Die zweite Sache - und die kotzt mich richtig an - ist, dass mein Camcorder - den ich einen Tag vor meinem Abflug von meinen Eltern geschenkt bekommen hab - wahrscheinlich weg ist. Keine Ahnung, ob verlegt, verloren oder geklaut. Er ist weg! Ich hab den immer mit meiner Digicam zusammen in meiner Handtasche gehabt und die hab ich immer bei mir gehabt. Die Digicam ist da und der Camcorder nicht. Hab schon fast alles in meinem Zimmer abgesucht, heute abend gehts weiter. Doof ist das trotzdem. Ich weiss ja nicht mal, wie lange der schon weg ist. Ich gucke ja nicht jeden Tag in meine Tasche um zu kontrollieren, ob noch alles da ist, weil brauche es ja nicht jeden Tag. Naja, ich halte euch auf dem Laufenden und suche weiter ...

Nachdem ich im Bangkoker Flughafen festgestellt hatte, dass die Thailaender keinen Kaffee kochen koennen (widerlich bitter), habe ich mich nach gefuehlten 50 Stunden Aufenthalt und dem Wechsel zwischen Klo und Raucherraum auf zum Gate gemacht. Ja und urploetzlich wurde mir unheimlich schlecht. Und ich weiss gar nicht warum. Das hoerte nicht mehr auf und war echt unangenehm. Noch dazu hatte ich seit ewigen Stunden keine Frischluft mehr eingeatmet - konnt ja aus dem Flughafen nicht raus. Naja und dann redet man sich noch mehr ein und es wird nur noch schlimmer.

An Bord ging das dann zum Glueck und diesmal hatte ich auch nettere Nachbarn - ein junges Paerchen. Die Filmauswahl war bei Thai Airways wieder die gleiche, das Essen war anders und zumindest das Abendbrot auch recht lecker. Wenn auch nicht viel, konnte ich zwischendurch ein wenig schlafen. Doch nach 20 Stunden Flug findet man mit der Zeit partout keine bequeme Position mehr. Aus dem Fenster sehen konnte man auch nicht, da alles schwarz war. Naja, bis dann ca. 100 km vor Sydney doch mal Leben in die Bude kam: Turbulenzen. Die Crew hat es sich einfach gemacht und einfach mal gar nichts dazu gesagt. Ich fand es jetzt nicht so schlimm, ein wenig wie in der Achterbahn, aber die ersten Leute haben schon angefangen zu kreischen. Doch nach 10 min war es vorbei und wir sahen die ersten Lichter von Australien.

Nach einer wirklich sehr, sehr sanften Landung - Achtung, das ist keine Ironie! - sind wir dann im 6 Grad kalten Sydney angekommen. Rucksack organisiert, im Hostel angerufen, durch den Zoll und ab an die frische Luft. Das war extrem notwendig und laengst ueberfluessig. Hab dann auch gleich meinen Busstieg gefunden und wurde mit ein paar anderen Work and Travellern ins Hostel gefahren. Bei diesen ersten Eindruecken aus dem Bus kam mir Sydney sehr, sehr dreckig vor. Doch jetzt im Nachhinein geht es eigentlich.

Doch nur weil ich im Hostel war, konnte ich nicht unter die heiss ersehnte Dusche huepfen. Warten hiess es bis wir einchecken koennen. Schliesslich war es ja gerade erstmal 7 Uhr morgens und ab 12 Uhr mittags sollte das Einchecken stattfinden. Da half es auch nichts, dass ich seit gefuehlten 50 Tagen nicht mehr unter der Dusche stand. Zum Glueck stand ein Raum bereit, in welchen wir unsere grossen Rucksaecke packen konnten um die Stadt zu erkunden. Just habe ich mir dann fuenf Jungs geangelt - oder sie eher mich, mit denen ich dann gleich mal losgezogen bin. Bei immerhin schon 9 Grad, aber nach stundenlangem Laufen ist auch das einfach nur noch kalt. Also sind wir runter Richtung Hafen, unter der Harbour Bridge durch, vorbei am Opera House und quer durch die Stadt. Apropos Stadt: Also so wirklich gefaellt mir Sydney ja nun nicht. Die Hochhaeuser sehen aus wie mal eben schnell hingepappt und alles ist krumm und schief, ohne Raster und Ordnung. Naja, jedem das seine und trotzdem sieht jede Ecke gleich aus.

