Water is nooit alleen, zei je, en altijd samen met ander water. Kijk maar! In een beekje, als een fontein, in de oceaan, als een regenbui. Waarom voelen wij ons zo vaak alleen, vroeg je je af, en zijn we eenzaam, sluiten we ons op, of denken dat niemand ons ziet staan. Terwijl we dit eigenlijk niet willen en net zo willen zijn al water. Nooit eenzaam, stromend, in beweging. Wat is de kracht van water, ging je jezelf afvragen. Water is altijd helemaal zichzelf en is een eenheid met ander water. 

Nou, waarom word je dan geen water?

Haar gedachtegoed is zo mooi dat ik het hier wil delen:

Serendipiteit
De gave om door toevalligheden en intelligentie iets te ontdekken waar men niet naar op zoek was.

Sorry, you are looking for something that isn't there.

Doe ik dat niet vaker?

“Geef alle liefde eerst maar aan jezelf, dat heb je zo gemist,” zei hij. Een groot vraagteken kwam langzaam op boven mijn hoofd. Had ik nu juist niet net geleerd dat ik liefde ben? Ik probeerde wat. Sprong in de lucht, draaide een rondje, deed een koprol en schudde met mijn lichaam als een hond die het water schudt uit zijn vacht.

Kan water zichzelf water geven? Ligt het in de aard van water om zichzelf water te geven? Nee, water kan zichzelf geen water geven. Water lest dorst en water verfrist. Dat is wat water doet. En als de waterbron eenmaal is gevonden, blijft het water stromen. De ene keer iets sterker dan de andere keer, maar het blijft stromen.

Liefde en water, een mens en een regenbui.

Je staat bij de supermarkt met een zak appels, het is heel druk en voor je heeft een man de band vol met spullen geladen en nog eens zoveel zit in zijn karretje. Het ziet er niet naar uit dat hij je voorlaat terwijl hij toch duidelijk ziet dat je maar 1 product hebt. Borrelt er irritatie op?

Met een vriend zit je op een terras, hij spreekt continue ergernissen uit, over collega's waarmee niet te werken is en meer van dat, hij praat over zijn carrière en dat hij iets anders wil maar dat niet doet vanwege het salaris. Erin meegaan of niet?

In een discotheek lopen mensen constant langs en heeft een groepje meisjes een cirkel gevormd en ze prikken constant met grote kracht hun armen naar achter tegen je zij en ook hun billen en rug raken voortdurend je lichaam. Hard terugduwen, boos kijken?

Heb je 'ja' geantwoord op een van deze vragen? Ga dan nog eens goed na hoe gelukkig je werkelijk bent?

Welk nut dient het? Dat vraag ik mij dus af op dit moment...

Het geld niet alleen voor regenplassen. Ook de nieuwe dingen die je leert hebben een reactie. Nadat je iets nieuws geleerd hebt sta je open voor nieuwe impulsen. Zaken die eerst niet opvielen komen nu opeens wel naar voren. Heel toevallig...

"...I've got to put her out of my mind. But... It's like when someone says don't think about a crocodile, you do, you can't help it..."

Uit: The Amber Spyglass - Philip Pullman

Het centrale zenuwstelsel schijnt geen ontkenningen te kunnen vast houden. Daar was ik mij eerst niet bewust van. Totdat mij dat uitgelegd werd. En dan opeens vallen zinnen zoals die hierboven mij op. Ik denk: "Hé dat is toevallig..."

Dinsdag 26 oktober 2004 - Today i finally spoke about my thoughts and feelings with my mum. Things arent going that well with school and i never had the guts to talk about it. The fact is that i want to quit with school. But that is a descision not easy to make. Luckely my mum didnt freak out. She allready noticed it she said. We had real good talk, but i still dont know what to do. One year and i am finished...but that would be a hell of a year, if i'd go on. Right know i am in somekind of no man's land. I must choose which way to go and the thoughts about that are spinning around in my head like crazy. Another bad night ahead! Anyway, my mum is very supporting, i'll figure it out some how...

