Voor het eerst proef ik hoe bitterzoet smaakt en ik moet zeggen dat ik het niet lust.

Omdat Het Lief in een andere tijdszone zit en PMS weldra aan mijn deur zal staan kloppen, is het ook het perfecte moment voor een melige post. Mensen die gevoelig zijn voor zulke posts, kijken nu best ook even weg en kunnen misschien iets leren over Alaska.

Bon, Mission Meligheid. Het Lief en ik zijn een beetje tegenpolen, op momenten. Meestal op momenten waarop hij zegt dat tegenpolen elkaar aantrekken en ik daarop antwoord met “een relatie is geen pure fysica”. Ik heb nooit gezegd dat ik een gemakkelijke ben, he. Het Lief en ik, wij zijn niet van hetzelfde hout gemaakt. Bij ons is 1 + 1 nog altijd 2. Als we ruzie hebben, wordt er bij mij één of andere emotionele vloedgolf veroorzaakt die ervoor zorgt dat ik dingen uitkraam zoals “misschien zijn we niet voor elkaar gemaakt”. Als we ruzie hebben, wordt er bij Het Lief één of andere rationele vloedgolf veroorzaakt die ervoor zorgt dat hij dingen uitkraamt zoals “slaap er nog eens een nachtje over”. U kunt zien dat dat voor de emo in mezelf géén correct antwoord is op éénder welk probleem waarmee ik op dat moment kamp. Zelfs niet als het probleem iets te maken heeft met moe zijn. Hij verwijt mij mood swings, ik verwijt hem gevoelloosheid. Wij verwijten elkaar koppigheid. En als we niet aan het verwijten zijn, vullen we elkaars zinnen aan.

We schrijven maandagnacht 4 augustus. We zijn moe, het afscheid is al te lang uitgesteld. We beseffen dat we elkaar een tijdje niet zullen zien. Hij blijft het afscheid rekken, het wordt een beetje pijnlijk.

“Het zijn maar twee weken, 15 dagen”, zeg ik hem. Ik behoud mijn koelte, afscheid nemen is niet aan mij besteed. Ik kijk naar hem en zie hoe hij tranen in zijn ogen heeft.

“Zijt gij mij geworden, ofzo, zo rationeel?”, vraagt hij mij. En of hij een zakdoekje mag hebben. Hij kan mij niet achterlaten, hij heeft het moeilijk. Heel moeilijk. Hij is emotioneel en ik ben rationeel. Ik besef dat dit wellicht één van de mooiste momenten is. Pijn om het nakende afscheid en tegelijk het besef dat die pijn wederzijds is. Het besef dat hij voor het eerst een traantje wegpinkt bij de werkelijkheid van het mij moeten missen en niet bij mijn 94738e mood swing. Het bésef.

‘Het is morgen zondag’, antwoordde hij.

De tijd haalt me in.

Duizenden adviezen heb ik al opgezocht. Ik draag oordopjes. Ik heb weet van ramen die opengezet moeten worden. Ik heb al gelezen dat je je computer gerust moet laten, geen televisie mag kijken en dat je ook best niet meer leest. “Je moet een bepaald moment op je dag vrijmaken waarop je je gedachten de vrije loop kan laten, dan moet je er ’s nachts niet meer een denken” is ook een vaak voorkomende raad. En tellen. Als je niet kan slapen moet je oldskool wise schaapjes tellen. Maar dan zonder de schaapjes, wat het een pak volwassener én saaier maakt.

Ik, ik kan dat allemaal niet. Na zestig schaapjes heb ik het wel gehad en vraag ik me af waar de boze wolf vertoeft. Ik heb dàgelijks meerdere momenten waarop ik stevig kan nadenken, ik heb oordopjes, ik heb weet van 38292 adviezen. Het enige wat ik niet heb is de mogelijkheid om als een blok in slaap te vallen. Bed. Blok. Slaap. Dàt zou ik graag hebben. Nu is het eerder: bed, twijg, overvloed aan existentiële vragen. Peace of mind kan je niet kopen. En hoe vaak ik ook naar Ingeborg kijk, mijn innerlijke rust lijkt onvindbaar.

Maar als ik vrijdagavond mijn televisie afstem op National Geographic, leg ik mijn hoofd op zijn borstkas. Dan voel ik dat mijn oogleden na enkele uren de strijd opgeven. Ik voel ze dichtglijden. Zijn warmte schommelt me in slaap. Ik wéét wat er gaat gebeuren en ik geef toe. Ik geef toe aan de herwonnen kalmte in mijn hoofd. In zijn armen, dicht bij Hem.

En dan, dan slààp ik.