Ja und von eben jener Erkundungstour sind wir gerade zurueck gekehrt und warten immernoch darauf, dass wir einchecken koennen. Da es allerdings inzwischen 12.10 Uhr ist, wird das hoffentlich gleich losgehen, damit ich endlich mal heiss duschen kann. Bis dahin werde ich noch schnell Mails checken.

Was sonst geplant ist? Nach der Dusche? Mal schauen. Eventuell werde ich gleich solche unangenehmen, wenn auch wichtigen Wege erledigen wie Vodafone, Westpac, Steuernummer und .. oehm ... das Vierte vergess ich immer. Irgendwas war noch ...

Na een uurtje ging het richting Sydneystad en omdat we niet allemaal samen konden blijven, werden er al heel snel groepjes gevormd. Ik zat in een groepje dat bij de laatste vertrok maar wel de correspondenten van de VRT mee kreeg en wss zijn we de komende dagen wel ergens in een filmpje te zien. De tocht naar het centrum verliep heel vlot en we hadden al veel plezier op de trein met onze vlaggen. Het algemeen programma vandaag was enkel de openingsviering en het gaf ons dus de kans om even rond te wandelen in de stad en ze al te verkennen. We dachten eerst lunch te gaan halen aan Hyde Park maar vandaag moest iedereen blijkbaar naar Barangooroo voor alles. Dat deden we dan maar en onderweg kwamen we heel veel mensen met vlaggen ed tegen en begonnen spontaan 'hi' te roepen en te zingen ed. De sfeer in de stad is echt geweldig, iedereen lacht en probeert te raden van welk land men komt, alleen spijtig dat ze altijd denken dat het Duitsland is.

Het eten wordt hier uitgedeeld in groene zakken die heel milieuvriendelijk zijn. Het is wel een gek zicht maar het zijn best wel toffe en handige zakken! Na de lunch op de kade, trokken we het terrein op en we zouden natuurlijk onszelf niet zijn als we ons niet hielden aan de blokken waarin we ingedeeld zijn... We zochten een betere plaats en volgden vrijwel alles via het scherm dat vlakbij stond. Met het inzoomen van de kodak kon ik wel een goed beeld krijgen van wat er op het altaar gebeurde. De sfeer tijdens zo'n massaviering is ook niet te schatten. Als iedereen stil wordt voor gebed is het heel vreemd dat zoveel mensen ineens samen zijn en zo stil kunnen zijn. Ook het samen zingen is heel speciaal en er komt echt iets over.

De viering zelf heeft meer dan 2u geduurd, vooral door de communie die aan iedereen moest uitgedeeld worden. Er is zo hard gewrongen voor een hostie maar op het einde had iedereen er toch een gehad en was de taak van de vele priesters hiervoor vervuld. Tijdens de zending verzamelden we al terug de eetbonnetjes en gingen er al een aantal terug op naar de eetstand voor het eten te gaan halen zodat we niet te lang zouden moeten wachten. 's Middags hadden we meat pie gekregen en een lekker dessertje, 's avonds was het iets patatachtig met een pittig gekruid sausje erbij. Ook kregen we allemaal flesjes water wat een hele verwelkoming was na zo'n warme dag.

