2-0

3-0 ! :)))

Klik hier voor 'Als je denkt dat Belgen dom zijn' deel 2, en klik hier voor deel 1.

Luik als het Parijs van de Benelux

Had Luik maar niet op de route naar het zuiden gelegen. Dan hadden wij Nederlanders vroeger, toen wij nog gewoon met de auto en de vouwwagen naar Frankrijk op vakantie gingen, er niet dwars doorheen gehoeven. Langs rokende schoorstenen, vervallen arbeiderswoningen en hekwerken die terreinen afsloten die we toch al niet wilden betreden. Reputatie voorgoed vergald.
Ten onrechte, zo blijkt nu. Want er zijn ook Luik-liefhebbers, fans zelfs, die ons op Volkskrantreizen.nl willen overtuigen van de schoonheid van ‘het Parijs van de Benelux'.

Remco bijvoorbeeld, die zichzelf tot de ‘vergane glorie'-fetisjisten rekent, vindt Luik onder andere mooi om ‘het zicht op Sclessin vanaf de N63: de staalfabriek, ertegenover het stadion van Standard, en dan die eindeloze, Noord-Engels aandoende arbeidershuizen die tegen de helling zijn aangeplakt'. En ook Bart kan juist genieten van de ‘grauwe uitstraling van vervallen fabrieken' en de ‘afzichtelijke lelijkheid van de gebouwen die ze vrijwel alleen in België bouwden'.
Maar er is meer! Niet alleen voor industrieliefhebbers is Luik mooi. Kom uit de auto en ga wandelen, adviseert Jurjen Keessen. Dan proef je de sfeer van ‘het levendige, rommelige, afwisselende, verrassende en, vooruit maar, gezellige Luik'. Ga dan ook naar Le Museé en Plein Air du Sart-Tilman, raadt Rene Klerks aan. ‘Het ligt op een bijzonder uitgestrekt universiteitsterrein bovenop een heuvel ten zuiden van de stad. Het terrein ligt werkelijk bezaaid met de meest waanzinnige kunstvoorwerpen en -uitingen.'
Ook de Luikenaren zelf zijn de moeite waard. ‘Ze houden van het leven zoals alle Walen', aldus Robert Crolla.
Bovendien zijn het culinaire fijnproevers, getuige de vele goede restaurants in de stad. M. van Leeuwen adviseert zelfs om bij Maastricht - toch de culinaire hoofdstad van Nederland - ‘nog even door te rijden, als je echt goed wilt eten'.
Sla de zondagse markt ‘La Batte' niet over. Gerard Staals schrijft: ‘Zo ver het oog reikt, rijgen zich de kramen aaneen. Veel groenten, fruit, kleding en prullaria. Maar ook culinaire lekkernijen van vooral Italiaanse en Franse herkomst: kaas, worst, wijn. Daartussen de ‘veemarkt': kippen, ganzen, eenden en honden. Alles is te koop.'
Uitgekeken? Duik het beroemdste café chantant van België in: Au Jardin des Olivettes. Zangers en zangeressen op leeftijd zingen beroemde chansons met dezelfde passie als hun Jacques Brel en Edith Piaf dat ooit deden. Een onvermoeibare pianist met snor, wapperende haren en bretels begeleidt hen uren achtereen.
Een stad met zulke uitspanningen verdient fans. Die zijn er ook. ‘Luik bruist, Luik ademt, Luik is joviaal, Luik begeert, Luik luikt met zwoele ogen', juicht Henri van der Kraats. Natuurlijk is er criminaliteit en een teveel aan fijnstof, maar ‘Luik staat op, Luik krabbelt overeind, het duurt lang, het gaat te traag, maar wat een stad, wat een mensen...'
En wat een liefdesverklaring.
Rene verwoordt het wat eenvoudiger, maar niet minder liefdevol. 'Luik is geweldig. Ga er vooral naartoe!'

BRUSSEL - Het is een primeur voor België: een bejaardentehuis biedt ook onderdak aan een kinderdagverblijf, gescheiden door een glazen wand.

De aanwezigheid van de kinderen maakt kalmeringsmiddelen voor de bejaarden vaak overbodig. "De warmte en emoties die wij onze bewoners in één week kunnen geven, dat lukt in een gewoon rusthuis in geen heel jaar", aldus directrice Conny Roekens van het rusthuis zaterdag in Het Laatste Nieuws. 

De bejaarden zijn niet weg te slaan bij het raam dat hen van de kinderen scheidt. "Ik heb vaak genoeg dementerenden op hun kamer om hun kinderen of familie horen schreeuwen. De baby's en peuters in de crèche simpelweg zien, stelt hen gerust. 'Ah, ze zijn thuis', denken ze dan", aldus Roekens.

Het is de bedoeling dat bejaarden en peuters gescheiden blijven door de glazen wand om te voorkomen dat de twee groepen elkaar besmetten met ziektes. Wel zullen de kinderen bij speciale gelegenheden zoals carnaval verkleed door de gangen van het bejaardentehuis lopen.

