Broeders en zusters, u zult mij wel toestaan dat ik over de aartsvader David zeg dat hij gestorven en begraven is; zijn graf bevindt zich immers nog steeds hier. Maar omdat hij een profeet was en wist dat God hem onder ede beloofd had dat een van zijn nakomelingen zijn troon zou bestijgen, heeft hij de opstanding van de messias voorzien en gezegd dat deze niet aan het dodenrijk zou worden overgeleverd en dat zijn lichaam niet tot ontbinding zou overgaan. Handelingen 2:29-31

Joodse gelovigen uit allerlei landen en streken zijn in Jeruzalem samengekomen om het jaarlijkse oogstfeest te vieren. Plotseling klinkt er een geluid als van een hevige windvlaag en de menigte stroomt naar de plaats waar de volgelingen van Jezus zijn samengekomen. Er is een hoop tumult en gedrang en niemand lijkt te begrijpen wat er feitelijk aan de hand is. De verwarring wordt alleen maar groter wanneer blijkt dat de volgelingen van Jezus ineens allerlei vreemde talen kunnen spreken. De bezoekers van buiten Israël staan versteld en vragen zich hardop af: “Hoe kan het dan dat wij hen allemaal in onze eigen moedertaal horen?” (vers 8).

Het talenwonder van Pinksteren was niet dat de leerlingen van Jezus ineens in een onverstaanbare taal konden spreken, nee, het wonder was juist dat zij zich plotseling in voor vreemdelingen verstaanbare talen konden uitdrukken!

Al gauw zijn er mensen die weigeren te geloven dat hier sprake is van een bovennatuurlijke gebeurtenis. “Ze zullen wel dronken zijn”, zo zeggen zij spottend. Maar die ‘verklaring’ roept alleen maar meer vragen op. Hoe kan een mens door het drinken van alcohol plotseling in een talenwonder veranderen?

Petrus heeft de schampere opmerkingen gehoord en neemt direct het woord. De dag is nog jong, het is onzinnig om te denken dat deze mensen zich op dit tijdstip hebben laten vollopen met wijn. Hier is iets heel anders aan de hand. Om zijn betoog te onderbouwen citeert Petrus uit het profetische boek Joël en uit de Psalmen van David.

Voor moderne lezers lijkt het erop dat Petrus nogal willekeurig citeert uit de heilige boekrollen van het joodse volk. Maar ik geloof niet dat hij uit zichzelf of geheel op eigen gezag spreekt wanneer hij moedig naar voren stapt en verklaart wat hier gebeurt.

Bijzonder opmerkelijk is het Psalmcitaat. Petrus haalt ondermeer deze tekst uit een gebed van David aan: ‘U levert mij niet over aan het dodenrijk en laat uw trouwe dienaar het graf niet zien.’ (Psalm 16:10) De toehoorders weten allemaal waar het graf van Koning David zich bevindt en Petrus wijst erop dat deze woorden daarom betrekking moeten hebben op een nazaat van David – de Messias, Jezus Christus: “Jezus is door God tot leven gewekt, daarvan getuigen wij allen. Hij is door God verheven, zit aan zijn rechterhand, en heeft van de Vader de heilige Geest, die ons beloofd is, ontvangen. Die Geest heeft hij op ons doen neerdalen, en dat is wat u ziet en hoort.” (Handelingen 2:32,33)

Petrus’ woorden missen hun uitwerking niet. Veel toehoorders realiseren zich nu pas dat zij de langverwachte Messias aan het kruis hebben laten slaan. Hun wanhoop klinkt door in de vraag: ‘Wat moeten we doen, broeders?’ (vers 37) Petrus legt uit dat de situatie niet hopeloos is, maar dat het aanroepen van de naam van Jezus voldoende is om vergeving te ontvangen.

