1 mei was een natte dag. En een drukke dag. En een lastige dag. Ondanks de ontelbare regen - en hagelbuien toch maar besloten om in korte broek te vertrekken naar Brugge, naar de Red Rock Rally. En ik heb de juiste beslissing genomen, op een tweetal regenbuiten na is het droog gebleven, en was het zelfs warm. Eigenlijk was het ook een soort van blogmeet, ik heb eerst Vaantje opgepikt bij hem thuis, en ben dan naar het station om Melissa gereden.

De optredens van de minder bekende groepjes waren niet slecht, maar ook niet fantastisch. Balthazar was heel wat beter dan ik verwacht had, en Absynthe Minded vond ik eerlijk gezegd teleurstellend. Maar eigenlijk wil ik het met jullie niet over muziek hebben, integendeel, ik wil het hebben over eten, lekker eten en veel eten.

Want naast het bekijken van optredens, en het afbreken van de tribune op de Grote Markt, en het omver duwen van de Halletoren hebben we ook gegeten, jawel!

Eerder bij toeval Brasserie Medard in de Sint-Amandsstraat (aan de overkant van de Pasta Presto) ontdekt. Na een korte inspectie van de menukaart viel ons oog op de spaghetti bolognese. 2 mogelijke keuzes, een 'kleine' spaghetti voor 3.5 euro, en een grote spaghetti voor 5.5 euro. Allebei zeker en vast betaalbaar voor een student.

Mensen die mij kennen weten dat ik niet alleen graag eet, maar ook graag veel eet, zeker als het lekker is. De combinatie van lekker en veel is dus een uistekende combinatie. De keuze was dan ook rap gemaakt; "Een grote spaghetti alstublieft!". Waarna de ober mij aankijkt alsof ik net zei dat ik de koning van China ben, en mij de vraag als ik veel honger heb. Uiteraard heb ik veel honger, laat maar komen die grote spaghetti!

Toen de borden op tafel gezet werden verging mij het lachen echter, een diep soepbord voel met spaghetti, overgoten met een heleboel bolognesesaus, en afgewerkt met een toren gemalen kaas. Ondanks deze eerste inzinking toch met volle moed beginnen eten, tot er nog ongeveer één vierde overbleef in mijn bord. Na een korte pauze een nieuwe poging gewaagd, maar helaas, het mocht niet zijn.

Ik voelde - en voel mij nog steeds - verslagen en teleurgesteld. De eerste keer dat ik er niet in slaag op restaurant mijn bord leeg te eten. Eén van de weinige keren dat ik genoeg had, zonder de restjes van mijn tafelgenoten onopvallend opgegeten te hebben. Ik heb gefaald.

Maar ik kom terug! Ik geef mij niet zomaar gewonnen! Ik moet en zal er in slagen een grote spaghetti bologonese van bij Brasserie Medard te verorberen. We shall meet again, and I'll be prepared!

Disclaimer 1: Vaantje is er ook niet in geslaagd zijn grote spaghetti op te krijgen.

Disclaimer 2: Volgens de ober was een kleine spaghetti +- 400gr en een grote spaghetti +- 700gr.

Hoe zou het daar zijn, in die buitenwereld? Vol met mensen die gewoon hun leven leiden zoals jij dat doet, maar die jou niet kennen, je nog nooit gezien hebben (en jij hen ook niet), niet eens iets van je bestaan afweten?

En nu even héél ver denken: bestaat er wel zo'n wereld? Is dit alles niet slechts een illusie, een perceptie van de menselijke geest? En gebeuren er wel dingen zonder dat jij daar iets van weet of erover te weten komt? Zoals in The Truman Show......

Denk daar maar eens even over na!

Wie had gedacht dat concertfotografie fysiek zo zwaar zou zijn? Tijd voor een uitgebreid verslag heb ik niet, wegens mijn thesis die de 13de af moet zijn. Maar je houdt beter Bruggelink in de gaten voor een uitgebreider verslag van de Red Rock Rally. Overigens heb ik één willekeurige foto uitgekozen als soort van proefexemplaar om hier te posten. En met willekeurig bedoel ik: de foto die toevallig voor mijn neus stond toen ik op het idee kwam. De rest is voor wanneer ik een dag of 45 vrij heb. En het zal nodig zijn want ik heb het materiaal noch de ervaring voor het betere werk. Maar dat komt nog. Hopelijk.

Bert Ostyn van Absynth Minded: