Gemakkelijk ging het niet. De Anth' vorderden maar langzaam langs de helling die dan weer eens steiler werd en dan weer wat vlakker. Het lopen ging moeizaam omdat ze allemaal één voet laag en één voet hoog moesten zetten. Kalam en Tugor speurden inmiddels de rand van de helling af om te zien of de vreemde mannen, de vogelgrijpers, zich vertoonden. Waarschijnlijk hadden zij de Anth' niet waargenomen want het bleef bovenaan de helling stil en leeg. Daarom besloot Kalam dat ze naarboven moesten klimmen op een plaats waar de helling minder steil was. Er scheen geen gevaar te dreigen.

De grond had hier een soort geul gevormd, misschien doordat er van tijd tot tijd water doorstroomde. Nu zag Kalam ook dat de wezens zoals nagelvallen, die ze "ba'em" hadden  genaamd ook onder de grond nog staken hadden. Ze staken bij de geul zo nu en dan naarbuiten en Kalam en de zijnen moesten uitkijken er niet over te vallen. "Ba'em" was het woord dat de Anth' gaven aan onverzettelijkheid, onbewegelijkheid en de nagelvallen, oorvallen en andere wezens bleken onverzettelijk te zijn. Ze bewogen alleen met de wind mee.

De klimtocht naarboven viel nog niet mee. In de geul ging de helling soms heel steil omhoog en dan moesten de mannen en vrouwen de staken van de ba'em gebruiken om zich vast te houden. Soms pakten ze zich ook vast aan grote brokken blauw ijs. De brokken voelden niet koud maar van tijd tot tijd zelfs warm aan en Oedar begon dan ook te begrijpen dat zijn twijfels altijd terecht waren geweest. Blauw ijs was geen ijs, het was géén bevroren water al was het wel net zo hard.

Kalam en Tugor kwamen als eersten boven aan de rand van de helling en keken om zich heen. Na'Anth voegde zich zo snel mogelijk bij hen en even later volgde Oedar. De overigen klommen op hun gemak naar boven. Kalam wees in de richting waar vandaan ze gekomen waren en daar zagen zij hoe de nevel die ze al eerder bij de vogelgrijpers hadden gezien nog steeds omhoog kringelde. Ze zagen ook hoe de mannen heen en weer liepen en een enkele keer bereikte een flard van hun geschreeuw hen. Het waren harde, felle keelklanken. Heel anders dan de geluiden die de Anth' zelf altijd voortbrachten en die zacht maar kort klonken. De vogelgrijpers schreeuwden ook veel meer tegen elkaar, hele verhalen leken ze te houden terwijl de Anth' meestal zwijgzaam waren.

Kalam besefte dat zij de vogelgrijpers konden zien maar dat het omgekeerde ook het geval zou zijn. het verschil was dat de vogelgrijpers zich nog helemaal niet bewust waren van de aanwezigheid van de Anth'. Zij meenden onbespied en eenzaam in het landschap te zitten maar op een goed moment zouden zij toch iets van de nieuwkomers opmerken. Dan moesten hij en zijn kameraden daarop voorbereid zijn. Tugor was inmiddels een klein eindje naar beneden gelopen om te kijken of de laatsten ook al bijna klaar waren met hun tocht naar boven. Daar begon het nu naar uit te zien. De wagarden deden de laatste stappen. Ondertussen maakte Kalam zich ook zorgen over iets anders. De vrouwen waren in druk gesprek met elkaar en met Oedar. Er was opwinding in de groep vrouwen en A'akanes gezicht toonde verrassing en bezorgdheid. Kalam wenkte haar maar zij schudde haar hoofd. Om één of andere reden kon zij de groep vrouwen nog niet verlaten. 