In gedachten zie ik Petrus daar staan – als een rots in de branding. Hij spreekt met gezag en maakt de woorden van Jezus waar: “En ik zeg je: jij bent Petrus, de rots waarop ik mijn kerk zal bouwen en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet kunnen overweldigen.” Matteüs 16:18

Heer, wat mooi om te zien hoe Petrus dapper blijft staan en dit keer niet in de golven wegzakt. En wat een schitterende belofte dat ook uw lichaam, uw kerk, niet ten onder zal gaan!

We maken vaak de vergelijking met de wind. Die kan je ook niet zien maar het is goed te merken dat er wind is.

Zo kon het gebeuren dat er afgelopen zondag een vlieger in de kerk hing. Aan de bedrading van de lampen van het liturgisch gedeelte.

Een vlieger is met een of meerdere lijnen verbonden aan diegene die hem oplaat.
Soms kan je de vlieger niet meer houden en glipt hij weg uit je handen.
Dan vind je hem een eind verderop weer.

Het is goed om steeds weer opnieuw te horen dat God ons nooit loslaat.

Zo hebben we in 2008 geprobeerd om de betekenis van Pinksteren voor de kinderen tastbaarder te maken.

Kunnen jullie het nog een beetje koel houden?
Afgelopen zaterdag zijn we met z´n vieren met de trein naar Den Haag geweest.
Oorspronkelijk was het plan om naar Gouda te gaan maar eenmaal daar aangekomen op het station konden we niet van het perron met een rolstoel want er was geen lift waarmee we weg kondne komen en zouden we met de trap moeten.
Iets wat natuurlijk niet te doen was, en toen hebben we besloten om maar op de trein te stappen en naar Den haag te gaan.
Daar hebben ze wel een lift maar die hadden we daar niet nodig het weer was geweldig en het was voor ons mensen uit het oosten des lands erg druk.
Maar we hebben ons wel vermaakt en ook het bier smaakte erg lekker op het terras van de grote markt.
aanvankelijk wilden we nog even naar Scheveningen maar we zagen al bij aankomst dat de tram tjokvol zat.
De mensen zaten als een potje vol pieren gepropt in de tram, en dat is voor ons niet te doen met een rolstoel.
Dus bleven we gewoon in de stad wat winkelen en rondkijken.
We moesten nog even een paar moederdag kadootjes kopen en daar zijn we dus ook aardig in geslaagd.
Tegen zes uur gingen we weer richting het centraal station en zijn met de trein van 18.06 uur weer naar huis gegaan.

En gisteren zijn we bij mijn ouders geweest voor moederdag, na eerst het vrouwtje te verwennen met een ontbijtje op bed.
Waarna we later naar mijn ouders zijn gegaan met onze hond die bij hun een nachtje mocht logeren.
Mijn ouders hond is voor een paar weken geleden ingeslapen en zij missen hun hond heel erg.
en onze hond is 11 jaar en gaat nog een paar jaar mee maar is niet meer zo flot als in het begin en hun kunnen hem nog wel hebben.

Gisteravond zijn we nog op visite geweest bij vrienden en dat was ook reuze gezellig.
Ik heb nog wat foto´s gemaakt en wil ze hierbij toevoegen.

Leu geniet nog even van het mooie weer het is zo weer dinsdag en moeten we weer aan de bak
Leu goot goan groetjes Bennie

Vandaag liep ik vanuit richting station Leuven de Bondgenotenlaan in. Er viel me een vreemde etalagepop op in een kledingwinkel voor een maatje meer. Mannequins zijn zelden een weerspiegeling van de realiteit, dacht ik glimlachend, maar ze moeten nu ook niet beginnen overdrijven, zo waarheidsgetrouw hoeft nu ook weer niet. Amusant.

Wat verder in een winkel lag er een gelijkaardige. Maar toch helemaal anders. Als dit de nieuwst trend is in etalagepoppen, geen bezwaar. Ze deden me al een tweede keer stilstaan én grijnzen.

Een derde bij Claudia Strätter deed me toch vermoeden dat er meer aan de hand was. In het oog te houden.

