Donderdagmiddag kon ik er nog niet zijn (vakantiewerk). Dadelijk Amy Mc Donald en SOKO gemist. En triggerfinger. én the pgieon detectives, joan as police woman, danko jones, dropkick murphys en -ahem- freaky age. (alleen bij die laatste hoort een vleugje sarcasme thuis omdat ik de muziek van de heren jochies wel kan pruimen, maar ernaar kijken vind k maar niks. Soit, over naar wat ik wèl zag =)

Editors - stukje Henry Rollins - Mercury Rev - Roisìn Murphy - The Ting Tings - The Killers
Nina Nastasia - Michael Franti & Spearhead - Girls in Hawaii - The Dø (the deu) - Arsenal - Cold War Kids - Stereophonics - Martina Topley-Bird - Alphabeat - A stylish swing soirée with Radio Modern! - The Gutter Twins - The Rascals
Blac Kids - Roadburg - Two Gallants - COEM - Yeasayer - MGMT - Bloc Party - Jamie Lidell - The Hickey Underworld - Sigur Ròs - Soulwax - vuurwerk.

En dan vergeet ik er nog een aantal wier optreden ik me niet meer herinner (kan je nagaan hoe goed ik dat vond). Van alle bands die ik zag een waardering (in positieve of negatieve zin) uitspreken, daar heb ik geen zin en tijd voor, en de gemiddelde bloglezer heeft er geen boodschap aan.

Dus, de concerten die me (serieus) ontgoocheld hebben (meer verwacht dan ik kreeg):
Henry Rollins (vast wel grappig als je zn hele show ziet);
Girls in Hawaii (weet niet wat er aan de hand was, maar mij kregen ze echt niet mee :( ); 
Alphabeat (al lag dat enkel en alleen aan de [BAH!] interventies van het Within-Temptation *zucht* "geluid");
Jamie Lidell (heerlijk op plaat, live :-/ )
The Hickey Underworld (ik had me duidelijk in de muziekstijl vergist =O )

Naar Metallica, Within Temptation, The Dresden Dolls en elke groep die in de HUMO-bijbel *ahem* werd afgekeurd op de Shelter Stage speelde ben ik zeer bewust niet gaan kijken. Oorkastijding is niet mijn idee van een tof festival :-⎜

(niemand heeft boodschap aan een metallicafan die hier zijn mening komt opdringen, dus bespaar u de moeite)

En omdat goed nieuws altijd leuker is, de concerten die me aangenaam verrast hebben!
Mercury Rev; Roisìn Murphy (what can I say, I love Irish chicks =) ; The Ting Tings (WAAW!) ; The Killers (mss beter op een ander deel van de dag, maar toch) ; Michael Franti (always a pleasure :D) ; The Dø (again, WAAW!) ; Stereophonics (classy, oorstrelend, goeie songs) ; A stylish swing soirée with Radio Modern! (wie zei daar dat er in de fifties geen goeie muziek was :O  Zalige ervaring, fantastisch dansen! The Boppin Benvis' Brothers, Ray Collins' Hot Club, Daddy's Darlings, ...) ; Roadburg (de papa die gaat crowdsurfen, hilarisch. De stoïcijnse frontman, ik waan me bij Monza of zoiets (?) ; Yeasayer veel te luid maar wel goed :) ; Bloc Party ("they named their boy Kele!") ; Soulwax (alleen vond ik 1 uur een beetje kort :-/ )
De randanimatie was ook dit jaar weer dik in orde, en de Cinemààààh!-tent kon me zeer bekoren. Ik ben er gaan kijken naar een uurtje "best of stash media 2008". Erg leuk, zelfs al vond een groepje (waaronder de geluidsman?)  het nodig om luidruchtig te tonen dat zij het niet zo leuk vonden. Blijf dan buiten he jongens.

Wat biedt Pukkelpop nog zoal? Veel te duur eten en drinken. En een mooi uitzicht. Dit is dan ook het refrein dat regelmatig in mijn hoofd speelde ;-P
Mooiste kledingcombinatie op de wei? Ik twijfel tussen een enorm paars pak dat een reusachtige fallus voorstelt en mijn lachspieren in een kramp bracht; of een mooi decolleté, hotpants en rubber laarsjes. Al wint een sexy kleedje en strandslippers het met voorsprong van deze twee :D
Vreemdste voorstel: een zatlap die mijn drie jaar oude Maes-crew-shirt wou kopen 8-/
Enfin, daarnaast heb ik ook veel bekend volk gezien, en dat is altijd leuk. Desalniettemin was het zaterdagavond voor ik het goed en wel doorhad. En dus veel te snel.
Irritantste persoon: de onbekende die  de CO2-actie (om de planeet ook over 50 jaar nog leefbaar te houden moeten we onze CO2-uitstoot beperken, PP legde een pendelbus in om het auto-verkeer te beperken en zorgde zo voor >2mln g CO2 mìnder uitstoot!) "allemaal dikke zever" vond :(    Zo'n Neanderthalers zorgen er dus voor dat onze kleinkinderen moeten leven met een opgebruikte planeet. Egoïsten.
De kans dat het helpt is mss klein, maar to play, you gotta throw the dice...

Mr. Mahassine, Chokri en de  rest van de Pukkelpop-organisatie: jullie hebben weer een tof festival neergezet, en die ecologische toets kan ik - en velen met mij - zeer appreciëren. Toch, enkele suggesties voor volgend jaar: normaal geprijsd eten en drinken verkoopt dubbel zo veel (=dezelfde opbrengst). Nu lagen er mensen uit te drogen omdat het drinken te duur was :/
Als 85% van de aanwezigen oorstopjes draagt, waarom dan niet het geluid stiller zetten? Het geluid van het hoofdpodium was het ergst en kon je over het hele terrein horen, waardoor het vooral in de club/chateau/marquee steeds een mix werd van twee podia :/
Voor zover mogelijk- ga verder op het ecologische pad! Neem de ecologische en de "houd uw wei proper"-gedachte op in de communicatie. Kleinere festivals tonen dat het werkt. PP is groter, maar heeft ook een veelvoud van organisatoren t.o.v die kleintjes. Proberen kan alleen maar helpen, lijkt mij.

Ondertussen was het best wel een mooi weertje geworden, soms zelfs ongemakkelijk warm. We begonnen de dag met Das Pop. Bent was deze keer voor het sulligste kapsel ooit gegaan. Het was uiteraard nog wat vroeg op de dag om er helemaal in op te gaan, maar de set van Das Pop zat stevig en goed elkaar. Niets op aan te merken.

Daarna zakte ik af naar de Club voor het Fins-Franse duo The Dø. Deze tent heeft duidelijk wel de aangenaamste akoestiek en ik stond ook pal naast de mengtafels. Iedereen was uiteraard aan het wachten op de hit 'On My Shoulders', het nummer met de aanstekelijke vocals. Maar we stelden vast dat deze dame met engelenstem er ook wel stevig durfde tegen aan te gaan op haar gitaar.

Daarna even tijd om te verpozen op het grasveld naast de Marquee en een stukje mee te pikken van A Brand. Zoals de naam het zegt, hebben deze jongens van eigen bodem een sterk concept (met vijf vooraan op een rij, witte pakken) en terecht een mooie Afrekeninghit, maar het valt nog altijd te bezien of ze het niveau van de gimmick zullen kunnen overstijgen.