Nu 3 jaar en bijna 5 maanden later zit ik nog steeds in hetzelfde schuitje...of, nee dat zeg ik verkeerd. Ik zit nog wel in een schuitje maar dan een ander schuitje. Niet hetzelfde lekkende stuurloze schuitje. Nee, dit nieuwe schuitje is weliswaar nog niet perfect, maar mijn voeten blijven droog en ik heb weer een roer in mijn handen.

De juiste koers heb ik nog niet, de kaarten wel. Het is aan mij nu om het doel van de reis te gaan bepalen.

...studie, fouten, problemen, einde, schaamte, ruzie, ouders, moeizaam, onbegrijpelijk, besluiteloos, gedachten, vaag, ruis, onduidelijk...

"Het volgende station is Hoogkarspel, herhaling station Hoogkarspel."
Mijn gedachten gaan alle kanten op. Er lijkt geen stoppen meer aan. De hele reis van mijn opleiding naar huis verkeer ik in een onwerkelijke verwarrende toestand. Een ondoordringbare mist tussen mij en de toekomst.
Voor de derde keer heb ik mij in de nesten gewerkt en weer studievertraging opgelopen. Ik staar uit het raam. Kwaad op mijzelf en bang voor wat komen gaat.

De man onderstreept woorden, zinnen, in een boekje. Nog even en ik moet uit de trein.
"Zullen we ruilen?"
Ik bied de man een potlood aan. De pen wil ik terug, want hij schrijft zo lekker.
"Oh nee hoor! Dank je voor het lenen."
"Zeer interessant boekje dit."
De man laat mij de voorkant zien.
"Volgende station Bovenkarspel-Grootebroek"
Ik sta op en weet met moeite de man een beleefde glimlach toe te werpen.
"Het gaat over hoe je je passies en idealen kan verwezenlijken. Zeer boeiend geschreven. Leest lekker makkelijk weg ook."
"Heb jij een passie?", vraagt de man oprecht.
"Ja, muziek maken.", zeg ik zonder nadenken.
"Nou dan moet je dit lezen."
"Solo, Harriet Rubin"
"Ik zal het onthouden.", zeg ik terwijl ik de coupé uitloop.
"Bedankt."

Met behulp van een therapeut ben ik nu mijn gedrag aan het analyseren. Want voor mij was de maat vol. Het zoveelste probleem had zich ontpopt, en ik liep vast. Het werd tijd om de zaken in mijn hoofd eens grondig te defragmenteren.
Vandaar ook dat ik dit weblog-geval weer tot leven heb gewekt. Ik heb de bezem er doorheen gehaald en het meest simpele design uitgekozen. Het is tenslotte enkel maar een vehikel voor mijn gedachten. Ik ga de komende tijd meerdere keren per week letters, woorden, zinnen het internet op sturen.
Een digitaal dagboek > logboek > boek > log > blog > weblog...

Het eerste om over na te denken:
Het centraal zenuwstelsel kan geen ontkenningen vasthouden.

Een voorbeeld: denk niet aan je moeder. Dat gaat dus niet, je zult er eerst aan moeten denken voordat je er niet aan kan denken. Zo zijn er nog meer ontkennende handelingen. Iets "gaan proberen" is niet hetzelfde als iets "gaan doen". Iets "gaan zoeken" is niet hetzelfde als iets "gaan vinden".

Oftewel ik moet me gaan richten op wat ik wel wil en niet op datgene wat ik niet wil!

Maar ergens wringt het natuurlijk. Ik moet keuzes maken en nadenken. Gelukkig heb ik al een lief op de kop getikt. Dat is al één ding uit het boek van de grote dingen des levens weggestreept. Dat lief heeft me overigens weinig moeite gekost, en bindingsangst had ik ook niet bepaald. Dat zit wel goed. Fijn samen studeren, aanrommelen en schuilen voor de regen. Wat mij betreft blijft het nog een tijdje zo. Ik zou wel naar het buitenland willen, nieuwe talen leren, de wereld verkennen. Een leven met veel zon en zorgeloosheid.