Op de Grote Markt kon je niet naast een immense vogelkooi kijken. Met sprookjesachtig vogels er in. En wat bleek uit een foldertje dat ik in die kooi vond:

Studio Orka (B - De vogelkathedraal - Belgische première. Een broedplaats van 12m hoog. De blikvanger van Leuven in scene 2008

En meteen was ook het mysterie van de poppen opgelost, want in datzelfde foldertje las ik ook:

'Claude Merle verstopt zijn levensechte poppen in het leven van elke dag. De Bondgenotenlaan is nog nooit zo spannend geweest. Les voisins - Claude Merle (F)'

Internationaal openluchttheaterfestival Leuven in scene 10/11 mei 2008 - De magie van Pinksteren

Reden genoeg om nog wat verder op ontdekking te gaan. Her en der staan ze verspreid in diverse winkels. Leuk, verrassend en grappig. Maar vreemd genoeg keken meer passanten naar mij omdat ik een foto aan het nemen was van een etalage dan naar wat er in die etalage stond.

Wie in Leuven komt de komende dagen, spieden dus naar een markante pop. Ik ben uit de weg.

(Er staan er nog meer, maar jammer genoeg zijn er een aantal foto's mislukt door de uitbundige zonneschijn en de lichtweerkaatsing, fotografie is niet mijn sterkste kant)

Na het succesvolle PinkPuch in 2005 in een overvolle Paard van Troje, met als een van de hoogtepunten het optreden van Mariska Veres/Shocking Blue, is het organisator EJ Esther wederom gelukt om een aantal sponsoren enthousiast te maken voor een nieuw feest op tweede Pinksterdag, maandag 12 mei, in Het Paard van Troje.

Dit keer geen viering van 50 jaar Puch, maar een PinkPuchfeest. Uiteraard zullen de Puchjes voor de deur weer niet ontbreken. EJ Esther heeft een drietal bands weten te strikken.
The Getaway uit Den Haag met punkrock van de eerste soort is “een band met ballen”, aldus organisator Esther Langendam. De tweede band is afkomstig uit het Westland. Oversized doet haar naam alle eer aan met de stem van leadzanger Koos Sekreve. Met passie brengt hij met zijn band covers van Gun ‘n Roses, Queen, The Stones, Golden Earring, De Dijk, David Bowie en andere ‘Top 100 Aller Tijden’-nummers.
Als klap op de vuurpijl één van de beste bluesbands uit de jaren 70: Livin Blues Xperience met Niko Christiaanse. Geen ander dan Niko kan het dak van het Paard van Troje laten knallen. En dat gaat ook gebeuren.

De avond heeft twee bijzondere Puch hoogtepunten:
Wethouder Huffnagel ‘City Marketing’ ontvangt deze avond een bijzondere oorkonde met speld als ‘Puch ereburger’ van Puchstad nummer 1 Den Haag. Deze prijs wordt voor het eerst uitgereikt sinds de Puch rondrijdt in Den Haag.
Én voor iedereen die ooit zijn Puch in de sloot heeft gereden of heeft vergokt en daar eeuwige spijt van heeft, zal opnieuw z’n jongens- of meisjesdroom misschien zien uitkomen.
Er is op 12 mei namelijk een echte Puch te winnen!
Toegangskaarten € 15,00 (exclusief servicekosten) vanaf 12 maart verkrijgbaar via de kassa/website Paard van Troje, Ticketservice en erkende verkooppunten.

Wethouder Huffnagel, Van Vliet Westland en garagebedrijf Looman en reclamebureau Berg Kleijn hebben een financiële bijdrage geleverd.
Op 27 januari organiseerde EJ Esther de inmiddels traditionele 'Kouwe Klauwe' in Scheveningen. Gezien het grote aantal deelnemende Puchrijders, de vele belangstelling langs de weg, de goede begeleiding van de politie was dit een onovertroffen succes.

Pinksteren, je weet wel, da's in Nederland onder andere bekend van Pinkpop in het Limburgse Landgraaf, Jazz in Duketown te Den Bosch, de extra vrije (maan)dag, de speciaal hiervoor in het leven geroepen koop(zon- en/of maan)dag en natuurlijk niet te vergeten de files op weg naar de andere files. Goed dat het bestaat, Pinksteren.

De verrassing zit hier tot in de details, trouwens. Alleen al dat Pinksteren op Pinksteren valt. Dat lijkt misschien vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Er was van tevoren niet voorzegd dat de uitstorting van heilige Geest waar we over gelezen hebben juist op Pinksteren zou vallen. Als er staat dat ‘de dag van het Pinksterfeest aanbrak’ gaat het niet over ‘ons’ Pinksteren, maar over het oude Wekenfeest, het feest van de vijftigste dag, zeven weken na Pesach. Het Griekse woord voor vijftigste, pentekoste, is verbasterd tot ons Pinksteren, vandaar de gekke naam. Het Wekenfeest was het tweede van de drie grote feesten van het Oude Testament. We hebben er iets over gelezen uit Deuteronomium 16. Ik kom daar zo op terug.

Eerst ook even dit detail, dat de levende God kennelijk iets met feesten heeft. Pesach, Wekenfeest en Loofhutten waren belangrijk. Ze moesten respectievelijk feestelijk, zo uitbundig mogelijk, en zonder meer uitbundig gevierd worden, en iedereen moest meedoen. Bij de God van verrassingen, van altijd meer, van overvloed en uitbundigheid hoort feest. Als we dat besef kwijt zijn geraakt, zijn we echt de glans van God zelf kwijt geraakt. Op Wow...! volgt feest, dat is logisch. En God heeft er kennelijk plezier in met die feesten iets te blijven doen, ook in het Nieuwe Testament. Hij heeft net Pesach een nieuwe inhoud gegeven: de verlossing van Israël, Gods eerstgeborene, uit Egypte, is tot de zoveelste macht verheven in de verlossing van Jezus, Gods geliefde Zoon, uit de dood. En zoals Pesach het begin van de oogst markeerde door de aanbieding aan God van de eerste schoof van de eerste graanoogst, zo markeert God nu het begin van de grote oogst van mensen uit de dood en de vergankelijkheid door de opwekking van Jezus als eerste. Wow, dat gaat diep...! En nu is na Pesach, na Pasen, ook het Wekenfeest aan de beurt: het krijgt een compleet nieuwe inhoud.

Het Wekenfeest was het feest van de eerste resultaten van de oogst. Wat met Pesach begonnen was levert nu echt resultaat op. De kenmerkende plechtigheid van het Wekenfeest was het aanbieden van twee broden van het nieuwe meel als eerste gaven voor de Here. De centrale gedachte van het feest was dan ook: Gods volk geeft God van zijn eigen gaven terug, als teken van het besef dat het alles van God aan het krijgen is. Terwijl de oogst op gang aan het komen is, is het tijd om feest te vieren ‘zo uitbundig als uw vrijwillige gaven het toelaten, naar de mate waarin de Heer, uw God, u zegent.’ De gever is de Israëliet. Uit dank voor de zegen van de Heer geeft hij. En daarin geeft hij als het ware zichzelf terug aan de God van wie hij alles krijgt.

Maar als het dan hier Wekenfeest geworden is komt God zelf en kijk, hij keert de rollen om! Niet mensen geven aan God — ze krijgen de kans niet eens. De leerlingen van Jezus zijn nog bij elkaar, nog niet op weg naar de tempel. Ze worden overvallen door God zelf. Wow...! Hij is zelf de gever. Hij geeft aan mensen, overvloedig en overweldigend, alles omvattend, overstromend. Niet mensen geven aan God, ook niet uit dank, nee: Jezus geeft aan mensen de Geest die hij eerst van zijn Vader heeft ontvangen, zoals Petrus later in vers 33 zegt. Zijn eigen Geest, nog een keer God zelf, op een nieuwe manier, als eerste resultaat, als eersteling, onderpand en aanbetaling, trouwring en voorproef van de oogst van Jezus’ werk. De oogst is nog niet voltooid. Het grote Loofhutten van de bruiloft van het Lam komt nog, maar het is allemaal wel goed op gang: dit is al uitgestort wat nu te zien en te horen is.

