De Amalfi-kust is een petieterig stukje Italië op zo’n twee uur rijden vanuit Napels.

Maar wanneer je de naam in de mond neemt dan zie je grootse beelden:

de jet-set, relaxerend tegen een diepte van azuur , het rotsige panorama doorsneden met één enkele parasol-den,

film decors made in Positano,

Engelse cultuur-toeristen met zonnehoed en zakwoordenboek.

Ze boeken een room with a view en bestellen op een terrasje “Doeie espresso pur favorie.”

Het hééft iets!

Na drie dagen fascinerende cultuur in Pompeï en Herculaneum krulden we de Amalfi-kust naar beneden tot in Maria del Cantone, deelgemeente van Massa Lubrense.

Ons één-kamer appartement lag met zijn rug tegen de rots aangedrukt en had aan drie zijden grote terrassen en glazen terrasdeuren.

Zelfs vanuit bed had ik nog zicht op de eilanden der Sirenen.

Het verhaal wil dat deze schepsels, toen zij er niet in slaagden Odysseus te verleiden zich van pure frustratie in zee stortten en in rotsen veranderden.

Gezien het feit dat Odysseus in het totaal 20 jaar onderweg is geweest had een kort oponthoud aan deze schitterende kust er mijns inziens nog wel bij gekund, maar, wie ben ik om de keuzes van deze grote tragedie-held in twijfel te trekken?

De eilanden heten nu officieel li Galli, maar het uitzicht is er niet minder adembenemend door geworden.

Ik schoof mijn voeten onder mijn zitvlak en dat zitvlak in een makkelijke ligstoel en legde pro forma een boek op mijn schoot.

De buiten-jaccuzzi warmde op in de voorjaarszon…

Het perfecte geluk bestaat niet op deze wereld, maar zo nu en dan laat het ons toch toe een glimp van zijn gelaat op te vangen.

Mijn echtgenoot zat echter ijverig de reisgids te decoderen en liet mij weten dat we absoluut naar Positano moesten, en naar Amalfi, en naar Ravello…

Je kunt niet aan de Amalfi-kust verblijven en Amalfi niet bezoeken liet hij me een tikje verbeten weten.

Ik houd niet van bochtige auto-excursies en al zeker niet van de rijstijl van de Italianen, wiens derde oog hen in staat stelt tegenliggers te spotten die zich nog achter de bocht bevinden.

De reisgids beloofde ons schitterende uitzichten op de Galli eilanden, maar die zagen we dus ook al van op ons terras…

Géén van deze argumenten kon de halsstarrigheid van mijn echtgenoot echter ondermijnen en dus klikte ik mijn veiligheidsgordel vast en hield mijn vingers gekruist.

In Positano geraakten we bij het binnenrijden van de stad tegen alle verwachtingen in, de auto kwijt en we baanden ons te voet een weg naar beneden, naar het strand, langs gelateria’s, restaurants en kledingwinkeltjes, stemmig maar duur.

Het strand is een complete grap, een donkere rechthoek lavazand met zetels in militaire slagorde.

Het stadje, tegen de helling aangebouwd oogt pittoresk, maar na de obligate foto, blijven enkel nog de dure winkeltjes over.

We beklommen steile, maar rustiger trappenstraatjes tot we weer bij de auto waren en wurmden daarna ons (gelukkig piepkleine ) huurautootje, stapsgewijze langs de winkelstraat naar beneden en dan weer naar boven, richting Amalfi.

Mooie zichten onderweg: Check!

Kans om er even van te genieten: No way!

Er zijn géén parkeerplaatsen langs de weg.

Maar ook al zijn die er niet, kilometers vóór je Amalfi binnenrijdt staan overal auto’s tegen de rotswand aangekleefd, die in het beste geval ¼ van de smalle rijweg innemen.

De zenuwen gierden door mijn keel wanneer we de zoveelste toeristenbus kruisten in een bocht, terwijl er nog vlug even een Vespa tussendoor schoot.

We reden Amalfi in… en uit.

Het was absoluut onmogelijk onze auto ergens kwijt te raken.

Mega cruise schepen laten hun menselijke cargo leeglopen in de haven, maar wij moesten helaas doorrijden.

Ravello dan maar, de heuvels in.

De weg erheen is zo smal dat er een verkeerslicht is geïnstalleerd dat stijgend en dalend verkeer beurtelings toelaat.

Maar zo nu en dan sta je toch nog wel eens oog in oog met een tegenligger, die het rode licht louter als aanbeveling had geïnterpreteerd, een aanbeveling die hij verkoos niet te volgen.

Ravello zelf was een verademing.

De uitzichten waren prachtig en we kuierden in de beroemde tuin van de villa Ruffolo een in Arabisch-Normandische stijl gebouwd paleis . De piazza del duomo was een oase van rust en we verorberden er op een terrasje een Calzone, de naam deed pizza vermoeden, maar het smaakte naar doughnut.

Het was er echter zo gezellig dat ons dat zelfs niet eens kon schelen.

Maar Ravello is klein en het bestaat voornamelijk uit vijfsterrenhotels en hele dure keramiekwinkels, waar we niets kochten, zelfs niet het obligate muurtegeltje waar we op elke vakantie naar op zoek gaan om de collectie in de keuken aan te vullen.

En dus zaten we al veel te vlug weer in de wagen , homeward bound.

We misten de afslag, die ons via het binnenland weer naar huis moest brengen en zaten weer onherroepelijk in de rollercoaster naar Amalfi en Ravello en vandaar naar Sant’Agata, waar we een uur moesten wachten vóór het kleine supermarktje openging, het enige waar we ons in de buurt een beetje redelijk konden bevoorraden met elementaire zaken zoals Sambucca, wijn en olijven.

Maar ik wou absoluut  wachten, want ik wou die avond “thuis” eten.

Ik wou een pasta-tje bijeengooien en dat op ons eigenste terras verorberen, in alle rust en kalmte, met zicht op de eilanden die ik in de loop van de dag enkel vanuit de auto had gezien en dan nog enkel vanuit mijn ooghoeken, omdat ik de blik niet durfde afwenden van de hectische drukte op de weg.

En tenzij mijn echtgenoot in dat kleine supermarktje ook een fles chloroform op de kop zou weten te tikken wist ik het wel zeker, voor mij geen auto-uitstapjes meer.

Het schiereilandje van Massa Lubrense is volledig doorkruist met (goed aangeduide) wandelpaden, die je van het ene schitterende panorama naar het andere brengen.

Toegegeven, het zijn kuitenbijtertjes, maar je loopt langs de rotskusten tussen de golf van Napels en die van Amalfi (de: due golfi, noemt men ze hier) en op een bepaald punt zie je aan de ene kant de eilanden van de Sirenen liggen terwijl je aan de andere kant Capri in zijn volle glorie kunt aanschouwen.

Adembenemend.

Zicht op deze twee baaien heb je trouwens ook van op het dak van het klooster “il Deserto”van Sant’Agata, dat voluit: “Sant’Agata de due golfi” heet.

Je belt aan en wordt binnengelaten in een klein kamertje.

Een kloosterzuster schuift een luikje van voor een getralied raampje en geeft je de sleutel die toegang geeft tot het trappenhuis.

Dat doet ze voor elke bezoeker opnieuw, en mét de glimlach.

Ongetwijfeld verwacht ze een dotatie, maar toch  reageert ze bijna gegeneerd als je zegt dat je iets in de daarvoor bestemde box hebt achtergelaten.

Sereniteit is hier nog geen loos begrip.

Als ik jullie dan ook op basis van onze eigen bescheiden ervaring een inside tip mag geven:

als je écht wilt genieten van de schoonheid van de natuur van deze prachtige streek, van de grillige rotskusten en de prachtige uitzichten, ga dan wandelen.

Koop naderhand een welverdiend flesje koud bier in een buurtwinkeltje en geniet ervan op een bank naast de dorpskerk of eet een ijsje onder de bomen van een pleintje met zicht op Capri.

Negeer de dubbeldekker toeristenbus die een nanoseconde halt houdt (voor de foto) en zo heel even je eenzaamheid komt verstoren

En vooral, laat Amalfi liggen waar het ligt.

Het is een mythe, net als Atlantis, een stukje grond verzonken in de verbeelding van naïeve toeristen.

In de Bleu mountains hebben we de eerste dag, samen met Rik, de scenic skyway bezocht. Naar onze mening was deze echter niet zo spectaculair ( zowiezo voor mij niet want ik heb hoogtevrees). De wandeling naar echopoint 5, 'the three sisters', was dan wel weer zeer mooi. Helaas wordt het hier zeer vroeg donker en sluit hier bijna alles wanneer het donker wordt, waardoor het na de scenic skyway het niet meer mogelijk was om nog ies anders te doen, dan te gaan eten.
Het eten was geweldig. Na bijna een volle week enkel potjes - en zakjesvoeding maakte het niet uit wat we zouden gaan eten, zolang het maar geen tonijn of bonen waren. uiteindelijk zijn we, op voorstel van Marie, Italiaans gaan eten. Ook de rest van de dagen (net zoals nu) hbben we tonijn en bonen gemeden. Kariem heeft de dag erna nog pasta klaargemaakt die ook heel lekker is en we hebben telkens onze middag gaan kopen in de coles, een soort Aldi.

De tweede dag zijn we de Jenolian caves gaan bezoeken. Deze waren, in tegenstelling tot de scenic skyway, wel hun geld waard.
Nadat we werden opgehaald door, wat er in het boekje als een privebus werd omschreven, een minibusje (we hadden betaald voor een gewone bus) kregen we van de buschaufeur, vanui de minibus, een kleine gegidste rondleiding langs de weg.  In de Jenolian caves, hebben we eerst ticketten gekregen voor een 'self-guide tour' doorheen een deel van de grotten en dan nog eens voor een gegidste tour doorheen een andere grot (er waren drie grotten). De prijs van deze rondleidingen was inbegrepen in de prijs van de bus.
Toen we terug aankwamen in Katoomba, was het al bijna donker en zijn Katrien en ik een klein slaapje gaan doen. Marie en Liesbeth zijn nog naar enkele mooie nauurbeelden in de omgeving gaan kijken.

De derde en laaste dag in Kaoomba, zijn we vroeg opgestaan (5h30 plaaselijke tijd , ongeveer 21h30 Belgische tijd zodat we om 6h weg konden zijn) om de zonsopgang boven de three sisters  bekijken. We waren al bij de drie zusters om 6h30. Een klein nadeel is wel dat de zon in de Bleu mountains pas opkomt om 7h30 en dat het die nacht goed gevroren had. Na ongeveer 50 min was ik bija kopleet bevroren en ben ik terug naar het hotel gegaan, De anderen hebben de zonsopgang van de drie zusters zeer goed gezien.
Na deze dauwtrip hebben we ontbeten en zijn we vertrokken naat het station, wat geen gemakkelijke opgave was. Marie had haar grote rugzak + haar WYD rugzak, die vol souvenirs zat, in haar flightback gestoken. Een extra moeilijkheid was dat het sation boven op een heuvel stond. gelukkig waren er een hoop winkelkarretjes die gewoon langs de straat stonden. Eenmaal daar eentje van in gebruik genomen ging het een stuk gemakkelijker.
Het tweede staion zijn we dan weer van de trein agestapt om de plaatselijke watervallen te gaan bezichtigen. Dankzij een vriendelijke treinconducteur die op onze grot valiezen wilde passen, konden we ernaar toe trekken. ongeveer een uur later stonden we aan de voet van die watervallen na een prachtige tocht door de natuur. Terug gaan begon wel moeilijk omdat er eerst een heel steile trap was, maar daarna ging het vlotter. Na dezelfde mooie tocht doorheen de natuur, die nu niet meer zo bevroren was (we zijn aan de terugtocht over het ongeveer vlakke land begonnen omstreeks 14h).
Hierna volgde een treinrit van ongeveer 2h richting Kings Cross. Tegen da het donker was, hebben we ingecheckt bij eva's backpackers. (ong 5h) Ook in deze bakpacker, net zoals die in Katoomba, zijn we redelijk luxueus gelogeerd; alleen is de luxe iets minder, maar na ongeveer 2.5 weken luxe mag da wel eens.
Van Sydney zonder WJD hebben we nog niet veel gezien. Behalve enkele souvenirswinkeltjes en een coles-winkel. (we hebben gegeten in een Mc donalds)

Concept | Regie | Camera | Montage

Middenin Azië, volgepropt met meer dan 1 miljard inwoners ligt India. In één woord: chaotisch. Vanaf het eerste moment heeft de overdosis aan Hindoestaanse cultuur je te pakken en laat niet meer los. India vergeet je nooit!

Plannen
Nog geen maand terug uit het hoog tropische en immens relaxte Valencia, en de volgende trip ligt al weer klaar in opdracht van Lonely Planet. Eind volgende maand pakken we een vliegtuig richting Bombay, vanaf daar reizen we door naar Bangalore, de locatie van de opdracht. Daarna nog twee weken vrij spel!

Bedrijf of organisatie in India?
Slechts een aantal dagen staan gereserveerd voor Bangalore. Daarna is het nog ruim twee weken leeg in de agenda én zijn we nog in India te vinden. Dus, nog tekort aan de nodige promotie? Een paar professionele foto's nodig? Een impressie? Of misschien een vlot verhaal? Neem dan contact op met UC Media!. Extra voordelig want reiskosten van en naar India worden natuurlijk niet meegerekend!

we zijn nu al enkele dagen haast weken terug in Nederland, nog heb ik geen fut om een uitgebreide blog te schrijven maar ik schrijf wel een klein blogje..

Naja we kwamen na een goede vlucht aan op het airport van Egypte daar was het heel rustig, ons vliegtuig was er als enige dus stonden er alleen maar nederlanders op het vliegveld. dat vliegveld was overigens net nieuw en dat kon je wel zien alles glom en zag er spik en span uit.
Alleen was het wel even een chaos met je visum te regelen. Je kon kiezen voor een klein visium wat gratis was alleen kon je dan niet overal heen of voor een groot visum wat wel geld kosten maar je kon in elk geval overal heen. wij hadden voor de zekerheid maar een groot visum genomen, je weet maar nooit.
De bagage was er gelukkig al snel waardoor we meteen naar buiten konden lopen, toen was het al heet zo'n 40 graden. buiten werden we opgevangen door onze touroperator: SKY TOURS. deze vertelde in welke bus we moesten stappen.. Wij naar die bus die langzaam volstroomde. In de bus werden we al bedonderd, je visum was 15 dollar maar we moesten 20 EURO betalen ^0 ) dat klopte dus al niet ook was je verplicht een fooi van 5 euro te betalen. Op dat moment ben je zo overdondert dat je het wel betaald en er nog niet over nadenkt...

Met de bus reden we langs vett mooie hotels, we hadden al hoop gekregen... uiteindelijk belandde we in sunset een achteraf hotel, wat in de nacht nog heel wat lijkt..
De volgende dag kwamen we erachter dat het hotel niks voorstelde.. ook zou het hotel op loopafstand van het strand liggen,die we nergens zagen.. we besloten maar in het hotel te blijven bij het zwembad,wat helemaal aan diggelen lag.. Daar begonnen 2 egyptenaren tegen ons aan te lullen,zwaar irritant.. maar goed volgens hun konden we spullen goedkoop krijgen als we hun meenamen want hun waren lokale bevolking, ik had hier niet zoveel trek in dus begon ik ze een beetje te ontwijken.. Maja in de avond begon al het gedonder in het hotel.. DOODENG er werd steeds op de deur geklopt en al die shit en niet dat die mensen dan op je reageren.. dus ik verdenk nog steeds die gasten van bij het zwembad ervan dat hun het waren, maja hoe kun je dat bewijzen en vooral wat heeft het voor zin?! Naja op de 2e nacht was het helemaal eng aangzien het personeel ONZE hotelkamer hadden opengemaakt, vervolgens waren die weggerend maar werd er nog steeds aan onze deur geklopt =s.. Naja nu wouden we helemaal weg, maar hoe?! We zeiken bij onze reis"begeleier" genaamd Amro... pas na 3dagen heeft hij voor ons en mensen waarmee we inmiddels veel mee optrekken(een moeder met een kindje) een ander hotel geregeld..