Het viel Kalam meer dan anders op hoe mooi ze was. Haar brede gezicht, sterk gevormde lippen en neus en haar felle ogen verhevigden zijn verlangen. Maar wat was er anders dan vroeger? Waarom zag A'akane er nu zoveel aantrekkelijker uit dan eerder? Kalam keek scherper naar haar en langzaamaan brak er een brede grijns op zijn gezicht door. Dat hij het nu pas zag! A'akane had haar dikke, bonten muts afgedaan en haar lange, blonde haar hing in dikke lokken naar beneden. Het maakte haar prachtig en accentueerde haar kracht en haar kwetsbaarheid tegelijkertijd. Het kostte Kalam moiete om te blijven waar hij was maar plotseling zag hij hoe A'akane zich losmaakte uit de groep vrouwen en naar hem toe kwam. Ze glimlachte breed maar onder die glimlach ontdekte Kalam toch een zorg

"Mooier kan het niet zijn en ook niet moeilijker", zei ze langzaam. "Een heel stel vrouwen is zwanger. Dat betekent dat we veel nieuw plezier krijgen maar ook dat de tocht langzamer gaat verlopen. Trager en trager... "Ze keek Kalam onderzoekend aan. Kalam slikte en zweeg. Hiermee had hij geen rekening gehouden ook al wist hij dat het bij ed Anth' heel vaak zo was: heel veel vrouwen waren nog al eens tegelijkertijd zwanger en daarna gebeurde er weer een hele tijd niets. Hij had er niet aan gedacht omdat hij meende dat zoiets zich tijdens hun lange reis niet zou voordoen. Toch waren de gewoonten en tradities van de Anth' kennelijk sterker dan het inzicht in de noden. "Ik krijg een echt volk", hij probeerde zijn stem luchthartig te laten klinken. A'akane knikte. "Dat kun je wel zeggen maar kinderen betekent veel zorg en oponthoud." Kalam keek haar zwijgend aan met een vraag op de lippen maar A'akane begon te lachen. "Nee, Kalam, ik  weet maar al te goed hoe je dat moet tegengaan. Ik wist dat je het niet zou willen." Opnieuw slikte kalam en weer keek hij zwijgend voor zich uit. Ik wil het wel", zei hij na een tijdje. De woorden kwamen er langzaam maar krachtig uit. "Van jou."

Hij zag nog net hoe het gezicht van A'akane begon te stralen maar een geluid achter hem trok meteen daarna de aandacht. Gespannen keek hij in de richting van de krinkelende nevel. De vreemde mannen waren opgestaan en liepen druk heen en weer terwijl ze opgewonden schreeuwden. Hadden ze Kalam en zijn vrienden ontdekt? Snel keek hij nu naar de vrouwen en Oedar. Daar was de opwinding over de zwangerschap al weer een beetje voorbij al praatten de vrouwen wel heel druk met elkaar.

"Ik denk dat je het al gehoord hebt?"vroeg Oedar voorzichtig aan Kalam en die knikte langzaam. "Ja, we moeten de komende tijd extra goed op onze vrouwen passen. Zij moeten maar het tempo gaan bepalen", meende Kalam. "Ik wil ze niet meer inspanning laten doen dan nodig is."Oedar  knikte instemmend. "Ik denk dat je gelijk hebt en misschien moeten we ook wat vaker een echte rommer voor ze bouwen. Daarin kunnen we ze beter beschermen." Kalam bromde goedkeurend en keek ondertussen in de richting van de vogelgrijpers. "Maar op dit moment hebben we denk ik weer een heel ander probleem", zei hij langzaam. "Kijk eens...". Hij wees in de richting van de vreemde mannen. Een grote groep van hen kwam regelrecht op de Anth' af. "Ik denk dat ze kennis komen maken."

