Vandaag stond ik niet te laat op. Ik wilde mij immers tijdig inschrijven voor de uitstap naar Córdoba van zaterdag. Aangezien het bureau van de erasmusstudentenexcursiesorganisatie pas om 12 uur haar deuren opende, hoefde ik mij niet te haasten. Het beloofde een rustige dag te worden. Alles verliep volgens plan; het bureau ging open, de verantwoordelijke kreeg onder zijn voeten van de bazin wegens de ellenlange rij erasmusstudenten die zelfs de lenigste slangenmens de doorgang versperde, ik kreeg een plaats toegewezen op de eerste van drie bussen, de slangenmens geraakte nog steeds niet door omdat een nieuwe lading studenten binnengeglipt was, op die manier meteen de tientallen buitengegooide studenten voorbij stekend, ik wandelde opgetogen zwaaiend met mijn ticket voorbij de miljoenen wachtende erasmusstudenten, mijn leedvermaak verspreidde zich door de ondoorzichtige wolk van internationale zweetdampen, en ik begaf me naar de vía colón. Alles was zelfs heel goed volgens plan verlopen. De columbusstraat waarlangs ik liep, is niet meteen een pareltje van moderne wegenbouw, en daarom besloot ik een omwegje te maken langs enkele pareltje van eeuwenoude wegenbouw: al dan niet doodlopende steegjes die stinken naar uitwerpselen. Ik wrong me door een trappensteegje dat eindigde in een doorgangetje van nog geen halve meter en kwam voorbij enkele bedelaars. ‘Tenminste eerlijk’, zei het eerste bordje. De andere bordjes maakten duidelijk waarvoor de bakjes geld dienden. Een was voor ‘nog meer bier’, een ander voor ‘nog meer wijn’, en zo stonden er nog enkele bakjes. Ik heb nog steeds spijt dat ik mijn portefeuille niet bovengehaald heb. Nu ik toch aan het wandelen was, kon ik even goed een rondje rond het alhambra maken. Ik volgde de Darro, wederom een smal stroompje in een metersbrede bedding. De rivier loopt enkele meters lager dan de weg en slalomt tussen volwassen bomen en struiken onder steenoude bruggetjes door. Het weggetje naast de rivier is een smal kasseiweggetje langs pittoreske gebouwtjes. Rond de Darro heerst een dorpssfeer, midden in de stad.

De río darro

Ik wandelde voorbij de heuvel van het alhambra en verliet na een tijdje het weggetje om de volgende heuvel te beklimmen. Soms volgde ik een zandweggetje, soms ook niet. Al halverwege de klim had ik een mooi uitzicht over Het Albaicín en over Sacromonte, de zigeunerwijk. Die buurt bleek trouwens veel groter te zijn dan ik gedacht had. Ik zag een kluwen van straten die volgebouwd waren met witte huisjes en hier en daar een grot. De grotten op de heuvelflank die ik eerder was tegengekomen, bleken eigenlijk een kleine zigeunerbuitenwijk te zijn. Op de Sacromonte zelf overheersen echter stenen gebouwen en rijden auto’s af en aan. Er is zelfs een museum. Mijn eigen heuvel was dor, doch wondermooi. Ik klom verder. Mijn mond viel net niet open van verbazing toen ik vlak onder de top op een smal zandweggetje naast een zorgvuldig gekanaliseerd beekje stootte. Ik was er nochtans van overtuigd dat ik niet meteen een toeristische snelweg genomen had. De oevertjes van het beekje waren met grote kasseiachtige stenen gebouwd. Ik kon me niet voorstellen dat de burgemeester van Granada opdracht had gegeven tot het aanleggen van een gracht met minutieus gestapelde stenen muurtjes, in een bouwstijl van honderden jaren geleden, op een plaats waar niemand komt. Toen ik even later een boogje over het water met een breedte van twintig centimeter tegenkwam -misschien heeft iemand het ooit wel een brugje genoemd- dat nergens heen ging, wist ik het zeker. Een groep onbekende dode mannen heeft heel lang geleden, in opdracht van een belangrijke onbekende dode man, op de plaats waar ik stond, in opperste concentratie, steen voor steen, een bruggetje gebouwd, naar ergens. Ik wilde graag geloven dat ik de eerste mens was in honderden jaren die hier voet zette, maar de lege zakken chips die ik later zou tegenkomen op een veel moeilijker te bereiken plaats, zouden dat met luide stem tegenspreken. De onbekende dode mannen hadden intussen toch maar mooi hun stempel op de wereld achtergelaten. Van de buur van de derde dode bruggetjesbouwer van links, een soldaat, zijn geen sporen overgeleverd. Zelfs geen getuigenissen. Hij heeft nooit geleefd. Ik wandelde verder, meer genietend van de afgrond naast mij dan van het indrukwekkende vertezicht, dat zowaar al begon te wennen. Uiteindelijk eindigde het weggetje aan een omheining met prikkeldraad. Ik was te lui om mij om te draaien en klom over de omheining, maar toen ik een eindje langs de muur van een gebouwtje geslopen was, zag ik in de verte iemand wandelen en keerde ik als een volleerde angsthaas op mijn stappen terug. Ik wist toen uiteraard nog niet dat ik daar later opnieuw zou belanden.