Wegraken van zo'n domein is ook nog een kunst... We moesten, van de veiligheid, heel de kade van Darling Harbour terug afstappen voor dat we de binnenstad echt terug in konden. Het was best een eindje en zeker omdat we nog naar de Opera House wilden gaan, helemaal rond. Na een heel stevige wandeling bereikten we de Opera House en van op de kade daar bewonderden we het openingsvuurwerk dat speciaal voor de pelgrims werd afgestoken van op Barangooroo. Het was meteen ook het einde van de eerste dag en de definitieve inzet van deze Wereldjongerendagen. Omdat er nog heel wat van onze groep een heel stuk moeten doorreizen naar Caringbah om te gaan slapen, besloten dan maar om na het vuurwerk terug te keren naar een treinstation en daar proberen op een trein in de richting van Carlton te raken. We namen een tram tot Townhall en dan op de trein naar Carlton. Omdat ons gastgezin wat uit de richting ligt, stapten Jeroen en ik een halte later af en moesten we dus minder ver wandelen. Blijkbaar zitten ook Dirk, Tine en Kris hier maar een straat verder en wandelden we samen het stuk naar huis. Jeroen en ik sloegen een straat eerder af en kwamen dus vrijsnel terug thuis.

Morgen hebben we onze eerste catechese met de bisschoppen en de eerste volledige dag met het jongerenfestival. Meer nieuws dan en we duimen hier down under mee dat het met de regering goed komt!

K

In het logo kunnen we 4 verschillende elementen onderscheiden: de vlammen, het kruis, de blauwe letters en het bogen van 'the operahouse'.

Het kruis: in het midden staat het kruis dat sterker is dan het lijden, zelfs de dood, symbool voor Christus en een leven dat door de kracht van zijn Heilige Geest mogelijk gemaakt wordt. Het is de passie van het hart van Christus dat uitgegoten wordt over de wereld. De getuigen van het kruis verwijzen naar Jezus als richtpunt in het leven.  Hij is de opkomende zon die we aan de horizon kunnen zien, het licht van de wereld.

Blauwe tekst: de kleur blauw in het logo staat voor de oceanen die Australië omringen en de reis over deze oceanen die de pelgrims op weg naar Australië moeten maken. De kleur verwijst ook naar het water van de Doop, de zee van menselijkheid en Maria, vol van liefde en zuiverheid.

Vlammen: de vlammen symboliseren het vuur van Pinksteren dat opnieuw ontvlamt. In ieder van ons leeft het vuur van de liefde. Christus kan dat vuur van Gods liefde in ons aanwakkeren. De drie kleuren rood, oranje en geel die in de vlammen zijn verwerkt, symboliseren de drie-eenheid van God: de Vader, de opgestane Zoon en de Heilige Geest. Zij herinneren ook aan de kleur van de aarde in de afgelegen streken van Australië.

Opera House:  In de vlammen kunnen ook de contouren van de Opera House herkend worden, het symbool voor de gaststad van de Wereldjongerendagen 2008: Sydney.

In deze categorie willen we het nog hebben over de tekst van het liedje. Volgt zeker nog! We willen zeker ook nog de brief van Mgr. Van Looy hierop publiceren net als een gebedje van de WJD.

K

Na de beestenboel is het weer tijd voor een grote stad. Sydney in dit geval, met 4.5 miljoen inwoners, dus echt gigantisch GROOT. We verblijven vier dagen op een camping in Lane Cove National Park. Een schitterend park midden in Sydney. Van hier uit is het overigens nog wel een dik half uur om in het Central Business District (het centrum) te komen.

Eindeijk zien we dan het Operahouse. Voor ons toch het symbool voor 'de andere kant van de wereld'. Bekend van foto's, magazines en TV bewonderen we hem nu zelf. En ja, ook in het echt een schittend gebouw. Vanaf het water valt het gebouw overigens al gauw in het niet bij de skyline van Sydney: wolkenkrabbers en natuurlijk de Harbour Bridge, bijna net zo'n icoon als het Operahouse. Maar vreemd genoeg is niet het Operahouse het hoogtepunt van Sydney.