'Heartbeat' van Robyn had me nieuwsgierig genoeg gemaakt om naar de Dancehall af te zakken. We werden vergast op goed gemaakte dance-pop. Niet superorigineel, niet underground, maar catchy en poppy vakmanschap, die me nog vooral deed denken aan Kylie Minogue. Op tijd en stond ben ik daar helemaal niet vies van.

Omdat het wat moeilijk was om een doordachte keuze te maken in het programma-aanbod (volgens sommigen waren we beter voor The Breeders gegaan), verzeilden we uiteindelijk bij Within Temptation, ergens aan de zijkant van de mainstage. Dit muziekgenre is helemaal mijn wereld niet, maar ik kan niet zeggen dat het niet goed gedaan is en het stoort me ook niet echt. Een recept zoals een ander, nietwaar, in de eerste plaats voor de liefhebbers...

Toen waren we al eens toe aan een rustig moment en we lieten Metallica met veel plezier links liggen. De intieme, kabbelende liedjes van Tindersticks vormden een mooie afsluiter van de dag. We kregen een rijk gamma te zien van multi-instrumentalisten en akoestische instrumenten (drie blazers, vijf strijkers waarvan één pivot), allicht een nachtmerrie voor een geluidstechnicus, er liep af en toe wel iets mis, en zo onzettend veel konden we van al dat moois ook niet altijd horen. Hoe diepzinnig en intiem ook, de sfeer en de dictie van de zanger waren in veel nummers nogal gelijklopend en daar zou men met wat kwade wil al eens het woord 'saai' durven op plakken... Tindersticks leek me toch vooral een groep die je in je woonkamer of in een intieme club moet beluisteren.

(foto's by MIR I AM)

WAUW, zij hebben de (hoge) verwachtingen hélemaal ingelost:
- BLOC PARTY (strakke set die leek te bestaan uit the best of van...)
- SIGUR ROS (schone liedekens waar een mens stil van wordt)
- BLACKBOX REVELATION (rechtoe rechtaan rock)
- SOULWAX (part of the weekend never dies, daar zorgen zij echt wel voor)

Nog steeds wauw, maar maakte een betere beurt op Werchter:
- MGMT (Hoogtepunt: The Kids!)

Aangenaam verrast door:
- Lykke Li (fijne dansbare nummers van een Zweedse madam en haar enthousiaste muzikanten)
- We are scientists (toffe band uit NYC)
- Yeasayer ('t was een tip van de PP-organisatie zelf, en ben blij hen eens aan het werk gezien te hebben)

Kreeg er geen vat op, maar krijgen eventueel een tweede kans:
- Fuck Buttons (de wederkerende uitgestelde climax zorgde ervoor dat we een beetje op onze honger bleven zitten. Maar zeg nu zelf: een groep die een fisher price speelgoedmicro gebruiken in hun live set verdient toch een 2e kans ;-)).

Oeps, ik was beter naar één van de honderden andere podia op PP geweest ipv naar:
- Black Kids (ze klonken als een flauw afkooksel van hun eigen CD, en de schelle stem van één van de zangeressen werd door ons als "irritant" - laten we het deftig houden - ervaren!)
- Neurosis (de vaders van de doom metal deden ons letterlijk daveren (de bas deed het publiek trillen) maar verder weinig te zeggen over deze mannen aangezien het duidelijk mijn stijl niet was ;-))

Geen hoogstaande muzikale virtuositeit, maar gewoon vette punkrock/ ska / dans-uw-benen-onder-uw-lijf-uit melodietjes:
- Less Than Jake (toffe band, leuke interactie met het publiek en vooral zeer dansbaar)
- Anti-Flag (politiek correcte band die zich helemaal gaf op het podium)

't was dus een goed gevulde & vree wijze dag!

Last friday I was standing in the club at the Pukkelpop festival, waiting for Lightspeed champion. And I found myself thinking: "how did I encounter upon this music? and how come I forgot all about it the last few months."

I know it all started with Test Icicles and not so long after it already ended, but I really liked their music and found it sad they were no more. At the beginning of 2008 I suddenly wanted to know what happened to Dev. So google and myspace (the good friends that they are.) searched for him and send me a youtube video.

Galaxy of the lost by Lightspeed Champion.

I soon fell in love with the music. I can relate to much of his lyrics. It's about things that people face everyday, all over the world. I absolutely love the 'stay the fuck away from me' lyrics. A lot of people know what it feels like when you're in love with someone and they made you think they loved you back and suddenly drop the bomb on you that it's all not so true, or people who make you feel less then you are. This song is perfect for it:

Finally, I've given up all hope.
stay indoors and mope.
tightening that rope.

I'm getting burnt more times than I have before.
I've realised once more
that everyone's a whore.

My faggot hair.
and my stupid clothes.
look good inside closed doors.
can't take this anymore..

Fall in love, every other day.
then out of love into space.
worlds that i create.

I'm learning my lesson all the time.
learnt from all the crimes.
and from all your lies.

Immy varmer you're a stupid bitch.
how could you do this to me...

Oh girl,
stay the fuck away from me...
stay the fuck away from me.
oh darling

fuck off
Model chicks they get me so down.
curves so smooth and round.
oh when is it my turn.

I know my thoughts are so absurd,
no reason to treat me
in this party i'm the third.

Fall for all your compliments.
I don't mean to be blunt.
but why don't you fuck off

Oh girl,
stay the fuck away from me

It's hot, in my bedroom tonight.
I'm burning in my lies.
deceit between your thighs.
let's keep this one to ourselves.
ashamed of myself.
deteriorating health.

how could I have been so fucking dumb.
to think that i'm your number one.
well,baby you flipped the switch.
so fuck off bitch.

You don't need too many words to express yourself ;-).

Other songs worth mentioning: Tell me what it's worth, Everybody I know is listening to crunk, Midnight suprise. After listening to these, I bet you have a pretty good idea what it's all about.

I was supposed to see them in march , but I guess I went to a wombats gig instead and that's why I forgot all about them, but Pukkelpop made me fall in love all over again.

If you want to know more about him, and the band, go here.

A little fashion remark: he knows how to dress himself, really lovely clothes. I'm a fan.

luv,

Phara.

Nog enkele besprekingen doorgekregen van een goede vriend, waarvoor dank. Eigenlijk hoorde het bij het hoofdverslag gevoegd te worden, maar dat is er niet van gekomen, dus bij deze :

De Dance Hall was aardig volgelopen voor de prettig gestoorde Nederlanders van De Jeugd Van Tegenwoordig.   Dat ze er zin in hadden bewezen ze door het dak er meteen af te blazen met hun hit uit 2005 Watskeburt?.  Opvallend was dat hierna al veel volk afdroop.  Alsof veel mensen alleen waren gekomen om dat ene nummer te horen.  Jammer voor hen want P. Fabergé, Willie Wartaal en Vieze Fur bouwden daarna nog een leuk feestje met hoofdzakelijk werk uit hun jongste plaat ‘De Machine’.  Een ideaal optreden dus om eens lekker onnozel ‘los zu gehen’.

In de vaderlandse pers werd het debuut van The Germans dit voorjaar de hemel ingeprezen.  Terecht want 'Elf Shot Lame Witch' is een knaller van een rockplaat die ongetwijfeld thuishoort in de top 10 van 2008.  Wij waren dan ook erg benieuwd hoe dat allemaal live zou klinken.  En teleurgesteld werden we niet.  De toon werd gezet met splinterbom Witch waarna de vaart er stevig werd ingehouden met o.a. Waiting For The Band en Your DNA.  Als een wervelwind raasden The Germans door hun set om uiteindelijk te eindigen met Dog, dat begint als een lieflijk melodietje om uit te monden in een langgerekte jamsessie.  Ga deze groep vooral zelf eens ontdekken.

Aangekondigd als een sensatie in het Grote Pukkelpop ABC van Humo, bleek MaxNormal.tv een Zuid-Afrikaans hiphopcollectief te zijn rond Max Normal (né, Waddy Jones) en twee andere MC’s Yo-landi Visser (aka Bokkie) en Neon Don.  Deze rappers kwamen compleet geschift uit de hoek met gortdroge beats en teksten zowel in het Engels als in het Afrikaans ondersteund door de nodige visuals.  Een beetje als koeien die voor het eerst een trein zien voorbij komen zat het publiek naar het podium te gapen.  Heel entertainend allemaal, maar voor ons nog niet overtuigend genoeg om hun pas verschenen album 'Good Morning South Africa' meteen in huis te gaan halen.  Dat album is overigens integraal te beluisteren op hun site.

Iedereen die Editors op Werchter had gemist kreeg op Pukkelpop een herkansing om Tom Smith en de zijnen aan het werk te zien.  Dat deze band het verdiende om zo hoog op de affiche te staan bewezen ze ruimschoots.  Terwijl de duisternis viel, kon het publiek genieten van wereldnummers als Bones, An End Has A Start en Blood maar er werd ook nieuw werk gespeeld. Munich en Smokers Outside The Hospital Doors mochten uiteraard niet ontbreken en werden op veel gejuich onthaald. Deze band deed eigenlijk wat je van hen kon verwachten: een lekker strakke set afleveren waarbij de publiekslievelingen netjes over het optreden werden gespreid.  Bij momenten kwamen ze wel wat routineus over, maar desalniettemin was dit een zeer gesmaakte doortocht.

Copyright foto : Wannabes.

De dag begon rustig en niet meer al te vroeg, omdat we nu eenmaal eerst nog onze overheerlijke worstjes met patatjes en abrikozen moesten verorberen. Joan as Policewoman vormde voor ons de eerste act van de dag.
Het optreden was meer dan ok, maar Joan deed het kalmpjes aan. Echt energiek of opzwepend kon je de set niet noemen. Dat hoeft ook helemaal niet, maar je kon dan ook weer niet zeggen dat het bijzonder ontroerend of vertederend was. Geen slechte opwarmer voor het festival, maar ook niet veel meer dan dat.

We wandelden naar de dancehall voor Tricky en werden alvast enthousiast door de jungle-achtige breakbeats die ons tegemoet kwamen. Tricky's geluidsmix was me een beetje te diffuus en te ongedefinieerd, maar de volgende dagen merkte ik dat dat ook veel te maken had met de akoestiek van de dancehall. Het was best wel opvallend dat de twee front-figuren, de rappende Tricky en een zangeres als zijn tegenpool, regelmatig met hun rug naar het publiek stonden, terwijl ze dansten, maar zelfs ook af en toe tijdens het zingen. De set moest wat op gang komen, maar geleidelijk aan groeide de energie.

De eerste echte show van de dag werd ons geleverd door Hot Chip. Deze groep bewijst alleszins dat je er niet übercool moet uitzien om superhippe muziek te maken: een hoop nerds bij elkaar. De zanger is klein van gestalte, maar zijn stem geeft deze band een bijzondere geluidskleur. Alles zat in orde, goede sfeer, mooie lichtshow en visuals en het publiek was uiteraard 'ready for the floor'.

Maar toen hadden we nog niet gezien hoe professioneel Mercury Rev hun visuals en lichtshow aanpakt. We zaten buiten op het gras naast de Marquee en konden het concert niet helemaal ten volle meemaken, maar qua sfeerschepping leek dit echt wel helemaal af. Bovendien konden we maar een stukje bekijken, want een stemmetje riep: live drum'n'bass!

Pendulum was keihard en keiluid - en, toegegeven, we stonden ook erg vooraan en midden in het gespring. Alvast een dikke pluim dat het er allemaal erg live uitzag. We kregen een gigantische drumriser te zien met drie snares, ook al gebruikte hij die twee extra maar in één nummer. Maar Pendulum kun je eigenlijk niet bijzonder... complexe muziek noemen, om het voorzichtig te formuleren. Soms had het meer weg van rock (wat die drummer eigenlijk ook maar deed) en gabber (en het publiek maar uit zijn dak gaan). Simpele beat, simpel melodielijntje met dat typische geluidje, en keihard: dat is blijkbaar het recept. Hoogtepunt was de cover van The Prodigy. De keyboardman speelde de overbekende synthriff voortreffelijk. Hij was ook duidelijk de meest beslagen muzikant van de groep: op synth, midi-gitaar en als zanger.

We sloten de avond af met de Ting Tings in de duidelijk veel te kleine Clubtent. Daardoor stond ik ook buiten de tent en kon ik niet helemaal in de sfeer komen. De aanstekelijke hits deden duidelijk wel hun werk. Opvallend dat ze als een duo naar buiten blijven komen, terwijl we wel veel meer te horen kregen dan wat er te zien viel. Een duidelijke trend van deze Pukkelpop: niemand trekt er zich nog wat van aan dat er een backingtrack meeloopt.

Toen kropen wij in ons tentje met de steeds minder lucht bevattende luchtmatras... De volgende dag stond er weer heel wat op het programma.

(Met dank aan MIR I AM voor de leuke foto's!)

hello there :B.

I have been to pukkelpop.
It was awesome <3.
sigur ros was breathtaking, sterophonics was fun with Jutth and isa and ewald.
And Yelle was fun .

I have had a great times guys; and all thanks of you !
- Attie; Fien; Jutth; Isa; Jonathan; ... - <3

Pukkelpop is de jaarlijkse driedaagse hoogmis voor alles wat en al wie een beetje alternatief ruikt, althans zo blijkt na twee dagen. Niettemin zorgden een stralende zon en een gezonde dosis goede muziek dat dag drie (S16) zich in stijl kon voltrekken. Een overzicht..

Hoewel het mij nog steeds niet volledig duidelijk is waarom Hasselt werkelijk aan de andere kant van België ligt en waarom men er nota bene een alternatief festival wil organiseren, kwamen we na een lange treinrit in Kiewit aan zoals het hoort. Met vertraging. Even werd er (terecht) gevreesd dat The Whip zou worden gemist. De reden hiervoor ligt nogal voor de hand en is eigenlijk geen voorspelbare uitwijding, laat staan het mopje, waardig. In plaats daarvan ging de ticketcontrole vrij vlot. Na hooguit tien minuten aanschuiven stonden we op de wei waar in de vorige weken zowel bejaarden als koeien hadden gestaan. Als je weet dat The Whip (***) op dat moment – letterlijk – hun ‘divebomb’ losliet, klinkt dit maar half zo onrespectvol dan op het eerste zicht lijkt. Het viel trouwens op dat de band zich al heel wat comfortabeler voelde op het podium dan tijdens hun onwennige passage in de Ancienne Belgique eerder dit jaar. 