Ik volgde het beekje langs waar ik gekomen was in de andere richting, voorbij het paadje dat mij naar daar hat gevoerd, en kwam opnieuw een bruggetje tegen. Ditmaal een echt miniatuurbruggetje, niet gewoon een stenen boogje over het water. Terwijl ik het watertje overstak zal u even geduld moeten hebben. Mijn gigantische schotel sla met nog wat ander eten laat zich niet zonder ernstige ongevallen opeten. Intussen kunnen jullie een blik werpen op de beklimming die mij wacht. Een paadje van grote, platte, onregelmatige stenen, ongeveer veertig centimeter breed, dat recht omhoog loopt. Goed, de schade is hersteld, de tomaten liggen terug op het bord, de verzekering hoeft niet tussenbeide te komen. Mijn voeten tastten voorzichtig de grond af op zoek naar losliggende stenen, om die vervolgens de ontwijken. Boven aan de helling kwam het stenen weggetje uit een oude tunnel. Ik kan niet met zekerheid zeggen of het belachelijk steile ding nu voor mensen of voor waterdruppels gemaakt was. In elk geval vind ik het nog steeds erg vreemd dat een weggetje uit een tunnel komt, zich naar beneden stort, om vervolgens uit te monden in een klein bruggetje waarlangs de waterstroom uit de tunnel de beek kan oversteken. Waarschijnlijk een cultuurverschil tussen de Moorse bouwmeesters en ikzelf. Bovengekomen stootte ik weer op een omheining. Gelukkig had de voorzienigheid er reeds een gat in geknipt. ‘Paso prohibido para gente ajena a la obra’, zei een lieftallig bordje. Ik had echter geen idee om welk ‘obra’, ‘werk’ het ging, en ik kon dus evenmin uitmaken of ik iets met dat werk te maken had. Ik was aanbeland bij een ruïne, helemaal op de top van de heuvel, vanwaar ik zelfs kon neerkijken op de hoogste torens van het alhambra. Het uitzicht was dan ook schitterend. Waarschijnlijk bevond ik me in één van de verste uitkijkposten van het alhambra, al was het gebouw best wel groot voor een uitkijkpunt. Ik telde een viertal grote kamers, en aan de overkant van de zandweg, die enkele meters lager liep, zag ik in de rotswand ook nog restanten van een muur. Jammer genoeg had dit verboden toegangdomein (ja, zo schrijf je samenstellingen) geen toeristische bordjes. Ik zal het nooit weten. Gelukkig beschik ik over voldoende fantasie om van het geheel een waanzinnig Moors oord van verderf met de wildste feestjes te maken. Probleem opgelost. Ik maakte een dansje waar ooit de toog stond. Vervolgens was het tijd om de terugweg aan te vatten. Langzaam stappend en schuivend ging ik terug naar beneden langs het tunnelbrugweggetje. Af en toe stond er een stevig boompje op de weg naar beneden zodat ik enkele meters naar beneden kon stormen om mij vervolgens tegen te houden aan het stukje natuur. Uiteindelijk volgde ik opnieuw het artificiële beekje, en zo kwam ik weer terecht bij de omheining waar ik eerder over geklommen was. Ondertussen had ik van bovenaf gezien dat de uiterste rand van het alhambra niet ver meer was, en ik begon te vermoeden dat die omheining misschien wel iets met het alhambra te maken had. Op wonderbaarlijke wijze doorkruiste ik nu de afspanning zonder erover te moeten klimmen. Als ik eerder op de dag had gezien dat er een gigantisch gat in geknipt op nog geen twee meter van de plaats waar ik omhoog geklommen was, had ik dat toen