Ook de friet en fricadel speciaal en bitterballen, waar een van onze (zelf reislustige) lezers op attendeerde is niet het hoogtepunt van Sydney. Ook hierop hadden we ons al een poosje verheugd, maar het wordt tijd dat de Nederlandse uitbater weer een keertje in Nederland een patatje gaat prikken. En zeker een fricadel en bitterballen, want de versies die hij voorschotelt 'zijn te eten', maar lijken niet op de 'real thing'.

Komen we nog een keer in Sydney, dan bestellen we (onafhankelijk van elkaar) een 'frietje Okkiwokkie' bij hem. Gewoon om 'm op het verkeerde been te zetten. We zeggen er uiteraard niet bij wat het is. Moet ie helemaal naar Nederland om te achterhalen wat dat populaire frietje 'Okkiwokkie' toch is (euh... iemand het weet?). Kan meneer de uitbater meteen even proeven hoe friet speciaal ook alweer smaakt (dus met echte mayonaise en echte curry). En ziet ie ook weer eens 'live' (ronde) bitterballen.

Naast een mooie concertregistratie, heeft het drie dimensionele echt toegevoegde waarde. Vanaf het allereerste moment zitten we met de rillingen op onze rug. We zitten MIDDEN in het concert! Dan weer lijkt het alsof we op het podium staan en dan weer lijken we te swingen tussen het publiek. Zelfs die iritante lange slungel voor je ontbreekt niet, maar dit keer gewoon geprojecteerd op het witte doek. Met een bioscoopscherm van 8 verdiepingen hoog toch anders dan de gemiddelde bioscoop. Missschien dus toch maar goed dat we dit in Sydney ervaren. Dus allen: Gaat dat zien, gaat dat zien. Dan gaan wij ondertussen weer een paar dagen beestjes kijken.

The Teenagers'i stiil on kõikidest teistest bändidest täiesti erinev.. või äkki on mingi sarnasus Weird Al Yankowitz'iga. Või siis mitte. Igatahes kõik mis ma seni olen kuulnud ei ole mingil juhul aksendi- või huumorivaesed. Allolev lugu räägib piinliku täpsusega Scarlett Johansonist ning üks teine nede lugu algab sõnadega I fucked an american cunt.

The Teenagers- Starlett Johansson

David Byrne see lugu sobib hästi kokku eelneva oodiga.

David Byrne- Ex- Guru

Voicst tähendab Lõuna- Aafrika slängis maniakaalset energiat. Midagi on jah.

Voicst- Every Day I Work on the Road

Ja kui suhtelahkamislauludeks juba läks siis viimane läheb ka sinna kanti.

Operahouse - Born a Boy

See on täiesti jabur

There’s no drama about Operahouse, they’re just four guys who make music.

This Camden four-piece is made up of a combination of childhood friends and strangers with a sound comprising disco beats and chop guitar.

First single “Man Next Door” caught the ears of Zane Lowe, winning Fresh Meat & Jonathan Ross at Radio 2. Something like ska on speed this 2 minutes 30 seconds of sharp, punchy indie pop proved Operahouse could hit where it hurt.

Singer and guitarist Johnny Lloyd was brought up on an aural diet of The Velvet Underground, The Beatles and Led Zepplin. He started playing guitar at eight years old, then quit and took up the saxophone for a few years before deciding he actually preferred guitar. Originally from Newcastle, Johnny came to London via Rugby where he played football at school with Jimmy Cratch.

Bassist Jimmy Cratch started playing guitar with Johnny when they were about 15. He moved to London to study photography at Camberwell Arts College. When Johnny was looking for the right people to join the band he asked Jimmy to try out. But as Johnny and Alex Kaines were both playing guitar he really needed someone on bass. That’s when Jimmy stopped playing guitar.

Guitarist Alex Kaines was introduced to Johnny by a mutual friend in a café in south London over egg and chips. “Johnny was making some god awful music with some friends at home and he needed a new member”, recalls Alex. The two of them started writing songs together and the basis for Operahouse was formed.

The new single is "Born a Boy", which sounds curioously like early Jame sbeing played by Johnny Borrell. I can't decide if that's a good thing, so you can make up your own mind by watching this: