Jaarlijks nemen alle Belgen samen meer dan 3,7 miljard pillen, of 370 per persoon en per jaar. Elk jaar groeit dit aantal nog met 5%. Dit kost aan onze begroting 3,5 miljard euro. Cijfers die toch ook even doen slikken. Wat is er toch aan de hand? Vergrijzing zal wel een stukje van de verklaring zijn, maar veel belangrijker is dat de geneesmiddelen horen bij dagelijkse consumptiegoederen. Beetje maagpijn; snel een poedertje, kind beetje hevig; daar bestaat wel een pilletje voor, slecht kunnen slapen na een drukke dag; huppel even naar de medicijnkast. Het feit dat apothekers zelfstandigen zijn die alle belang hebben bij een grotere omzet en de slimme manieren waarop de pillenindustrie reclame maakt is daar niet vreemd aan.
En dat terwijl iedereen weet dat gezonde voeding en genoeg bewegen de beste remedie is tegen de meeste kwaaltjes. Dus meer fietsen, de trap in plaats van de lift, meer (bio)groenten, wat minder vlees, meer wandelen. Allemaal LIM acties. Ik kan natuurlijk ook geluk hebben, maar het is al enkele jaren geleden dat ik nog medicatie heb genomen, ik kan me eigenlijk niet meer herinneren wanneer. En wat ik bij veel mensen rond mij zie; hoe minder pillen en doktersbezoeken hoe gezonder ze zijn (en niet omgekeerd dus). Dus nog een bijkomend argument om voor Low Impact te kiezen, het is gewoon goed voor je gezondheid.

Kiezen voor wereld met een kleinere voetafdruk en dus minder consumptie maakt ons meteen minder afhankelijk van het gigantische aanbod van goederen en diensten. De manier waarop de consumptie wordt gestimuleerd wordt mooi uit de doeken gedaan in de documentaire 'The Corporation'.  Daarin wordt haarfijn uit de doeken gedaan hoe bedrijven functioneren. Zo gaat het bijvoorbeeld om de teams van psychologen die uitzoeken hoe ze via reclame kinderen zo kunnen aanzetten tot zeuren dat hun ouders de gevraagde spullen gaan kopen. Of over de bedrijfsleider die tot de conclusie komt dat hij zichzelf het best kan omschrijven als een plunderaar. Meer info over de documentaire kan je vinden op www.thecorporation.org en vanaf woendag is de DVD terug te vinden in de bib van Sint Amandsberg (nummer 351.4)

We hebben een paar prachtige dagen meegemaakt, zonder elektriciteit, zonder internet, zonder stromend water noch douche. De bedoeling is dat je als gast begint met het hakken van hout, zowel voor het koken als voor het verwarmen van je hut (indien nodig). Om je te wassen kan je naar een beekje iets verderop, of naar het prachtige meer vlakbij. Voor drinkwater is er een bron op een andere plek. Het toilet is een houten constructie, type komposttoilet, met een koninklijk gat in een plank en foto´s van de Deense koninklijke familie. Anna, Thomas en Marcus houden de boel draaiende en verwelkomen de gasten en zorgen ook voor de regelmatige aanvoer van biologische voeding. Allemaal heel eenvoudig en hartelijk.

Adam en Marieke hebben zich zalig geamuseerd met bootje varen op het meer, vuurtjes stoken, water halen en andere doodsimpele dingen. Maandagavond konden we mee op elfentocht. Een wandeling door het bos waarbij we regelmatig personages tegen het lijf liepen. Een waterfee, een vuurman, de bewaker van de brug en een aantal trollen. We leerden ook de schreeuw van de eland - waarbij die van de vrouwtjes een stuk ingewikkelder is dan die van de mannetjes. En al verstonden we nauwelijks iets van wat de sprookjesfiguren vertelden, de sfeer was magisch,  een ervaring waar geen Disneyland tegen op kan.