Wat een paleisje was dat hotel vergeleken met het hotel waar we eerst zagen, onze dagen in het 1ste hotel (Sunset) bestonden eigenlijk naar een soort westersplaatsje lopen genaamd Il Mercato met ook echte westerse prijzen maar het belangrijkste "normaal" voedsel zoals MC donalds en de pizzahut en ze hadden zelfs een starbucks..maar goed nu we in het goede hotel zaten genaamd Halomy konden we eindelyk wat gaan doen zoals duiken! een kamelentour en gewoon rondlopen zonder echt heel erg lastig gevallen te worden door de bevolking..

het duiken was echt geweldig! naja voor een deel.. in de ochtend werd je al vroeg opgehaald bij het hotel, je gaat dan met een busje naar een duikschool.. Daar blijken inmiddels een hoop vreselijke polen te zijn, wij waren als enige niet pools/russisch.. vervolgens krijg je een korte slecht vertaalde uitleg met wat je ongeveer gaat doen die dag.. dan word je weer in een busje gestouwd.. als het busje stil staat is het 1 grote chaos waar je terecht komt, allemaal mensen die op een bepaalde boot moeten.. Wij moesten op boot Fatma ofso =p.. Naja voor de 1ste stop moesten we 2uur varen die zo omgevlogen waren aangezien ik in slaap was gevallen (A).. ergens tijdens dat varen waren er dolfijnen!! Echt vett om die dieren eens in het wild te zien!.. Naja de 1ste stop was op Tiran Island wat een heel mooi snorkel gebied zou moeten zijn, naja ik vond er niet zoveel aan, er lagen zoveel boten dat ik het niet gek vond dat er geen enkele vis te bekennen was, bij ons hotel waren wel mooie vissen! maja daar gingen we even snorkelen, we hadden hele mooie snorkkelsets gekocht bij Nama Bay.. Maar goed nadat er zown 5 groepen walRUSSEN hadden gedoken waren wij aan de beurt.. Ik kwam er al snel achter dat er geen 1 bril goed paste en dat is dus echt noodzakelijk als je gaat duiken.. ik helemaal pissig op die mensen dat ze niet eens goede spullen bij hun hadden maja wat kun je verwachten van Egyptenaren?!.. Maar goed ik had gewisseld met David en we moesten meteen het water in.. De duik zou 20 min duren en we mochten max tot 3/4 meter diep.. Al na 1 meter begon ik last te krijgen van me oren omdat ik niet kon klaren.. David had ook problemen met zijn bril, waarbij zijn  ogen er gwn uitgezogen werden.. Naja snel een foto laten maken.. David voor de 1ste x naar boven.. Weer naar beneden maar het ging nog steeds niet. Die instructeur luisterde gwn echt niet, de klootzak.. Maar goed David ging nog een keer naar boven want het ging echt niet met die druk.. Die Egyptenaar helemaal pissig op hem, toch ging hij naar de boot terug wat ik een goed besluit van hem vond.. Ik ging wel veder duiken.. Als je diep onder water kwam was er toch wel het 1 en ander te zien =).. Het was echt coowl om mee gemaakt te hebben! Uiteindelijk bleek ik zoown 10meter!! diep te zijn geweest maar goed... Daarna hadden we een lunch.. Vervolgens hadden we nog een stop waarbij we gingen snorkelen.. We waren uiteindelijk pas om half 6 weer terug in het hotel, een pittige vermoeide dag maar wel echt super om meegemaakt te hebben!!..

Naja we hadden dus ook een kamelentour genomen.. We moesten eerst 2uur samen met Tatjana en Ezra in de bus zitten om andere mensen op te halen (ook Nederlanders).. Met de hele bus kwamen we terecht in een soort woestijn.. Daar werden we op kamelen gezet, je zou verwachten dat je er lang op mocht zitten gezien de prijs die je ervoor betaald maar nee na ong max. 15 minuten moesten we er alweer af, toen werd er flink gebedeld door een zogenaamd volk wat totaal niet westers zouden zijn blabla grote onzin natuurlijk :P gezien de auto's van hun..Maar goed.. daarna gingen we " gezellig" avondeten met die mensen.. Natuurlijk moest je ook even kijken  bij hun kraampjes om vervolgens opgelicht te worden xD.. al vond ik de ketting die ik had gekocht wel mooi.. Het eten kregen we pas na de zonondergang die niet veel voorstelde xD.. Het eten zag er nou nie bepaald lekker uit maar goed je krijgt gezeik als je niet opschept.. Uiteindelijk had ik brood gepakt en wat rijst..David had ook vlees.. Owja dat was eigenlijk wel leuk voor de zonsondergang mocht je brood bakken! en dan niet van dat brood wat wij gewent zijn maar echt plat brood, wat echt lekker was!.. Naja na het eten gingen we nog even "dansen" en toen gingen we weer terug..

Dat waren eigenlijk de 2tripjes die we gedaan hadden.. Voor de rest brachten we onze dagen door in het zwermbad,de zee of in het dorpje.. Ons ontbijt/lunch bestond uit de Mc donalds het enige wat je daar kan vertrouwen en avondeten deden we in het hotel.. Ik vond het ondanks het 1ste hotel toch een coowle vakantie waar ik toch wel van heb genoten vooral als ik nu alle foto's zie.. (op David's blog te zien, www.dikkedonder.nl) Alleen de dag na de kamelentour was David ziek geworden, dat wil je daar echt niet worden.. Dus ik moest dure medicijnen voor hem halen en eigenlijk was dat wel heel kut (dat hij ziek was) zaten we eindelijk in een goed hotel konden we eindelijk genieten werd hij ziek. maja daar kan hij ook niks aan doen..

De terugvlucht was echt klote.. ik was inmiddels ook ziek geworden.. op de heenweg ging bijna niemand naar de wc nu was hij constant bezet, 3kwart van het vliegtuig was ziek geworden.. Nu ik weer thuis ben, ben ik een week later nog steeds aan de scheiterij maja..

kortom een vakantie om nooit te vergeten!

De reissfeer zit er goed in ging ik een halfjaar geleden nog plotseling naar Amerika, ga ik nu zondag naar EGYPTEEE!!

Ik en David hadden al tijden geleden besloten om dit jaar een last-minute te gaan boeken.. want tsja ik zou geoppereerd worden in de vakantie.. Op het moment dat we wisten wanneer dat zou gebeuren(23juli,daar later meer over..) hebben we alleen nog maar vakanties gekeken..

We hebben vele ideen gehad zoals een fietsvakantie in Nederland, met trein naar Parijs naar me oom die een nieuw kindje heeft =D, Kreta,New-York alle opties zijn langsgeweest..

Naja ik was bezig met me bed naar me zus der kamer te verplaatsen toen David belde of ik Egypte wat vond... DUHH alles is goed zolang het maar goedkoop is, mooi weer is,strand en zee heeft.. dus ik zei ja en de boeking was gedaan =D..

Naja vanaf dat moment waren we bezig met regelen, zo had ik gelezen op internet dat je je moest laten ineenten tegen heppatitus A.. Ik meteen kijken waar dit mogelijk was: bij de GGD in amsterdam.. je kon er geen afspraak voor maken dus je moest gwn binnenlopen in de ochtend en dat hadden we geweten xD..

We kwamen daar aan, moesten een nummertje trekken... daarna was het wachten...en nog meer wachten.. het leek in de wachtkamer wel marokkocity met allemaal ouders plus hun kleine kindertjes.. Naja na ong 40 minuten te hebben gewacht konden we ons inschrijven.. Dat was ook nog zoiets de prik zou 25 euro kosten als je 15 was en 54 euro als je 16 was... maar goed ons ingeschreven, kregen we een nieuw nummertje waarmee we "advies" konden krijgen.. Naja nu maar even naar de AH gegaan om eten te halen.. Toen we terug waren hoefde we nog maar 5 minuten te wachten..

Ik had op mijn formulier geschreven dat ik al eens geelzucht had gehad.. daarover begon een "discussie" met de "dokter" over dat ik het niet kon hebben gehad omdat ik 1,5 was toen ik het had blabla.. naja me moeder vergeet wel eens wat maar niet of ik nou geelzucht heb gehad of niet... naja ik zou een bloedonderzoek kunnen doen om te kijken of ik het nou al had gehad,dit wou ik niet want waarom zou ik me nog eens extra moeten laten prikken? .. later bleek dat dit ook nog 20 euro extra zou hebben gekost.. Naja we hadden dus het advies om ons te leten vaccineren... je moest WEER wachten dit keer om af te rekenen bij de kassa.. Naja betaald en al moesten we weer eventjes wachten tot we konden worden geprikt.. Ik hou al niet zo van prikken maar dit was al helemaal vreselijk als je van te voren allemaal kinderen hoort janke naja dat kamertje binnen ik had maar besloten als eerste te gaan.. Zo dat was snel gedaan en ik voelde er gwn helemaal niks van =D... dus dat viel ook weer mee =)..

Toen we waren geprikt en 113euro armer... gingen we maar boodschappen doen voor de vakantie.. allemaal pillen die ons waren geadviseerd zoals diareeremmers,vochthouders,muggenspul enz. enz. met tassen vol kwamen we weer thuis + een heel stuk armer xD..