(c) ANP

********************************************

Dat is toch mooi nieuws!

Man kickt op amputatie

ANTWERPEN - De Antwerpse strafrechter heeft gisteren de 37-jarige Alex M. uit Bredene veroordeeld tot twee jaar cel, waarvan de helft met uitstel, voor ernstige bedreigingen aan het adres van zijn gewezen echtgenote en een ex-vriendin.

Alex M. verblijft momenteel in Amerika en lijdt aan 'apotemnofilie.' Hij is gefascineerd door het ontbreken of amputeren van lichaamsdelen. Om zich beter te voelen, liet hij bij zichzelf al een arm, een been en een teelbal amputeren. Apotemnofilie komt voor bij een op de dertigduizend mensen en is een seksuele afwijking.
'Mijn cliënt is niet vervolgd voor zelfverminking, maar wel voor bedreigingen. Maar het klopt dat hij zijn eigen lichaamsdelen beschouwt als een last waar hij van af wil', verduidelijkt advocaat Bob Van Put.
Twee vrouwen die na elkaar een relatie hadden met M. stapten naar het gerecht toen hij hen bedreigde omdat ze niet ingingen op zijn wens om een lichaamsdeel te amputeren.
Isabel was jaren zijn echtgenote en moeder van hun zoontje, maar kreeg schrik van de beklaagde door zijn fascinatie voor verminkte mensen.
Op 6 november 2005 belde Alex M. haar met de boodschap dat hij hun zoontje bij haar zou komen halen. In paniek vluchtte Isabel weg met haar wagen. Onderweg belde Alex M. met zijn gsm naar zijn ex en bedreigde hij haar.
Tijdens een ruzie later probeerde Alex M. zijn vriendin Wendy aan te rijden. De twee ex-partners kregen dinsdag van de Antwerpse strafrechter een voorlopige schadevergoeding. (jcv)

Dit is toch té bizar? En het lijkt mij een heel lastige fetisj. Hij mist al één been, één arm en één bal. Straks is-ie op! (hoe doe je dat trouwens, je eigen been amputeren?) Hij zou het wat rustiger aan moeten doen. Beginnen met een teen. Dan nog een teen. Vervolgens de voet. Dan tot aan de knie. Zo heb je járenlang plezier van je amputatiefetisj.
Ook heb je mensen die 'actotomofiel' zijn. Die voelen zich aangetrokken tot personen die een amputatie hebben ondergaan. Zeg, heeft Jambers hier al iets mee gedaan?

BRUSSEL -  Een stang waarmee ouderen hun onderbroek makkelijker kunnen aantrekken, is uitgeroepen tot de beste Belgische uitvinding van het jaar. De gepensioneerde leerkracht Pierre Van den Broeck (74) had het ding uitgevonden voor zijn zus, die een tijdje slecht ter been was.

De 'sliplift' won de eerste prijs in een tv-programma 'De Bedenkers'. „Nooit verwacht”, zei Van den Broeck maandag. Hij kreeg 25.000 euro uit handen van Vlaams premier Kris Peeters. Een firma voor zorgartikelen uit Lokeren neemt zijn uitvinding in productie.

Het bijzondere artikel won het in de finale van uitvindingen zoals bananenfriet en speculaaspasta.

© VRT // Pierre en z'n zus, voor wie de uitvinding oorspronkelijk bedoeld was

En hier lees je tekst nog eens even rustig op je gemak door.

15 November 2007

Frans Bauer verkocht al 100 duizenden platen in België, maar een nummer 1-hitsingle zat er maar niet in. Tot deze week. Kom Dans Met Mij, het duet met Laura Lynn, knalt deze week naar de eerste plaats van de Ultra Top 50, de hitlijst van België. Hij stoot daarmee landgenoot Jeroen van der Boom van de troon. De kaarten voor zijn Belgische concerten later dit seizoen zullen nu dus nog sneller over de toonbank gaan. Of en wanneer het duet in Nederland uitkomt, is nog niet bekend.

Koefnoen - EO's Jackass

Koefnoen - MTV Cribs Holland

Ik had 't ook met de tv-serie 'Six Feet Under'. Toen ik de allerlaatste aflevering had gezien, baalde ik echt! Ik wilde niet dat 't stopte, ik wilde méér familie Fisher, méér Claire, méér Nate, méér Brenda, méér Ruth.

Iemand nog een tip voor een fantastisch, onvergetelijk en meeslepend boek?

