Nog een schitterende Antonioni gezien: Professione: Reporter. Zalige roadmovie met  Jack Nicholson op z’n best. In prachtige, polaroidachtige kleuren dit keer. Had in mijn Michelangelo enthousiasme naar Den Duits gebeld om ons te vergezellen want die kan een vleugje verfijnde cultuur wel gebruiken. Al is het maar om er nadien mee uit te pakken bij z’n nieuwste verovering. Dit keer had hij ze mee. Een bakvis van 14, zo dacht ik op het eerste gezicht, maar het frêle meisje bleek 28. Het is echt wel opvallend hoe buitenmaats geconserveerd de vrouwen hier kunnen zijn. Ze was vers aangekomen uit Kuala Lumpur omdat er in Singapore beter werk te vinden is in de marketing van koffiezetapparaten. Het kind bleek met moeite Engels te praten, laat staan dat ze een letter Italiaans verstond dus ik veronderstel dat ze niet veel van de film begrepen heeft. Toen we nadien een glas gingen drinken droop de verveling van haar gezicht. Op haar gegeeuw afgaand, bleek ze bovendien niet echt geïnteresseerd in wat Den Duits te zeggen had en zelf woorden produceren was evenmin aan haar besteed. Ze tokkelde in snel tempo het ene sms’je na het andere op haar handphone. Naar haar echte liefde dacht ik even. Maar dat zal Den Duits worst wezen. Er zat immers een jonkvrouw naast hem. En dat is wat telt. Den Duits zei dat het vel-over-been meisje in witte short rechten had gestudeerd in Londen maar dit leek me een grove leugen. Hij twijfelde ook sterk maar stelde er haar geen vragen over laat staan dat hij had geïnformeerd naar haar gedacht over het Singaporese rechtssysteem. Den Duits die doorgaans een fijne gesprekspartner is en voorzien van een behoorlijk IQ laat zich met plezier inpakken door dit soort dametjes op zoek naar een financieel zekere toekomst. Niets mis mee. Ieder doet op zijn manier aan ontwikkelingshulp. Maar ik begrijp het niet. Moet een vrouw dan alleen maar schoon zijn om naar te kijken? En zelfs dat was ze niet, ze zag eruit als een ondervoede windhond. Maar zoals het gezegde zegt:Les goûts et les couleurs, ça ne se discute pas.

Mevrouw Verdonk komt met mooie sociale Nederlandse doelen aanzetten. Maar als we haar of Geert Wilders mogen geloven is men in dit land zo ver van het juiste pad afgedwaald, dat het nog lang zal duren voordat het weer goed komt met de besteding van ons belastinggeld. We zijn zelf net een ontwikkelingsland. Vandaar dat het niet duidelijk is, waarom het geld dat op ontwikkelingshulp gekort wordt in Nederland wél tot een verhoging van de welvaart en meer economische groei zou leiden. Of het zou moeten zijn dat het haar puur om het feit gaat, dat in Nederland geïnvesteerd belastinggeld in Nederlandse handen blijft. Dus liever hier salarissen spekken dan daar het inkomen verhogen van mensen die op of onder de armoedegrens leven.

Dat zou meteen verklaren waarom mevrouw Verdonk tot het oordeel komt dat tweederde van de ontwikkelingshulp er af kan. Ze heeft er niets over gezegd, maar het is bekend dat rond de veertig procent van de ontwikkelingshulp naar de donoren terugvloeit. Dat deel van het ontwikkelingsgeld is gewoon geld dat van de Nederlandse vestzak naar de Nederlandse broekzak verhuist. Zou Verdonk op de zestig procent doelen die in het ontwikkelingsland achterblijft? Nu is er niets tegen goed verdienende Nederlandse experts of ondernemers die werk leveren of inkomen genereren dat de bevolking van een ontwikkelingsland effectief ten goede komt. Maar is het niet een beetje zot als dat het enige criterium voor ontwikkelingshulp wordt?