De vogelgrijpers liepen met stevige pas op de Anth' af. Ze leken zeker van hun zaak alsof ze in hun eigen jachtgebied waren en misschien was dat ook wel zo. Voorop liep de man die Kalam het eerste had gezien. Het viel hem nu op dat de man een korte mantel van dik bruin haar droeg en een lap om zijn benen die tot aan de knie rijkte. Daaronder staken twee zwartbehaarde en bruinig benen uit en aan zijn voeten had de man niet de stevige, bonten laarzen van de Anth'. Het schoeisel was meer gemaakt van dikke repen dierenhuid.

Plotseling stond de vogelgrijper stil. Nu viel ook de kleurige band op die hij om zijn haar had geknoopt en de twee glinsterende ringen in zijn oren. De man bleef stokstijf staan en wees met zijn hand naar de grond om vervolgens met zijn duim naar zijn borstbeen te wijzen. Kalam begreep het gebaar. De man liet hem weten dat de grond van hem was. Haast ongemerkt kwam er een stem in zijn hoofd die hem influisterde wat te doen en Kalam kon niet malaten flauw te glimlachen. Hij onderdrukte die glimlach snel omdat hij de ander niet wilde beledigen. Nu liet hij zijn hand rond gaan als of hij alle Anth' stuk voor stuk aanwees. Toen hij daarmee eenmaal klaar was, richtte zijzijn duim op zichzelf. Alsof hij zeggen wilde "ze zijn allemaal van mij". De vogelgrijper glimlachte nu ook en hij wees op de mannen en de loopvoeters om hem heen om vervolgens naar zichzelf te wijzen. Kalam kreeg het gevoel dat het niet meteen tot vechten zou komen ook al had hij de jagers gezegd hun pijl en boog bij de hand te houden. Hij wees nu op de lucht en daarna op zichzelf maar deze keer zag hij een verschrikte blik in de ogen van de vogelgrijpers komen. Zij haalden niet hun wapens tevoorschijn maar groepten onrustig bij elkaar. De leider van de groep boog diep en begon een dansje te maken. Kalam had willen aangeven dat hij van ver weg was gekomen en geen jachtgronden in de buurt had maar wat had de vogelgrijper begrepen? 

De leider van de vogelgrijpers en zijn kameraden staken nu de koppen bij elkaar en zo nu en dan keken zij onrustig naar Kalam en zijn vrienden. Kalam riep Tugor en Na'Anth bij zich. "Houd ze goed in de gaten. ik denk dat ze mij niet goed hebben begrepen maar waarover we praten, weet ik niet.""We kunnen ze nu aanvallen, nu ze niet opletten", stelde Na'Anth voor maar daar piekerden Kalam en Tugor niet over. "Het is helemaal niet zeker dat ze kwaad in het zin hebben", meende Kalam. "Ik ga me niet als een lafgaard gedragen." Met een kwaad gezicht trok Na'Anth zich terug maar veel tijd om daarop te letten had Kalam niet.

De voorste vogelgrijper wenkte Kalam terwijl hij zelf een paar stappen vooruit deed. Daarna wees hij in verte waar ee grote groep be'am  bij elkaar stond. Hij wees op Kalam en op zichzelf en toen weer naar de plek met de be'am. "Ik denk dat hij wil dat we met hem meegaan", ried Tugor. Oedar keek bedenkelijk. "Maar waar naartoe? Hij is hier heer en meester, wij kennen het land en zijn gevaren niet." "ik heb toch gezegd dat we ze moesten aanvallen", riep Na'Anth daar overheen maar de anderen reageerden daar niet op. "Let maar op, straks maken ze ons stuk voor stuk af."

Kalam schudde zijn hoofd. "Ik zie geen kwaad in deze vogelgrijpers ook al gedragen ze zich anders en stoten ze walgelijke keelklanken uit. Ik denk dat we hen moeten volgen, misschien kunnen we er baat bij hebben. Misschien kunnen we bij hen zonnedieren krijgen. Als dat...  Een schreeuw die Kalam door merg en been ging riep een halt toe aan zijn woorden. Hij voelde hoe het bloed uit zijn gezicht wegtrok en draaide zich razendsnel op zijn hakken om. Daar dreef een zwarte rookwolk en daaronder waren de zonnedieren te zien, zonnedieren die probeerden Na'Anth te verscheuren. In een flits keek Kalam naar de vogelgrijpers die als versteend waren blijven staan.

