media, doelgroep, bereik.

2. een creatief idee voor de inzet van (diverse, o.a. digitale) media voor een virtueel NHM

3. onderbouwing van de keuzes uiteen gezet

4. een plan van aanpak en

5. een indicatieve begroting.

Bedoeling is dat er enerzijds onderzoek wordt gedaan naar aard en toepassingsmogelijkheden van diverse middelen en dat er vervolgens een (communicatie) plan voor een virtueel NHM gepresenteerd wordt waarin combinaties van deze middelen een zinvolle en verrijkende rol krijgen.

Daarbij komen inhoudelijke en organisatorische vragen aan de orde. Zoals: hoe zou een online variant van het NHM zich kunnen ontwikkelen? Welke mogelijkheden en meerwaarde biedt dat voor collectie? Welke invloed heeft dat op historisch bewustzijn en community-vorming. Verandert dit de perceptie ten aanzien van de canon vergeleken met een museum op locatie? Kunnen een virtuele versie, een open-source variant, een media-concept en een fysieke aanwezigheid elkaar versterken? Welke mogelijkheden zijn er bijvoorbeeld om op basis van persoonlijke profielen de canon per persoon te ontsluiten en hoe vertaalt zich dat in de communicatie?

Gedachte is dat de canon meer betekenis krijgt naarmate de erfgenamen zich er meer om bekommeren, het kunnen becommentariëren. En die erfgenamen zijn wij, Nederlanders, die met z'n allen een zegje doen, voortdurend meningen vormen en vervormen, verschuivende percepties veroorzaken, etc.

[bijgewerkt op 08/09/07 0m 15:35 uur]