ook niet hoeven doen. Ik sloop terug naar het gebouwtje, en weer zag ik enkele tientallen meters verder mensen wandelen. Ik was ondertussen echter tot de conclusie gekomen dat het niet ging om gevaarlijke Spaanse privé-eigendombezitters, maar hoogstwaarschijnlijk om piepkleine weerloze Japanse toeristjes. Ik bleef enkele minuten uit het zicht zitten, af en toe om het hoekjes kijkend, zogezegd om te wachten tot de kust veilig was, maar u en ik weten dat het eigenlijk vooral was om te twijfelen. Ik stond recht. Ik sloop rond. Ik kwam strategisch achter de rug van de toeristen terecht. Ik wandelde naar het drukke weggetje, ging achter een laatste berg nog even uit het zicht op de grond zitten, stond weer recht, wandelde weer, kwam bij een laag stalen hekjes tussen een muur en een haag, één toerist keek om, ik zette mijn handen op het hek, sprong en kwam terecht vlak achter twee mensen die niet eens omkeken. Pas later zou ik beseffen dat de T-shirt die één van beide droeg, degene die een Engelse uitleg aan het geven was aan een bejaarde man, enkel gedragen werd door de bewakers. Het lot kan werkelijk onvoorstelbaar zijn, op het surrealistische af, maar zolang hij mij niet tegenwerkt laat ik het ongestoord surrealistisch wezen. Ik was dus –voor één keer zonder overdrijven- op ongeveer twintig centimeter van de rug van de bewaker geland. Ik stond in het Generalife, de sprookjesachtige –zo had mijn Spanjegids mij enkele dagen geleden verteld- tuinen van het Alhambra. Die tuinen bleken inderdaad zeer mooi te zijn, met kleine zuilengalerijtjes, veel fonteinen, schaduwrijke gaanderijen en steeds een zicht over de hele stad op de achtergrond. Af en toe wenste ik wel dat niet heel de West-Europese bevolking, aangevuld met enkele miljarden Japanners, rond mij liep. Ik bleef zo lang mogelijk rondhangen, wat niet echt een probleem was aangezien de tuinen best wel groot zijn. Aan de uitgang vroeg men gelukkig niet om mijn ticket. De rest van het alhambra (de eigenlijke ‘stad’ binnen de muren) bleek gratis te zijn. Enkel voor het alcazaba, het eigenlijke fort, en de palacios nazaríes had je een toegangsticket nodig, net zoals voor het Generalife. Dat is trouwens volledig terecht; zowel de tuinen als de gebouwen zijn zeer goed onderhouden en dat kost geld. Ik zocht dan maar mijn toevlucht tot het paleis van Karel V. ’s Mans bouwwerk wordt namelijk op een toegangsprijs van €0 geschat. Hij zal blij zijn. Gelukkig bestaat hij niet meer. Kareltje liet een zeer groot rechthoekig paleis bouwen dat binnenin plots een perfecte, grote cirkel is. Een cirkelvormige arena eigenlijk, zonder overkoepeling, met een mooi zicht op de lucht, die erboven gelegen is. Naast informatie over Moorse bouw- en versieringstechnieken, is in het paleis het museum voor schone kunsten van Granada ondergebracht. Dat houdt in dat het oude gebouw op strategische plaatsen versierd is met moderne, in dit geval zelfs vaak futuristische, kunst. De combinatie beviel mij wonderwel. Dankzij de goede ruimtelijke ordening en inkleding en de kracht van enkele zeer goede kunstwerken, culmineert het contrast tussen Karel V en Chi-wo-san-kin-tsjingtsjangtsjong en zijn andere exotische collega-kunstenaars, in een magische wandeling door de catacomben van de rechthoekige cirkel.