Want waarom is het leven soms zo belachelijk ingewikkeld? En waarom moet ik zoveel moeite doen om gelukkig te zijn? Waarom zijn er zoveel onbeantwoorde vragen? Ik doe toch alles om mijn leven simpel en overzichtelijk te houden. Ik vraag geen luxe, populariteit, carrière, schoonheid of andere flitsende dingen van het leven. Ik hoop simpelweg in balans te raken met mezelf en de mensen om me heen. Waarschijnlijk kennen jullie wel die hit van René Froger uit 1989. Dit is het refrein:

Een eigen huis, een plek onder de zon
En altijd iemand in de buurt, die van me houden kon
Toch wou ik dat ik net iets vaker
Iets vaker simpelweg gelukkig was, oho
Een eigen huis een plek onder de zon...

Ik schrijf hier nooit iets over religie. Toch is dat iets waar ik de laatste tijd veel mee bezig ben. Zoals je hier misschien wel eens hebt gelezen ben ik christelijk opgevoed. Mijn opvoeding ligt nu achter me, maar ik moet iets met de erfenis ervan. Ik zou willen dat ik oprecht kon zeggen waar ik wel en niet in geloof. Mensen met een eerlijke overtuiging zijn te benijden. Voor mezelf heb ik geen idee waar ik uit zal komen. Mijn gedachten kan ik niet bespreken met een christen, omdat de bekeringsdrang er vaak te dik bovenop ligt. Maar met een niet of ex-christenen evenmin, omdat ze mij zo overduidelijk opgelucht willen verwelkomen in hun kamp. Maar ik wil helemaal niet in een kamp. Ik vind de verhaaltjes van beide partijen zouteloos en oppervlakkig.

Dat is hoe het er voorstaat aan de vooravond van mijn 21ste. Ik weet hoe dan ook zeker dat als ik volgend jaar deze blog overlees, dat ik dan met al mijn vragen en worstelingen een stuk verder gekomen ben. Maar voorlopig heb ik het gevoel dat me een taaie winter wacht. Toch raar voor iemand van 21. Ze zeggen altijd dat je in je jeugd het meest onbezorgd moet zijn. Maar juist in je jeugd heb je de taak om je te ontwikkelen tot een evenwichtige volwassene. Mensen die dat niet doen zijn over tien jaar sneu en onverantwoordelijk. Misschien zelfs ongelukkig. Ik ben bereid te werken voor geluk. Maar ik hoop tegelijkertijd dat het me in de schoot geworpen wordt.

Ja alles, alles kan een mens gelukkig maken
Een zingende merel, de geur van de zee
Ja alles, alles kan een mens gelukkig maken
De zon die doorbreekt, een vers kopje thee.

in het gras
ligt is het dus gezien
de menselijke
natuur
onmogelijk
zonder.

Rutger Kopland

Het is eindelijk voorbij. [_geloof ik]
Allemaal voorbij.

Een tijdje geleden besefte ik het.
Niet op hem was ik verliefd,
maar op het beeld van hem in m'n hoofd.
(erg _in feite, neen? maar ook goed. nu)

Een beeld waarvan ik dacht dat hij het was,
maar zo is het niet.
Een beeld waarvan ik wou dat hij het was.

Goed dat het voorbij is. Gedaan, finito.
Nu mag hij opduiken, zoveel hij wil, het geeft niet meer.
Opluchting.

[klinkt het stom? dat is het altijd met liefde. je krijgt het niet verwoord. zelfs niet als het over is.]

{Vreest niet: het stokje komt, edoch later, het is iets waarover ik moet nadenken...}

De afgelopen dagen heb ik verschillende blogs doorgelezen, hoewel ik mijn tijd veel beter zou kunnen besteden...
(leren leren leren!)

En ik ben tot enkele constataties gekomen.
Volgens mij doe ik het fout.

Een blog schrijven.

Ten eerste schrijf ik vast niet regelmatig genoeg.
Ook is er geen duidelijke lijn in te vinden.
Want waar schrijf ik nou over?
Vaak zijn het vage zinnen, die voor mezelf zeer duidelijk naar iets verwijzen, maar waar jullie, vaak onbekenden, niets aan hebben.
Waarom schrijf ik dan?
Voor mezelf?
Dan zou ik het moeten 'publiceren', toch?
Dan zou ik niet zo gebrand moeten zijn op commentaar.
En dat ben ik wel, helaas! Daarom dat het zo vaak een teleurstelling met zich meebrengt...
Want dat is het grootste besef:
ik heb geen lezers.