Na'Anth'schreeuwde het uit. "Haal ze weg, haal ze weg", krijste hij maar de zonnedieren schenen  zich steeds steviger in zijn kleren en lijf vast te pakken. De Anth' schreeuwden en riepen en renden in het rond maar wisten niet wat te doen. Plotseling rende een groep vogelgrijpers op Na'Anth' af. Zij hadden in hun handen een paar zakken van dierenhuid en één daarvan keerden ze om boven Na'Anth's hoofd. Een stortbui aan water daalde over het hoofd van de jonge jager heen. Tugor wilde zijn knuppel grijpen om er op los te slaan en de vogelgrijpers te verjagen maar Kalam hield hem tegen.  Je kunt hem niet helpen....

De zonnedieren weken maar de kleren van Na'Anth waren kapot en zijn lichaam vertoonde zwarte plekken. Maar hij leefde nog en Kalam haalde opgelucht adem. "Wij volgen de vogelgrijpers",  besloot hij. "Zij kunnen de zonnedieren temmen en dat wil ik ook leren."

www.mythologie.wordpress.com

Service

In veel mythologieën is een aparte, belangrijke plaats ingericht voor het gezin. Bij Grieken Romeinen waren het de godinnen Hera en Juno die waakten over de huiselijke haard terwijl hun echtgenoten meer gevoel konden opbrengen voor Aphrodite eof venur, de godinnen van de zinnelijke liefde, de seks ook.

www.xs4all.nl/~tateoac/01kennismaking.html

www.ontmoeting.nl

www.histoforum.digischool.nl/middeleeuwen/ontdekkingen.htm

www.ikbenopreis.nl

Gemakkelijk ging het niet. De Anth' vorderden maar langzaam langs de helling die dan weer eens steiler werd en dan weer wat vlakker. Het lopen ging moeizaam omdat ze allemaal één voet laag en één voet hoog moesten zetten. Kalam en Tugor speurden inmiddels de rand van de helling af om te zien of de vreemde mannen, de vogelgrijpers, zich vertoonden. Waarschijnlijk hadden zij de Anth' niet waargenomen want het bleef bovenaan de helling stil en leeg. Daarom besloot Kalam dat ze naarboven moesten klimmen op een plaats waar de helling minder steil was. Er scheen geen gevaar te dreigen.

De grond had hier een soort geul gevormd, misschien doordat er van tijd tot tijd water doorstroomde. Nu zag Kalam ook dat de wezens zoals nagelvallen, die ze "ba'em" hadden  genaamd ook onder de grond nog staken hadden. Ze staken bij de geul zo nu en dan naarbuiten en Kalam en de zijnen moesten uitkijken er niet over te vallen. "Ba'em" was het woord dat de Anth' gaven aan onverzettelijkheid, onbewegelijkheid en de nagelvallen, oorvallen en andere wezens bleken onverzettelijk te zijn. Ze bewogen alleen met de wind mee.

De klimtocht naarboven viel nog niet mee. In de geul ging de helling soms heel steil omhoog en dan moesten de mannen en vrouwen de staken van de ba'em gebruiken om zich vast te houden. Soms pakten ze zich ook vast aan grote brokken blauw ijs. De brokken voelden niet koud maar van tijd tot tijd zelfs warm aan en Oedar begon dan ook te begrijpen dat zijn twijfels altijd terecht waren geweest. Blauw ijs was geen ijs, het was géén bevroren water al was het wel net zo hard.

