'Oh wat heerlijk, Barcelona! Had je wel een goede reisgids? Heb je de huizen van Gaudi bezocht? Zijn jullie naar alle bekende plekken geweest, hebben jullie alles gezien?!' Nee, dat hebben we niet. Het 'niet hollen maar van dag tot dag kijken waar onze energie ons bracht' ontstond noodgedwongen door de griep waar mijn lief al bij vertrek door geveld was. Maar het heeft me een waardevol besef gebracht. Het belang dat in onze Westerse maatschappij gehecht wordt aan het DOEN van veel dingen, het ZIEN van veel dingen en zo ook het volgen van de diverse wandelingen die in de vele reisgidsen te vinden zijn, is voor mij niet meer van toepassing.

Ik ontdek meer en meer hoe ver we in onze Westerse wereld af zijn gaan staan van het werkelijk beleven, ervaren, voelen, bereiken van onszelf en de wereld om ons heen.Van het echt contact maken. Weten we eigenlijk nog wel wat ons echt gelukkig maakt? Waar we werkelijke rust en ontspanning vinden? Word ik gelukkig van het kunnen afstrepen van de oneindigde lijst van bezienswaardigheden die ik gezien MOET hebben? Ik zou er eerder gestresst van kunnen raken als ik alle dingen had moeten doen en zien in de zes dagen die we hadden om even vakantie te houden. Moet ik de zoveelste mooie kerk bezoeken, terwijl die me weinig zegt, omdat de Westerse religieuze stromingen mij niet aanspreken? Ik kan me van de vele kerken die ik in mijn leven bezocht heb op menig vakantie niets herinneren. Zelfs de Sagrada Familia hebben we niet van binnen bekeken, terwijl dat de enige bezienswaardigheid was die we wel van plan waren te bezoeken.

Maar wat heb ik dan wel gevonden? Ik heb nog niet eerder in zo'n korte tijd het niveau van intense ontspanning en flow ervaren als in deze week Barcelona. In vakanties van vier weken heb ik niet het gevoel bereikt van deze zes dagen. De zaken die in mijn normale dagelijkse leven zo aanwezig en bepalend zijn, zijn het willen, het moeten (zowel vanuit je omgeving als vanuit jezelf), de druk, planningen, doelen, resultaatgerichtheid, altijd vooruit kijken naar de dag van morgen en de weken en maanden daarna, het vaak reageren vanuit mijn aangeleerde automatische piloot. En juist deze zaken speelden in mijn vakanties tot nu toe vaak stiekem ook weer een rol. Een vakantie moest gevuld zijn met activiteiten, met doelen, met dingen plannen, etc. En deed ik dat niet, dan had ik het gevoel dat ik de vakantie niet ten volste had benut. Dit voelde ik op de eerste dag Barcelona ook nog: 'ik heb maar zes dagen en wil zoveel en voel me beperkt door de pap in de benen van mijn lief'. Tot ik besloot die gedachten en gevoelens los te laten en vol te genieten van het wegzijn uit de waan van de dag.

Ik heb voor het eerst ervaren dat het werkelijke 'eruit zijn' voor mij niet ontstaat door een andere omgeving, maar door het veranderen van mijn instelling. Het mijzelf gunnen even niets te moeten, niets te hoeven en echt te luisteren naar waar ik op dat moment behoefte aan heb.

En zo belandden wij elke ochtend weer in dezelfde kleine bakkerij waar ze op de derde dag al zonder te vragen onze inmiddels vertrouwde heerlijke cafes con leche met een croissantje kwamen brengen. Iets dat ze de dagen erna ook bleven doen. En op de zonnigste dag van de week gingen wij niet zoals de vele anderen naar het strand, maar kropen we stiekem op de zevende verdieping het dakterras van ons appartement op, klapten twee stoeltjes die er stonden uit, en lieten ons daar uren verwarmen door de zon. De eerste stralen die mijn huid weer voelde sinds de laatste in 2007! Ik voelde me bijna een spijbelaar terwijl ik daar zo lag en in de drukke stad de karavaan toeristen onder ons met reisgids in de hand de riedel van 'must-sees' af leek te werken. De toppen van de Sagrada groetten ons in het uitzicht vanaf het dak, maar konden ons niet verleiden. Wij wilden beiden juist daar zijn, op dat dak in de zon waar verder niets te merken was van alle dingen die we 'moesten zien!' Een terras dat zich dus overal had kunnen bevinden. Maar waar we iets vonden dat voor ons waardevoller was dan al het andere in deze zes dagen.