Op mijn weg naar buiten ging ik nogmaals kijken of de ingang van het alcazaba wel goed in het oog gehouden werd. De mensen gingen jammer genoeg slechts druppelsgewijs binnen en elk ticket werd met spitstechnologische prullen gescand. Ik ging naar buiten en zette mij neer op een stuk rots. Voor één keer hoefde ik niet meteen naar het hoogste punt van de heuvel te sprinten. Ik was al tevreden dat ik mocht opkijken tegen de indrukwekkende muren van het Alhambra. Die tevredenheid was echter snel weg en de begaanbare weg naar beneden begon te vervelen. Ik wilde kijken of ik niet langs de zijmuren het alcazaba binnen kon geraken. Na Ik klom opnieuw –weg van de begaanbare wegen- de heuvel op. Een heuvel die trouwens helemaal niet ontworpen is met het oog op eventuele beklimmingen. Mijn voeten schoven voortdurend weg op het losse zand, gelukkig stonden er bomen genoeg om mijn grijpgrage handen tevreden te stellen. Eenmaal boven, besefte ik dat ik niet eens de moeite had genomen mij een beetje te oriënteren. Ik liep helemaal niet aan de voet van het alcazaba! Voor mijn ogen lag een composthoop, en enkele meters verder stond een huis, van waaruit keukengeluiden mijn oren bereikten. Blijkbaar woont er aan de voet van de muur rond het Alhambra een gelukkige Spaanse keukenprins. Met veel moeite schoof ik terug naar beneden. Mijn zelfbeheersing werd echter al snel weer op de proef gesteld. Toen de torens van het fort wél te zien waren bovenaan de heuvel, stoof ik tegen een halve kilometer per uur omhoog. Driewerf helaas! Tussen mezelf en de steile en tevens zeer hoge muren van het alcazaba lag de tuin van het huisje van de keukenprinses. Afgezet met prikkeldraad. Ik ging weer naar beneden… en stoof weer naar boven. Ik was immers ondertussen aan het uiteinde van het alhambra gekomen en een verdwaalde vestingsmuur liep van de voet van mijn heuvel naar boven, naar het fort. Ik besloot langs die muur omhoog te klimmen. Al lang niet meer omdat ik geen geld wilde uitgeven aan een toegangsticket (dat moet je trouwens op voorhand kopen, voorzover ik weet), enkel en alleen voor het plezier. En voor het avontuur, misschien. Ik volgde de muur naar boven, moest me langs een cactusplant wringen, besloot nooit langs dezelfde weg terug te zullen komen, volgde de muur die afboog naar rechts, stapte over een stuk ingestorte omheining met prikkeldraad, en kwam plots op ommuurd uitkijkpunt met een defect fonteintje. Ik besefte dat ik in de tuin van de keukenprinses beland was en dat die tuin vroeger een weggetje langs de buitenmuren van de vesting was. Dat werd bevestigd toen ik zowaar door een gaanderij wandelde die overkoepeld was met klimplanten en vlak langs de voet van de muur liep. Boven aan die muur, enkele meters boven mij, zag ik toeristen. Ik probeer even de muur te beklimmen, maar na een metertje kwam ik tot de conclusie dat ik niet zeker was of ik wel boven zou geraken. Een berekend doch onverantwoord risico heet zoiets. Ik klom terug naar beneden. Die twee passen ‘afklimmen’ kostte zelfs al veel moeite. De tuin bleek niet alleen cactussen en stukken braakliggende grond te bevatten, zoals ik bij mijn tweede beklimming van de heuvel had gezien. Ik kwam voorbij een rechthoekig, spiegelglad vijvertje en de haagjes en bloemenperkjes deden mij een beetje denken aan het Generalife, hetzij een minder indrukwekkend versie ervan. De muren bleven echter loodrecht en egaal. Onbeklimbaar dus. Ik gaf mijn hoop op om het fort binnen te geraken, ik had me toch al voldoende vermaakt, en besloot te proberen langs de voorkant de tuin te verlaten door gewoon rustig langs het huisje te wandelen, handen in de zakken. Het was absoluut niet mijn bedoeling geweest binnen te dringen in iemands tuin, maar ik zag behoorlijk op tegen de afdaling en hoopte zonder veel problemen buiten te geraken. Ik kon het huisje in de verte nog maar net zien of mijn komst werd reeds aangekondigd door twee keffertjes. De Spaanse eigenaar verschoot behoorlijk toen iemand uit zijn achtertuin kwam aangeslenterd en trad prompt wild zwaaiend de Granadese gastvrijheid met de voeten. Terwijl ik uitlegde dat ik gewoon ‘un poco escalando’ was en dat ik niet door had dat ik op privéterrein was beland, probeerde één van beide hondjes zijn tanden in mijn been te zetten. Het onding had gelukkig niet genoeg spinazie gegeten en hing maar wat in mijn broek te bijten. Voor zover ik weet bleef ik doodkalm staan en verontschuldigde ik mij bij de kwade man, terwijl twee of drie vrouwenhoofden uit de deur bengelden. Ik vermoed dat ik erop kick mijzelf te kunnen bewijzen dat ik in elke mogelijke situatie kalm kan blijven. Ik vroeg vriendelijk of ik langs voor buiten mocht gaan, maar dat werd bruusk geweigerd; ik moest terug langs dezelfde weg. Terwijl ik naar achter wandelde volgde de man mij op de voet. Ik probeerde nog een gesprek aan te knopen met de zin ‘?Ustedes viven por aquí?’, maar een gezellig babbeltje zat er niet in. Hij maakte me duidelijk dat hij de politie zou bellen als ik niet onmiddellijk verdween. Mijn laatste woorden waren ‘me voy’. Ik ben weg. Ik bol het af. De Spanjaard draaide zich pas om toen ik een deel van zijn tuin bereikt had waar hij zelf met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid nog nooit een voet had gezet. De afdaling verliep redelijk vlot, ik kwam beneden en wandelde onder een mooie boog door. De zon scheen. 32° graden. Ik droeg nog steeds mijn ochtendlijke lange jeans en had blaren op mijn voeten van een zevental uur klimmen, wandelen en klimmen.