Kalam en Tugor kwamen als eersten boven aan de rand van de helling en keken om zich heen. Na'Anth voegde zich zo snel mogelijk bij hen en even later volgde Oedar. De overigen klommen op hun gemak naar boven. Kalam wees in de richting waar vandaan ze gekomen waren en daar zagen zij hoe de nevel die ze al eerder bij de vogelgrijpers hadden gezien nog steeds omhoog kringelde. Ze zagen ook hoe de mannen heen en weer liepen en een enkele keer bereikte een flard van hun geschreeuw hen. Het waren harde, felle keelklanken. Heel anders dan de geluiden die de Anth' zelf altijd voortbrachten en die zacht maar kort klonken. De vogelgrijpers schreeuwden ook veel meer tegen elkaar, hele verhalen leken ze te houden terwijl de Anth' meestal zwijgzaam waren.

Kalam besefte dat zij de vogelgrijpers konden zien maar dat het omgekeerde ook het geval zou zijn. het verschil was dat de vogelgrijpers zich nog helemaal niet bewust waren van de aanwezigheid van de Anth'. Zij meenden onbespied en eenzaam in het landschap te zitten maar op een goed moment zouden zij toch iets van de nieuwkomers opmerken. Dan moesten hij en zijn kameraden daarop voorbereid zijn. Tugor was inmiddels een klein eindje naar beneden gelopen om te kijken of de laatsten ook al bijna klaar waren met hun tocht naar boven. Daar begon het nu naar uit te zien. De wagarden deden de laatste stappen. Ondertussen maakte Kalam zich ook zorgen over iets anders. De vrouwen waren in druk gesprek met elkaar en met Oedar. Er was opwinding in de groep vrouwen en A'akanes gezicht toonde verrassing en bezorgdheid. Kalam wenkte haar maar zij schudde haar hoofd. Om één of andere reden kon zij de groep vrouwen nog niet verlaten. 

Het viel Kalam meer dan anders op hoe mooi ze was. Haar brede gezicht, sterk gevormde lippen en neus en haar felle ogen verhevigden zijn verlangen. Maar wat was er anders dan vroeger? Waarom zag A'akane er nu zoveel aantrekkelijker uit dan eerder? Kalam keek scherper naar haar en langzaamaan brak er een brede grijns op zijn gezicht door. Dat hij het nu pas zag! A'akane had haar dikke, bonten muts afgedaan en haar lange, blonde haar hing in dikke lokken naar beneden. Het maakte haar prachtig en accentueerde haar kracht en haar kwetsbaarheid tegelijkertijd. Het kostte Kalam moiete om te blijven waar hij was maar plotseling zag hij hoe A'akane zich losmaakte uit de groep vrouwen en naar hem toe kwam. Ze glimlachte breed maar onder die glimlach ontdekte Kalam toch een zorg

"Mooier kan het niet zijn en ook niet moeilijker", zei ze langzaam. "Een heel stel vrouwen is zwanger. Dat betekent dat we veel nieuw plezier krijgen maar ook dat de tocht langzamer gaat verlopen. Trager en trager... "Ze keek Kalam onderzoekend aan. Kalam slikte en zweeg. Hiermee had hij geen rekening gehouden ook al wist hij dat het bij ed Anth' heel vaak zo was: heel veel vrouwen waren nog al eens tegelijkertijd zwanger en daarna gebeurde er weer een hele tijd niets. Hij had er niet aan gedacht omdat hij meende dat zoiets zich tijdens hun lange reis niet zou voordoen. Toch waren de gewoonten en tradities van de Anth' kennelijk sterker dan het inzicht in de noden. "Ik krijg een echt volk", hij probeerde zijn stem luchthartig te laten klinken. A'akane knikte. "Dat kun je wel zeggen maar kinderen betekent veel zorg en oponthoud." Kalam keek haar zwijgend aan met een vraag op de lippen maar A'akane begon te lachen. "Nee, Kalam, ik  weet maar al te goed hoe je dat moet tegengaan. Ik wist dat je het niet zou willen." Opnieuw slikte kalam en weer keek hij zwijgend voor zich uit. Ik wil het wel", zei hij na een tijdje. De woorden kwamen er langzaam maar krachtig uit. "Van jou."