En dat is Wow...! Nog een keer God zelf. Een andere trooster, ja, kracht uit de hoge krijgen, ja, maar dit is toch nog echt meer dan dat. Dit is echt God die nog een stap verder gaat, nóg een stap. Hij komt nog een keer zelf. Voor wie het Oude Testament kent nieuw maar toch herkenbaar. Wind, stormwind, vuur, bliksem, en taal, spreken. Er is nog iets van Mozes, de brandende braamstruik, de berg Sinaï. Er is nog iets van Elia op de berg Horeb. Er is nog iets van Ezechiëls visioenen. Wind en vuur, wolken en bliksem, het zijn herkenningstekens van God zelf zoals blauw zwaailicht en sirene het zijn voor hulpdiensten. Maar ze zijn hier op een nieuwe manier: genadig, niet verterend, niet vernietigend maar sprekend, genadeverkondiging, geen wetsafkondiging — en al met al dus des te meer verrassend: hier is echt God zelf, de heilige Geest, die Heer is en levend maakt, samen met Vader en Zoon echt en eeuwig God, maar hij geeft zichzelf in genade en vrede, sprekend van grote daden in verleden, heden en toekomst.

Jezus keert het oude Pinksterfeest om. Het was een feest van geven, het is een feest van ontvangen. Niet allereerst: wij geven onszelf aan God, ook niet uit dankbaarheid, dat komt later wel, maar God geeft zichzelf aan ons, zichzelf, nota bene, nog een keer God. Hoe meer je je er over verbaast des te meer wil je ook jezelf aan God geven straks. Kijk nou: God omhelst ons met twee armen: Zoon en Geest. Bij alles wat hier op aarde gebeurd is en gebeurt blijft de levende God niet maar de Schepper. Hij komt zelf, als mens onder de mensen, hij duikt naast ons op en draagt ons bestaan, redt het, deelt het, vertegenwoordigt het. En dan nog eens keer: hij blijft niet maar de verlosser, nee, hij komt nog eens als heilige Geest, duikt in en om ons op, vult ons, bezielt ons, nog dichterbij, dichter bij onszelf dan we zelf bij onszelf zijn. Wow, dat is close...!

En dat is nog niet alles, nog lang niet. Jezus keert het oude Pinksterfeest om in het nieuwe, zei ik net. Daar zit nog een kant aan. Want die drie grote feesten, Pesach, Wekenfeest en Loofhutten hadden nog iets gemeenschappelijks, behalve dat het oogstfeesten waren. We hebben het gelezen in Deuteronomium 16:16: Driemaal per jaar moeten alle mannen dus voor de Heer, uw God, verschijnen op de plaats die hij zal kiezen. Op de drie grote feesten moesten de Israëlieten hun opwachting maken bij de Heer in zijn heiligdom, de langste tijd de tempel in Jeruzalem. God was de Heer van het land, zij waren slechts pachters, hadden hun bezit slechts in bruikleen. Ze moesten komen en van hun opbrengst meenemen. Dat was geen zware gang naar een duister heerschap. Ze mochten zelf feest vieren voor Gods ogen met wat hun land had opgebracht. Maar ze moesten komen, uit hun eigen huis, uit hun eigen leven, naar de Heer.

En kijk nu hier eens: vanuit de hemel keert Jezus de rollen om! Niet mensen komen tot God — ze krijgen de kans niet eens. God komt tot de mensen, hij zoekt hen op waar ze zijn, bij elkaar. Hij komt in zijn Geest dichter bij mensen dan zij ooit zelf tot God gekomen zouden zijn: ze worden vol van hem. Wow, dat is close...! Ja, hij komt niet maar bij mensen en maakt hen vol, hij komt over ons en neemt ons mee op zijn weg, op zoek naar nog meer andere mensen. Wie vol is van de Geest loopt over. Het is heel weloverwogen tekenend wat hier met die leerlingen van Jezus gebeurt. Als de heilige Geest over hen komt, hen vult en bezielt gaan ze hartstochtelijk — op luide toon — spreken in andere talen. Niet in klanken hier, maar in de eigen talen van allerlei mensen in Jeruzalem, veelbetekenend: in de talen van mensen die God zoekt in hun eigen leven. Het is de ervaring van iedereen die geraakt is door de Geest: wie door de Geest gevonden is wordt zelf een zoeker van anderen, van binnen uit, niet omdat het moet maar omdat je zelf zo gaat denken en voelen.

Dat iedereen hier de leerlingen in de eigen moedertaal hoort spreken is een heel bijzonder teken. Het is geen wonder dat de mensen verbluft zijn. Maar wat ik echt verrassend vind is wat het be-tekent, wat het zegt over God zelf, over de heilige Geest zelf. Want op die verbijsterde vraag van: wat heeft dit toch te betekenen? is het eenvoudige, maar echt verrassende antwoord: God zoekt jou, jou zelf, en hij zoekt jou in jouw eigen leven op. Hij spreekt de taal van je moeder, de taal waarin je groot bent geworden en geworden wie je bent. Je hoeft geen Hebreeuws of Grieks meer te leren om bij God te komen. Hij komt bij jou, in jouw eigen taal, je moedertaal waarin je het meest eigene van je bestaan uitdrukt, waarin je droomt en je diepste verlangens in verwoordt. Je mag hier zingen in je eigen Arabisch en in je eigen Nederlands vanmorgen en je gedachten mogen gaan in je eigen Ghanese of Ruandese of nog weer andere moedertaal. God volgt je in je eigen dialect, plat desnoods, want het gaat hem echt om jou. Juist in dit teken van die andere talen is hier alles één grote belofte: wie wij ook zijn, waar wij ook wonen, in zijn Geest komt God tot ons en hij spreekt onze eigen taal, hij komt in ons eigen bestaan.

Misschien moet je echt nog eens terug kijken naar Jezus’ leven op aarde om weer verrast te worden. Jezus is rond gegaan in Israël, een uitzondering daarbuiten. Hij riep mensen op om hem te volgen, om bij hem te komen. Maar heel het Oude Testament werd duidelijk in Jezus’ leven: zo werkt dat niet, wij zijn er nog slechter aan toe. Als mensen geroepen worden dan komen ze niet. Jezus, die tegen zoveel mensen gezegd had: volg mij!, hij is eenzaam gestorven aan een kruis. Als wij moeten komen en volgen dan gaat dat niet werken. Pinksteren laat ons nog eens zien dat wij niet tot de Schepper gaan, dat wij ook niet tot de Verlosser komen en hem volgen. Dat is allemaal geprobeerd en nog eens geprobeerd, maar het wordt niets. En dus staat Jezus zelf op en geeft Pesach nieuwe lading. En dus komt de heilige Geest zelf naar ons en geeft Pinksteren een nieuwe inhoud: hij komt bij ons in ons eigen leven. Wow, dat is close...! Nabij ons is het Woord, in onze eigen taal, in onze mond, in ons hart — dat is Pinksteren.

Als je straks weer thuis bent op je eigen kamer, waar je helemaal jezelf bent mag je je herinneren wat hier gebeurd is. Diezelfde Geest is al lang bij jou thuis en in jouw leven aan het werk. Hij is niet ver. Bidden tot Jezus is niet moeilijk of zwaar of ver. Als je het toch denkt, laat voor je bidden zo na de dienst hier achter. Misschien zoek jij God wel, maar geef hem nu vanmorgen eerst eens even de kans jou te zoeken, echt in jouw eigen leven. Misschien ziet hij er toch anders uit dan jij denkt, misschien lijkt hij meer op Jezus, misschien geeft hij jou wel gedachten en niet meteen gevoelens, misschien is hij wel die bijbeltekst die zich niet laat wegduwen, of die ene herinnering aan wat zij, wat hij ook al weer tegen je zei, die je raakte. In jouw taal, snap je. Waar jij bent. Hij zoekt jou.

En dan nog één verrassing meer. Als je hier in Handelingen al volgt waar alles uiteindelijk om draait zie je nog iets anders, iets wat tenslotte in geen mensenhart is opgekomen, maar wat de levende God toch verzonnen heeft. Als Petrus aan het woord gekomen is en zijn volksgenoten toespreekt valt een combinatie van twee dingen op. Het eerste is dat heel Petrus’ preek draait om Jezus. Als de heilige Geest komt en mensen bezielt gaan ze niet maar spreken over de Geest zelf — ook dat. Dit is wat God beloofd heeft over zijn Geest in Joël. Hij is werkelijk de heilige Geest die ons beloofd is. Maar hij is gegeven door Jezus de Messias en opent mensen de ogen voor wie Jezus werkelijk is. Wie Jezus aanroept als redder zal die zelfde Geest ontvangen. Het tweede wat opvalt is dat de belofte van die Geest geldt uiteindelijk voor iedereen die de Heer, onze God, tot zich zal roepen. Combineer die twee en je ziet dat het in de gave van Gods Geest gaat om het laten delen van mensen in het eigen leven van de levende God. Mensen worden door de heilige Geest in Jezus de Messias door God zelf omhelsd en aan Gods eigen hart gedrukt.

Het is al een heel oude beeldspraak in de kerk dat koning Jezus en zijn Geest de twee armen zijn waarmee God zelf ons omhelst. Al in de tweede eeuw heeft de kerkvader Irenaeus zo gesproken. Het is ook een prachtig beeld. Wat je ziet en wat je merkt is dat God zelf in zijn Geest mensen als het ware inwikkelt in Jezus. Hij opent ons voor Jezus, laat ons van hem houden en bij hem horen. En in Jezus tilt hij ons helemaal bij zich op. Samen zijn lichaam maken we straks deel uit van het leven van God zelf. Arm over arm, een sterke omhelzing, een diepe liefde. Lees het thuis nog maar eens na en zie hoe Petrus zijn hoorders Jezus op het hart bindt, vol van de heilige Geest als hij is. Zo zoekt God mensen op, helemaal waar ze zelf zijn en slaat zijn armen om ons heen. In onze ervaring eerst zijn Geest, die ons aan Jezus verbindt, en dan nog eens extra in Jezus zelf, zijn leven voor het onze. En kijk, mensen horen bij de levende God, werkelijk. En er is geen einde aan wat er dan kan gebeuren. Wow, dat is close...! Ontmoet de heilige Geest door Jezus, onze Heer, en je vindt jezelf terug als geliefd kind van God, helemaal aan zijn hart. Het klopt voor jou, voor mij, en voor wie allemaal nog wel niet meer? Kijk eens rond, voor haar ook, voor hem ook. God spreekt haar taal al. Misschien kun jij zijn taal ook spreken door zijn Geest.

Laten we ons hier nu eens een tijdje echt over verbazen. Als we ons richten op God, als we ons richten op elkaar, dan blijkt pas wat er kan gebeuren.

orde morgendienst

welkom
votum en groet
gebed
zingen    Psalm 98,1.3 (lb)
Opwekking 407 (Arabisch)
Opwekking 616
Schriftlezing Deut. 16:1-17
zingen    Opwekking 398
tekst Handelingen 2:1-14
preek
luisteren    Danke Heiliger Geist
gebod    lezen Galaten 5:13-23
zingen    Opwekking 399
mededelingen
gebed
inzameling gaven
zingen    Liedboek 249
zegen

gehouden te

Amsterdam-ZW 27 mei 2007 (Pinksteren)