Dat rock ook dansbaar kan zijn moesten de Black Kids (**) bewijzen in de Marquee. De verhoopte ‘party traumatic’ bleef echter grotendeels uit. Of dat nu toe te schrijven valt aan een te beperkt aantal instant hitjes of spijsverteringsproblemen in de tent laat ik evenwel volledig in het midden. In de Shelter (voormalige Skate Stage) maakte het publiek zich op voor pletwals Amen Ra (****), terwijl elders op het festivalterrein de Fuck Buttons alles neermaaiden. Dat laatste is eigenlijk een hypothese want Pukkelpop staat gelijk aan het maken van, af en toe, hartverscheurende keuzes. Dit was er zo eentje. Hoedanook: het democratisch imperatief wees in de richting van Amen Ra, de deliberatie had gelijk. Een loodzware, alles verschroeiende trip. Zorgvuldig opgebouwd en gestaag zwalpend naar de uiteindelijke climax.

In een nog volledig murw geslagen toestand, werden enkele nummers van The National (***) meegepikt. Hoewel dit zowat de meest ongelukkig geprogrammeerde band moet zijn geweest (te vroeg op de middag), opnieuw een ijzersterke doortocht. Wie er niet bij was had ongelijk. In schril contrast met het voorgaande stond Anti-Flag (*), anti-everything. De groep rond frontman Justin Sane fulmineert nu al enkele jaren tegen het ‘neoliberale’ Amerika van Bush jr. en – als we eerlijk zijn – de boodschap is er alvast niet genuanceerder op geworden: na ‘war sucks, let’s party’ hield ik het dan ook voor bekeken. Evenmin overtuigend was MGMT (**). Van bij het begin werd duidelijk dat de setlist van de groep was opgebouwd rond hun drie radiohitjes. Al wat daarnaast werd gespeeld zakte dan ook vakkundig in elkaar en verdween al even snel als het gekomen was.

Een andere teleurstelling was Bloc Party (**) op het hoofdpodium. Van meest belovende indierock tot inspiratieloze b-kantjes die het tot single schoppen. Toegegeven: sinds de nieuw ingeslagen weg kan de band mij minder en minder boeien. Het pijnlijke playbackmoment aan het begin van de set wil ik bovendien zo snel mogelijk vergeten. Ook in de Dance Hall bleek Simian Mobile Disco (*) niet echt in staat om lang te boeien. Het duo surft dan ook samen met wat andere dansmuziekhypes op Daft Punkesque golven, maar slaagt er verder niet in om het eigen werk effectief van een eigenzinnige smoel te voorzien.

Wie daar wel in slaagt is M83 (****). De avant-garde of noem-het-hoe-je-wil die dit Frans kwartet brengt werkt altijd wel een beetje hypnotiserend. Crystal Castles (**) tenslotte mocht mijn programma aflsuiten. De manier waarop dat gebeurde was enigszins bizar te noemen. Een act bestaande uit twee stroboscopen, wat 8bit-beats en een in hogere sferen vertoevend en micro lippend ‘zangeresje’ dat wel lijkt weggelopen te zijn uit een slechte pornofilm kan je bezwaarlijk een act noemen. De nokvolle tent leek echter minder kritisch te zijn en droeg de frontvrouw – letterlijk – op handen.

Alles bij elkaar genomen maakte Pukkelpop 16/2008 niet echt een goede beurt. De tijd waar je ontdekkingen deed op het festival lijkt voorgoed voorbij. Het zijn de groten der aarde die (terecht) headlinen, maar het zijn de kleintjes die de sterkste shows afleveren. Samen met de almaar duurder wordende (drank)prijzen (met €2,25 per consumptie wordt ook Pukkelpop duurder) is dit misschien de meest jammerlijke evolutie.

Ik heb vorige maand ook iemand leren kennen (zoals een Tom eerder zei, typisch, dat gebeurt altijd net voor je op erasmus gaat). En ik zit eigenlijk nog altijd met heel veel twijfels rond onze "relatie". Ik bang om iets echts te laten schieten (ik leer niet bepaald dikwijls mensen kennen die ik echt graag heb) en tegelijkertijd zit ik ermee in dat mijn erasmuservaring eronder gaat lijden. En ik heb eigenlijk niet veel zin om een aantal plannen die ik had op te bergen voor hem. Ik ben er nog niet helemaal uit dus. Maar ondertussen genieten we toch van de tijd die we nog hebben tot ik vertrek (nog een goeie drie weken!). En het is ook wel leuk om weten dat hij goedgekeurd is door Miss Brownie en Winnie :-)

Ik heb Hem eigenlijk leren kennen in Het Café, hij was een van de laatste plakkers samen met nog drie vrienden, toen hebben we eigenlijk niet echt veel gezegd (ik was bezig met andere klanten) maar de week erna kwam ik hem nog eens tegen op een fuifje na het werk. Na afloop zijn we samen met een hele bende nog naar zijn appartement geweest tot tien uur 's morgens. Toen durfde hij eindelijk mijn nummer vragen :-)

Die date waarover ik in de vorige post schreef, die was dus inderdaad fantastisch. Ik had Hem uitgenodigd voor een nachtje Gentse Feesten en we hadden tickets gekocht voor Ten Days Off, hij moest dus sowieso de nacht bij mij spenderen... Maar er is uiteindelijk dus niets gebeurt: hij durfde niet, en ik twijfelde omdat ik dus helemaal geen relatie wou en hij overduidelijk wel.

Ondertussen ben ik ook naar Dranouter geweest (met Hem). Ik wou eigenlijk niet gaan (geen centen, geen slaapplaats, geen tent). Maar toen hij zei dat hij nog plaats had... En hoewel misschien wat mottig van weer enzo was het echt fantastisch. Optredens heb ik eigenlijk niet gezien, we hebben onze tijd eigenlijk vooral op café doorgebracht (en toegegeven, in de tent ;-)). Ik heb er een aantal van z'n vrienden leren kennen. Toffe gasten, maar echt subtiel zijn ze niet. Er was eigenlijk nog niets gebeurd tussen ons en ze wilden al weten wanneer het er nu van ging komen. Tot zover mijn plan om hem onverwachts te bespringen dus...

Vorige week vrijdag zat ik dan weer op Pukkelpop, helaas maar één dag, maar ik ben nu wel helemaal weg van het festival, volgend jaar drie dagen! (Hopelijk, want ik maak weer veel te veel wilde plannen: barcelona, dour, dranouter EN pukkelpop?)

Ook over de erasmus zelf is er nieuws: ik ga samenleven met Tom (een Duitser die hier vorig jaar op erasmus was) en nog een andere onbekende (misschien een spaans meisje) op appartement. Het is nog geen vijf minuten wandelen van school schijnt het en het ligt pal in het centrum (of zo lijkt het toch vanaf google maps).

De stage, dat is ook in orde aan het raken denk ik. Ik heb donderdag twee afspraken, in september nog eentje (bij Price Waterhouse Coopers!) , en ik verwacht nog een aantal belletjes ook (onder andere van Ernst&Young!)

Oh, en die geheimzinnige e-mails? Die gaan nog altijd door :-)

Donderdag

Nooit eenvoudig om koud de tent te worden ingegooid. Maar het Britse Red Light Company (Club) zette desondanks een meer dan respectabele prestatie neer als opener. Poprocksongs met pit is wat zij serveerden. Zanger-gitarist Richard Frenneaux heeft alvast de manieren om Wembley stadium aan te kunnen.