En natuurlijk klinkt dit zielig, wel, ik vind het ook nogal zielig...
Ik word er triest van.
Wat is het nut van een blog, als hij door niemand gelezen wordt?
Nou?

Inderdaad, ja.

En daarom ben ik beginnen denken.
Maar ik weet het nog steeds niet!

Misschien spreekt wat ik schrijf niemand aan.
Dat is alvast een mogelijkheid.
Ik schrijf namelijk over niets.
Ik schrijf over gedachten, dromen, plannen...
Ik schrijf niet over gebeurtenissen, het dagelijkse leven, de wereld, de actualiteit, ...
Moet ik dat doen? Is dat het?

Misschien is mijn stijl buitengewoon slecht, als er al van een stijl te spreken valt.
Misschien maak ik mijn blog aan niemand bekend.
Hoe zouden mensen ook op mijn blog terechtkomen?

Bovendien heb ik niet, zoals de meeste bloggers, vaste lezers, meestal andere bloggers, waar dan desgewenst naar gelinkt kan worden, wat dan wederzijds gebeurt, wat de verspreiding nog groter maakt.

Kortom, het is een flop.
Zo bekijk ik het de laatste tijd.

Vertel het me.
Wat doe ik fout?

{Misschien moet ik er aan toevoegen: Ik ben gelukkig. Ik zou er mij wel bij kunnen neerleggen, stille lezer. Dat het zo moet zijn. Alleen vind ik het in de tussentijd een jammerlijke zaak. Maar ik ben gelukkig! Ha. De zon schijnt.}

Liefdesverdriet.
Om het onmogelijke.

Omdat het hart een orgaan van vuur is, en liefde z'n eigen, onmogelijke wegen bewandelt.

Je kunt aan jou zo goed zien dat je onstilbare honger hebt,
een mateloos verlangen naar iets,
aandacht, contact, liefde.

Je hebt verdriet in je ogen en dat is onverdraaglijk.

In het hier gegeven voorbeeld is de redenering die zegt dat uit de belangstelling voor bepaalde boeken, en dus uit het loutere bezit van die boeken, de intellectuele opleiding en artistieke interesse af te leiden valt, niet per definitie waterdicht.

Ik geef toe, hij is nog steeds vreemd, ook door zijn lengte, maar ik denk dat hij toch wel iets duidelijker geworden is...
Hebt u zelf betere alternatieven, laat dan iets weten!

Wat dacht hij? Want overbodig was het wel. Al zal ik het mijn hele leven lang onthouden.
Zo ook het volgende:

In het hier gegeven voorbeeld door de belangstelling voor bepaalde boeken, en dus de intellectuele opleiding en artistieke interesse af te leiden uit het loutere bezit van die boeken, een redenering die niet per definitie waterdicht is.

Volgende vraag komt in mij op:

'Waar, o waar is het hoofdwerkwoord?'

Ach! Het wordt hem vergeven, aangezien het een zeer boeiend vak is, een vak dat iedere achttienjarige zou moeten krijgen, al was het maar om zijn kennis van actuele of vroegere crisismomenten bij te schaven en zijn interessegebieden uit te breiden, maar vooral om zijn kritische geest te doen aanwakkeren!

--

Ik wil niet meer worden geleid, aangevuurd en meegesleept, dit hart bruist al genoeg uit zichzelf; wiegezang is wat ik nodig heb.
En een doel, een passie, een eeuwig aanhoudend vuur...

Hoe dikwijls neurie ik mijn roerig bloed niet tot bedaren, want iets grilligers en ongedurigers dan dit hart heb je nooit gezien...

{leuk geschenk: Opperlans!, Battus}

ik kijk nog een beetje naar bomen, een maand geleden nog zo groen in de zon, nu, kaal, hier en daar een oranjeblad, overal water, regen, plassen, riviertjes, kanalen,...

en nu hop! naar de les! over literatuur, vroeger, nu, en wie weet... wie weet! de toekomst.

tot de volgende?

en bedankt, diekie. ik hou zelf ook wel van de lay-out! wat zeg ik, ik vind hem echt leuk!
[heb hem niet zelf ontworpen, helaas, dat doen anderen voor Wordpress... ook hen dank ik!]

the greatest thing you'll ever learn
is to love and be loved in return