Er is inmiddels veel onderzoek verricht naar de effecten van ontwikkelingshulp en we weten vrij aardig waar en wanneer hulp werkt. Er zijn echter drie problemen. Ten eerste vallen er allerlei zaken onder ontwikkelingshulp die beter van elkaar gescheiden kunnen worden. Geld dat aan armoedebestrijding wordt gegeven is iets anders dan geld dat aan de bevordering van de economische groei van een land wordt besteed. Je kunt levens redden door bijvoorbeeld ziekten te bestrijden, maar daar begunstig je niet automatisch de economische groei mee. Ten tweede vallen er zaken onder ontwikkelingshulp die daar niet thuishoren. Zo komt klimaatverbetering weliswaar iedereen ten goede, maar het is toch geen ontwikkelingshulp, omdat het laatste specifiek op de behoeften van één land is afgestemd. Ten derde wordt er nog steeds dubieuze politiek bedreven met ontwikkelingsgeld. Bijvoorbeeld schuift de VS nog altijd een flink deel van het ontwikkelingsgeld naar Israel. Het is de vraag of Israel een ontwikkelingsland is. Veel zogenaamd ontwikkelingsgeld is geld dat regeringen gebruiken om elders vrienden te kopen en vijanden uit de regering te houden. Ten tijde van de Koude Oorlog waren dat de communisten, tegenwoordig zijn het de aanhangers van de politieke Islam. Soms komt dat de groei van een land ten goede, maar niet altijd, want je kunt er ook misdadige regimes mee in het zadel houden.

Er is dan ook veel onterechte kritiek op de ontwikkelingshulp. Of liever: je bekritiseert een moving target. Tekenend is het boek van William Easterly, The White Man’s Burden dat in 2006 verscheen. In dat boek veegde Easterly de vloer aan met de westerse hulpindustrie. Hij schat dat er de laatste vijftig jaar ongeveer twee triljoen dollar naar de arme landen is gevloeid. Desondanks zijn we er volgens Easterly nog steeds niet in geslaagd muskietennetten ter waarde van vier dollar onder de armen in Afrika te verspreiden. Veel van de voorbeelden van falende hulp in het boek zijn schrijnend, maar Easterly maakt ook grote fouten. Zo vergeet hij bij het genoemde bedrag te vermelden dat slechts een fractie ervan effectief aan armoedebestrijding is besteed en dat veel er van naar middeninkomenslanden is toegevloeid. Het grootste deel van het geld bestond uit leningen van het IMF of de Wereldbank, die met rente terug moeten worden betaald. Dat geld was helemaal niet bedoeld om iets aan armoedebestrijding te doen. Het was vaak niet eens bedoeld om de economische groei te bevorderen en de welvaart te verhogen.

Maar zelfs Easterly is er van overtuigd dat vraag- in plaats van aanbodgerichte hulp kan bijdragen aan de bestrijding van armoede en het bevorderen van economische groei. Hij wil de ontwikkelingshulp dan ook zeker niet afschaffen. Aan kennis over hoe je efficiënt hulp zou kunnen geven ontbreekt het volgens Easterly niet. De kwestie is veel meer hoe je organisaties opzet en bekostigt die deze kennis efficiënt kunnen toepassen en daarbij duidelijker dan nu aangeven welke doelen ze voor ogen hebben.

Interessant in dat verband is het werk van Paul Collier, auteur van The Bottom Billion (2007), een boek dat op dit ogenbik furore in de ontwikkelingswereld maakt. Collier toont overtuigend aan dat de ergste armoede in landen voorkomt, waar de regering ofwel te zwak is om krachtdadig te kunnen optreden, ofwel – dankzij oliedollars, goud of diamanten - zo machtig is dat de regeringsleiders zich hoegenaamd niets van de eigen bevolking hoeven aan te trekken.

Er is volgens Collier een per situatie verschillende mix aan maatregelen nodig om de bevolkingen in deze landen te helpen. Geld, giften en traditionale vormen van hulp zijn in dat verband niet genoeg, er moet ook internationale politieke druk worden uitgeoefend of militaire steun verleend. Soms moeten vooral de ondernemingen en banken worden aangepakt die het op een akkoordje met corrupte regeringsleiders hebben gegooid. Het gaat hier bovendien om hulp dat zich pas vele jaren later terugbetaalt en waar flink wat geduld voor nodig is.

