Maar als dit volk nu zelf te onder dreigt te gaan aan corruptie, machtsmisbruik, afgoderij en onrecht? Hoe moet Gods grote plan met deze wereld verder als het instrument zelf te onder gaat? De volgende teksten gaan over de dood en de opstanding van Israël.

Ezechiël 36: 25-28
Welke metaforen gebruikt Ezechiël voor de vergeving, het herstel en de terugkeer uit de ballingschap van Israël?

Vergelijk dit met Johannes 3: 3-5. Een tekst die wij gewend zijn te lezen als de “wedergeboorte”, een individueel bekeringsmoment. Jezus vertelt tegen Nicodemus dat het moment van vergeving, herstel en einde van de ballingschap is aangebroken. Dit is het “binnengaan in het koninkrijk” door ingrijpen van de “Mensenzoon”. (De tekst uit Johannes gaat dus in eerste instantie niet over ons, of onze “wedergeboorte”, maar over de wedergeboorte van Israel, Gods nieuwe schepping. We stellen de vraag “Wat heeft deze tekst voor ons vandaag te betekenen” uit tot de volgende keer...)

Ezechiël 37: 7-14
Opnieuw een metafoor die staat voor “de herschepping” van Israël en de terugkeer uit de ballingschap. Wat is de betekenis van de “wind/adem” in deze metafoor?

Vergelijk dit met het scheppingsverhaal van de mens: Genesis 2:7. Wat zijn de overeenkomsten?

Vergelijk dit met Johannes 20: 19 - 24. Wat is de overeenkomst met het scheppingsverhaal en de profetie van Ezechiël? Zie je overeenkomsten tussen de “zegen en vloek” tekst aan Abraham (Gen. 12:3) en de “vergeven en niet-vergeven” tekst (Joh. 20:23)?

Lucas 15: 24, 32
De bijbel spreekt niet alleen over “schepping en herschepping” of over “opnieuw geboren worden” maar ook over “dood zijn en opnieuw tot leven komen”.
De tekst uit Lucas 15 is de conclusie van de beroemde gelijkenis van de verloren zoon. Ook dit verhaal wordt vaak gebruikt voor de terugkeer van een zondaar tot God. De verloren zoon komt thuis, maar de vader spreekt over het weggaan en thuiskomen in termen van dood en opstanding.

Wie is de verloren zoon in de gelijkenis?

Vergelijk deze gelijkenis met het verhaal van Esau en Jacob die strijden om de erfenis van Izaäk. De jongste zoon moet vluchten naar een ver land en bij zijn terugkeer heeft hij een worsteling met God waarna hij “Israël” heet.
Vergelijk dit met de ballingschap van Joden naar Babylon en de terugkeer. Wat heeft de vergeving van “tollenaars en zondaren” (Lucas 15:1-2) te maken met Jacob en het einde van de ballingschap?

Handelingen 2: 22-42
De toespraak van Petrus volgt op de uitstorting van de Geest over de volgelingen van Jezus. In deze toespraak heeft Petrus het over de opstanding van Jezus, zijn troonsbestijging aan de rechterhand van God. Vervolgens roept Petrus op tot de bekering en doop van de toehoorders.

Wat hebben de opstanding van de Messias, de uitstorting van Geest, de bekering en de doop van de toehoorders met elkaar te maken in het licht van de voorgaande teksten?

Als we het dus hebben over schepping, opstanding en herschepping, wat is God aan het scheppen vanaf de kruisdood van Jezus?

Conclusies:
- God is een wereld aan het scheppen en herscheppen: zijn instrument is het nageslacht van Abraham en Jacob; het volk Israël.
- Maar als dit volk zelf in ballingschap gaat is er opnieuw sprake van dood, opnieuw een zondeval, opnieuw weg uit “de hof van eden”, weg van de het leven.
- De profeten gebruiken de termen van wedergeboorte en levensadem (=schepping van de mens) om aan te geven dat Israël zal terugkeren, vergeving van zonden zal ontvangen en “uit de dood zal opstaan”.
- In Jezus’ tijd gaat dit daadwerkelijk gebeuren. Jezus geeft vergeving aan de zondaren in zijn volk. De zondaren “komen eindelijk thuis”.
- In Jezus dood en opstanding is er sprake van de dood van het volk (omdat de Messias sterft, hij is de vertegenwoordiger van heel het volk) en de opstanding van het hele volk. (als de Messias opstaat is hij de eersteling van de nieuwe schepping.)
- De volgelingen van Jezus verkondigen de dood en de opstanding van Jezus aan het volk Israël. Nu mag je bij de nieuwe schepping horen, bekeer je van je eigen weg en volg Jezus in zijn nieuwe beweging. De doop is dan het teken van vergeving van zonden en van dood en opstanding. Het nieuwe Israël rondom Jezus is Gods nieuwe schepping. De levendmakende Geest is gegeven aan deze groep mensen.