'Joh, had nou even gezegd dat jullie naar Barcelona gingen, dan had ik allerlei tips kunnen geven over winkels en restaurants waar je echt naar toe moet!'

En ik denk alleen maar: ik heb niets gemist... Natuurlijk is het heerlijk om met aandacht en rust dingen te bekijken en bezoeken. Maar het moet niet! En kies voor jezelf wat voor jou het hoofddoel is van je vakantie en hoe je dat wil bereiken. Dat verschilt natuurlijk ook van persoon tot persoon. Dat wat mij compleet opgeladen heeft doen terugkomen, kon ik niet vinden in de kerken en mooie huizen, maar vond ik in mijzelf. Toen ik eindelijk alle willens, moetens, resultaatgerichtheid en planmatigheid van me af kon schudden en er gewoon 'was'... Ik heb genoten! En nu eens kijken hoe ik dat 'eruit zijn' ook thuis kan bereiken. Want ik voel nu nog sterker dat ik daarvoor helemaal niet weg hoef te gaan...

En ook nog een mooi besef: dat wat ik me herinner van eerdere vakanties zijn zelden de bezienswaardigheden, maar mijn belevingen, mijn gevoelens. En die kunnen zowel plaatsvinden in een mooie kerk als in een bakkerij. Voor mij vermoedelijk eerder in die bakkerij... Zo zal ik mij Barcelona vermoedelijk herinneren als de stad waar ik me met mijn lief erg thuisvoelde door in een appartementje te zitten i.p.v. in een hotel, waar ik de lekkerste koffie ooit dronk (al zal ik de plek van het bakkertje zelf zeker weten vergeten... maar de ervaring en het gevoel niet!) en waar ik ontdekte dat ik een stad ook kan beleven zonder de 'verplichte' sights te zien.

Vrijdagavond. Ik sta met een fohn te wachten in de rij bij de servicebalie van de Mediamarkt in Hoog Catharijne. Ik hoor een groep jongeren buiten de schuifdeuren hard roepen en duidelijk aandacht vragen. Ik erger me aan ze zoals ik me wel vaker aan schreeuwende-kippen-zonder-koppen erger. De fohn neemt de Mediamarktknul na een hoop gejokkebrok van mij terug (natuurlijk heb ik de fohn wel 1 keer uitgeprobeerd. En natuurlijk was ik me niet bewust van het feit dat een fohn een 'hygieneproduct' is en dus niet gebruikt geruild mag worden. En natuurlijk vind ik het onzin... een gebruikte electrische tandenborstel, een vibrator, oke. Die ruil je niet. Maar een fohn?). Ik loop de schuifdeuren uit richting de trap om het verlaten Hoog Catharijne te verlaten. Daar tref ik bovenaan de trap de 5 jongens aan. Ze staan met hun ruggen naar me toe. Ik loop tussen ze door om de trap af te kunnen lopen.

Ineens krijg ik een knal op mijn achterhoofd. BAFFH! Een hand, een vuist, ik weet het niet. Ik schrik me rot! Ik draai me om, kijk omhoog naar het begin van de trap en roep nog 'doe normaal man!' terwijl een van de jongens lacht en nep-verschrikt zijn hand voor zijn mond houdt en zegt 'oooh!'. Een ander neemt me op met zijn mobiele telefoon. 'Je mag hem wel pijpen hoor, kom maar!' zegt een ander. De kwaadheid die ik voel wint het niet van de angst en ik loop door. Adrenaline spuwt zich een weg door mijn lijf. Weg hier. Ik versnel. Fietsslot open en wegwezen...

0900-8844

Politie: 'Politie, goedenavond'.
Ik: 'Ja, hallo, u spreekt met..., ik ben volgens mij net slachtoffer geworden van happy slapping.'
Politie: 'oohw, ik dacht dat dat inmiddels over was?'
Ik: '...'

Ik geef het signalement en de locatie door. En fiets nog steeds in de hoogste versnelling door naar mijn ymprov-repetitie.

De dagen erna. Lopen door de stad, gehaast voortbewegen door het station, zitten in een trein, wandelen door smalle straatjes met mensen. Ik hou iedereen in de gaten. Wie gaat er in de trein achter me zitten? Waarom loopt die jongen ineens zo dichtbij? Het leven in de openbare ruimte voelt door deze ene knal in 1 keer helemaal anders. Ik beweeg me schichtig voort, kijk gespannen om me heen, bereid me voor op de onzichtbare vuisten die om de hoek kunnen 'hangen'.