Voor de aanpak die Collier voorstelt zijn complexe vormen van samenwerking tussen regeringen, NGO’s en multinationale ondernemingen nodig, die niet makkelijk van de grond te krijgen zijn. Vaak is het probleem dat regeringen bij dit soort hulp te snel resultaten willen zien en te veel transparantie eisen. Het trieste is dat naarmate het draagvlak voor het geven van ontwikkelingshulp afneemt, het steeds moeilijker wordt dit soort lange termijn projecten te organiseren.

De problemen met het effectief besteden van ontwikkelingsgeld liggen dus ook 'hier' en niet, zoals mevrouw Verdonk suggereert, alleen 'daar’. Het is jammer dat ze dat er niet bij zegt als ze tweederde van de ontwikkelingshulp wil afschaffen. Maar haar boodschap is duidelijk: liever hier salarisen spekken dan elders op risicovolle wijze hulp verlenen. Dat is triest als je bedenkt dat het armste miljard mensen van de wereld van minder dan één dollar per dag leeft. Niet iets om trots op Nederland te zijn.

Professeur Bernard Remiche : «Certains milieux flamands préféreraient voir l’argent de la coopération belge aller vers les pays anglophones »

C’est une crise inutile qu’il faut remettre à un niveau, en partie, épidermique. Même si dans les propos du ministre belge, il y a l’expression d’un coin non négli­geable en Flandres qui n’a jamais fort apprécié l’importance que prend la RDC dans la coopéra­tion de la Belgique avec les pays en développement. Certains mi­lieux flamands préféreraient voir l’argent de la coopération belge aller vers les pays anglophones, par exemple. (par Mulumba Kabuayi Bondo/Le Potentiel)
[cité par: Digitalcongo.net 3.0]

Waar Prof. Remiche dit vandaan haalt is me een hele grote vraag? Ik ken duizenden en duizenden mensen in de ontwikkelingssamenwerking, volg de actualiteit in Congo al sedert begin jaren zeventig en heb, eerlijk gezegd, nooit eerder zoiets gehoord. Is dit weer zo'n staaltje van: "steek het maar op de ander, die leest toch geen Franstalige gazetten?" Ik zou van Prof. Remiche wel eens bewijzen willen zien voor dit soort boude uitspraken. Is hij jurist, advocaat, prof of ...

leest ie geen Vlaamse gazetten?

Regelmatig maakt Waterlog plaats voor gastschrijvers. Deze keer voor politicoloog Irina van der Sluijs die zich kwaad maakt over de plannen van Verdonk om te korten op ontwikkelingshulp.

Rita Verdonk speculeert over het korten op ontwikkelingshulp: ‘Ik schat dat tweederde eraf kan’. Vol verwachting surf ik naar de TON website om na te lezen hoe zij tot die schatting is gekomen, want met haar ben ik van mening dat ontwikkelingshulp schrijnend is. Het zou niet nodig moeten zijn anno 2008. De welvaartsstijging vanaf midden vorige eeuw is ongekend en tegelijkertijd slagen we er niet in de scheefgroei tegen te gaan die er nu voor zorgt dat 10 procent van de wereldbevolking meer dan de helft van alle rijkdom bezit. Tevergeefs zoek ik naar oplossingen die zij aandraagt voor het ontwikkelingsvraagstuk. In plaats daarvan lees ik dat ze ‘het geld dat vrijkomt (…) denkt te gaan besteden aan onderwijs, of aan zorg, of aan salarisachterstanden van leraren, verplegers en politieagenten...in Nederland’.

Dat is een duidelijke beleidskeuze. Vrij vertaald: zuurverdiend belastinggeld van hardwerkende Nederlanders verdwijnt toch maar in een bodemloze (Afrikaanse water)put, dus het wordt hoog tijd dit voor ons eigen trotse volk in te zetten. Nu ben ik een voorstander van het verhogen van de budgetten voor zorg en onderwijs in Nederland, maar om dit unverfroren te koppelen aan het verlagen van ontwikkelingshulp vind ik demagogisch. De indruk wordt gewekt dat de salarissen voor leraren, verplegers en politieagenten zijn achtergebleven omdat dat extra geld is uitgegeven in arme landen. Dat lijkt me zeer onwaarschijnlijk.

