Afgelopen dagen hebben we weer volop mooie en erg leuke beesten gezien. Zo stonden we op een camping met 'tamme' kangaroes, parkieten, met alle kleuren van de regenboog en kookaburra's.

Kangaroes hadden we natuurlijk al eerder gezien. Maar de kangaroes op de camping verroerden geen poot toen wij een foto kwamen maken. Ze vonden het best! Je zou ze zo kunnen aaien en de verleiding is erg groot... Maar het mag niet. Je mag ze ook niet voeren. Overal staan bordjes met uitleg. Het is niet goed voor hun 'dieet'. Daarbij kunnen de beestjes aggresief worden als ze honger hebben en gewend zijn om hun voedsel normaal van mensen te krijgen.

Miriam ondervond dat al even toen ze een appel at in de buurt van de kangaroes. D'r was er een 'als de kippen bij' en stond op zijn achterpoten klaar om Miriam te bespringen. Brrrr Mim heeft gauw de appel in haar jaszak gestopt. Ze stond druk gebarend voor Skippy 'er is niets te eten'. De kangaroe keek alsof ie dacht 'ben jij gek of ben ik het?'. Mim koos vervolgens het hazenpad want een volwassen kangaroe op achterpoten is toch wel errug groot!

Nee, het 'wildlife' voeren we niet. Of nouja... bijna niet. Want nadat we gezien hadden dat vele campinggasten de vogeltjes voerden wilde we dat zelf ook weleens beleven. Zulke gekleurde vogeltjes hebben we thuis namelijk niet. In de Van Wassenhovestraat wonen alleen maar (huis)mussen. En ook in de voiliere van 'dun ouwe Cees' zagen we nooit zoveel vrolijke vogels tegelijkertijd. Jeroen heeft daarom 's ochtends heel stiekem een boterham met zijn vrienden gedeeld. Wel moest Miriam de kraai, die vervolgens ook kwam schooien, wegjagen. Die pastte niet op de knie ;-)

Oh, hier willen een paar vrolijke vrienden de groeten doen aan 'dun ouwe Cees'.

He pap, als je deze gekleurde vrienden in je voilere had, zou je de boel dan ook opgeruimd hebben?

Kookaburra's hebben we al eerder gezien. 's Avonds hoor je kookaburra's hard lachen. Vooral als er een aantal bij elkaar zitten maken ze een enorm lawaai. Erg grappig. En voor de oplettende kijkers: Mim had er een op haar hoofd in een vorige posting. Oke, een trucfoto, het beest zat natuurlijk gewoon op een paal. Toen we hem voor de eerste keer 'troffen' wisten we eigenlijk alleen dat hij overal in Australie voorkomt en dat er een liedje over de vogels is dat alle schoolkinderen leren. Wij zingen nu ook altijd voor hem. De oorspronkelijke melodie zijn we echter kwijt. Wij zingen daarom hard & vals: 'Heeeeeeeeeej kookaburra' (melodie 'eeeeen kopje koffie'). Laatst hoorden we echter dat kookaburra's vleesetende vogels zijn. Ze vangen slangen en gooien die van flinke hoogte naar beneden. Daarna wordt het dode beest lekker opgepeuzeld.

Een kookaburra ziet er dus koddiger uit dan ie is. En met bovenstaande in het achterhoofd bezorgt zo'n doorgrondende blik van het beestje je de rillingen over je rug. Ze zitten altijd gewoon op een paaltje of hekje vlak bij je camper. Eerder gingen we altijd een 'praatje' maken met um. Maar tegenwoordig benaderen we ze toch maar wat minder. Stel je voor dat ie je ogen eruit lepelt! Je weet het niet he, als ze honger hebben. Wat voor kangaroes geldt, geldt misschien ook wel voor kookaburra's ;-)

Miriam kreeg op een van de campings trouwens een demonstratie 'kookaburra voeren' door een campinggast. D'r werd een stuk bief gehaald... HAP, slok weg!!! Vier kookaburra's aan 't vechten voor biefstukje twee. Nee... Het voeren van die beestjes laten we zeker achterwege.

Ook zagen we, toen we 's avonds ons kampvuurtje aan het opstoken waren, een possum. Het beest liep een beetje rondom onze camper te kraken. En omdat wij een enorm groot, eng en gevaarlijk beest verwachtte -SPANNEND- zijn we toch maar even gaan kijken. Tja, in het donker is alles anders he? In Nieuw Zeeland worden possums gezien als ongedierte. Ze zijn daar in erg grote getalen aanwezig en eten hele bossen leeg. En omdat er op die manier geen voedsel overblijft voor het nationale troetelbeest (de kiwi) worden de beestjes druk bestrijd. Vallen, gif, jagers... En of je, als je er een op de weg ziet, aub gas bij wilt geven. Ja, in Nieuw Zeeland wonen dierenvrienden! Maar in Australie is een possum gewoon weer een leuk beest. Waarschijnlijk heeft ie hier voldoende natuurlijke vijanden. Ze woekeren hier niet. Misschien dat een kookubarru? ;-)

Gisterenavond in 'Kangaroo Valley' hebben we nog een nationaal symbool van Australie gezien. Oke, ook een paar kangaroes, wie had dat gedacht ha, ha. Maar die bedoelen we niet. Nee, we zagen wombats! Een wombat is een soort reuze cavia (gemiddeld 35 kilo, nauw verwant met de koalabeer, echter de wombat zal je niet aantreffen in een boom). Jeroen vindt het trouwens meer 'een tank op pootjes' ;-) Overdag ligt het beest lekker te vegiteren in zijn hol. En 's avonds als het schemert komt hij tevoorschijn en zoekt een mooi veldje om te grazen. We zijn speciaal naar 'Kangaroo Valley' gereden omdat we hoorden dat er daar veel zitten. Nou, het klopt hoor! Ze kwamen zo langs onze camper gewaggeld op naar 'het diner'. We zijn 's avonds met onze zaklampen op onderzoek uitgegaan (Jut en Jul op avontuur). Rond onze camper alleen al hebben we er acht gezien! Helaas zijn de beestjes wel een beetje schuw. En ze vinden het ook niet fijn als je in hun oogjes schijnt of ze op de flitsfoto zet...

Wombats vinden het trouwens ook lekker om te wroeten. Dat bleek vanmorgen toen we het grasveld bij daglicht weer zagen. En weet je wat ze ook fijn vinden? Schurken tegen campers. Daar kruipen ze onder en schurken vervolgens lekker met hun rug tegen de onderkant. Ja, ja... je moet krabben waar het jeukt! Gelukkig had Forbes verteld dat die mogelijkheid bestond. We lagen vannacht namelijk te schudden in bed! Vast de wombat die ons wilde straffen voor het grote zaklamp & flitsgebeuren. Hij heeft namelijk ook onder de deur van onze camper gepoept :-)