Na een hele middag gebroken Engels aanhoord te hebben, was het tijd om de beentjes nog eens te strekken. María had me gezegd dat langs de Río Genil in westelijke richting een mooi looppad lag. Ik begaf me dan ook in die richting. Aan de uiterste westkant van de stad is de rivier een stroompje met een breedte van hooguit twintig centimeter dat kabbelend zijn weg zoekt tussen een heuse grasvlakte in een metersbrede, diepe rivierbedding. Ik kon het looppaadje niet meteen vinden, maar dat bleek geen probleem te zijn. Net buiten de stad is de rivier immers volledig opgedroogd. Waarom naast de rivier lopen als je er middenin kan lopen? Ik jogde de oever af en liep over de bodem van de Río Genil. Die is bezaaid met grote en minder grote keien, een ware foltering voor de benen, maar het was de ervaring waard. Ik had in mijn korte leventje immers nog nooit in een rivier gelopen. Ik stak een uitgedroogde zijrivier over en ontweek een plas waar de riool zich in de bedding stortte. Na een tijdje verschenen er in het midden van de rivier hier en daar bosjes riet die ooit boven het water uitstaken en uiteindelijk veranderde de rivierbedding langzaamaan in een natuurgebied. Stukken dorre grond werden afgewisseld door stukken weide om dan weer te ontaarden in woestijngrond met uitgedroogde planten. Uit kleine stukjes struikgewas vlogen vogels op toen ik voorbijliep. Ik jogde lustig verder en kwam opnieuw water tegen. In de rivierbedding stroomde nu een smal beekje. Even verder was dat beekje echter ook opgedroogd. Ik liep nu in de beekbedding binnenin de rivierbedding. Die lege beekbedding kronkelde als een Ardens stroompje door de rivierbedding, met op de beekbeddingoevers struikgewas en kleine boompjes en met bochten waarvan de buitenkant van de oever lichtjes uitgehold was. Ik liep verder en probeerde me in te beelden hoe de rivier eruit zag in vochtigere tijden. Mijn hoofd kwam onder water te staan, een vis schuurde over de rotsbodem en een vislijn dreef voorbij mijn ogen. Na een halfuur lopen bleek echter dat de Spanjaarden zelf niet veel hoop meer koesteren op een natte Río Genil. Tot mijn stomme verbazing reed een tractor door de rivier, gevolgd door twee auto’s. Ze staken de rivier over langs een betonnen weg die van de ene oever naar de andere liep. Over de bodem. Om de schijn hoog te houden waren in de weg een tiental tunneltjes met een hoogte van dertig centimeter gemaakt. Doorgangetjes voor een eventuele watervloed. Je zou het een brug van een halve meter kunnen noemen. Op de terugweg, toen ik op de oever van de rivier liep, kwam ik wel een bord tegen dat zei: ‘Peligro, vado inundable’. Een wad dat onder water kan lopen. De hoop straalde glinsterend en blinkend van het gloednieuwe bord af, maar al die glans werd teniet gedaan door het doffe stof op de rivierbodem. Kurkdroog. Op de terugweg waren mijn ogen strak gericht op de zachte welvingen en de scherpe randen, op de inkepingen en de bogen van de Sierra Nevada die vlak achter Granada opdoemde. Ongeveer even mooi als het tochtje door de droge rivier. Ik dwaalde even af en kwam niet ver van de Río Genil enkele gigantische plassen water tegen. Ik dacht eerst aan een ironische speling van het lot, maar toen besefte ik dat het ging om irrigatiekanalen en dat het grootste deel daarvan even droog was als de rivier. Meteen drong ook de ernst van de droogte tot mij door. Ik liep over een akker. Die akker was echter nauwelijks herkenbaar, het was eigenlijk een kurkdroge vlakte zonder begroeiing. Granada was al vlakbij toen ik het looppad van María tegenkwam. Het liep slechts een kleine 500 meter de stad uit. Ik volgde het paadje even. Hier had de menselijke ironie de droogte wel als onderwerp gekozen. Het looppad was immers voor de helft kletsnat door het water dat ontsnapte uit de waterbuizen die onder de weg liepen naar de kunstmatige beplanting op de oever. Daarnaast straalde de doffe rivierbodem. Teruggekomen in Granada liep ik langs de rivier de stad in en wandelde ik rustig naar het twintig centimeter brede kronkelende stroompje tussen de grasvlakte waarnaar ik een uur eerder van bovenaf had staan kijken. Vervolgens klom ik de muur op en stond ik met beide voeten weer op het droge, tevreden na mijn eerste looptochtje door een Spaanse rivier.

Groot was mijn opluchting toen de bus naar Granada vrijwel meteen kwam aangereden in het estación de autobuses de Málaga, por favor. Ik wilde het ijzeren gevaarte dan ook meteen bestijgen. Driewerf helaas! Een vriendelijke Spanjaard haalde me abrupt uit mijn droomwereldje; “los billetes se venden a la taquilla”. Ik moest een omweg langs het loket maken, spurtte terug naar de bus, ramde mijn moeizaam verworven ticket triomfantelijk onder de neus van de chauffeur en keek van op het perron toe hoe de bus tergend traag wegreed. Op mijn ticket stond nochtans duidelijk aangegeven dat ik recht had op een lekker zacht zitplaatsje op de bus naar Granada van 17.00 uur. Ik kwam tot de conclusie dat ik dan maar de bus van 17.00 uur moest nemen, in plaats van de bus van 16.00 uur.

Málaga stond mij nog steeds met open armen en een hemelsbrede grijns op het gelaat op te wachten. Mijn aandacht werd getrokken door een cervecería, een biererij. Daar hebben ze bier! En in bier zit alcohol! Ik bestelde een ‘legado de Yuste’, volgens de kaart ‘la primera cerveza de abadía española’, het eerste Spaanse abdijbier. De dienster had echter geen flauw benul waar ik het over had, en toen ik het bier aanwees op de kaart, keek ze me met een verwijtende blik aan. Bieren die wél op de kaart stonden, maar waar geen prijs bij vermeld werd, waren uiteraard niet verkrijgbaar! Na nader onderzoek bleek de cervecería over een zevental bieren te beschikken. Ik koos voor een desperados. Dat klinkt Spaans en ik had het nog nooit gedronken. Ik zal het ook nooit meer drinken. Ik verliet de Spaanse bierhemel en besloot wat rond te dwalen in de buurt van het ‘estación de autobuses de Málaga, por favor’, alwaar men tickets koopt aan het loket. Op mijn zoektocht naar typisch Malagese wijken, belandde ik al snel in de buurt die het best voorzien was van anarchistische tekens. De muren waren opgefleurd met slogans als ‘sólo sois sucios robots’ (ik dacht even na, knikte misschien ongemerkt instemmend), ‘terroristas somos tod@s - tú también puedes’ (ik stond helemaal perplex na het zien van het stoere @-teken) en ‘damos vueltas en la noche y somos devorados por el fuego’ (ik besloot dat het poëtisch talent van de gemiddelde Malagese graffitiknul mijn petje te boven ging en wandelde onverstoord verder, onontvankelijk voor de boodschappen die de muren me toeschreeuwden). Alvorens ik terugging naar het station kwam ik nog terecht op een verlaten –en niet erg openbaar- basketbalpleintje, helemaal omgeven door betonnen bankjes, allerhande planten en bomen, torenhoge flatgebouwen, metalen hekken en enkele stevige poorten, waarvan er een toevallig op een kier stond.

Terwijl ik op de bus stapte, maakte ik twee Nederlandssprekende meisjes –hulpvaardig als ik ben- duidelijk dat men in Spanje Spaans spreekt. Die taal bleek echter te hoog gegrepen voor de Gentse handelsingenieursstudentes (“Gent is een mooie stad”, dacht ik plichtsgetrouw bij mezelf) en we gingen verder in het Nederlands. Zodra we Málaga verlieten, werd ik op mijn landschapsminnende wenken bediend. We reden langs bergen met woeste rotswanden en toppen die gehuld waren in ijle, zachte wolken. Af en toe dook een afgeleefd barakje op tussen de dorre velden. Ondanks de wild in het rond zeikende Regengoden, waande ik me meteen in Zuid-Spanje. De busreis verliep vlot, we hoefden niet af te rekenen met woeste stieren, en ondanks een zichtbaarheid van, bij momenten, minder dan twee meter (de Spaanse ruitenwissers kropen belachelijk traag heen en weer over de voorruit), stuurde de chauffeur zijn bus nipt langs enkele gapende afgronden. In Granada aangekomen nam ik afscheid van mijn Gentse reisgezellen. Ik mocht ’s avonds iets komen drinken in hun hostel, maar een stemmetje in mijn hoofd zei toen reeds dat ik daar nooit zou geraken.

Ik had op voorhand al een kot gevonden dankzij nonkel internet, dus ik moest enkel nog op de bus stappen en er weer af stappen. Bovendien had ik van de kotmadam een duidelijke beschrijving gekregen: “Stap op bus tien en stap af aan de halte die het dichtst bij de halte met de twee fonteinen is. Die laatste halte is helaas opengebroken. Net als de rest van de buurt. En ik heb geen flauw benul waarlangs de bus nu rijdt. In elk geval niet door de opengebroken straat. Daar kan je van op aan.” Oja, het gebouw bevindt zich in de Avenida Don Bosco número 30. Die bewuste straatnaam heb ik op dit eigenste moment echter nog steeds op geen enkele kaart teruggevonden. Ik begin te denken aan een boycot van alles wat met de heer Bosco te maken heeft. Ik ben namelijk evenmin Don Bosco-gadgets, Don Bosco-koffietassen, Don Bosco-balpennen of Don Bosco-regenpijpen tegengekomen. Het zou me niet verbazen moest de arme man een slachtoffer van het Frankistische regime zijn. We schrijven 1978, Franco, vermomd met pruik, jurk en bloemetjesparaplu, dwaalt door de straten van Granada. Tenminste, dat is wat een achteloze voorbijganger zou denken wanneer hij de rondborstige blondine met stoppelbaard en een overdosis beenhaar ziet zwaaien met een gigantische Spaanse vlag, de hoofden van prominente communisten achter zich aan slepend. Franco dwaalt echter helemáál niet doelloos door de straten van Granada. Integendeel, hij heeft een missie. Hij wandelt –nog steeds schijnbaar ongeïnteresseerd- naar een kaartenverkoperskraampje. Hij haalt zijn tippex boven. Dit is de laatste! Al dagenlang loopt hij door Granada met als enige doel het schrappen van de naam ‘Avenida Don Bosco’ op elke mogelijke kaart. Dat zal die linkse hond leren! Met Franco valt niet te sollen. Dat heeft ook de zeeman die een kaart van Granada op zijn achterwerk had laten tatoeëren, mogen ondervinden. Een glimlach verschijnt rond Franco’s lippen wanneer hij terugdenkt aan het oorverdovende gegil wanneer hij de tippex door de huid boorde en het witte goedje injecteerde op het kruispunt van de Avenida de Dílar en de Circunvalación. Een onbeschrijflijke gelukzaligheid verspreidde zich door zijn lichaam wanneer de witte vlek uitdijde onder de zeemanshuid. De vermaledijde straatnaam verdween volledig en zou nooit nog weerkeren! Franco barst in een spontane vreugdedans uit. De bloemetjesparaplu zeilt door de lucht, de felkleurige jurk gaat ritmisch op en neer. Hij heeft net de allerlaatste kaart bevrijd van die luis van een Don Bosco!