Het drastisch verlagen van ontwikkelingshulp in een wereld waarin ruim twee miljard mensen in diepe armoede leven vind ik een onsolidaire, maar ook een weinig liberale gedachte. Ontwikkelingsgelden en –activiteiten kunnen namelijk bijdragen aan het opheffen van onvrijheden van individuen zodat zij in staat worden gesteld levens te leiden die op z’n minst menswaardig zijn en op z’n meest aansluiten bij individuele wensen. Ik heb het bewust over het vergroten van individuele vrijheden van mensen omdat daar de kern van ontwikkeling huist. Mensen die in extreme armoede leven zijn niet alleen economisch onvrij (geen geld), maar vaak ook politiek (hun stem wordt niet gehoord), sociaal (verstoken van onderwijs en gezondheidszorg) en zij begeven zich noodgedwongen vaker in onveilige situaties. Denk maar aan de verhalen over vrouwen in vluchtelingenkampen in Tsjaad die op zoek naar sprokkelhout buiten de kampen worden gedreven en daar grote risico’s lopen om aangevallen te worden door leden van de Janjaweed. Met andere woorden, deze verschillende vormen van ‘onvrijheden’ zijn negatief met elkaar verbonden. En dat maakt de situatie voor de onderklasse van de wereld zo uitzichtloos.

Ontwikkelingshulp is geen wondermiddel, dat moge duidelijk zijn. Een actieve inzet om de wereldhandel eerlijker en duurzamer te maken, de klimaatverandering daadkrachtig te lijf te gaan, kapitaalstromen toegankelijker te maken en de druk op schaarse landbouwgrond wereldwijd te verminderen, zijn net zo of misschien wel belangrijker. Pijnlijk is dat ook op dit niveau onvrijheden zich negatief verhouden. Landen die economisch minder vrij zijn worden sterker in hun veiligheid bedreigd door klimaatverandering, denk maar aan een land als Bangladesh waar overstromingen desastreuze gevolgen hebben terwijl een economisch vrijer land als Nederland zijn inwoners beter kan beschermen. Arme landen zijn sneller de dupe van stijgende voedselprijzen omdat het grootste deel van het inkomen naar een basisproduct als rijst gaat. De wereldwijde protesten van de afgelopen week in ontwikkelingslanden laten dat nog maar eens zien.

Rita Verdonk schetst een beeld van Nederland als een geïsoleerd eiland te midden van een oceaan van potentiële profiteurs. Dat is kwalijk omdat daarmee voorbij wordt gegaan aan de verantwoordelijkheid van Nederland(ers) in een wereld die rap antwoorden moet vinden op ingewikkelde vraagstukken. Het gaat voorbij aan de verantwoordelijkheid van Nederland(ers) op al die terreinen waar het medeveroorzaker is van schadelijke gevolgen in ontwikkelingslanden. Ik wil dat Nederland zich blijft inspannen voor verantwoord consumeren en produceren, voor de voortrekkersrol die het al jaren vervult bij het bestrijden van armoede in de wereld. Daar ben ik nu trots op.

De luxe laptop zoals wij die heden ten dage kennen, werd dus uitgekleed en in een ander jasje gestoken. Zonder mooi patchwork en extra toeters en bellen zeg maar. Het apparaat is er niet sneller op geworden, in tegendeel, maar wel goedkoper. De XO-1 kost nog maar 120 euro. Waar mensen levend in echte armoede, die 120 euro vandaan moeten halen, blijft de vraag, een goedkope laptop is in ieder geval verkrijgbaar.
Handig, voor schoolgaande kinderen, beginnende ondernemers of financieel adviseurs.

Jammer dat er nog lang niet overal toegankelijk onderwijs is voor de allerarmsten, er lang niet overal kansen liggen om een klein familie bedrijf op te starten of uit te breiden en financieel adviseurs in ontwikkelingslanden niet ten dienste staan van de onderste klassen in de samenleving. De discussie of een laptop dan ook werkelijk bijdraagt aan ontwikkeling blijft bestaan. In navolging van Seffrey Sachs, de initiator achter de millenniumdoelen, zullen velen pleiten voor investeringen in tal van andere, meer belangrijke, segmenten en sectoren. Genoeg is genoeg is erg nieuwsgierig naar uw ideëen hierover.