In de Marquee ging Kaizers Orchestra meteen voor het hoogste podium. Met de van hen intussen bekende mix van rock- en volksmuziek werd het publiek moeiteloos ingepalmd. De klassieke gasmaskers, olievaten en autowielvelgen zorgden voor de visuele kick. De muziek deed de rest.

De Chateau had plaats geruimd voor A Mountain Of One. Met overduidelijke invloeden van Pink Floyd (de afsluiter was meer dan een vingerwijzing naar Great Gig In The Sky) en een zanger die het beste van John Cale en Jim Kerr (van Simple Minds) in zich probeert te verenigen, was dit een behoorlijke gig. Niet genoeg voor een finale, maar desondanks erg leuk.

Wie duidelijk voor de medailles ging waren Pigeon Detectives. Een overvolle Marquee zou hem daar moeten brengen. Algauw kwam het déjàvugevoel echter de kop opsteken. Ondanks het nieuwe album is er sinds hun doortocht vorig jaar niet meteen veel veranderd. Het ontbreekt de nieuwe songs aan karakter en body, ook al blijft zanger Matt Bowman nog steeds tot het gaatje gaan, het podium afdwijlen, de microfoon rondslingeren en in het publiek duiken. Dat verdient een zeven voor inzet, maar het geheel wordt er ondanks het enthousiasme van het publiek niet door gered.

Voor Motek (Wablief) is postrock het stadium “post” duidelijk nog niet voorbij. Hun eigenwijze versie wordt met verve gebracht. Vooral het heerlijk uitgesponnen De Vlucht kon ons erg bekoren. Ook al zat het geluid niet altijd perfect, dit verdiende misschien wel edelmetaal.

Op donderdag was het goud weggelegd voor Santogold (Dance Hall), die haar aanstekelijke mengeling van allerlei genres smaakvol en strak wist te brengen. Met twee militair opgeleide en synchroon opererende danseressen/backing vocalists, een dj en een band die afwisselend het voortouw namen en Santi White zelf die haar songs liet knallen, was de aanspraak die zij op de medailles maakte meer dan terecht. Of het nu I’m A Lady was, Say Aha of L.E.S. Artistes, band en dj maakten van dit optreden een vroeg feestje.

In de Chateau viel Little Dragon lichtjes door de mand. De Zweden bleken eerder een grote draak en de opkomst was daarmee dan ook recht evenredig.

Het trio Menomena “houdt van samenzang en verafschuwt ernst”. Woorden uit het door u gekende weekblad gesponsorde programmaboekje die duidelijk heel wat nieuwsgierigen naar de Chateau hadden gelokt. De samenzang was inderdaad prominent aanwezig, maar de humor was echter ver zoek en ondanks enkele betere momenten waarin het tegendraadse het won van het doordeweekse zal dit optreden in de annalen der vergetelijken verdwijnen.

Hoewel de laatste cd van British Sea Power niet echt tot onze favorieten behoort, konden we het niet laten om toch een kijkje te gaan nemen in de Club. En aanvankelijk leek onze mening bevestigd te worden. De songs kabbelden gezapig over het met scheepsvlaggen gedecoreerde podium. De power leek ver zoek.

Maar na Waving Flags kwam daar verandering in. Het zeil werd samen met het niveau de nok in gehesen zodat we nog prima versies te horen kregen van onder andere No Lucipher. Ook afsluiter The Spirit Of St. Louis verdiende op zijn minst een vermelding. Na een wat makke start werd er toch nog een toptijd neergezet.

De grote winnaar van de eerste dag kwam uit een eerder onverwachte hoek. Niet dat we van Iron & Wine (Club) geen kwaliteit verwachtten. Integendeel zelfs. Maar de mate van perfectie waarmee hier werd gemusiceerd, benaderde een spookachtig grote klasse. Met zijn band (met daarin zijn zus Sarah op viool) wist hij zijn fans te betrekken bij de magische kring die hij met zijn muziek aanlegde.

Met Woman King werd de toverkracht opgewekt. Elk detail, van het kleinste belletje tot de basdrum, zat perfect zodat niemand ook maar iets hoefde te missen. Je zou The Devil Never Sleeps en Wolves (Song Of The Shepherd’s Dog) als hoogtepunten kunnen noemen, maar dat zou de andere nummers, die vaak naadloos in elkaar overliepen, onrecht aandoen.

Wie vertrouwd is met Drive-By Truckers, wist waaraan hij zich kon verwachten in de Chateau. Voor nuance was er niet meteen erg veel plaats, ook al bleek hun laatste album toch meer gediversifieerd dan de voorgangers. Afwisselend namen Mike Cooley en Patterson Hood het voortouw. Het was uiteraard weer lekker rocken met nummers als Self Destructive Zone, maar de vonken die er bij deze band soms vanaf springen, leken toch te ontbreken.

Flaming Lips-shows (Marquee) zijn vermaard voor hun levendigheid en animo, maar zowat iedereen wist dat er confettikanonnen zouden zijn, dat Wayne Coyne een rondje over het publiek zou maken in een ballon en dat er teletubbies en aliens aan de zijlijn zouden staan. Dan blijft er enkel nog de muziek en hoewel Race For The Prize en pakweg Yoshimi Battles The Pink Robots nog steeds prima nummers zijn, werd er verder gekozen voor meer obscuur werk, dat aan het festivalpubliek volledig voorbijging. Neem daarbij de wat mank lopende klank in de Marquee en deze doortocht kon niet meteen een succes genoemd worden.

Als je een groep omschrijft als Battles zonder gitaren, zou dat niet echt eerlijk zijn. Holy Fuck (Chateau) gebruikt gedeeltelijk dezelfde middelen: synths, samplers en stemvervormers, maar hun ritmesectie is klassiek en zorgt voor een pompend ritme dat de vermoeide oogleden moeiteloos open hield. Het geheel werd daardoor minder mathematisch, melodieuzer en vooral behoorlijk funkier. Dit was een aangename verrassing als afsluiter van de eerste dag.

Vrijdag

State Radio (Marquee) mocht de kop van de tweede dag afslaan. Leuk idee, die samensmelting van reggaeritmes, pop en soms zelfs tegen metal aanschurkende rock. Alleen jammer dat niet alle liedjes even mooi uitgewerkt zijn. Desalniettemin loont het vast de moeite om dit bandje uit Boston te blijven volgen.

Zucht, alweer een duo met gitaar en drums in de Chateau. Maar voorwaar, The Dodos zijn effectief anders. U hoeft de ogen niet weg te laten draaien. Een akoestische gitaar en een drummer die enkel gebruik maakt van een snare, drie toms en wat cimbalen, maken van dit bandje iets echt origineels. Ons doet het nog het meest aan Eyeless In Gaza denken, een obscure jarentachtigband die het ook met enkel die beperkte middelen deed en de underground nooit is ontstegen. Meric Long verpakte zijn stem ook in galm en de drums – Joe Haener stond het duo bij op vibrafoon en vuilbak – zijn erg naakt en basic. Dit was zonder enige twijfel dé ontdekking van vrijdag.

Nina Nastasia moest haar voorgangers in de Chateau doen vergeten, maar het adrenalinegehalte zat daar duidelijk nog te hoog, waardoor haar eenzamehartensongs tenonder gingen in het festivalgeweld.