Maar goed gisteren me koffer ingepakt.. komende 2 dagen nog even werken en geld verdienen voor de vakantie en dan zondag op het vliegtuig stappen richting het warme land Egypte; Sharm el Sheikh!

Go Before it's to late, het slogan van Kilroy Travels. Mee eens! Reisbureau Kilroy heeft een frisse site met daarop vele bestemmingen wereldwijd. De site wordt zeer spoedig aangevuld met korte teksten over de plekken waar je met Kilroy naar toe kan. Een gedeelte van die teksten komt uit de UC pers gerold en bevat info over leuke bezienswaardigheden en veel praktische informatie. Veel plezier op reis!

25/05/2007

Vanuit een lounge stoel kijk ik uit op vliegtuigen van Dragon air, China Eastern en air Japan.

Ik ben op de luchthaven van Hongkong.

De vlucht van Amsterdam met Cathay airlines bracht ons in 11,5 uur ter bestemming.

In de verte zie ik de zee en een paar kleine eilandjes.

We zijn vandaag 17 jaar getrouwd en ik had in mijn bagage een kaartje meegesmokkeld.

Ik wou dat ik van mijn echtgenoot hetzelfde kon zeggen, maar die was enkel met verstomming geslagen. Vergeten!

In de drukte van de laatste dagen kan ik daar wel een beetje begrip voor opbrengen, een beetje, want ik had het uiteraard nog veel drukker.

Mannen gooien een aantal shorts en een gezinsverpakking T-shirts in hun koffer, kwakken daar wat ondergoed en schoenen bovenop en klaar is Kees.

De toiletzak van de heer des huizes staat ten allen tijde gevuld klaar, dat kost hem dus slechts één greep.

De vrouw des huizes probeert voor elke gelegenheid de juiste outfit bijeen te denken.

De sportieve shorts, de korte rokjes, de sarongs, de nog aan te schaffen nieuwe sarongs moeten allemaal met een bijpassend topje kunnen worden gecombineerd.

De cosmeticakleurtjes moeten eveneens aan deze selectie worden aangepast, zo ook de petjes en de haarlinten.

Ik trek de streep bij nagellak.

Ik neem géén nagellak mee op reis, want ik wil véél tijd doorbrengen in het zwoele zwembad en de lauwe zee.

Mijn valies bevat verder ook nog:

De snorkelmaskers, een zaklamp, abalone (hét spel der spelen, voor tijdens het aperitief), een waslijn, waspoeder, een waszak, een verrekijker, paraplu’s, boeken (his and hers), cryptogrammenboekje, papier en pen- but of course!-, en alle mogelijke nuttige medicatie (vervaldatum vooraf gecheckt).

Ik heb pleisters mee, een spray tegen de muggen, kokosolie tegen de strandvlooien, zonnebrandcrème en after sun.

Ik heb zelfs steriele naalden en spuiten mee.

En uiteraard een king size doos tampons. Jet-lag wil de zaken nog wel eens in de war sturen.

We gaan naar Bali en Hongkong is enkel onze tussenstop.

Binnen twee uur vliegen we door naar Denpasar.

Het is hier 6 uur later dan thuis.

Ik heb daarnet een ontbijt van noedels gegeten toen mijn maag nog dacht dat het middernacht was.

Dankzij een slaappilletje heb ik toch een paar uurtjes min of meer kunnen slapen, maar ik wankelde toch half versuft en misselijk het vliegtuig uit en zit me nu gelukkig te prijzen dat ik deze zeer comfortabele ligstoel met zicht op de baai van Hongkong heb gevonden.

We hebben bij Neckermann Nederland een rondreis van een week geboekt (met privé chauffeur en gids) en daarna nog 10 dagen strandvakantie in Sanur.

Het zal allemaal wel te maken hebben met het historische verleden van de Nederlanders, maar het is héél makkelijk om naar Bali te vliegen vanuit schiphol.

Je kunt kiezen uit wel 5vluchten per week.

Bali is een klein eiland in het grote Indonesië dat vaak in combinatie wordt aangedaan met één of meer van zijn grote broers.

Maar ik wou niet island-hoppen, ik wou Bali zien, rustig op eigen maat.

Ik wou de Balinezen leren kennen.

En om dat te vergemakkelijken heb ik me een toeristenbasiswoordenschat van zo’n 250 woorden eigen gemaakt.

Waarbij ik uiteraard de meeste relevante dingen niet heb geschuwd.

“Bir dingin besar” moet elke rechtgeaarde Belg wel aan zijn verhitte lippen willen zetten: een grote, frisse pint.

En als je “satu lagi” vraagt krijg je er zelfs nog één.

Ik ken alle mogelijke begroetingsvormen en ik kan tellen en het menu grotendeels begrijpen en bestellen…

Over politiek of religie kan ik natuurlijk niet praten, al ken ik wel een pak namen van hindoegoden uit het hoofd.

Balinezen zijn zeer godsdienstig, letterlijk: ze dienen hun Goden, de hele dag door.

In tegenstelling tot de rest van Indonesiërs zijn het Hindoes.

En toch zijn ze tegelijk ook monotheïstisch.

De Balinezen geloven in Sanghyang Widi , een opperwezen dat nog boven Vishnu, Shiva en Brahma staat.

Ze bidden echter zelden rechtstreeks tot hun hoofdgod, maar doen dit onrechtstreeks, via de Goden, die in de bergen wonen of via de demonen die in de zee huizen.

Beide zijn even belangrijk, het kwade en het goede moet in evenwicht worden gehouden.

De doden worden gecremeerd, maar vaak niet onmiddellijk, want het kost handenvol geld.

Soms worden de overledenen dan ook eerst begraven en later, soms jaren later, weer opgegraven.

Maar een crematie moet er in elk geval komen, want enkel zo kan de ziel worden vrijgemaakt.

De Balinezen vinden dat ze geluk hebben, ze vinden dat ze in het paradijs wonen en ik vind het fijn om te reizen naar een land van gelukkige mensen.

Ik hoop veel van hen te zullen leren

Wanneer we in Denpasar landen zijn we zo’n 24 uur onderweg.

We vermijden de lange wachtrij bij de visum-aanvraag-balie, omdat we er al eentje hebben gehaald in de Indonesische ambassade, pikken onze koffers op en maken kennis met onze in prachtige sarong geklede Nederlands sprekende gids.

Ik scoor meteen heel hoge punten door begroeting en aangename kennismaking in het bahasa Indonesia af te haspelen en mezelf en mijn echtgenoot vlot in deze taal voor te stellen.

Dit is nu Bali.

Ik wil er direct een etiketje opkleven, maar toch ook weer niet, want de dingen zijn machtiger als je ze niet benoemt.

Tijd om uit het raam van onze auto te kijken is er nauwelijks, want onze lieve Nederlands-leergierige gids praat aan één stuk door.

Hij heeft een zalig accent dat je onmiddellijk aan Multatuli doet denken en mijmeren over “De stille kracht” van Louis Couperus.

Het Tjampuhan hotel in Ubud is ongelooflijk mooi.

Het is ingebouwd in een vallei en de verschillende houten paviljoentjes zijn in de tropische natuur ingebed.

Als je in het zwembad een rondje doet, zie je om je heen Crotons, diffenbachia’s, ficussen…allemaal planten die ik wel eens op mijn eigen vensterbank heb zien staan, soms wel niet echt lang.

Rond het zwembad zitten stenen kikkers en in de rotswand zijn apen gebeeldhouwd.

Het restaurant lijkt wel een paleis, met prachtige gebeeldhouwde reliëfs, het is aan één kant open zodat je de tropische vegetatie kunt zien en de geluiden horen die er uit opstijgen.

26/05/2007

We bezoeken een Balinees huis, dat er verrassend anders uitziet dan onze eigen huizen. Het is eigenlijk een open ruimte, met daarin verspreid een reeks overdekte platformen. Enkele zijn ommuurd, zoals de slaapplaats van de ouders, maar degene die dienen als altaar of zithoek, of kinderslaapplaats zijn dat niet.

En elk huis heeft zijn eigen tempelplaats.

Dit huis groot en mooi afgewerkt. Een gesculpteerde poort leidt naar een open plaats waaromheen een aantal schrijnen staan en gebeeldhouwde torentjes.

Elke dag begint met offergaven in de tempelruimte, maar ook op steentjes in de tuin vinden we een handje rijstkorrels.