Reageren op dit bericht kan ook hier

De G77, de bond van ontwikkelingslanden, ondervond lichte druk van geïndustrialiseerde landen, die weliswaar de grootste vervuilers zijn maar tegelijkertijd ook de grootste belangen denken te hebben.
Japan maakte het volgens één van de G77 woordvoerders helemaal mooi, door met nieuwe plannen om de uitstoot van CO2 tegen te gaan, te komen. Dit terwijl menig ontwikkelingsland in december vorig jaar heeft afgesproken de CO2 uitstoot in eigen land aan te pakken. Ook Japan zag zijn eigen belangen al aangetast worden.

Volgens Meena Raman, voorzitter van Friends of the Earth International, gaat het nu precies daarom: "What we witnessed here was a real struggle as to whose interests were to be given a priority -- the developed or the developing world. If the work program is to include a role for developing countries, technology and finance need to be given priority."

De ontmoeting in Bangkok was de eerste wereldwijde klimaattop na Bali en moet uiteindelijk leiden tot een vervolg op het Kyoto-protocol dat in 2013 klaar moet zijn.

Een korte samenvatting van de uitkomsten van het onderzoek:

Millennium Development Goal 5 (MDG 5), which seeks to reduce by three-quarters the level of maternal mortality by 2015, has seen the least progress of all the MDGs. A key factor in this collective failure has been insufficient political will to drive actions to improve the health of women, both at the international and national levels.

The Department for International Development (DFID) has been a leading donor to maternal health programmes. It deserves credit for its creation of international partnerships, its willingness to address sensitive issues such as abortion, its support to research and its consistent focus on strengthening health systems.

Major challenges remain. Only two in five women in sub-Saharan Africa deliver their babies with the assistance of a skilled attendant and this is largely unchanged since the early 1990s. Addressing the huge shortage of midwives worldwide and increasing the availability of emergency obstetric care to all women has been and must remain at the centre of DFID's approach. Increasing access to basic drugs and equipment—including family planning supplies—is also vital.

It is also crucial to address the gender inequalities that prevent women fulfilling their right to health. Improvements to health information systems in developing countries need the continuing support of DFID so that policies and programmes can be evidence-based and progress towards MDG 5 can be tracked reliably.

Lack of data from countries with some of the worst death tolls, a tendency to under-report maternal deaths and the use of national averages create uncertainty about the real scale of maternal mortality, particularly in sub-Saharan Africa and Asia. Whilst the number of maternal deaths for 2005 is cited as 536,000, it could be as high as 872,000. We fear that the higher figure could indeed be nearer the truth. It has also been estimated that for each woman who dies, 30 further women will become disabled, injured or ill owing to pregnancy, so it is reasonable to assume that millions of women suffer in some way due to childbirth.

Inequalities in access to maternal care are driven primarily by poverty. DFID should continue to support the abolition of charges for health care and help governments to identify and address the major barriers to care, especially for the poorest women and in conflict settings where demand for maternal care is higher and access more difficult.

DFID cannot single-handedly bring about the progress needed to reach MDG 5. It needs to step back and prioritise carefully in order to maximise the series of crucial opportunities offered in 2008. The Department must play to its strengths and support other actors, especially the UN, in playing their part. Only then will maternal health receive the urgent political commitment that it deserves. Bron: Oneworld

Reageren op dit bericht kan ook hier

Zo kunnen NGO's, IGO's en andere hulporganisaties wel fluiten naar de centen als zij ook maar reppen over het plegen van abortus of het woord prostituee in de mond nemen. Zelfs als dit betekent dat een programma wordt ontwikkeld om prostituees een uitweg uit het vak te bieden.

De VS is zo wel de grootste financierder van Aids, maar doet weinig om de werkelijke oorzaken aan te pakken. Bijna alle hulp gaat naar het Afrikaanse continent en een kleiner deel naar landen als Vietnam en de Caraïben. Juist in deze landen neemt de prostitutie toe, omdat steeds meer vrouwen en mannen daar een alternatieve bron van inkomen zoeken.
De toename van Aids is significant.

Onder de naam PEPFAR werd al eerder geld uitgegeven aan de bestrijding van seksueel overdraagbare ziekten. Toen ging het geld met name uit naar projecten die seksuele onthouding en huwelijkstrouw promoten. Echter, dit bleek vooral contraproductief. Organisaties die zich bezighouden met gezinsplanning kunnen nu wel aanspraak maken op een deel van de gelden, maar slechts wanneer het om adviesverlening gaat of de behandeling van Aids patiënten.

Reageren op dit artikel kan ook hier

Deze imago-shift is goed ontvangen door de Congolese medeburger. De driehonderd nieuwboren electriciëns, metselaars en loodgieters hebben bijgedragen aan de renovatie van schoolgebouwen, het meubileren van scholen en het bouwen van bruggen. Naast deze technische bekwaamheden worden de soldaten ook getraind in het onderhouden van een eigen stukje land, zodat ze zelf in hun voedselbehoefte kunnen gaan voorzien. De criminaliteit onder deze militairen is een stuk teruggenomen: ze kunnen nu hun eigen boontje doppen en zien niet langer de meerwaarde van het bestelen van gewone burgers.

Deze vorm van ontwikkelingshulp is kenmerkend voor de afgelopen jaren. Zeker na natuurrampen als de tsunami van december 2004, groeien dergelijke investeringen in vaardigheden en kwaliteiten van getroffenen. Het stelt mensen in staat zelf opnieuw vorm en zin te geven aan het bestaan, opnieuw een structureel inkomen te verwerven en voor zichzelf op te komen. Kortom, het gaat om een duurzame investering, waarbij gedragsverandering ook bepalend kan zijn voor de omgangsregels in een samenleving.

Reageren op dit artikel kan ook hier

Uit dit onderzoek komt naar voren dat er eveneens een verband bestaat met HIV. In landen als Letland en de Oekraïne is het aantal mensen met MDR-TBC tweemaal zo hoog onder HIV/ AIDS patiënten.

Een analyse van deze gegevens doet vermoeden dat er wereldwijd per jaar een half miljoen mensen met MDR-TBC bijkomen. Opvallend genoeg komen de meeste gevallen voor in voormalig Oostbloklanden.

Om deze verontrustende ontwikkeling tegen te kunnen gaan moet er snel een vernieuwde methode ontwikkeld worden om de ziekte te kunnen diagnosticeren. Alleen dan is behandeling in een vroeg stadium mogelijk.

De werkelijke omvang van het probleem is overigens niet bekend, aangezien de meeste Afrikaanse landen geen data kunnen leveren. Gezien de grote armoede en de aanwezigheid van HIV/ AIDS in Afrikaanse landen, mogen we verwachten dat het aantal MDR-TBC patiënten daar hoger is dan in Oost-Europa.

Reageren op dit bericht kan ook hier

Slechts 10% van de ondervoeden der aarde zal de VN volgend jaar te eten kunnen geven, dat staat synoniem aan 73 miljoen mensen in 78 landen. Daarmee blijven 657 miljoen monden onvoorzien. Het World Food Programme (WFP) is volledig afhankelijk van de bijdragen van rijke landen.

Bijkomend feit is de groeiende vraag van China en India naar steun van de WFP. Maar ook een groeiende consumptie van vlees en biobrandstoffen en niet te vergeten: de klimaatverandering. De voedselschaarte maakt ondertussen de situatie nog erger dan het al is, want in talloze landen zijn reeds gevechten uitgebroken. Daarbij doet de regel "de sterkste wint", altijd weer opgeld.

Een oplossing is zo één-twee-drie nog niet voorhanden. Wellicht zou de VS eerst de hand in eigen boezem kunnen steken, want van alle spelers op de wereldmarkt heeft de VS altijd de grootste mond, maar ook het hardst de hand op de knip.

Tot op heden hebben slechts vijf landen voldaan aan de - jaren geleden - gemaakte afspraak om 0.6 % BNP per jaar af te staan aan ontwikkelingshulp en wij kunnen u verzekeren: de VS zat daar niet bij. Welke landen dat wel waren? Luxemburg, Noorwegen, Zweden, Denemarken en ja, Nederland ook.

Melkert (l) zou Herfkens (r) hebben geholpen

Dat meldt het Amerikaanse Inner City Press, de website van de bekende VN-blogger Matthew Russell Lee. Deze journalist behoort tot een van de weinige verslaggevers die de UNDP nauwgezet volgen.

Herfkens werkt sinds 2002 voor de UNDP. Drie jaar lang ontving zij elke maand 7.000 dollar huursubsidie van de Nederlandse regering, bovenop haar VN-salaris van '18.000 dollar' per maand. Volgens de regels van de VN had zij geen giften mogen aannemen vanuit haar moederland.