Le Tango du Congo dreunt door Les Olivettes

Geplaatst op 21-09-2007 11:39 door gerard staals in categorie kunst

Het is zo'n laffe zondagmiddag. Flauwe zon. Verre geluiden. En dan wordt je ineens binnengezogen in het meest bekende café-chantant van Wallonië, Au Jardin des Olivettes in de Rue Pied du Pont des Arches. Het bruine etablissement heeft de deuren wijd open staan vanwege het nazomerweer. Een oude bebrilde, en in een roze bloemetjesjurk gestoken dame zingt op een half meter hoog podiumpje oude Franse chansons. Ik schat de leeftijd van de zangeres op minstens vijfenzeventig. Het café zit stampvol met - toegegeven - wat ouder publiek. De derde leeftijd zit te nippen aan grote kelken Leffe, Ciney of Duvel. Er wordt met enthousiasme geapplaudisseerd na afloop van elk chanson. We vinden een plek aan een smalle houten tafel, met goed zicht op de bejaarde artiesten. Die zingen om beurt twee oude Franstalige chansons. Piaff , Montand, Bécaud en Brel zijn daarbij favoriet. De gemiddelde leeftijd van de zangers en zangeressen ligt, naar mijn inschatting, boven de zeventig. Ver in de vorige eeuw was er de eeuwige roem, soms regionaal, soms alleen in Luik tot en met de Vrijstaat Outremeuse. Maar hun inzet blijft er niet bij achter. Integendeel. En dat ondanks de soms fysieke hindernissen die genomen moeten worden. Stéphanie (la petite maman des Olivettes), een hoogbejaarde chansonnière wordt met vereende krachten op de te krappe bühne getild. En daar op een houten stoel gepositioneerd. Dat zingt een stuk steviger. Geeft zelfvertrouwen. En je kunt je concentreren op tekst en melodie. Soms wordt bijna het oude niveau bereikt, soms blijft de chansonnier of chansonnière daar ver van verwijderd. Het volume staat op vol, ondanks de uitstekende geluidsinstallatie.
En van de zangeressen pompt Janine haar populariteit op door aan haar tafelgenoten haar zojuist op de zondagse marché van La Batte aangeschafte strakke strings te showen. Zo sta je - geestelijk - in ieder geval niet in je blote kont te zingen. De heren die optreden hebben ter compensatie hun pantalon tot vlak onder de oksels opgetrokken, ook al wordt het afzakken sowieso al verhinderd door brede bretels. Vlak voor ons is Babar al een kwartier lang bezig om - met behulp van zijn bejaarde vriendin (eveneens ooit eens een bekende zangeres) - een meezinger van minstens een halve eeuw oud uit te zoeken. Babar (inderdaad, van het olifantje!), is een kleine, dikke en beweeglijke Liégeois, en nog even enthousiast als vijftig jaar geleden. Even later klimt hij verhit het podium op. Het wordt Le tango du Congo, een levenslied dat zijn weerga niet kent. Vroeger vertolkt door de beroemde Grand JoJo. Nu meegezongen door de hele tent. Tot op de Cour, de toiletten in de kelder, waar Madame Pipi zorgt voor bijpassende ondergrondse galm. Bovengronds maakt de vertolker van dit levenslied ondertussen alles uit zijn nog ferme klankkast. Maakt er zelfs ondersteunende, theatrale gebaren bij. En illustreert het nog eens met een veelzeggende mimiek. Het publiek kan er niet genoeg van krijgen. Les Olivettes gaat bijna uit zijn houten dak.
Aan de elektrische piano blijft de toetsenman maar onverstoorbaar doorspelen. Soms zijn hoofd in de richting van de artiest wendend om het tempo op elkaar af te stemmen. Ne tirez pas sur le pianiste. Nooit moe. Zijn wapperende haardos en dito snor bewegen nerveus boven de brede bretels die over zijn rug en buik gespannen staan. Zijn dikke vingers blijven onvermoeibaar roffelen over het toetsenbord. Zelfs een plaspauze zit er niet in in al die uren dat we in het café zitten. Soms zingt hij een versregel mee. J'suis amoureux d'une congolaise
C'est une belle noire
Et elle s'appelle Thérèse
Et sa mère est Madame Caca
Dans un snack-bar
Au KatangaC'est le tango, le tango, le tango
Du Congo
C'est le tango, tango d'amour
Je t'aimerai toujours
Non, ce n'est pas du Mozart, ni du Bach
C'est pas une valse anglaise
C'est le tango, le tango, le tango
De ma congolaiseUn jour j'étais sous son balcon
Avec une boite de macarons
Un ptit bouquet de pissenlits
Et un disque de Tino RossiElle m'a dit : "Viens, tu peux monter"
Au parlophone, j'ai répondu O.K
Jusqu'au 20ème j'ai mis une heure
Je savais pas qu'y avait un ascenseur

België staat te koop op eBay

17 Sep 2007

PEOPLE/NIEUWS - Het koninkrijk België staat al twee dagen te koop op de veilingsite eBay.be. De verkoper bood het object aanvankelijk aan voor 1 euro, maar de teller staat intussen al op 10 miljoen (!) euro.

De grappenmaker met de naam "Dekaesstecker" geeft wel toe dat België tweedehands is en het kampt met een schuld van 300 biljoen euro. Het koninkrijk zou te koop zijn in zijn geheel, maar kan ook in de stukken Brussel, Vlaanderen en Wallonië worden gekocht.

Het item wordt gratis verzonden. Ook onze koning en zijn familie krijgt u er gratis bovenop, al staat u wel in voor de extra kosten. Er zijn al 22 geïnteresseerden.