Deze morgen werd ik wakker rond halfvier. De kinderen lagen nog vredig te slapen in de slaapzak op de schapevellen in onze hut. Op zo´n moment is er al veel licht en ben ik even een wandelingetje gaan maken in het bos. Met het prachtig ochtenlicht en de ongeloofelijke stilte voelde ik me heel dicht bij de natuur. De rust van het bos zorgt ervoor dat je ook vanbinnen tot rust komt. Na het tochtje heb ik nog enkele uren zalig geslapen, blij met deze unieke ervaring.

Meer foto´s over deze fantastische plaats vind je op hun site.  Ondertussen zijn we in Stockholm en verneem ik via CNN dat we weer zonder regering zitten. Tja, misschien moeten ze ook maar eens een paar uur in het vuur staren om te beseffen wat echt belangrijk is. Morgen meer nieuws over Stockholm.

Je zou gaan denken dat het vandaag de Zweedse nationale feestdag was in plaats van de Vlaamse. Overal wapperen blauw-gele vlaggen in de zon, of naargelang het weer, hangen ze zwaar naar beneden in de gietende regen. De voorbije dagen hebben we onze tenten opgeslagen in Marstrand, een mooi plekje aan de Westkust. Vanavond zijn we dan in Kinnekulle aangekomen aan het Värnern meer, het grootste van Zweden.

Opvallend toch hoe goed alles hier geregeld is, en hoe keurig iedereen zich aan de afspraken houdt. Nauwelijks zwerfvuil te zien, auto’s houden zich aan de snelheidsbeperkingen, diensters weigeren Tomas een biertje omdat hij chauffeur is, de grastuintjes liggen er onberispelijk uit. De begraafplaatsen zien er ook eigenaardig uit. Ze hebben eigenlijk meer weg van de volkstuintjes in Gent. Tussen de graven door heb je regelmatig een constructie met een reeks gietertjes, tuinmateriaal zoals harken, tuinslangen etcetera. De bedoeling is natuurlijk niet om er te tuinieren, maar om de graven te onderhouden. Alle materiaal is van goede kwaliteit en continu toegankelijk, maar toch wordt er niks gestolen. Zou bij ons niet zo goed lukken denk ik.

Mijn pogingen om te kamperen met Low Impact hebben soms ook nadelige gevolgen voor mijn reisgenoten. Deze morgen gingen we koffie en thee halen in de shop van de camping–ik met mijn herbruikbare beker. Tomas wou niet voor me onderdoen en nam zijn kartonnen (wegwerp)beker van de vorige dag mee. Bij het terugkeren bleek echter dat de kartonnen beker begon te lekken en zo een groot deel van de koffie verloren ging. Om maar te zeggen, je moet niet overdrijven hé.

Maar verder gaat alles prima. Zweden is prachtig, en af en toe een regenbui kan daar niks aan veranderen. Eenvoudig leven in de buitenlucht, en straks nog een biertje aan de oevers van het water...meer moet dat niet zijn.

Niks van dat alles, integendeel zelfs. Ik heb meer sociale contacten dan voorheen. Activiteiten zoals het buurtcompostvat, winkelen op de boerenmarkt en het bezoek aan de volkstuin leveren allemaal contacten en babbels op. Het feit dat ik bij de bakker of in de Spar met mijn eigen broodzak aankom is meestal een aanleiding voor een gesprek. Toen ik gisterenavond met de fiets vanuit Wilrijk op zoek ging naar de fietsroute richting Borgerhout, heb ik een leuke babbel gehad met een andere fietser die dezelfde zoektocht aan het maken was.  Als ik op de trein mijn MP3 speler in gang draai, of in de bibliotheek de krant lees, komen daar vaak gesprekjes van.   

De nieuw ondekte buren, Etienne, Emma en Simonne op de voorgrond. Op de achtergrond de cameraploeg van 'De Mensen'. Ook zij horen ondertussen bij de LIM-kennissenkring...