And what can I say? Ik heb van elke seconde staan genieten. Genieten en mezelf tegelijkertijd ook dood staan ergeren, omdat ze véél te weinig uit The Ideal Crash speelden. Namelijk niets, op Instant Street na. Zeer frustrerend als je zelf tegen iedereen loopt te verkondigen dat dat zowat je favoriete album ooit is. Met daarop je favoriete liedje allertijden: Magdalena.

Maar bon, ik ben geen muziekrecensent en dit is geen muziekblog. Ik ga hier dus geen heelder alinea’s zagen over het concert, hun albums of wat dan ook. Ik ga hier geen vijf meter lange speech houden over hoe ze hun set beter gespeeld hadden op een festival en in de AB misschien beter een “rustigere” set hadden gespeeld met vééééél meer nummers uit The Ideal Crash. Magdalena. Dream Sequence #1. The Magic Hour. The Ideal Crash zelve. Nee, ik ga heus niet alle nummers noemen waarvan ik wou dat ze hen gespeeld hadden.

Het enige wat ik kwijt wil is het volgende: Ik ga nog eerder doodvallen dan dat ik dEUS ooit Magdalena live hoor spelen. Als dat geen ontzettend triest feit is, dan weet ik het ook niet. So kids, choose wisely: Als je een favoriete groep hebt, zorg dan dat hét favoriet nummer van die groep een bekend nummer is. Of een nummer uit hun nieuwe CD.

[Tenzij je natuurlijk fan bent van Radiohead en je favoriete nummer Creep is. Dan dikke pech.]

Wat mannen niet begrijpen… Ik zou erover moeten schrijven. Over dat ze de kleine hints en intonatiewisselingen niet begrijpen. Over dat ze niet begrijpen dat een ‘ja’ wel degelijk een ‘nee’ kan zijn en omgekeerd. Maar ze weten het zelf wel, die mannen, dat ze ons vaak niet begrijpen. Dus hoeft er niet over geschreven te worden.

Want ik begrijp ‘mijn man’ evenmin. Ik begrijp niet waarom hij – in plaats van me te troosten – plots met wel 25 plannen op de proppen komt om “het probleem op te lossen”. Dat zijn “ik zie haar niet meer graag, omdat ze rookt” het equivalent is van een “ik zie alleen u graag”. Ik begrijp niet waarom hij me nuttige cadeaus wil geven, terwijl ik dat ene onnuttige cadeau zoveel meer zou appreciëren. Ik begrijp niet waarom hij alles zo letterlijk interpreteert terwijl mijn gezicht duidelijk de omgekeerde boodschap uitzendt dan mijn eerder gesproken woorden.

Maar hij begrijpt wel dat mijn “het is niets” het equivalent is van “blijven proberen en na een half uur zal ik wel toegeven dat er wél iets is”. Hij begrijpt dat het ‘niet okee’ is als ik plots stil ben en stil blijf. Hij begrijpt dat mijn koppigheid bestaat en wat hij moet doen om ze te doorbreken.

Hij begrijpt dat ik anders ben en ik begrijp dat hij anders is. En meer moet dat niet zijn, toch?

‘Alleen gaan en vermoedelijk vertrappeld worden door honderden mensen of verdwalen in een steegje en daar verkracht worden door een dronkenlap’

OF

‘Met een blogger afspreken en vermoedelijk urenlang van die vervelende gesprekken hebben met om de vijf minuten een awkward silence of verkracht worden door die blogger.’

Dat laatste alsook in een steegje, natuurlijk.

Na wekenlang ontwijken en nadenken koos ik dan toch maar voor het tweede. Zo belandde ik dus in Antwerpen Centraal met op mijn schoot een boek en in mijn ooghoek een afgesloten uitgang. Zo kwam het dus dat ik in paniek dezelfde blogger aansprak met ‘OMG, we gaan hier nooit weg geraken!’ en helemaal in paniek deed van ‘uitgang is gesloten’. Zo kwam het dus dat hij me erop wees dat een gebouw wel degelijk meerdere uitgangen heeft en dat mijn neurotische kant misschien toch eens twee seconden moest zwijgen. Zo kwam het dat hij voor mij stond op de roltrap en ik hem de hele tijd aan het beruiken was.

Zo kwam het ook dat ik verliefd werd tijdens één of andere melige hit van Clouseau terwijl ik eigenlijk voor dEUS kwam. Zo kwam het ook dat ik lichtjes tegen hem hing tijdens een helse regenbui. En zo kwam ook het besef dat treinen op een bepaald moment niet meer rijden. Gepaard daarmee kwam dan weer het besef dat ik helemaal niet gecheckt had wanneer mijn laatste trein was.

Waarna ik enkele minuten later met hem op een overbevolkte trein richting Mechelen zat om daarna een overstap te maken naar zijn wagen. De wagen waarmee hij me na anderhalf jaar nog altijd mee naar huis brengt.