Voor Girls In Hawaii was Pukkelpop een thuismatch. De Vlaamse leeuw heeft deze Walen immers al lang in zijn hart gesloten en de Marquee barstte dan ook uit zijn voegen. Terecht, zoals bleek, want de heren spraken niet alleen een aardig mondje Nederlands, hun muziek sprak bovendien boekdelen van encyclopedisch formaat.

Er werd gerockt waar nodig, ingetogen gemusiceerd waar voorzien. Deze groep heeft de status Belgisch Grandaddy al lang overstegen. Hier stond immers een band met een eigen gezicht en een duidelijke missie : aantonen dat dit in heel Europa en verder moet gehoord worden. Dit was wereldklasse. Door de tomeloze inzet was er naast de visuals ook altijd iets te zien op het podium.

Bescheidener maar daarom niet minder indrukwekkend was de show van Caribou. Vaste maatjes van die andere experimentele band, die zaterdag zijn opwachting zou maken, Fuck Buttons, maakten de heren rond Dr Daniel Victor Snaith de Chateau vakkundig in. Twee drumkits stonden prominent vooraan op het toneel uitgestald. Drums die uiteindelijk niet alleen door “vaste” drummer Brad Weber zouden worden gebezigd, maar ook door frontman, gitarist en knoppendraaier Snaith en uiteindelijk zelfs door de hele band.De experimenteerdrift stond nergens in de weg van de melodie met als resultaat dat hier een dijk van een show werd neergezet. De toeschouwers waren dan ook laaiend enthousiast en moesten vaststellen dat de voorziene drie kwartier veel te snel voorbij waren.

Opdondertje Sam Duckworth, beter bekend onder zijn alter ego Get Cape. Wear Cape. Fly (Club) toonde met verve aan dat ook met een akoestische gitaar gedreven muziek kan gemaakt worden. Geruggesteund door een magistrale ritmesectie bracht hij zijn songs (Find The Time kende u ongetwijfeld al van de radio) alsof hij volledig onder de speed zat, fladderend over het podium. Hoewel dat gehos ergens halverwege wat eentonig dreigde te worden, kwam daar naar het einde toe opnieuw verbetering in.

Cold War Kids (Main Stage) hebben net een nieuwe plaat klaar. Pas in september vindt u ze in de winkel, maar Pukkelpop kreeg alvast een voorsmaakje. De toon is opnieuw erg donker, de muziek hoekig en onvoorspelbaar. Op dat grote podium leek de band echter een beetje verloren te lopen. In een kleinere ruimte kunnze nog meer tegen elkaar opbotsen en mekaar uitdagen, terwijl dat hier niet echt leek te lukken. Jawel, St. John en Something’s Not Right With Me blijven van een zeldzame klasse, maar kwamen op een of andere manier op deze zonovergoten wei niet echt over. In november mogen ze herkansen in de Ancienne Belgique.

Wonderlijk genoeg speelde Tunng (Chateau) voor een volle tent. De groep heeft de doorbraak naar het grote publiek nochtans (nog) niet gemaakt. Maar hun attractieve folksongs met vaak hemelse samenzang wisten de toeschouwers terecht te boeien. Het vleugje humor dat daaraan werd toegevoegd (de ode aan Metallica in Soup) was toegevoegde waarde. De band was in grote doen en de reacties waren laaiend enthousiast.

Al van ’s morgens was het overduidelijk dat vooral Metallica (Main Stage) medaillefavoriet zou zijn op vrijdag. De honderden zoniet duizenden t-shirs in combinatie met de voortdurende al dan niet ironische verwijzingen van andere bands (Tunng, Lightspeed Champion, Blood Red Shoes, …) maakten duidelijk dat hier iets te gebeuren stond.

Toen de band het uitgebouwde podium – hellingen, een verhoog en een gigantisch, podiumbreed videoscherm – beklom, bleek de medaille al op voorhand uitgedeeld. James Hetfield zag er niet alleen behoorlijk kwiek uit, ook zijn stem was prima in vorm. De rest van de band was eveneens duidelijk blij nog eens op een podium te kunnen staan.

Je mag er nog zo’n hekel aan hebben, Metallica weet zijn set op te bouwen. Tussen de wat minder bekende nummers wordt op tijd en stond een klassieker gegooid zodat het geheel nergens ook maar enigszins vervelend wordt. And Justice For All was bijvoorbeeld één van die classics. Ook uit het nieuwe album ‘Death Magnetic’ werd al geput met Cyanide, dat terug leek te keren naar de roots van de groep.

Uiteraard was het voor One en nummers als Nothing Else Matters dat het overgrote deel van het publiek geduld had opgebracht. In combinatie met de nodige pyrotechnics en vuurwerk werd hier een prima show opgevoerd, hier en daar gelardeerd met humor (de vingergrap aan het begin van Enter Sandman) en interactie (Master Of Puppets). Dit was een waardige headliner voor dag twee.

Zaterdag

Verbazingwekkend hoeveel festivalgangers hun tent al achter zich hadden gelaten om half twaalf op zaterdag. De Zweedse Lykke Li (Marquee) liet het zich graag welgevallen en onthaalde de vroege vogels – in sommige gevallen eerder verzopen waterkiekens – op een prima gig. Een beetje groen achter de oren nog misschien, maar daarom niet minder doorleefd. Benieuwd wat de toekomst haar zal brengen.

De Club had een warm onthaal klaar voor Look See Proof. Niet dat die meteen baanbrekende muziek maken. Zet ze gerust bij de onstuitbare stroom Britse gitaarbandjes die dezer dagen de wereld proberen te veroveren. Maar hun aanstekelijke energie maakte veel goed. Of dat energiegehalte doorheen hun carrière kan worden aangehouden, blijft nog maar de vraag.

Wie hield van een stevig potje noise, kon terecht in de Chateau waar Fuck Buttons zijn duivels ontketende. Twee jonge knapen achter een tafel vol elektronica en speelgoed overspoelden de aanwezigen met golven van geluid. Dat lijkt misschien eentonig, maar toch zat er voldoende melodie verscholen in het geproduceerde geknars en gepiep. Stemmen werden vervormd langs de Fisher-Price speelgoedmicrofoon of door de synthesizers gehaald. Af en toe werd er ook gebruik gemaakt van beats zonder de noiseliefhebber hiermee echter af te schrikken. Dit resulteerde in een spannend geheel dat voorbij was voor je het besefte. Alleen daarvoor al verdienen deze jongemannen alle respect.

Alweer even geleden dat we Two Gallants (Club) nog aan het werk zagen. Ooit hebben ze al betere concerten gegeven. Dat neemt echter niet weg dat dit duo uit San Francisco – hun muziek moet het in donkere kelders gewonnen hebben van hun zelfmoordplannen – nog steeds een verademing is in vergelijking met veel eendagshypes. Hun murder songs deden toch weer de nodige rillingen over ruggen lopen. Wij genoten vooral van Las Crucas Jail en het op de wals gebaseerde en aan een zekere Eve opgedragen Nothing To You.

MGMT was onverhoopt hoog geprogrammeerd in de Marquee en het publiek was daar maar wat blij om. Dat ene album heeft duidelijk heel wat hartjes voor de band gewonnen want de tent was alweer overvol. Toch was het vertoon dat werd gebracht eerder mak. Hitjes Electric Feel en Time To Pretend. Konden de handen uiteraard op elkaar krijgen, maar verder was er bitter weinig te beleven. Of het moest de afsluiter zijn waarbij de heren zingen over een voorgeprogrammeerd deuntje. Het mocht toch wel iets meer zijn.

