Alle artikeltjes over Puppetbuskers vindt u alhier.

En nu een hapje eten en dan de stad intrekken, want dochter E. wil kraampjes kijken op zoek naar een kettinkje, en strakjes gaan we naar Laïs. Dus zal het weer laat worden (of juist vroeg) vooraleer we ons bed zullen zien. Want vorige nacht was het ook al in de vroege uurtjes. Toevallig met Sandra en Michel op schok geweest en het was laat voor we het wisten en we lagen pas tegen vieren in ons bed. En dat op onze leeftijd! Maar we hebben ons geamuseerd, en dat is het voornaamste, rusten kunnen we volgende week nog doen.

Voor een uitgebreider verslag verwijs ik graag door naar hier.

Hier alvast twee foto's (genomen door Martine Audenaerde)

Maar zondagavond togen wij dus gezellig naar de Capitole (Gent).

Wie denkt met Eelt een gewone stand-upcomedian aan het werk te zien, heeft het mis. We kregen in de plaats een - bijwijlen zelfs zeer ontroerende - theatermonoloog. Wouter Deprez kruipt immers in de huid van zijn vader, een eenvoudige mens van weinig woorden, en vertelt zo diens verhaal. En vader Frans blijkt veel meer woorden in zich te hebben dan uit bv. de telefoongesprekken met zijn zoon afgeleid zou kunnen worden. Vader Frans, geboren uit het werkvolk, vertelt over zijn kinderjaren en zijn jeugd en zijn vrouw en zijn kinderen en vooral over zijn eigen kleine koninkrijkje, zijn werkkot! Frans doet tussendoor ook zijn klapkes met het publiek. 't Is te zeggen, met de vaders. Want iedereen moest in de huid van zijn eigen vader kruipen en ook aldus antwoorden. Dus als Frans naar de naam van je kinderen vroeg, moest je jouw naam en die van je broers en zusters geven. Een leuke denkoefening die wel ongelooflijk veel effect had, vond ik.
De voorstelling was vanzelfsprekend doorspekt met de nodige dosis humor (zou anders ook niet geafficheerd staan op het programma van Cabaretten). Zo geeft Frans onverstoorbaar kritiek op al die overbodige en zinloze moderne uitvindingen en op onze halfzachte maatschappij. In zijnen tijd ...

Er was aangekondigd dat er geen pauze was, en ik ging ervan uit dat het zo een klein uurtje zou duren en toen het applaus begon, had ik echt het gevoel: "Is het nu al gedaan, hij is nog maar bezig". Bleek dat we ruim een uur en veertig minuten hadden mogen genieten van zijn meesterschap. Als u dus ooit de kans krijgt om Wouter Deprez aan het werk te zien, neem ze met beide handen en ga kijken (en neen, ik behoor niet tot het promotieteam). Voor Eelt is de kennis van enig West-Vlaams idioom wel een pluspunt.

Nu kijken we uit naar de allerlaatste voorstelling van Loebas van Henk Ryckaert op 10 mei in de Minard. Als je je haast zijn er misschien nog kaarten.

Ik heb wel de hele dag lopen denken over wat goede humor eigenlijk is en blijkbaar is het niet zo evident om een goede komedie te schrijven. Maar ik ken te weinig van deze materie om er veel zinnigs te kunnen over schrijven. En wat ik erover weet, dateert nog van de lessen Nederlands in de humaniora, en dat is toch alweer bijna dertig jaar geleden. Ik veronderstel ook wel dat het sterk persoonsgebonden is.
In elk geval houden we allebei van verbale, uitgestreken, droge humor, maar die is niet zo gemakkelijk te vinden (tenzij ik niet weet waar te zoeken natuurlijk). Een van de kinderen vroeg mij een tijd geleden naar een humoristisch boek, en ik kon daar niet direct een antwoord op geven. Ik kwam eerlijk gezegd niet veel verder dan Don Camillo (Giovannino Guareschi), waar ik altijd geweldig om moest lachen, alsook met de verfilming met Fernandel.

Dus, als iemand tips heeft voor een goed, humoristisch boek, laat maar komen.

Podiumbeest dus. Een liedje waar ik zaterdagavond met plezier naar geluisterd heb. Ik weet niet of dit de eigenlijke titel van het lied is, maar het woord kwam er wel regelmatig in voor. En ik genoot ervan want het was een van de vele liedjes die werden gezongen en gedanst door dochters M. en E., samen met een hele bende andere jonge en uitgelaten podiumbeesten.

Dansen, zingen en acteren. Mijn dochters zijn er dol op (hoewel op acteren iets minder). Gelukkig kunnen zij zich op dat vlak elke zaterdagnamiddag uitleven in de Backstage bij vzw Kamer 58 (voor wie daarmee vertrouwd is, het vroegere theater Neon). Dochter M. doet dit reeds het vijfde jaar, dochter E. het tweede (zoon S.W. heeft dit ook twee jaar gedaan maar heeft afgehaakt, zoals hij jammer genoeg wel meer doet). Elk jaar brengt de oudste groep tijdens de Gentse Feesten een totaalspektakel voor uitverkochte zalen. Zo schitterde dochter M. vorig jaar in Once upon a crime. A musical fairytale.

Maar om iedereen, tot en met de kleutertjes, het plezier van een optreden te laten meebeleven, wordt tijdens de paasvakantie Looney Tunes georganiseerd, een soort open les waarbij ze nu eens voor de ouders en de familie het beste van zichzelf geven. En ik kan daar dus zo van genieten he, van die optredens. Akkoord, ik hoor niet alle muziek even graag, en soms stel ik me wel eens vragen waarom ze een bepaald liedje door juist dat meisje laten zingen (of waarom ze dat meisje geen ander lied laten zingen), en de geluidstechniek is niet altijd goed geregeld (het is soms zo verschrikkelijk jammer dat die gasten alles geven maar dat je hen amper hoort zingen omdat de muziek te overheersend is) maar het enthousiasme en het plezier dat bij al die jongeren afstraalt, geven mij elke keer weer een energiestoot. Ik kan daar echt mijn batterijen opladen. En mijn muziekkennis (die eerlijk gezegd niet al te fameus is) uitbreiden: het gebeurt regelmatig dat ik ergens een liedje hoor, dat ik dan herken als "ah ja, ze hebben dat bij Neon gespeeld", ook al ken ik dan nog altijd de titel en de uitvoerders niet hoor. En bovenal word je onmiddellijk getransformeerd in een fiere, trotse moeder als je zo ziet dat je dochters toch wel talent hebben om het podiumbeest uit te hangen.

Ik kijk al uit naar de Gentse Feesten.