Blijkbaar duiden deze stenen de plaats aan waar na de geboorte de placenta wordt begraven.

Aan de ene kant van het huis liggen stenen voor de jongetjes aan de andere voor de meisjes.

We vervolgen onze tocht naar een dorp waar de bouwstijl van de huizen nog meer traditioneel is (en minder luxueus).

Het dorp bestaat uit één lange glooiende straat, en elk huis heeft een stenen ingangspoort en een bamboedak van wel 30 cm dik.

Aan de ingangspoort hangt een bordje waarop de naam van de familie staat, en er staat verder ook nog op hoeveel kinderen er zijn.

Laki 2  perumpuan 1 betekent dat het gezin 2 zonen en 1 dochter telt.

Ik scoor nog steeds goed door de mensen in het Indonesisch te begroeten.

Het vraagt een beetje moeite, want men zegt hier niet gewoon goeie dag, maar goeie ochtend, goeie middag, goeie namiddag of goeie avond, al kan het informele “sampai jumpa” ook wel.

Er hangt een serene sfeer in het dorp en een stilte, die enkel wordt doorsneden door één van de alomtegenwoordige brommers.

Ik mag foto’s nemen van een vrouw die snoepballetjes in bamboebladeren zit te rollen en van een naar Balinese normen uitzonderlijk oud vrouwtje (75).

Een voorstelling van een Barong dans laat ons voelen dat we hier toch wel met een héél andere cultuur te maken hebben.

Het is eigenlijk eerder een gedanst toneel.

Twee kleurrijke vertellers houden het publiek de hele tijd op de hoogte van wat er zich op de scène afspeelt, maar wij hadden gelukkig een programma in het Nederlands.

De Barong is een soort mythisch dier dat het gevecht aangaat met Rangda, de heks.

Het kostuum van de Barong wordt gedragen door 2 mannen die het samen tot leven brengen.

En dat doen ze niet zonder humor, want het beest krabt zich met een achterpoot en laat zich door zijn vriend, de aap, ontvlooien.

De lelong danseressen zijn buitengewoon sierlijk en dansen niet alleen met hun voeten, maar ook met de vingers en zelfs met de ogen.

Maar die sierlijkheid krijgen ze natuurlijk niet voor niets, elk meisje leert vanaf zeer jonge leeftijd dansen, en hoe!

In Ubud zagen we tijdens onze avondwandeling een klas kleine meisjes die aan het oefenen waren met een zwaar korset om de frêle lijfjes gegord.(boven hun kleren!)

Lunchen doen we op frisse hoogte met uitzicht op de Batur vulkaan en het gelijknamige meer.

Het eten hier is heel lekker en dat vind ik eigenlijk wel een beetje verrassend, want de Balinezen hebben geen eet-cultuur.

’s Morgens maakt de vrouw des huizes een aantal gerechten klaar en de gezinsleden bedienen zich wanneer ze honger hebben.

Ze eten nooit samen en ze eten heel vlug.

Het mag een wonder eten dat ze het desalniettemin lekker proberen te maken.

Onderweg zien we iets wat op een betoging lijkt.

Iedereen draagt hetzelfde zwarte T-shirt met witte letters.

Het blijkt dat er gewoon de naam van hun dorp opstaat en ze zijn op weg naar een crematie.

In mijn reisgidsen had ik al gelezen dat het leven van de Balinezen helemaal met hun religie is verweven, maar één dag op Bali doet me de volle betekenis hiervan bevatten.

Morgen gaan we een aantal tempels bezoeken en we hebben specifieke kledinginstructies gekregen.

We zullen er ons aan houden.

Maar nu is het tijd om mijn mooie nieuwe zilveren armband en halsketting aan te doen en me om te kleden voor het diner.

Ubud is dé stad van de kunstenaars, wat had je gedacht dat ik hier zou zijn weggekomen zonder een artisanaal juweel of een mooi gesculpteerd houden beeld?

27/05/2007

Slapen gaat moeilijk, want de bedden zijn hard en de jet-lag laat zich een beetje gelden.

Maar de jungle geluiden die uit het gebladerte opstijgen peppen me (bijna) helemaal op.

Het lijkt wel alsof de bomen en de planten zelf een zacht zoemend geluid maken.

Bali ligt vlak onder de evenaar. Tropischer kan haast niet en ik geniet met volle teugen van deze zwoele ochtend.

De maan ligt op haar rug, hier kun je in de eerste-kwartier-stand geen “p” ontdekken.

Vandaag is het sarong dag.

Met mijn aankoop uit Sri Lanka, een T-shirt met mouwtjes en mijn haar in een knotje op het hoofd mag ik probleemloos binnen in de tempels.

Mijn echtgenoot krijgt twee keer een blauw doek om het middel geknoopt, want ook mannen dienen zich in aangepaste kledij bij de heilige plaatsen te vertonen.

Ligt het aan mij of staat het onze gids toch net iets beter?

We bezoeken eerst het Radja paleis (Puri Saren) in Ubud.

Het ziet er qua structuur exact hetzelfde uit als een gewoon huis: een open ruimte met meestal open paviljoenen op verhoogjes. Alleen staan op deze verhoogjes elegante Louis XIV meubelen en Chinese vazen en het houtwerk is goud geschilderd en rijkelijk versierd.

Het paleis is nog steeds bewoond, een oude vrouw, lid van de familie van de Radja kijkt ons lijzig aan en groet enkel onze gids.

In een prachtige tuin (nog steeds in Ubud) ligt het museum Puri Lukisan.

De schilderijen die er hangen wortelen allemaal in de Hindoe-mythologie. Slechts een zeldzame keer zie je een glimp van het dagelijkse leven.

We ondervinden ook hier weer dat in Bali alles godsdienst is.

Ik weet best wel één en ander over de Hindoegoden en ik wil ook altijd iets bijleren, maar na een tijdje begint mijn hoofd te tollen van alle namen en verhalen die onze gids enthousiast vertelt.

Bovendien kleeft mijn sarong door de hitte in die muffe vochtige zalen tegen mijn benen.

Ik wil eruit!

In de airco van de auto kom ik een beetje op mijn positieven.

Nu gaat de rit naar de olifantengrot: Gua Gajah, waarin een Ganeesha beeld (mijn favoriete Hindoegod) in staat en 3 donkere stenen fallussen, waar netjes een sarong omheen is geknoopt.

Het is nieuw voor ons: bijna elk beeld in Bali heeft een sarong omgeknoopt en vaak een bloem achter het oor. Louter en alleen: zum schön!

Men zet ter bescherming gruwelijke demonen bij de ingang van paleizen en tempels en dan maakt men ze”mooi”.

En bij zo’n beeld gaat dat dan nog nét, maar stiekem vind ik 3 aangeklede penissymbolen best wel een beetje grappig.

Ik durf het onze gids echter niet op te biechten, want die legt me geduldig en met een ongelooflijke serieux de symboliek uit van de 3 fallussen.

Behalve met een zwart-witte sarong zijn de stenen ook nog versierd met een lint in elk een andere kleur.

Wit voor de God van de wind, Shiva, rood voor de God van het vuur, Brahma en zwart voor Vishnoe, de God van het water (moest dat geen blauw zijn?)

Vervolgens gaan we kijken naar een heilig stenen reliëf van rond 1400, dat midden in de rijstvelden ligt, Yeh Puluh.

Er komt heel wat trappenwerk aan te pas en net als in de tuin van ons hotel zijn de treden erg hoog.

Een oud vrouwtje, een priesteres volgens onze gids, is een rituele offergave aan het verrichten en ze eist dat ik erbij kom. Ik doe dapper mee; vouw de handen en word met water besprenkeld. Maar wanneer ze mij wil laten drinken van het water dat ze waarschijnlijk even tevoren uit de rijstvelden heeft geschept trek ik de lijn.

Wel gaan we gedwee in op haar verzoek om een rupiaatje voor haar achter te laten, om nieuwe offertjes te kopen.

Hij zegt het zo mooi, onze gids: “offertjes”.

Vervolgens gaat het naar het gerechtsgebouw in Kertagosa waar honderden jaren recht werd gesproken.

Toen in 1908 het Klung Klung vorstendom werd ingenomen door de Nederlanders pleegde de hier residerende vorst zelfmoord.

Maar nu zijn onze noorderburen al terug welkom.

Het gerechtsgebouw, ook hier weer een open ruimte met verschillende paviljoenen is vooral bekend voor de plafondschilderingen.