Psychedelica werd pas onlangs terug opgevist uit de olympische archieven der muziek. Black Mountain ging in de Club resoluut voor de overwinning. Met op de blues geschoeide en naar de topzware kost uit de jaren tachtig verwijzende muziek werd een fabuleuze prestatie neergepoot. Amber Webber, een met een duidelijk klassiek geschoolde stem gezegende dame zorgde samen met gitarist Stephen McBean voor de vocals, terwijl een uitstekende ritmesectie en een toetsenist de nodige accenten legden. Afsluiter Tyrants was het beste bewijs dat dat verdomd spannende resultaten kon opleveren. Maar ook daarvoor al was het prijs met Wucan. Retro? Absoluut, maar wat is er tegenwoordig niet retro?

Feestjes bouwen kan Jamie Lidell (Marquee) als de beste en dat is dan ook wat geschiedde. Of het nu met zijn band was, alleen met een batterij synthesizers en samplers of doodgewoon a capella, hij bespeelde de tent als een liefdevolle koning zijn onderdanen.Dat hij er als een halvegare uitzag, deed nergens terzake. Another Day (met band), Call Back Around (solo) of de absoluut grandioze afsluiter Multiply (a capella), alles was even magistraal en zette de hele zaak in rep en roer. Zowel de fan als de leek kon hiervan genieten, al waren er opnieuw problemen met de uit de kluiten gewassen bassen.

Elbow fungeerde als festivalslot in de Marquee. De groep is duidelijk gegroeid sinds ze hun eerste werk op plaat zette. Ook hier wordt de volmaaktheid benaderd zonder dat het resultaat ook maar ergens uit kunststof vervaardigd lijkt. Hier stonden muzikanten van vlees en bloed, die hun ervaring, emoties en klasse graag voor het publiek tentoonspreidden.

Na het blazerskunstje in Starlings, ontdeed voorman Guy Garvey zich van zijn vest en hoed en struinde hij over het podium als een operazanger die zijn teksten met wijde gebaren aan de rand van het podium kracht bijzette, daarbij beurtelings de linkse en de rechts kant van de tent bejegenend.

Muzikaal was het vooral uit ‘The Seldom Seen Kid’ dat werd geciteerd met The Bones Of You, Mirrorball en Grounds For Divorce, samen met single en afsluiter One Day Like This zowat het sterkste werk uit dat album. Kippenvel was er bij Forget Myself dat enthousiast werd meegezongen.

Als afsluiter van het festival kreeg Elbow nog het voorrecht om met Scattered Black And Whites een bisnummer te spelen. Meteen de ideale gelegenheid voor Garvey om hoed en vest terug op te pikken, klaar om samen met de zowat honderdvijftigduizend andere bezoekers al dan niet na nog een klein feestje met Soulwax op de Main Stage, huiswaarts te keren.

Tussendoor nog genoten van stukjes van o.a. een prima Lightspeed Champion, een feestelijk Das Pop, een curieus The Rones, een wonderlijk goed Bloc Party en de dansles in de Wablieftent en weggelopen bij Hot Chip, Blood Red Shoes en Martina Topley-Bird.

Copyright foto's : Cutting Edge

Geplet tussen een knikkebollende ambtenaar en een zwetend kempenwijf met veel te schelle stem. Aan de rechterkant glijdt een andere trein voorbij, zijn halfslapenden schaamteloos exposerend in lichtgevende aquaria. Straks zal het Centraal Station de massa opslokken en langs al zijn openingen terug uitbraken. In mijn achterhoofd galmt een liedje over clubkes en lelijke gezichten.  Oorverdovend "Ge zijt erbij! Ge zijt erbij!".

Vanmorgen kwam ik op mijn werk aan met 4 uur slaap achter de kiezen en een handtas vol Pukkelpop. Programmaboekjes, geplette koekjes, zonnecrème, verlanglijstjes... De klas van 2008 zag er op papier "espantoso" uit (een teveel aan hypes en een gebrek aan headliners), maar bleek in het echt nog goed mee te vallen. Mijn beste herinnering is Tunng. En ik ben niet eens een folkie.

Typerend aan deze editie? De algemene hysterie, zowel op als naast het podium. Altijd plaats voor het nodige drama, het Grote Gebaar... De drums waren allesoverheersend dit jaar. De bimbomania op en naast de Coca Cola stand was dat ook. Voetbalkousen zijn het nieuwe sexy, zowel voor jongens en meisjes. De zitvlaaien bleken wederom uitverkocht. Er werd met piemels en borsten gezwaaid. Een hele generatie herontdekte zijn jeugd met een beetje hulp van de Calippo. Mijn gezelschap werd aan een bierbuikfouillering onderworpen en voelde zich aangerand. En hey, op het hele weekend maar één voedselvergiftiging. Een meevaller!

Nee, laat je niet misleiden. Ik heb me geweldig geamuseerd. Ben nu gewoon even te moe voor witte prinsen, roze ponys en regenbogen.

En nee, ik heb Danko Jones niet tekeer zien gaan op de mainstage.

En nee, ik heb Henry Rollins niet anderhalf uur aan een stuk horen razen.

En nee, ik heb geen spijt dat ik Metallica niet heb kunnen zien.

En ja, ik weet dat de Editors goed waren.

En ja, het weer was heel goed, ook al hadden ze slecht weer voorspeld.

En nee, ik vind het niet erg, want nu zijn we een bed kunnen gaan halen en kasten en zo. En dat moest ook gebeuren.

Meer foto's via de fotopagina!

Helaas zijn we dit jaar geen drie dagen kunnen gaan.

Een kleine resumé:

Vrijdagavond:
Boys Noize, campingfeestje!

Zaterdag:
The Bloody Beetroots, Crookers, Yelle, Girl Talk, MGMT, Benga, Bloc Party, Tocadisco, 2manydjs, Simian Mobile Disco, Etienne de Crecy, Soulwax (de slechtste afsluiter ooit op PP!), Hermanos Inglesos (dat ON-GE-LO-FE-LIJK stil stond!) en dan uiteindelijk met nog dat x aantal duizend man blijven doorfeesten in de Boiler.

In Petit Bazar toch nog even gaan kijken naar de Cinemaaaah-tent maar omdat Earth bezig was en dat ik die al had gezien (en een tikkeltje tegenslagen vond) zijn we dan maar even gaan pitten in de tent voordat de échte "music that makes our feet move like they are on fire"-muziek begon!
Ik ben overigens - zoals je kan zien - niet veel weggeweest van de Boiler en de Dance Hall en ik zou inderdaad alleen al voor de bovenstaande namen 74 euro geven om ze live aan het werk te zien maar dat wil niet zeggen dat ze de andere muziekbands dan maar moeten afschaffen. Ik HOU net van het feit dat Pukkelpop zo'n mix is van alle stijlen van muziek (electro, indie, rock tot zelfs Arabisch gezang bij die hangmatten achter de Shelter) en ik zie mezelf (met Taïs, Seb en Jan uiteraard) daar over twintig jaar nog heen gaan!

See you next year!

Uiteraard zijn we in Kiewit voor muziek en laat deze dertien bands me nu het meest gesmaakt hebben. Vanaf de zesde band is de volgorde voor mezelf erg moeilijk te bepalen trouwens...

1. Neurosis: had ik het meest naar uitgekeken en maakte (bijna) alles waar.
2. Sigur Rós: heb ze al beter gezien, al blijft dit uniek.
3. Iron & Wine: het klopte volledig. Bijzonder mooi.

4. Caribou
5. The National
6. Tindersticks
7. Fuck Buttons
8. Tunng
9. Menomena
10. Black Mountain
11. Yeasayer
12. Elbow
13. White Lies

Ons voorlopige verslag staat al een uur of twee online en wordt regelmatig iets langer...

Gezien op zaterdag: Black Box Revelation, Bloody Beetroots, Late of the Pier, The Wombats, Epica, Dan le Sac vs. Scroobius Pip, MGMT, Bloc Party, We are Scientists en Soulwax. Maar bovenal: een heerlijk sfeertje...

W tym miejscu mógłbym urządzić mały konkurs na nazwę festiwalu, który odwiedziliśmy z żoną tego lata. Ale po co, skoro wszyscy zainteresowani i tak pewnie dawno już wiedzą. No bo gdzie indziej można było tego lata nadrobić niewidziane gwiazdy Off Festivalu, Nowej Muzyki i Open'era (no, powiedzmy, że w niewielkim stopniu), jeśli nie na Pukkelpopie?

Nigdy tu wcześniej nie byliśmy i muszę powiedzieć, że wrażenia są wyjątkowe. Po pierwsze, wyobraźcie sobie małe belgijskie miasteczko, w środku którego (wcale nie żartuję) od 23 lat odbywa się wielka impreza z muzyką alternatywną i wyrasta (również praktycznie w środku miasta) pole namiotowe na kilkadziesiąt tysięcy osób. I nie tylko nikt nie protestuje, ale jeszcze młodsze i starsze (piwo na jednym ze stanowisk nalewał nam 70-latek, frytki z majonezem podawała pani w wieku babci festiwalowiczów, a parkingu pilnował między innymi facet powyżej 60-tki) osoby z okolicy zaangażowane są w pracę nad imprezą. Po drugie, koncerty zaczynają się tu koło południa i kończą o 2.00 (co jest błogosławieństwem dla starych pryków takich jak ja). Po trzecie, pole namiotowe ma zadeklarowaną ciszę nocną od 2.00 (co jest błogosławieństwem.... i tak dalej).

Deklaracje okazały się niestety tylko deklaracjami, ale i tak było fajnie.

Pukkelpop ma długą tradycję i narodził się w Hasselt jako impreza związana najpierw z belgijską sceną New Beat i nowofalową, a potem prezentująca niezależny rock ze Stanów (Sonic Youth, Dinosaur Jr. i okolice). Od czasu do czasu przemykają więc przez teren festiwalu siwowłosi załoganci zainteresowani intelektualnym graniem gitarowym, co nie zmienia faktu, że gros publiczności to młodzież w okolicach lat 16, słowem: ludzie, którzy - bez obrazy - u nas jeżdżą jeszcze najczęściej na Przystanek Woodstock. Headlinerzy są bezpieczni i zapewniają wielotysięczną publiczność: Metallica, The Killers, Roisin Murphy, Sigur Rós, Editors, Bloc Party i Within Temptation. No ale nie przyjechaliśmy tu sprawdzać, ile włosów zostało Jamesowi Hetfieldowi ani posłuchać piosenki z reklamy Nike'ów, zatem zostawmy większość z powyższych w spokoju. Cały skład możecie sobie sprawdzić tutaj. Zastrzegam, że jako młodzi rodzice (w tym akurat jestem młody, przyznaję) oddaleni o 1250 km od swojej pociechy wybraliśmy wariant maksymalnych wrażeń w minimalnym czasie, więc na festiwalu byliśmy dwa dni i nie zobaczyliśmy wielu tak ciekawych artystów, że aż wstyd się przyznać, zresztą pewnie i tak sobie sprawdzicie pod powyższym linkiem i będziecie się nade mną pastwić. No ale uczciwość przede wszystkim. Nie będę ściemniał. Jechałem i tak przede wszystkim na wykonawców z pierwszego dnia imprezy: The Flaming Lips i Iron & Wine. I w sumie, jeśli mam być szczery, mógłbym te kilometry przejechać tylko dla nich. Reszta w tej sytuacji jest po prostu ciekawym bonusem, zatem nie należy czegokolwiek żałować, tylko cieszyć się z szansy zobaczenia jeszcze jednego dobrego festiwalu chociaż we fragmentach. I o tych fragmentach w kolejnym wpisie, bo długie wpisy mają to do siebie, że nikt ich nie chce czytać, a pisać to już tym bardziej...

Een beetje onwezenlijk, zo'n dag na drie dagen (figuurlijk) van de wereld te zijn geweest. Je bent doodop, slaapt slecht (ik toch), ziet de hele wereld als door een mist met ogen die voortdurend dreigen dicht te vallen ... Maar het was het allemaal waard.

Voor de eerste keer heb ik een dag doorgebracht met een "medefriek". Daardoor beleef je zo'n festival helemaal anders. Eerst en vooral hou je rekening met je compagnon (of probeer je dat tenminste) en als je dan al eens een moment tot rust probeert te komen, heb je de neiging om de klok te vergeten en het rustig aan te doen.

Maar, zoals al gezegd, mijn compagnon is een even grote friek als ik, dus hij hield mij, waar nodig, voldoende kort. Jammer dat hij slechts één dag erbij was, maar hoe dan ook het was een aangename afwisseling. Dus, kameraad, overweeg toch nog maar eens om er volgend jaar drie dagen van te maken.

Copyright foto : Cutting Edge

Daardoor toch nog kunnen genieten van Robyn , Metallica , Boys Noize , The Count and Sinden ( ! ) , Crookers , A-Trak , Tocadisco , Dr. Lektroluv , Bloc Party ( ! ) , 2 many DJ's ( !!! ) en Soulwax ( !! ).

Volgend jaar opnieuw , maar dan wel met ticket. Het campinggevoel van Pukkelpop doet je toch wat , en dat heb ik dit jaar helaas moeten missen.

En als afsluiter een grafiek die aantoont wat voor volk er nu eigenlijk zo allemaal op een festival rondloopt.

Klik voor grotere versie hier.

Dankzij de streaming van Belgacom en Skynet kon ik ook het optreden niet zien. Ze weten daar blijkbaar niet dat er ook mensen zijn die een Apple computer gebruiken, en voor hen wil de streaming maar niet werken.

Geen flauw idee dus wat de Preachers verkondigt hebben in Kiewit. Op dit moment is er nog maar 53 seconden aan beeldmateriaal terug te vinden van het optreden. Niet echt veel om op af te gaan. Dan maar wachten op de TMF Festival Report. Of op de langslapers die hun clips nog moeten uploaden.

En vooral: hopen dat de Manic Street Preachers de Lokerse Feesten editie 2009 zullen aandoen. Dat zou veel goed maken.

Ondertussen heb ik dan wel weer tijd gevonden om mijn website te updaten. Je kan er nu foto's terugvinden van Cactus Festival 2008 en de Lokerse Feesten 2008.

Zoals ik gisteren al zei bevind ik mij op de wei in Kieiwit. Vandaag een oude bekende tegen het lijf gelopen. "De Jelle" kwam *duidelijk* voor Metallica.