Hij zag nog net hoe het gezicht van A'akane begon te stralen maar een geluid achter hem trok meteen daarna de aandacht. Gespannen keek hij in de richting van de krinkelende nevel. De vreemde mannen waren opgestaan en liepen druk heen en weer terwijl ze opgewonden schreeuwden. Hadden ze Kalam en zijn vrienden ontdekt? Snel keek hij nu naar de vrouwen en Oedar. Daar was de opwinding over de zwangerschap al weer een beetje voorbij al praatten de vrouwen wel heel druk met elkaar.

"Ik denk dat je het al gehoord hebt?"vroeg Oedar voorzichtig aan Kalam en die knikte langzaam. "Ja, we moeten de komende tijd extra goed op onze vrouwen passen. Zij moeten maar het tempo gaan bepalen", meende Kalam. "Ik wil ze niet meer inspanning laten doen dan nodig is."Oedar  knikte instemmend. "Ik denk dat je gelijk hebt en misschien moeten we ook wat vaker een echte rommer voor ze bouwen. Daarin kunnen we ze beter beschermen." Kalam bromde goedkeurend en keek ondertussen in de richting van de vogelgrijpers. "Maar op dit moment hebben we denk ik weer een heel ander probleem", zei hij langzaam. "Kijk eens...". Hij wees in de richting van de vreemde mannen. Een grote groep van hen kwam regelrecht op de Anth' af. "Ik denk dat ze kennis komen maken."

De vogelgrijpers liepen met stevige pas op de Anth' af. Ze leken zeker van hun zaak alsof ze in hun eigen jachtgebied waren en misschien was dat ook wel zo. Voorop liep de man die Kalam het eerste had gezien. Het viel hem nu op dat de man een korte mantel van dik bruin haar droeg en een lap om zijn benen die tot aan de knie rijkte. Daaronder staken twee zwartbehaarde en bruinig benen uit en aan zijn voeten had de man niet de stevige, bonten laarzen van de Anth'. Het schoeisel was meer gemaakt van dikke repen dierenhuid.

Plotseling stond de vogelgrijper stil. Nu viel ook de kleurige band op die hij om zijn haar had geknoopt en de twee glinsterende ringen in zijn oren. De man bleef stokstijf staan en wees met zijn hand naar de grond om vervolgens met zijn duim naar zijn borstbeen te wijzen. Kalam begreep het gebaar. De man liet hem weten dat de grond van hem was. Haast ongemerkt kwam er een stem in zijn hoofd die hem influisterde wat te doen en Kalam kon niet malaten flauw te glimlachen. Hij onderdrukte die glimlach snel omdat hij de ander niet wilde beledigen. Nu liet hij zijn hand rond gaan als of hij alle Anth' stuk voor stuk aanwees. Toen hij daarmee eenmaal klaar was, richtte zijzijn duim op zichzelf. Alsof hij zeggen wilde "ze zijn allemaal van mij". De vogelgrijper glimlachte nu ook en hij wees op de mannen en de loopvoeters om hem heen om vervolgens naar zichzelf te wijzen. Kalam kreeg het gevoel dat het niet meteen tot vechten zou komen ook al had hij de jagers gezegd hun pijl en boog bij de hand te houden. Hij wees nu op de lucht en daarna op zichzelf maar deze keer zag hij een verschrikte blik in de ogen van de vogelgrijpers komen. Zij haalden niet hun wapens tevoorschijn maar groepten onrustig bij elkaar. De leider van de groep boog diep en begon een dansje te maken. Kalam had willen aangeven dat hij van ver weg was gekomen en geen jachtgronden in de buurt had maar wat had de vogelgrijper begrepen? 