Hallo wantrouwen...

Politie: 'we gaan de camerabeelden bekijken'
Ik heb niets meer van hem gehoord.

Kwaad dat zulke kutjongens hiermee wegkomen en zich opper machtig zullen voelen. Zou hun geweten zo onderontwikkeld zijn dat zij hier niet eens meer over nadenken?

Gisteravond. Ik had de dag doorgebracht bij een neef van mijn vader en zijn gezin in de buurt van Arnhem. Ik kom gemiddeld bezien eens in de 3 jaar bij hen, zelden dus. Netjes afgeleverd bij de trein, installeer ik me met mijn tas en krantje. Ik zwaai mijn familie uit. En ontvang een sms. Van Ries (uit 'lenen doet wenen').

'Heb je vrijdag iets te doen?'

Ries en ik zijn van de sms-communicatie. Toen ik hem laatst een keer belde als reactie op een sms van hem, was hij in lichte shock. 'Ik moet er even aan wennen dat je me belt!' Ik besloot dit weer te doen. Hij neemt op.

Ik: 'ik zit in de trein, maar wil je even laten...'
Hij: 'ik zit ook in de trein. In welke trein zit je?'
Ik: 'ik zit in de trein van Arnhem naar Utrecht.'
Hij: 'HUUUH?'
Ik: 'Wat HUUUH?'
Hij: 'ik zit ook in de trein van Arnhem naar Utrecht!'
Ik: 'in degene die nu net vertrekt?'
Hij: 'JAA!'
Ik: 'Yeah right...' (context: hij heeft wel eens eerder gedaan alsof 'ie ergens was waar ik was, terwijl dit niet zo was)
Hij: 'ECHT!'
Ik: 'ik kom nooit in Arnhem en zit dus nooit in deze trein!'
Hij:'ik ook niet!!'

Hij zat met zijn neef in de trein en bij mij was geen plek meer voor 2 personen erbij, dus ik pakte mijn spulletjes en zocht hun coupé op. Een vriendelijke mijnheer bood me een plek naast hem aan en zo zat ik dus ineens tegenover Ries. Wat niet gebeurd zou zijn als hij me niet gesmst had, en ik hem niet vervolgens zou hebben gebeld... Dit was de aanleiding voor het vertellen over alle toevallige ontmoetingen die Ries en ik al hebben meegemaakt in de twee jaar dat we contact hebben. Dit leidde vervolgens weer tot een aantal zaken:

* Ries en ik doken de kroeg in bij aankomst op Utrecht CS. Als je al weken probeert om tot een afspraak te komen, maar dit steeds niet lukt, kun je maar beter van het 'toeval' gebruik maken en de ruimte en tijd gebruiken die je geboden wordt.
* De vriendelijke mijnheer die zijn tassen voor me van de bank haalde, zodat ik kon zitten, had zich blijkbaar erg goed vermaakt met de verhalen die ik (notabene in een stiltecoupe, zo bleek later...) vol enthousiasme had zitten vertellen. Zo ontdekte ik bij thuiskomst toen ik zowel op mijn blog, als op mijn Hyves en mijn YouTube pagina berichtjes en zelfs een 'adoratiemelding' van hem vond (ik had bij het uitstappen als grap even mijn url geroepen door de coupé, voor het geval er mensen waren die wilden weten hoe het laatste verhaal dat ik aan het vertellen was, afliep...). Zo krijg ik nog eens fans! :-) 
 
   

Ik zat tijdens één van mijn vele treinritjes Amsterdam - Utrecht (en v.v.) tegenover een dame type 'grijze muis met gereformeerd tenue'. 27 lange minuten vroeg ik mij af of het mijn paranoïde stemming was of dat zij me daadwerkelijk nogal afkeurende, starende blikken gaf. Ze keek niet eens weg als ik testend terugkeek. Ik moest het wel heel erg bont hebben gemaakt dus? Zelfkritisch gleed ik met mijn ogen langs mijn lichaam, op zoek naar imperfecties die haar aanleiding zouden kunnen geven tot deze kille non-verbale communicatie. Akkoord, mijn jurkje was beduidend korter van lengte dan haar versie, maar mijn knieën waren nauwelijks te zien! De dikke panty eronder had geen ladders en bedekte bovendien alles wat er aan huid zichtbaar kon zijn, dus dat was het ook niet. Make-up? Nauwelijks, hooguit de 'naturel-look'! Verdere beïnvloeding van wat God me gegeven heeft..? Goed, ik hou mijn wenkbrauwen bij, maar ik vind dat je elk mens zijn voorkeur moet laten. Door mensen als zij heeft de schaamluis misschien toch nog een kans op overleven. Credits where credit is due! Mijn haar? Netjes gekapt. Mijn schoenen? Ik had toevallig die dag niet het paar aan dat ik altijd draag met die leuke 'gedragen' stijl. Nee, een net paar laarsjes droeg ik. Zelfs fris gehakt en gezoold. Ik vroeg me ineens af waarom zij er niet uitzag alsof zij bezig was met wat ik wel niet over haar zou kunnen denken... Waarom ík eigenlijk wel?