Doel:
Ontdekken dat de bijbel ons een verhaal vertelt van Gods grote plan met de werkelijkheid, de mensheid en onszelf. De verhaal neemt ons mee op de reis die God gaat met de mensheid. We mogen ontdekken dat het verhaal ons vormt, een gemeenschap schept en (door deze gemeenschap) een nieuwe werkelijkheid, een nieuwe schepping.

Avond 2: 07 oktober, 19u. Sergej en Christine Visser, Kemphaanstraat 18, Baarn
Het verhaal waar we deel van uit maken | Wat betekent de opstanding?

Doel:
Ontdekken dat het verhaal van de bijbel een climax heeft in het leven, lijden, sterven en opstaan van Jezus van Nazareth. Zijn leven heeft betekenis binnen het verhaal van Israel en het doel dat God heeft met het volk. We mogen ontdekken dat God trouw is en doorgaat mat zijn grote plan: er ontstaat een nieuwe gemeenschap door het sterven en opstaan van Jezus: er is een weg door het oordeel heen.

Avond 3: 21 oktober, 19u. Johan & Marlies ter Beek, Varenstraat 51, 3765 WK Soest

Het verhaal waar we deel van uitmaken | De geest van het leven.

Doel:
Ontdekken dat Jezus zijn Geest heeft gegeven om mensen opnieuw te scheppen binnen een nieuwe gemeenschap. Deze nieuwe mensheid gaat door het werk van Jezus op weg om, door de Geest, te worden als Jezus: een nieuwe schepping. Wat is het werk van de Geest binnen de gemeente en waartoe is de gemeente geroepen?

Ook al leeft iemand niet meer, voor God is het alsof die persoon nog leeft. Zolang men bij God in herinnering blijft, bestaat de vertroostende hoop om iemand terug te zien, als hij/zij een opstanding krijgt.

 Ek lees nou al elke dag die afgelope week hoe mense gal braak oor God/godsdiens, die kerk, gelowiges en dominees.  Natuurlik is dit elkeen se reg, maar bestaan die blogosfeer dan nou net uit anti's.  Waar's dié wat net soms 'n bietjie kan opkom vir die bogenoemdes.  Wel, God het natuurlik nie nodig dat ons vir Hom hoef op te kom nie, maar hopelik verstaan julle wat ek bedoel...

Ek ontken nie dat dominees droog maak en nonsens praat nie.  Ek is self 'n dominee, maar nie meer 'n dominee in 'n gemeente nie omdat ek gewoon nie meer kan saamstem met die speletjies wat te veel in kerke gespeel word nie.  Maar wragties, hulle is ook net mense wat ook maar net die beste probeer doen (en sê), en ook maar sondig is, en ook maar bely in hulle binnekamer wanneer hulle drooggemaak het op die kansel ens.  En as hulle nie met julle saam stem oor, byv. gays, die Nuwe Hervorming, die rol van die kerk, geloof ens. maak dit hulle nie absolute gemors, outyds, "shame, hulle moet nog ge-emansipeerd word, slim word", "shame, hulle lees nog die Bybel letterlik, hulle is fundamentaliste" nie.  Terloops, ek ken bitter min dominees wat gays die hel in stuur; weliswaar 'n klomp wat reken dat gay wees nie Bybels regverdig kan word nie, maar daarom soos enige ander sonde hanter moet word; soos ook lieg, egbreuk ens. wat tog voorkom by lidmate in die kerk, ook lidmate (en dominees) wat geloofsekerheid het omdat hulle op Jesus se soenverdienste staan.  Die debat gaan nie oor gays wat hel toe moet gaan nie (dit kan geen mens bepaal nie!), maar of die kerk dit moet goed praat.  Maar ek wil nie nou 'n gay debat begin/voortsit nie.  Ek het dit teen die klomp bloggers wat "holier than though" alle dominees verkleineer tot "gemors"; en eintlik doen hulle presies wat hulle meen die dominees doen.  "Keep your eys on the Creator, not ons His creation".

My tweede knor vanoggend is die blogs oor God.  Ja daar is sin in wat rev geskryf het, en wat attie ge"paste" het van Julian en dies meer oor geloofsdenke.  Maar God is darem ook nie heeltemaal so ongeopenbaar aan ons dat ons niks oor Hom kan sê nie.  Hy het Homself geopenbaar in Jesus Christus.  En al is daar meer goeters oor God wat ek nooit sal kan begryp of verduidelik nie (onthou, ek glo dat as ek God heeltemaal vir jou kan verklaar, Hy te klein is om my God genoem te word), kan ek ten minste troos vind daarin dat Hy my Vader is deur Jesus Christus, dat Hy my liefhet, dat Hy Skepper én Herskepper is, dat Hy nie 'n deterministiese God is wat net toekyk hoe die eens magtige masjien (aarde) wat hy "aangeskakel" het so op sy eie loop nie, dat Hy alle mag aan Jesus se heerskappy onderwerp het (ja ook alle politieke mag) ens.  Dié openbaring oor God maak nie dat ek al die antwoorde het op dood, Eskom, die ANC as magsfiguur ens nie.  Maar dat God weliswaar nog in beheer is, is my troos en krag en fondament.  Dat ek wel iets oor God weet en iets oor Hom kan vertel aan ander, is sekerlik waar want wanneer die dominees preek, preek hulle meeste van die tyd onder leiding van die Heilige Gees.  Ons het 'n stukkie openbaring van God en mag (moet!) dit deel met die wêreld.