'Keizerin van de armoede'
Melkert en twee andere hooggeplaatste UNDP-functionarissen zouden voor 'keizerin van de armoede' Herfkens in de bres zijn gesprongen en het ministerie van Buitenlandse Zaken ervan hebben overtuigd dat ze niets afwist van de regels, zodat zij de onterecht verkregen huursubsidie (in totaal bijna 200.000 euro) niet terug hoeft te betalen.

Inner City Press meldt dat Melkert regelmatig aanwezig was op borrels, feestjes en etentjes in het luxueuze en chique appartement van Herfkens, en zich dus allang had kunnen afvragen hoe Herfkens aan het geld kwam. Een woordvoerder ontkent overigens dat Melkert ooit bij Herfkens thuis is geweest.

Contract
De UNDP wil nog niet reageren, maar plaatste maandag wel het contract van Herfkens online, om openheid te geven over haar salaris en te bewijzen dat zij niet 216.000 dollar per jaar verdiende, maar 'slechts' 134.331 dollar bij een dienstverband van 100 procent. Uit haar contract blijkt dat zij een dienstverband had van 80 procent, maar de UNDP verklaarde vorige maand dat zij 75 procent werkte. Dat zou betekenen dat zij maandelijks 5 procent meer loon kreeg.

Het contract maakt ook haar bewering dat ze niets afwist van de regels erg twijfelachtig. In het contract staat namelijk duidelijk dat de VN-regels zijn overhandigd en zelfs besproken. Herfkens heeft daar netjes haar handtekening onder gezet.

(Bron Elsevier)

Beste Eef,

Wat een commotie om die 7.500 dollar die Nederland je per maand toe stopt voor je leuke flat!

Het is toch ook niet niks om zo ver van huis aan de slag te moeten en zoveel verantwoording op de schouders te hebben? Als je continu bezig bent met de allerarmsten ter wereld kan ik me goed voorstellen dat je een soort paniek over je heen krijgt. Dat je dan al die uitgemergelde lijfjes ziet en denkt ‘ik nooit'

Op zo'n moment kan je niet anders. Je dekt jezelf financieel in en wel zodanig dat je zeker weet dat je nooit tot de allerarmsten zal behoren. Als er ‘s nachts een uitgedroogd dood kind op je netvlies verschijnt, kan ik me heel goed voorstellen dat je excessief gedrag vertoont.

Er zijn genoeg voorbeelden van mensen met een dik inkomen die sjoemelen met declaraties. Rare bonussen voor mensen die weggaan omdat ze slecht functioneerden. Afscheidsfeestjes die meer kosten dan die huursubsidie. Spannende reisjes op kosten van de zaak met leuke vliegtuigjes. Jij doet tenminste nog iets voor de goede zaak!

Waarom is iedereen zo boos over die zeven en een halve mille die je bij je salaris plus heel veel extra's krijgt? Alleen omdat je toevallig voorop staat in de armoedebestrijding? Juist jij, als lid van de Stuurgroep educatie bij NOVIB weet u als geen ander wat geld kan doen. Leuke actie trouwens van NOVIB, dat je voor 10 euro 10 kippen cadeau kan doen en daarmee een basisinkomen verschaft aan zo'n derde wereld gezin. Wist jij daarvan? Maar, we dwalen af.

Een goed uitzicht ter compensatie van alle ellende die je hebt gezien is heel lógisch. Het zou best flauw zijn om dat bedrag van zeven en een half duizend dollar om te zetten in voedsel en medicijnen voor de allerarmsten. Zó werkt het niet.

Gewoon lekker op de strepen blijven staan. Géén mooi uitzicht, dan ook geen energie meer stoppen in armoedzaaiers.

Normen, Waarden en Moraal zijn aan de meeste Amerikanen niet besteed dus je blijkt al goed ingeburgerd!

Als hart onder de riem van een door jou genoemde o zo brave Nederlander zal ik bij de volgende euro die ik in de collectebus voor Nicaragua stop aan je denken, die is dan voor jou.

Nu vind ik dat mijn uitzicht ook best wat beter kan. Vergeet je me niet je lijstje met namen bij BZ te faxen? Zet ik mijn makelaar aan het werk.

(Ingezonden door Jessica de Jong, columnist omroep west)

De Haagse cijfertjesneukers van de Algemene Rekenkamer riepen vorig jaar al dat er vaker verantwoording afgelegd moet worden over wat er met het geld gebeurt. Nu heeft Koenders aan de kamer beloofd ieder jaar met een notitie te komen waarin hij laat zien waar het geld blijft. Ondertussen is het de UNDP (United Nations Development Program) - net als de Wereldbank een uitvinding van Amerikaanse wereldverbeteraars - dat de werkelijke gaten in de ontwikkelingshulp schiet door te laat rapportages in te leveren.

Bertje beweert stellig in de loop van volgend jaar orde op zaken te hebben. Het Ministerie heeft zelfs een nieuw signaleringssysteem ingesteld om dergelijke problemen in de toekomst te voorkomen.
Misschien hadden ze het geld en de moeite beter kunnen steken in de zoektocht naar een betere manier van ontwikkelingssamenwerking, zodat het geld wel daar terecht komt waar het hoort te komen.

Children's Choice is een initiatief van een paar mensen om niet zomaar geld te geven aan de bekende doelen maar om zelf te kijken of er met het beschikbare geld (o.a. een gedeelte van de jaarlijkse winst van mijn bedrijf) zonder omwegen hulp geboden kon worden. Daarnaast is het de bedoeling dat dit initiatief anderen aanzet om hetzelfde te doen. Als thema is gekozen voor projecten die op lange termijn structureel wat veranderen. Deze keer eens niet de rampgebieden die via de media toch al veel aandacht krijgen, deze keer de "vergeten" groep kinderen.

In Zuid Afrika heeft CC een project gesteund waar op een voormalige vuilnisbelt aan de uitzichtloze situatie een einde werd gemaakt door het organiseren van structuur. Door het aanbieden van maaltijden kleding en scholing kregen de bewoners weer houvast en hoop. De school had echter een zwak punt. Er was echt geen geld om de kinderen een menswaardige sanitaire voorziening aan te bieden. Het heeft geen zin om tegen kinderen te zeggen dat hun toekomst er anders uit zal zien als ze onder mensonterende omstandigheden naar de wc moeten. CC heeft met 4000 Euro er voor gezorgd dat er nieuwe voorzieningen gebouwd werden. De foto's staan op de site.

Peduli Anak is een project van Chaim Fetter. Chaim heeft zijn carrière in NL opgegeven om (pas!) 2 jaar geleden in Lombok kindertjes van de straat te halen, ze onderdak kleding, scholing en medische ondersteuning te geven. Met een soort foster parents plan worden de kosten daarvan betaald met de maandelijkse ondersteuning van de sponors. Inmiddels staat er een kleine wijk voor ca. 60 kinderen!

CC helpt Chaim met diverse projecten. Een keer per jaar voorziet CC in een "potje" zodat Chaim financieel de handen vrij heeft om kinderen op te kunnen nemen voordat hij de sponsoring rond heeft. Dit heeft tot het meetbare resultaat geleid dat door deze ondersteuning enkele tientallen kindertjes meteen konden worden opgenomen en daarnaast het onderwijs mee gefinancierd kom worden.

Omdat de politiek erg veel geld over de balk gooit voor ontwikkelingshulp wil V&V de mogelijkheid bieden om mee te doen aan het initiatief van CC.

U kunt participeren met uw eigen kleine acties in uw directe omgeving. Denk aan een gift van uw bedrijf i.p.v. kerstcadeau's, geld dat voor uw lustrum bij elkaar gebracht is etc etc, organiseer een V&V/CC-sponsor feestje. Is het niet sowieso een aardig idee om bijeenkomsten van V&V te combineren met dit doel?

CC stelt een bedrag van 2500 Euro beschikbaar en het is aan de V&V-ers om daar 5000 van te maken. Hoe? Heel eenvoudig; indien een actie bijvoorbeeld 500 Euro heeft opgeleverd, doet CC daar nog eens 500 Euro bij!

Doet u mee?

Reageer hier met uw ideeën of indien u actief wilt worden.

info vindt u op de site van CC: , activiteiten kunt u organiseren op het forum van V&V

groeten
Francois