De keuze om Low Impact te leven maakt dat ik meer tijd heb, en ik ook wel eens overdag kan afspreken met vrienden. Ik ben altijd thuis als de kinderen van de school komen, ik kan wel eens een handje gaan toesteken als iemand gaat verhuizen. Kortom, het zal wellicht niemand verbazen, maar Low Impact leven is in elk geval goed voor de sociale balans.

De voorbije weken ben ik nog steeds regelmatig in stations geweest. De verleiding is er nog altijd natuurlijk, maar het is me toch gelukt eraan te weerstaan. Enerzijds door me goed voor te bereiden. Ik heb steeds mijn flesje kraantjeswater bij me, en meestal ook een appel, en voor langere trips een paar boterhammen. Dit helpt alvast om de echte behoeftes indien nodig te stillen. Voor de virtuele of ingebeelde behoefte gebruik ik steevast de vraag: "heb ik dit nu echt nodig?". Probeer maar eens uit, je zal merken dat je zelden een Cola of Mars écht nodig hebt. Een paar keer had ik het kleingeld al in mijn handen, maar als ik dan toch op de trein stap zonder aankoop, dan voelt het aan als een kleine overwinning. Voila, ik kan best zonder al die troep met teveel suiker en winst.

Bij een van de treinritjes kon ik trouwens meelezen in een cursus van een student naast me. Daar stond het als titel van een hoofdstuk: "wie slaafs zijn begeerte volgt is niet vrij". Beter kan ik het niet uitleggen.

Vorige woensdag met Adam en zijn vriendje Rufus samen getimmerd aan een hooikist. Dit is een goed geïsoleerde en afsluitbare koffer. We hebben de hooikist meteen getest. De rijst op het vuur gezet samen met  wortelen en bloemkool. Zodra het water kookt het deksel op de pot en hup in de hooikist. Vijf uur later hebben de kist meegenomen naar het park en -onder het oog van de Canvas camera's- de pot opgemaakt. En hoera, hoera, alles was lekker gaar en warm. En dit met een energiebesparing van 75%. 

Woensdag ook een eerste experiment gedaan om de oververpakte koekjes die de kinderen meenemen naar school te vervangen. Koekjes bakken dus. De ingrediënten: bio-bloem, wereldwinkelcacaopoeder, melk van de boerenmarkt en wat ongeraffineerde rietsuiker. Vijf minuten mengen, dan op de bakplaat en 10 minuten in de oven. En voila, de koekjes waren een groot succes bij de kinderen (en mezelf). De volgende uitdaging komt eraan; koekjes bakken in de hooikist op de rommelmarkt!

 Tip voor het weekend: maak zelf je hooikist!

Misschien moeten Filip en Mathilde toch eens nadenken of ze er niet niet meteen het eerste Low Impact prinsesje willen van maken. Of beter nog, laat Laurent maar meteen de voortrekker worden van het eerste klimaatneutrale koningshuis. Een meter kiezen in Zweden is natuurlijk geen goede start, dit zal voor de nodige vliegreizen zorgen.

Dit weekend las ik een boeiende reportage in de Standaard, over het groeiend aantal kinderen met psychishe problemen. De toenemende stress, drukke agenda's en prestatiedrang zouden daar niet vreemd aan zijn. Lut Celie schrijft daarover heel treffend over wat kinderen fundamenteel nodig hebben bij het opgroeien: "tijd om samen te spelen, met elkaar te eten en te praten, om elkaar te voelen, vast te pakken en graag te zien"  Echte koningskinderen zijn volgens mij degene die in zo'n nest opgroeien, waarbij het meegenomen is dat dit soort zaken een bijzonder lage impact heeft.

Als Eleonore oud genoeg is om zelf te beslissen kan ze zich misschien een toekomst kiezen zonder statiebanketten, handelsmissies, uren bij de kapper (denk maar aan Fabiola), verplichte bezoekjes aan weeshuizen, paparrazi en militaire défilees. Misschien is kleuterjuf worden in Gent Ledeberg een veel leuker alternatief.