De leider van de vogelgrijpers en zijn kameraden staken nu de koppen bij elkaar en zo nu en dan keken zij onrustig naar Kalam en zijn vrienden. Kalam riep Tugor en Na'Anth bij zich. "Houd ze goed in de gaten. ik denk dat ze mij niet goed hebben begrepen maar waarover we praten, weet ik niet.""We kunnen ze nu aanvallen, nu ze niet opletten", stelde Na'Anth voor maar daar piekerden Kalam en Tugor niet over. "Het is helemaal niet zeker dat ze kwaad in het zin hebben", meende Kalam. "Ik ga me niet als een lafgaard gedragen." Met een kwaad gezicht trok Na'Anth zich terug maar veel tijd om daarop te letten had Kalam niet.

De voorste vogelgrijper wenkte Kalam terwijl hij zelf een paar stappen vooruit deed. Daarna wees hij in verte waar ee grote groep be'am  bij elkaar stond. Hij wees op Kalam en op zichzelf en toen weer naar de plek met de be'am. "Ik denk dat hij wil dat we met hem meegaan", ried Tugor. Oedar keek bedenkelijk. "Maar waar naartoe? Hij is hier heer en meester, wij kennen het land en zijn gevaren niet." "ik heb toch gezegd dat we ze moesten aanvallen", riep Na'Anth daar overheen maar de anderen reageerden daar niet op. "Let maar op, straks maken ze ons stuk voor stuk af."

Kalam schudde zijn hoofd. "Ik zie geen kwaad in deze vogelgrijpers ook al gedragen ze zich anders en stoten ze walgelijke keelklanken uit. Ik denk dat we hen moeten volgen, misschien kunnen we er baat bij hebben. Misschien kunnen we bij hen zonnedieren krijgen. Als dat...  Een schreeuw die Kalam door merg en been ging riep een halt toe aan zijn woorden. Hij voelde hoe het bloed uit zijn gezicht wegtrok en draaide zich razendsnel op zijn hakken om. Daar dreef een zwarte rookwolk en daaronder waren de zonnedieren te zien, zonnedieren die probeerden Na'Anth te verscheuren. In een flits keek Kalam naar de vogelgrijpers die als versteend waren blijven staan.

Na'Anth'schreeuwde het uit. "Haal ze weg, haal ze weg", krijste hij maar de zonnedieren schenen  zich steeds steviger in zijn kleren en lijf vast te pakken. De Anth' schreeuwden en riepen en renden in het rond maar wisten niet wat te doen. Plotseling rende een groep vogelgrijpers op Na'Anth' af. Zij hadden in hun handen een paar zakken van dierenhuid en één daarvan keerden ze om boven Na'Anth's hoofd. Een stortbui aan water daalde over het hoofd van de jonge jager heen. Tugor wilde zijn knuppel grijpen om er op los te slaan en de vogelgrijpers te verjagen maar Kalam hield hem tegen.  Je kunt hem niet helpen....

De zonnedieren weken maar de kleren van Na'Anth waren kapot en zijn lichaam vertoonde zwarte plekken. Maar hij leefde nog en Kalam haalde opgelucht adem. "Wij volgen de vogelgrijpers",  besloot hij. "Zij kunnen de zonnedieren temmen en dat wil ik ook leren."

www.mythologie.wordpress.com

Service

In veel mythologieën is een aparte, belangrijke plaats ingericht voor het gezin. Bij Grieken Romeinen waren het de godinnen Hera en Juno die waakten over de huiselijke haard terwijl hun echtgenoten meer gevoel konden opbrengen voor Aphrodite eof venur, de godinnen van de zinnelijke liefde, de seks ook.

www.xs4all.nl/~tateoac/01kennismaking.html

www.ontmoeting.nl

www.histoforum.digischool.nl/middeleeuwen/ontdekkingen.htm

www.ikbenopreis.nl