Zonder dat ik het merkte, naderden we Utrecht CS. Mijn adem stokte even toen ze ineens haar arm naar me uitstak. Ze plakte iets dat leek op een glimlach op haar gezicht en legde een klein foldertje voor me neer. 'Alstublieft'. En weg was ze. Ik was zo in de war gebracht door haar plotselinge actie en snel opgetrokken glimlach, dat ik versuft bleef zitten. Ik bedacht me nog net op tijd dat ook ik hier uit moest stappen, dus stond op en stopte het foldertje in mijn jaszak. Op het perron keek ik naar wat ze me nou eigenlijk gegeven had. Tja. Wat zal ik erover zeggen? Dat de fans van God hun communicatiestrategie gemoderniseerd hebben? Absoluut. Je zou het eigenlijk zelf even in handen moeten hebben, dit uitklapboekje. Het ziet er aantrekkelijk en behapbaar uit. Met eenvoudige tekeningen en korte tekstjes wordt stap voor stap het een en ander uitgelegd over hoe de zondige mens het contact met God is kwijtgeraakt en hoe we hem weer terug kunnen krijgen op de troon van ons leven(!). Met zelfs een handige (succes gegarandeerd?) gebedsoefening waarmee ik Jezus Christus in mijn leven kan binnenroepen. En dus met een website: www.ikzoekgod.nl Als communicatiegek kan ik het niet laten om hier meteen op te merken dat het foldertje in een compleet andere stijl is uitgevoerd dan de website en da's niet strategisch. Maar goed.

Maar waarom ze in hun moderne aanpak dit soort foldertjes laten uitdelen door angstaanjagende, intimiderende oude
dames die in hun communicatie naar mij compleet tegenstrijdige signalen uitzenden? Ik vond haar helemaal niet oprecht met die glimlach van haar en had bovendien het gevoel dat zij met haar strenge ogen even bepaald had dat ik wel een ongelovige moest zijn (en dat ik die afkeurende blikken dus verdiende ofzo?). Was het misschien juist haar doel geweest om mij een beetje te intimideren en onzeker te maken over mijzelf, zodat ik vervolgens zoveel mogelijk open zou staan voor haar boodschap? Zodat ik direct zou roepen 'Ja, Jezus, wilt u a.u.b. regeren op de troon van mijn leven? En mij veranderen, zo, dat ik word zoals u het graag wilt!' (tekst uit het foldertje). We zullen het niet weten. Mijn gevoel richting God en Jezus Christus verbetert in ieder geval niet met dit soort acties.

Zal ik ze toch maar een communicatieadviesje mailen?

Utrecht. 10:50. Ik loop de KNO-polikliniek binnen met een al 3 maanden durende dubbele oorontsteking. Ik krijg een dossiermap en nummertje 130. Heel bewust kies ik voor een stoeltje naast een jonge moeder met een jochie van een jaar of 5. Het is dat of een krappe plek naast een 200 kilo ogende man met een rochel die klinkt alsof elke de laatste kan zijn. (Tip: kies je zitplek in een ziekenhuiswachtruimte altijd met veel aandacht voor de signalen die het leven je geeft, want dit zijn de strategische keuzes in het leven die het verschil maken tussen het oplopen van een wekenlange mysterieuze ziekte of enkel een verstopte neus... Als je ergens ziek wordt, is het tenslotte wel het ziekenhuis!) Moeder met kind dus! Het lijkt me zelfs wel gezellig om naast dit moeder-kind tafereel te kruipen! En gezellig is het. Tot het kind zich begint te vervelen en moeder hoopvol wijst naar een boek dat in de kinderhoek ligt. Kind kruipt met boek op schoot en moeder schraapt haar keel voor een voorlessessie. Kind steekt duim in de mond en ik sluit mijn ogen en we maken ons met zijn 3-en op voor een ontsnapping van op zijn minst 10 minuten, ver weg uit deze ruimte vol hoestende, proestende, rochelende, snot-uitende mensen, op naar een mooie fantasiewereld... Tovenaars, hemelachtige omgevingen, prinsen, prinsessen en ach vooruit, voor de balans een trol of wat. Geen Kwaad zonder Goed. En moeder begint te lezen. Over de kers Kars en zijn vriendje, Kleintje.