En twyfel:  ja, ons almal se geloof ry sekerlik wipplank met ons tussen sekerheid en twyfel.  Maar is dit nie juis in die oomblikke van tywfel dat ons moet gryp na die Woord van God nie.  Volgens oorlewering het Martin Luther, as hy getwyfel het, sy doop in herinnering geroep omdat die doop die teken van God se onfeilbare verbond met hom is dat Hy graag sy God en Vader wil wees (wat jy natuurlik daarmee maak is 'n ander saak).  Dis juis die kennis van die Woord wat ek in herinnering roep wanneer ek twyfel - Joh 1:12, Joh 6:47, Joh 3:16; Hand 4:12; 1 Joh 5:13 ens.  Is die hele gesprek oor geloofsekerheid nie juis dat ons moet besef dat Jesus alles gedoen het, dat ons niks kan doen of bydrae nie.  Is dit nie so dat ons twyfel omdat ons ons eie sondigheid, ons eie onvermoë besef en dan wonder of ons dit tog gaan "maak" nie.  Eff 2:8-10 - ons word uit genade gered, deur geloof.  Hierdie redding kom nie uit julleself nie; ..... sodat niemand enige rede om op homself trots te wees nie..."  Presies, as ek 'n bydrae kon lewer tot my redding, sou dit EK gewees het; nou is dit nie.  En andersyds, as ek besef dat ek nie 'n bydrae lewer nie, dan sal ek inderdaad twyfel.  Maar nou is dit nie ons en ons bydraes nie!

My derde is die gal oor gelowiges en godsdiens.  Talle blogs die afgelope week kraak godsdiens en gelowiges so af dat dit my nie sal verras dat nog meer mense nog meer sal twyfel in 'n tans twyfelagtige samelewing nie!  Niks is meer seker nie.  Ja, godsdiens word dikwels skeef getrek.  En godsdiens word dikwels iets wat niks meer met die Drie-Enige God uit te waai het nie.  En ja, te veel preke is niks anders as verswarende moralisme nie.  Maar dit beteken sekerlik nie dat alle godsdiens daarom weggegooi hoef te word as 'n nuttelose oefening nie. Bloggers maak asof diegene wat nog godsdiens bedryf, so vêr agter is dat hulle nie eers meer ernstig hoef geneem te word nie; dat hulle nog sal "groot" word; dat hulle net 'n klomp veroordelende moraliste is; verstok in hulle denke.  Miskien moet ons nie praat van godsdiens nie, maar van 'n verhouding met God hê, soos attie se blog oor Leonard Sweet (terloops attie, ek kry nie die boek by CUM nie) dit gestel het.  Dis OK om nog te wil glo in God; dis nié agterlik of onvolwasse nie.  Dis OK om 'n gelowige te wees, wat wel nog kerk toe wil gaan (al is dit soms maar leeg in inhoud).  Dis OK om nog godsdiens te beoefen. 

So, nou voel ek beter.  Ek skaar my baie keer by julle, by kritiek teen die kerk, maar dis net asof ek die week te veel gelees het hoe die tradisionele geloof belaglik gemaak word.  Miskien bietjie meer persoonlik: My skoonpa was 'n ds sy lewe lank; die mees opregte mens (sondaar) wat ek geken het.  Was sy lewe 'n futiele oefening gewees?  Het hy geen bydrae gelewer tot die troos en versterking van mense nie?  Hy het!  My ma is 'n sterk tradisonele gelowige, wat sekerheid het, wat haar troos en krag kry in haar verhouding met God.  Ek sal dit nie van haar wegneem nie.

Ek?  Wel, ek is een van daai "agterlikes" wat nog glo in

• Jona en die walvis,
• in die see wat oopgekloof is,
• in die maagdelike geboorte,
• in water wat in wyn verander is,
• in die opstanding, wag, kom laat ek dit anders stel, FISIESE opstanding. 

Want die God van die Bybel kan die onmoontlike.  Ek onderskryf nie alles wat rev sê nie; maar ek beskou my ook nie as 'n "tipiese" dominee of gelowige met finale antwoorde nie.  Ek beleef God veels te veel juis buite die kerk.  Ek worstel ook daagliks met "issues", maar ek kan my nie indink sonder die "vaste burg van my God" nie.  As "groot word" beteken om dié vaste bakens weg te gooi, dan wil ek nie groot word nie.  Ek vind my in goeie geselskap - Jesus het self gesê ons moet maar soos kindertjies glo, (nie soos slim een-twintigste-eeuse mense nie), en dié kleintjies moet nie verhinder word nie.