Het beeld van een halfnaakte rondborstige Franco vervaagde op mijn netvlies. Ik moest en zou het taboe doorbreken! Zoals verwacht ving ik echter bot met de weldoordachte vraag ‘Avenida Don Bosco?’, ondanks mijn guitige vragende blik. Angstige gezichten waren mijn deel. Ik probeerde het dan maar met de ‘dos fuentes’, de twee fonteinen. De eerste man die ik aanklampte hoorde het in Keulen donderen. Bij een vrouw naast mij ging wel een belletje rinkelen en een andere man wist zelfs waar het was. Vervolgens voegde een mollige, hevig gesticulerende Spaanse van middelbare leeftijd zich bij de samenscholing die ondertussen in het midden van de bus rond mijn persoon ontstaan was. Zij maakte me met enkele Spaanse woorden en veel onverstaanbaar gegrom duidelijk dat ik haar moest volgen. Ze moest toevallig ook bij de ‘dos fuentes’ zijn. Uiteindelijk stapten we af aan een halte op een aanzienlijke afstand van beide spuitende gevaartes. Een kleine zoektocht van mijn kordate Spaanse begeleidster en een getraumatiseerde Spanjaard later, vonden we het juiste gebouw. De deuren waren echter stevig op slot en ze waren beschermd door stalen hekken. Aangezien ik ijzerzaag noch koevoet op zak had, richtten mijn ogen zich op de bel. Die bel had een overvloed aan keuzemogelijkheden (een honderdtal appartementen), maar namen van bewoners waren in de verste verte niet te bespeuren. Gelukkig had de kotmadam een telefoonnummer doorgegeven. Aangezien mijn gsm nog steeds niet had beslist welk Spaans netwerk hij zou kiezen, stapte ik de dichtstbijzijnde gsmwinkel binnen. De man was dolblij nog eens een klant te mogen verwelkomen en keek ietwat verbaasd toen ik vroeg om twee euro te wisselen in stukken van vijftig cent, waarmee ik vervolgens naar een publieke telefoon ging. De telefoon bleek niet te ingewikkeld, ik kreeg María aan de lijn en ze vertelde me dat ik moest bellen bij nummer 99. Ik deed wat me opgedragen was, zij opende de deur en ik werd hartelijk ontvangen. Ik was blij dat ik zonder hulp van de mama en de papa op mijn bestemming was geraakt en genoot van mijn pas verworven zelfstandigheid. Bovendien maakte ik kennis met een groot dakterras dat vanop de zevende verdieping uitkeek over de Avenida don Bosco en zowat elke andere straat in Granada.

Na een gesprekje met María, mijn redelijk strikte kotmadam, en Pierre, een erasmusstudent uit Rijsel, begaf ik me opnieuw op straat. Mijn queeste naar eten leidde me naar een tankstation waar ik twee kleine sandwiches met kaas en chorizo kocht en vervolgens naar een eigenaardige bar met een interieur waar elke grootmoeder zich thuis zou voelen, op de flipperkasten, slotmachines, flashy verlichting en verdwaalde metalen toog na. Ook daar bestelde ik een broodje chorizo. De ingrediënten van de andere broodjes stierven immers weg in het gebrom van de 176-jarige cafébaas. Ik zwierf nog wat door de Zaidínwijk, keek even naar een groepje kleuters dat op een pleintje aan het voetballen was, nam een beet van mijn broodje chorizo, snoof terloops de atmosfeer van de stad op en keerde terug naar de driftig spuitende fonteinen. Bij gebrek aan gsm, internet of postduif ging ik maar slapen, na een foto uit een enveloppe gehaald te hebben om naast mijn bed te leggen.