De taferelen van hel en verdoemenis zijn even expliciet als die van Jeroen Bosch, maar ze zijn veel recenter.

En wat ik nog nergens had gelezen: ze zijn gewoon op eternit platen geschilderd!

Bij het museum staat er een traditioneel muziekinstrument (een soort van xylofoon) waar je even op kunt oefenen.

Het is de bedoeling om met het rechter en het linker hamertje dezelfde toon aan te slaan.

Voor het gemak van de toeristen staan er nummers op de bamboe pijpen.

5-5,  2-2  ,  1-1

Het vergt heel wat concentratie, maar het klinkt prima.

De filmcamera van Jos registreert mijn kleine optreden.

We gaan lunchen met uitzicht op de meest fotogenieke rijstvelden ooit.

Dit is het plaatje dat ik in mijn hoofd had bij mijn eerste dagdromen over Bali!

Ik kan er niet genoeg van krijgen!!!!

Op de parkeerplaats waar onze auto staat krijg ik van een souvenirverkoopster een compliment over mijn sarong uit Sri Lanka. We hebben niets van haar gekocht, maar ze steekt toch de duim naar me op: Bagus.

Terima kasih bedankt ik glunderend.

We rijden langs prachtige landschappen richting Candidasa en ik probeer de gevaarlijke haarspeldbochten te negeren. Zolang onze chauffeur dat maar niet doet is er niets aan de hand.

In Bali rijdt men trouwens links en té traag verkeer wordt gewoon uit de weg getoeterd.

Onderweg bezoeken we een songket atelier.

In een duistere ruimte zitten een aantal meisjes achter een weefgetouw.

We denken allebei tegelijk aan de film “Daens”.

De meisjes jagen de schietspoel van de ene naar de andere kant en bedienen een houten pedaal met een blote voet. Zo weven ze draad na draad.

De draden op de spoelen zijn op voorhand geverfd in verschillende kleuren 2 cm rood 6 cm groen… en in de stof zien we geometrische figuren ontstaan. Ik snap er niets van.

Na een dag vol indrukken werk ik mijn dagboek bij in hotel Bagus in Candidasa, liggend op een strandpaviljoentje met een kussen in de rug en zicht op zee en laat de vermoeidheid van de dag rustig van me afglijden.

En ’s avonds genieten we van een barbecue aan het strand.

We blijven hier slechts één nacht, morgen rijden we naar Lovina.

28/05/2007

Onze eerste halte is Tenganan, hier wonen de Aga, de oorspronkelijke bevolking van Bali.

De Aga zijn ook Hindoes, maar zij vereren de God Indra als oppergod en net als in Indië zijn de koeien hier heilig en lopen ze vrij op straat.

Ze hebben long houses waar alle inwoners samen kunnen komen en als er een huis moet worden gebouwd dan doen de mannen dat allemaal samen. We zagen een tropische versie van de scène uit “Witness” waarin de Amish allen samen een grote schuur oprichten.

De Aga bewaren hun oorspronkelijke cultuur doordat normaal nooit iemand huwt buiten de eigen bevolkingsgroep.

Enkele tientallen jaren geleden leefden ze zelfs nog in volledige afzondering.

Maar nu weven ze dubbele ikats en kopiëren ze Balinese teksten op palmbladeren voor de toeristen en je betaalt inkomgeld bij de ingang van hun dorp.

Overal op Bali zie je kaasstolp-vormige manden met eronder een haan.

Zo ook hier. Maar in dit dorp waren er zelfs hanen die in fluo geel of roze geschilderd waren.

Deze beesten zijn vechthanen.

Twee jaar lang worden ze onder de stolp vetgemest.

Ze worden er enkel uitgehaald voor een massage door het baasje en we zagen een mand in een ondiep beekje staan, ter verkoeling van ’s haans pootjes.

Wanneer ze eindelijk de kooi mogen verlaten bindt men ze messcherpe sporen om en moeten ze vechten tegen een lotgenoot tot -minstens- één van beide kampioenen er dood bij neervalt.

De hanengevechten zijn gereglementeerd en slechts bij uitzonderlijke gelegenheden toegelaten.

Maar de Balinezen zijn gek op de gevechten en dus gebeurt het ook illegaal en er worden de nodige weddenschappen op afgesloten. Geen haan die er naar kraait.

We moeten vandaag een heel stuk met de auto afleggen, maar dat verveelt op geen enkel moment.

De omgeving is zó mooi.

Soms zou ik echter wel willen dat onze gids eens héél eventjes zijn mond hield.

De lieve jonge overlaadt ons niet alleen met een vracht van informatie over Bali, hij wil ook echt alles over België weten.

Dat laatste is soms wel eens een beetje confronterend.

Je bent het zo gewoon om alles wat je elke dag om je heen ziet als “normaal” te beschouwen dat het moeilijk wordt iets te beschrijven voor iemand met een totaal andere back ground.

Tetut was oprecht verbaasd toen bleek dat wij geen vulkaan hadden in België.

Waar haalden wij dan zand? Gewoon uit de grond? Géél zand, geen zwart?

Dat in een dorp niet iedereen, iedereen kent, is voor hem onbegrijpelijk, en dat de meeste mensen bij ons nagenoeg zonder te bidden en zonder ceremonies leven moet hij totaal waanzinnig hebben gevonden al is hij veel te beleefd om dat te zeggen.

Ik was blij dat ik tenminste “Kerstmis” naar voor kon schuiven, en ik had het over de oude Keltische traditie die de Christenen later hadden overgenomen en over het versieren van de boom. Ik had het maar niet over de Disney commercialisatie van het gebeuren.

Met zijn grote Balinese hart zei onze Tetut dat de Balinezen zowieso voor het welzijn van de hele wereld bidden, we moesten het ons niet al te erg aantrekken, we waren op die manier toch al een beetje “gedekt”.

In de rijstvelden langs de weg zien we ineens een boer die met twee koeien aan het ploegen is en dus stoppen we om even een wandelingetje te maken.

Het is een ongelooflijk prachtig beeld, de groene blank staande velden tegen de achtergrond van een vulkaan.

Maar het ploeteren in de modder is zwaar werk en even bedenk ik dat het misschien enkel in onze ogen idyllisch is.

De stralende lach van de boer die onder het werken geen moment van zijn gezicht wijkt, overtuigt me echter van het tegendeel.

Hij ziet er oprecht gelukkig uit, tevreden met het leven dat hij leidt.

Hij wil weten of wij in België met landbouwmachines werken.

Dat bevestigen wij en hij schudt meewarig het hoofd, het lijkt alsof hij zelfs een beetje medelijden heeft met de Belgische boeren.

Door dit oponthoud is onze gids even het noorden kwijt, hij is vergeten ons naar het waterpark van Tirtagangga te brengen; we moeten een stukje terugrijden.

Willen we het dan toch nog zien?

Tuurlijk willen we dat!

We maken een ontspannende wandeling in dit mooie park, met prachtige beelden en idyllische waterpartijen en bij de uitgang kan ik eindelijk mangoustines kopen.

In één van de vijvers mag gezwommen worden. Maar wanneer ik op de stapsteentjes van een andere wil wandelen houdt onze gids me tegen: dilarang, verboden.

Je moet het maar weten.

In het paleis van Karangsem ligt een grote vijver met in het midden ervan een zogeheten “drijvend” paviljoen.

Ook hier is de sfeer sereen en rustig.

Ons laatste bezoek voor vandaag is aan de pura Beji, gewijd aan de godin van de rijst, Dewi Sri.

Mijn echtgenoot moet alweer een sarong aan en dit keer hoort er ook een lint bij, dat door onze gids om hem heen wordt geknoopt.

Het vastknopen van het lint heeft een symbolische betekenis, zo worden de kwade geesten tegengehouden.

En wij, twee Europese stomkoppen reageren hier als uit één mond, en zeer voorspelbaar op met: leg er dan maar een flinke knoop in.

De tempel zou in de 15^e eeuw gebouwd zijn, maar onze gids had geen verklaring voor twee reliëfs die er duidelijk naderhand aan toegevoegd waren.

Elk van beide stelde een blanke koloniaal mét tropenhelm voor die een soort van gitaar bespeelde. Een onwaarschijnlijke keuze in een Hindoetempel!

Lunchen doen we alweer op een prachtige locatie, in een mooie tuin op een heuvel met zicht op zee.

Er zijn maar twee tafeltjes bezet, maar we moeten toch 45 minuten wachten op onze bestelling.

Het kan ons geen barst schelen, het is hier koel door een zacht zeebriesje en de Bintang is lekker fris.

En de karang-vis die ze me tenslotte serveren smaakt overheerlijk.

Ons hotel in Lovina is ook weer prachtig.

Opnieuw zijn de kamers zeer ruim, paviljoentjes van één verdieping verspreid in een mooie tuin.

In Candidasa was onze badkamer gedeeltelijk in open lucht, hier is er een extra buiten douche. Leuk!

En uiteraard is er ook hier een grote hotel-tempel.

De zee zit vol koraal en zee-egels en dus hebben we onze baantjes getrokken in het lauwe zwembad en wachten met ongeduld op de zonsondergang die hier -volgens de boekjes- heel mooi moet zijn.

Spectaculair, is een beter woord.

Het kleurenpallet dat hier aan de hemel wordt getoverd terwijl de zon zachtjes wegzinkt achter een eilandje voor de kust is zo overweldigend dat je je bijna op een andere planeet waant.

Eén keer nog maar heb ik zulke luchten gezien: bij de zonsverduistering in Frankrijk in 1999.

We dineren aan het strand in een wit paviljoen, zittend op in wit linnen gedrapeerde stoelen, aan een tafel met een krisp wit tafelkleed, bij het licht van een flikkerend kaarsje. Kan het nog eleganter?

Naar Balinese normen is het hier véél te duur (bijna Belgische prijzen) en we zijn niet bereid elke dag zoveel te betalen, maar we trekken het ons nu even niet aan en genieten met volle teugen.

29/05/2007

We hebben vandaag maar een korte trip voor de boeg, we vertrekken pas tegen de middag en dus kunnen we hier nog even rustig genieten

Eens te meer doen we dat liggend op een dik kussen op het strandpaviljoentje van onze keuze.

Ik kan het niet laten en ga toch even -met flipflops- de zee in. Het water moet méér dan 30°C zijn. Zàlig.

Het regent heel hard onderweg naar Pemuteran.

Sommige brommerbestuurders dragen capes, anderen schuilen gewoon onder een afdakje aan de kant van de weg of onder een boom.

Dit is het droge seizoen, het zou nu niet mogen regenen, zegt onze gids, zo komt de rijstoogst in gevaar.

De rijstplantjes mogen immers alleen in het begin in het water staan.

Ook hier word je met de neus op de klimaatsverandering gedrukt.

Ons hotel in Pemuteran ligt aan een prachtig lava strand, hier kun je wél lange strandwandelingen maken, en dat doen we dan ook.

Het tropische groen steekt mooi af tegen het zwarte zand en de bergen komen tot vlakbij zee, het is hier heel mooi.

Perfecte timing!

We zijn pas 30 seconden geleden terug in onze kamer en er splasht alweer een tropische regenbui naar beneden.

We bekijken het allemaal van op een ligbank op ons terras.

Dit hotel is naar objectieve criteria het minst luxueuze van de 4, maar ik vind het zalig.

Ik houd van het hoge bed met een romantisch muskietengaas eromheen.

En ik ben wég van de bad”kamer”, die helemaal geen kamer is, het is een open ruimte die maar gedeeltelijk is overdekt

In een hoek onder de blote hemel, staat een vrouwenbeeld dat een bamboestengel in de handen houdt.

Uit die stengel komt koud en warm water, het is de meest originele douche die ik ooit heb gezien!

Je kunt hier op het strand eten aan lange houten tafels, de noedels zijn super lekker én goedkoop en we sluiten af met een brem (zoet rijstwijntje) genietend van het zilveren spel van de maan in de golven.

Het eco toerisme wordt hier sterk gepromoot, omdat het hotel vlakbij een erkend natuurgebied ligt, maar jammer genoeg valt de prijs van de aangeboden uitstapjes wat tegen.

Wij gaan geen 40 euro per persoon betalen voor een begeleide wandeling!

Ook de georganiseerde snorkeltours naar een nabij gelegen eilandje met een mooi koraalrif zijn duur, maar we proberen het morgen op eigen houtje wat goedkoper te regelen. We hebben onze eigen snorkelmaskers, onze chauffeur brengt ons naar het haventje waar de boten liggen, die erheen varen, dus dat moet wel lukken.

30/5/2007

Niet dus!

In Pemuteran is men bezig met een uniek project.

Om de schade aan de koraalriffen te herstellen heeft men hier een systeem ontwikkeld dat gebruik maakt van zwakstroom, die zou namelijk de groei van het koraal bevorderen.

Van op het strand lopen daarom elektrische leidingen in zee, naar kunstmatig aangelegde riffen.

Mijn echtgenoot wou het allemaal eens met eigen ogen gaan bekijken en ondanks het feit dat ik argumenteerde dat de zee veel te wild was, dat het te gevaarlijk was en dat we zowieso toch niets zouden zien door het opgewoelde zand, moest en zou er gesnorkeld worden en dus gingen we gisteravond snorkelen.

Het was effectief niet te doen, de golven waren veel te sterk voor mij en uiteraard was het water te troebel om ook maar iets te zien. Ik gaf het al snel op en kwam als een half verzopen kat de zee weer uit en Jos was er in geslaagd zijn wreef open te halen aan een scherpe rots. Het bloed was bijna niet te stelpen.

Er zit een diepe snee in, echt een lelijke wonde, zwemmen zit er de eerste dagen voor hem zeker niet meer in en dus valt het snorkeltochtje in het water (let vooral op de woordkeuze).

In plaats ervan gaan we dan maar wandelen, we verbinden zijn gekwetste voet zo goed mogelijk en ik zeg dat hij het tempo en de afstand moet bepalen.

Eerst gaat het een beetje moeizaam, maar mijn echtgenoot laat zich niet kennen en we wandelen 3,5 uur lang.

Mijn teleurstelling over het gemiste snorkeltochtje verbleekt al heel snel, want we lopen door heuvels van waar we een prachtig uitzicht op zee hebben en langs aarden wegeltjes die als een verbind-de-punten spelletje een Balinees dorp uittekenen.

De huizen staan midden in de natuur, ze hebben allemaal een tempel, een neerhof, met meestal slechts één varken en vaak ook een tv antenne in de tuin.

Het regent vriendelijke begroetingen.

En de huiseigenaars manen hun honden aan tot stilte of jagen ze gedienstig van achter onze hielen weg met een stok.

Een Balinese hond komt op gang als een motor die lang niet heeft gelopen.

Eerst volgen, als een soort van generale repetitie, een paar kuchjes, dan een paar schuchtere blafjes, maar eens de ietwat bangelijke viervoeters doorhebben dat het zaakje nog prima werkt is er geen houden meer aan.

Al zijn er natuurlijk ook die rustig in een schaduwrijke kuil liggen te liggen en zich hoogstens afvragen waar al dat geloop van die witte tweevoeters nu eigenlijk goed voor is.

Ik voer hier mini gesprekjes met de échte autochtonen, die enkel het Balinees en het bahasa Indonesia spreken.

Uiteraard hebben deze mensen nog nooit van België gehoord, maar dekat (dichtbij) of sebelah (naast) Belanda (Nederland) plaatst ons voor hen op de wereldkaart.

Jos wil ineens absoluut een sarong hebben voor de twee tempels die we morgen zullen aandoen en we gaan op zoek naar een winkeltje.

Aan de hoofdbaan vinden we een kruidenier die ook textielwaren verkoopt.

Er hangen verrassend veel mooie sarongs, maar Jos’ keuze is snel gemaakt. Hij had blijkbaar al bij voorbaat beslist dat het blauw moest worden.

Er hoort een knooplint bij dat echter (au au!) niet rond zijn buik raakt, maar hij krijgt er een feestelijk glanzend geel exemplaar voor in de plaats.

Ik sla er uiteraard ook eentje in en leer de verkoper op zijn verzoek een woordje Nederlands: dank u.

Ik ben er zeker van dat hij zich dat nog zal herinneren als de volgende keer een toerist zijn winkeltje aandoet.

Maar dat kan nog wel even duren, want we zijn hier in het weinig toeristische noordwesten.

We weten nog steeds niet hoeveel iets kan of mag kosten en dus weten we ook niet of we net een koopje hebben gedaan of veel te veel hebben betaald.

Nu ja, te veel, als men mij 8 euro vraagt voor twee sarongs, bied ik niet af.

Ik vermoed dat we in het zilveratelier wegdegelijk te veel betaalden en misschien ook wel voor onze houten lelong-danseres, maar het uiterst minutieuze houtsnijwerk zullen we volgens mij niet vinden in de souvenir shops van Sanur.

De zee is nog steeds redelijk wild en ik lig in een ligstoel op het lavastrand en wacht af.

Na een tijdje maak mezelf wijs dat de golven iets minder hoog zijn en ga mijn natte bikini van gisteren aantrekken om degene die ik nu aanheb tenminste droog te houden.

De luchtvochtigheid is heel hoog in Bali; een dag en een nacht in open lucht volstaan niet om dat spul droog te krijgen.

Maar de hitte is draaglijk.

Als je een beetje een inspanning doet druipt het zweet weliswaar van je af, maar de warmte zelf voelt niet benauwend aan.

En in de schaduw van een boom is het gewoon zalig, vooral als Shiva ook nog een licht briesje levert.

De zee is iets rustiger dan gisteren, maar ik zie nog steeds niets en stel mijn hoop dan maar op het rif in Sanur.

31/05/07

De laatste dag van onze rondreis.

Om half zeven zijn we al uit de veren, want er staat een lange rit op het programma

De wonde op Jos’ voet ziet er allesbehalve gezond uit.

We ontsmetten nochtans vaak en improviseerden een beschermend verband.

Geen enkele pleister die ik bij me had was groot genoeg en dus doet een dun maandverband dienst.

Het zal de zaak echter geen goed hebben gedaan dat mijn echtgenoot dat ding de eerste keer met de kleefstrip op de wonde had geplakt in plaats van met de zachte kant naar beneden.

Ik ben er niet helemaal gerust in. We zitten hier tenslotte in de tropen, een wonde geneest hier veel moeilijker dan bij ons.

We rijden naar de Pura Ulun Danu, alweer langsheen mooie rijstvelden.

Regelmatig houden we halt om er een foto van te nemen. We stoppen ook in de bergen om even te genieten van de prachtige vergezichten en langs de kant van de weg waar een aantal apenfamilies geduldig op de toeristen wachten.

Ze troepen samen rond een verkoper en we kopen een tros bananen voor ze, die ze heel doortastend uit onze handen rukken.

De Ulun Danu tempel ligt aan het gelijknamige heilige meer en stamt uit de 15^e eeuw.

Hij is gewijd aan Dewi Danu, de godin van zeeën en meren.

Wanneer we er aan komen verlaat net een stoet van feestelijk uitgedoste mensen het comlex.

Ze hebben hun offergaven naar de tempel gebracht en op hun voorhoofd kleven rijstkorreltjes.

Ze glimlachen vriendelijk wanneer ik een foto van ze neem, maar vragen nieuwsgierig aan onze gids waarom Jos maar één sok draagt.

Ik vind het zelf ook een behoorlijk verrassende keuze, maar mijn echtgenoot heeft er dus voor gekozen om enkel zijn gekwetste voet in een sok te stoppen. Dan had hij tenminste één frisse voet, vond hij zelf.

Een bruin petje, een sportief rood T-shirt, een blauwe sarong, sandalen en één kous.

Hij wou persé op de foto en ik heb met veel plezier aan zijn verzoek voldaan.

We wandelen doorheen de mooie tuinen en ik ben blij te zien dat er een toilet is.

Balinezen moeten blijkbaar een hele dag niet naar het toilet, onze gids heeft er nog geen enkele keer aan gedacht om ons de gelegenheid te geven even een plasje te maken.

Bij het toilet staat een bordje:

Kleine boodschap 2000 rupia, grote boodschap 3000 rupia. Hillarisch!

Op een traditionele groenten- en fruitmarkt probeert men ons op een schandalige manier af te zetten.

Voor wat inheems fruit (een paar mangis, slangenhuidfruit en passievruchten) en wat kruiden worden de onderhandelingen gestart op 30 euro.

We betalen er tenslotte 5 en onze gids schrikt zich nog een hoedje.

Als men mij nog eens zo’n belachelijke startprijs noemt, stap ik gewoon op.

Ik wil best het dubbele betalen van een Balinees, maar ze moeten wel niet gek gaan doen.

De laatste halte van onze rondreis, de Tanah Lot tempel is echt de kers op de taart.

De tempel ligt heel decoratief op een rots in zee en is dan ook gewijd aan de God van de zee.

Hij is omgeven door schilderachtige zwarte falaisen.

Wanneer we ons klaar maken voor de terugtocht worden we eerst nog eens getrakteerd op een mooi plaatje.

We kunnen ook hier een offerstoet bewonderen.

Mooi geklede vrouwen dragen bloemen, fruit, rijst, koekjes, enz. op het hoofd.

Ze zullen bij de tempel wierook branden om contact met de Goden te maken en er voor hen de offermandjes met de bloemen en een beetje rijst achterlaten.

Maar de rest van de lekkernijen nemen de gelovigen terug mee. Ze beschouwen het voedsel nu als gezegend en houden er een soort van Balinese picknick mee.

En dan staan we, vóór we het goed en wel beseffen, ineens de hand van onze gids te schudden en vaarwels uit te wisselen.

Ik vertel onze chauffeur nog dat hij een sopir bagus is en hij glundert omdat ik zijn rijkunsten loof.

1/06/2007

Het hotel Puri Santrian in Sanur is heel mooi.

Het bestaat uit een aantal verschillende gebouwen in mooie tuinen ingeplant.

Onze kamer ligt op het gelijkvloers in de meest weelderige tuin en op 5 stappen van het rustige en zeer mooie zwembad.

Het wordt door demonen bewaakt en mythische beesten spuwen water.

De zee trekt bij eb kilometers terug en zwemmen is dan onmogelijk, maar in de plassen zie je zeesterren, zeekomkommers en kleine vissen.

Bij vloed komt ze bijna tot aan de promenade die langsheen de hele kust van Sanur loopt.

Bij laag water heeft het iets Normandisch vind ik, maar dan moet je wel de verkopers wegdenken die je voortdurend aanspreken als je langs wandelt.

Men wil hier weten vanwaar je komt: dimana?, waar je naartoe gaat:kemana?, maar eigenlijk nog het liefst wanneer je iets van hen zult kopen.

Als het niet vandaag is, dan morgen? besok?

Mungkin, antwoord ik, met “misschien” kun je niet fout gaan.

In de straat aan de voorzijde van het hotel heeft men ons deze morgen wel 50 keer in iets op wielen willen krijgen om ons te vervoeren naar waar dan ook.

In Bali mag een kind de grond niet raken vóór het 6 maanden oud is, omdat de aarde als onrein wordt beschouwd.

Het wordt tot die leeftijd altijd gedragen.

Ik begin te denken dat ze de toeristen hier ook een beetje als baby’s beschouwen.

Nadat we evenveel keer ook beleefd sarongs, rolex!uurwerken en andere prullaria hadden afgeslagen ging mijn gezicht pijn doen van het verkrampte glimlachten.

Maar ik heb er natuurlijk alle begrip voor deze mensen.

Na de terroristische aanslagen van 2002 en 2005 is het toerisme hier fel teruggelopen.

Iedereen vecht hier voor zijn bestaan en dan is het minste wat wij kunnen doen beleefd blijven.

Het helpt ook als je zegt dat je al een rondreis hebt gemaakt en al je souvenirs al hebt gekocht.

En zelfs mijn echtgenoot zegt intussen al vlot: jalan jalan om aan te geven dat wij écht gewoon maar willen wandelen.

We hebben kaartjes gekocht en geschreven en we zijn ze zelf in een postbus gaan stoppen.

(We hebben al twee keer een slechte ervaring gehad door ze aan de hotelreceptie af te geven, we willen er zeker van zijn dat ze deze keer wél zullen aankomen).

En we hebben betadine en verband ingeslagen, wat ze gelukkig in het lokale grootwarenhuis is voorraad hadden.

Hopelijk geneest de wonde aan Jos’ voet nu snel, want hij begint te popelen om even in het zwembad te duiken of te gaan snorkelen.

Maar dat heb ik hem voorlopig toch nog afgeraden, en het ziet er naar uit dat hij deze keer wijselijk besloten heeft om mijn advies wél op te volgen.

Ergens halverwege het tweede deel van onze vakantie (ik ben de tel kwijt)

De dagen slippen doorheen onze vingers.

We genieten met volle teugen van het zwoele klimaat.

We hebben onze vaste plek onder de bomen in “onze” tropische tuin en nomineerden onze lievelingsrestaurantjes.

We eten vaak op het strand, ‘s middags onder een boom en ’s avonds met zicht op de maan, die intussen vol is geworden.

We eten niet vaak in ons eigen hotel omdat de prijzen in de kle