"Kars krijgt spetters in zijn gezicht. Ze smaken zuur! Uit de bruine berg spuit groen sap omhoog met er bovenop een stuk vlees. En dan opeens komen er bruine bellen omhoog. Pats! Gadver, als ze knappen stinken ze naar rotte eieren! En het is er niet 1, maar er komen er steeds meer omhoog. Dan zien ze een bruin wezentje dat zegt 'Ik ben 1 van de dunne darmmannetjes. Dit is de poepfabriek! Zie je die bruine drap achter ons? Dat is spuitpoep!' En dan schuift de vloer onder hun voeten weg en plonzen ze samen in een plas spuitpoep. Een poepfabriek die spuitpoep maakt, die heeft vast teveel kersen gegeten..., denkt Kars".

Ik open voorzichtig mijn ogen en kijk toetsend naar de andere wachtende patienten om te zien of ik dit verhaal in mijn eigen hoofd aan het creëren ben, of dat moeder deze woorden echt hardop uit haar mond laat komen. Twee nogal chique mevrouwen kijken minzaam onze kant op terwijl ze afkeurend een vinger langs hun neus laten gaan en hun kelen schrapen. Ineens zie ik de rode gloed die over moeders wangen opkomt en ze zegt verlegen door haar eigen woorden 'sorry hoor...' tegen me. En dan werp ik een snelle, angstige blik op het boek dat moeder open op schoot heeft liggen. Chapeau! Een getalenteerd (?) illustratrice heeft zich van haar beste, bruinste kant laten zien om ons spijsverteringsstelsel zo misselijkmakend mogelijk weer te geven, omgeven met lachende poppetjes. Alsof er reden is tot lachen in een poepfabriek die spuitpoep aan het maken is! "Vertel verder!" zegt het jochie. Het verhaal gaat door. En langzaam begint mijn buik geluiden te maken die de tekst die moeder voorleest angstaanjagend treffend ondersteunen. Daardoor besef ik ineens dat ik door te laat opstaan geen tijd had om iets te eten. En dan komt 'ie met kracht op... de misselijkheid! In het verhaal gaan we inmiddels van de dunne darm naar de 12-vingerige darm maar ik stap uit. Ik voel dat ik niet veel langer moet blijven zitten. Als ik tenminste de volle wachtkamer niet wil confronteren met een stukje educatie over wat er gebeurt als (het laatste restje) eten de poepfabriek niet op de bedoelde manier verlaat. Ik zie op de display dat we in de afgelopen 45 minuten niet verder zijn gevorderd dan van patient 123 naar 126 dus mijn nummer 130 heeft nog wel even. Ik hoor moeder met kleine zweetpareltjes op het voorhoofd nog tegen zoonlief zeggen 'wat een gek boekje he..?' als ik mijn dossiermap oppak en naar de balie loop. Met een strak gezicht zeg ik 'ik ga even een broodje eten mevrouw' en spoed mijzelf naar de binnenkomsthal van het ziekenhuis. Ik bestel een broodje en haast het naar binnen om de misselijkheid te stillen. Nog geen 5 minuten later loop ik met een nog wat weeïg gevoel in mijn buik terug naar de wachtruimte. Ik werp nog even een snelle blik op de display voor ik op de stoel kruip waar ik net zat. En zie... dat nummer 131 aan de beurt is... Zucht... en met mijn nummertje 130 loop ik maar weer naar de balie...

* Voor wie het niet kan laten: http://winkel.bruna.nl/Boeken/Kinderboeken/Gezondheid/9080811394.htm 
(Een ander boekje dat ik na dit gebeuren op de kindertafel zag liggen was 'Girafje en de huisstofmijtjes'. Kan de inkoper van de kinderartikelen in het Diakonessenhuis a.u.b. ontslagen worden? Of op zijn minst voorzien van goedbedoeld advies... dank u!)

Kapper met eisen

Je vraagt je toch af wat voor ervaringen deze kapper al heeft moeten ondergaan voor hij besloot dit bord te plaatsen...