De week begon goed met overleg over een boek wat word gemaakt over de houten brug bij Sneek. Daarna even afgestemd met betrekking tot de tafel van tien. Uiteindelijk gister de laatste dingen op papier gezet met betrekking tot de afronding van de ruimte. Nu gaat de focus naar het binnen krijgen van boekingen voor de ruimte. Zo heb ik me nét met collega ingeschreven voor een beurs begin november, daar gaan we de bezoekers spammen met tafel van tien kaarten. Vandaag aangeschoven bij overleg voor de nieuwe cellen website, een strak vormgegeven website die naar mijn idee goed aansluit bij de ideeën en manier van werken van Wytze.

Vorige week consults gehad met Martin Kuipers en Nants Schilstra. Het consult met Martin ging over het freelance werken en hoe ik dit voor mijzelf zou kunnen regelen. Vanuit dit consult groeide het idee bij mij steeds meer, om in plaats van freelancer, mijn eigen vof te beginnen. Ik ga daar binnenkort een consult over aanvragen met Jacco de Weert.
Het consult met Nants kwam vanuit mijn stage vorige jaar bij de Jonge Helden, waar mijn stage verslag enigzins negatief communiceerde. Dit negatief communiceren bleek mijn eigen 'onvermogen' en hierover zijn we in gesprek gegaan. Dit onvermogen sluit aan bij een onzekerheid over mijn algeheel functioneren. Uiteindelijk was het een leerzaam gesprek en voel ik mij binnen mijn eigen functioneren beter op mijn gemak.

Voor het te persoonlijk word en zo'n dweep post wordt waar Niemand op zit te wachten. Heb ik voor jou, beste, lieve lezer, het volgende. Een ontdekking die vandaag meer tijd van me heeft genomen dan dat ik zou willen maar ik blijf maar klikken, flabbergasted, over een soort van oneindigheid.

één groet,

tot volgende week.

Thiadmer

Een matrixcode is een moderne variant op de ''ouderwetse'' streepjescode, waarin veel meer informatie kan worden opgenomen.

Bron: iPhoneClub

Ik heb meteen mijn okertje maar even verplaatst en een nieuw lettertype gegeven. Jammer genoeg is de kwaliteit van de afbeelding hierdoor schrikbarend achteruit gegaan. Hoe voorkom je dit? Ik sla altijd op in jpg.

Zijn er trouwens nog dingen te hacken aan de vaste thema's? Die van mezelf (Ambiru) vind ik zelf een van de mooiere die wordpress in huis heeft, maar hij biedt erg weinig mogelijkheden. Kan ik dingen in de zijcollumns plaatsen, kleuren en lettertypes veranderen en meer van dat soort dingen?

Er moeten hier toch wat geeks in de zaal zijn...

Daarnet vertelde Tim dat hij een nieuwe wagen had gekregen op zijn werk (Dat ga ik trouwens ook proberen dealen op mijn toekomstig werk ;-) ). Mijn eerste vraag was natuurlijk: "Welke?" Het is een C4. Nu wist ik nog niets, hoor ... "Een picasso," verduidelijkte Tim. Nog steeds geen idee wat ik me daarbij moest voorstellen.

Google dan maar. "Aha!" Eerste regel: beeldresultaten voor C4 Picasso. That is what we need. Google begrijpt mij tenminste!

Someone is voorbestemd om vele kinders te krijgen ;-) . En parkeren met dit ding? Zou mij nooit lukken! Dat is wat er mij door het hoofd schiet. Maar Tim denkt aan heel andere dingen. Waar de knopjes voor de lichten zitten, enzo. Of dat verschilt van zijn vorige auto.

En zo kom ik ook nog tot een paar ontdekkingen. Wie wist er bijvoorbeeld dat handremmen ook bestaan onder de vorm van een knopje op het dashboard?

Ik vind zoiets raar! Hoe moet ik dan in godsnaam kunnen vertrekken vanop een helling? Ik heb daar een normale handrem voor nodig. Met een knopje wordt dat onnatuurlijk, en zou de auto achter mij wel eens een probleem kunnen hebben...

Op zondag wil ik er graag even uit. Dan moet ik de stad in. Het is de me de afgelopen maanden amper gelukt, maar twee zondagen op rij kon ik me te goed doen aan mijn favoriete stad. Niks concreet gepland en dat levert de beste restaurants op. Toevallig twee keer op heel leuke adresjes gebotst. Vorig week naar de markt nabij de vijvers van Elsene geweest en er in het Kifkif Café lekkere couscous gegeten. Vandaag waren we te laat voor de film, dus was Stads Cantine de la Ville een aangename verrassing.