Aquest es en José Vélez, la primera foto es del seu disc de 1978 "Bailemos un vals" ja el veieu es la felicitat personificada. La segona foto es del seu últim disc "Auténtico" del 2007, ja s'ha acabat l'alegria i entrem a la depresió, perquè?

Any 1978:

Salaris

Salari base administratiu de 2ª -Tallers Norvasa- : 28000 Pts -168 €- mensuals

Salari mínim interprofessional: -18000 Pts - 108 €. Mensuals.

Valor immoble Pis de 90 m2. En extraradi d'una gran capital: entre 400.000 i 600.000 Ptes. -2400 a 3600 €-

Carburants

Litre de gasolina 24 Ptes. 14 Cts. d'Euro.

Diversos

Diari 8 Ptes. 5 Cts. d'Euro.

Transport públic. 5 Ptes. 3 Cts. d'Euro.

Barra de pa 9 Ptes. 5.5 Cts. d'Euro.

Any 2007:

Salaris

Salari base administratiu de 2ª -Tallers Norvasa- : 872 € mensuals.

Salari mínim interprofessional: 570 €. Mensuals.

Valor immoble Pis de 90 m2. A l'extraradi d'una gran capital: entre 220.000 i 350.000 €

Carburants

Litre de gasolina 1.10 €

Diversos

Diari 1. €

Transport públic. 1. €

Barra de pa 55 Cts.

Amb aquestes dades es pot assegurar el següent: Un treballador mig

podia comprar en 1978….

1 Pis amb 17 mensualitats.

1166 Litres de gasolina amb 1 mensualitat.

3500 Diaris amb 1 mensualitat.

5600 Bitllets d'autobús amb 1 mensualitat.

3111 Barres de pa amb 1 mensualitat.

Un treballador mig pot comprar en 2007.…

1 Pis amb 320 mensualitats.

792 Litres de gasolina amb1 mensualitat.

872 diaris amb 1 mensualitat.

872 bitllets d'autobús amb 1 mensualitat.

1585 Barres de pa amb 1 mensualitat.

No hi ha cap dubte de que hem entrat a l'estat del benestar.

Font:

http://www.kaliyuga.es/index.php?option=com_content&task=view&id=58&Itemid=41

Afgelopen week was ik in de stad. Om een nieuwe boek te gaan kopen en wat nieuwe -leuke- kleding uit te zoeken. Alles is volgens programma verlopen. Thans, totdat ik een jongevrouw van 19-jaar tegenkwam met haar eigen vrijetijdskleding en pen en papier in haar hand. Wat de reden ook mocht zijn vond ik even de moeite waard om te gaan stoppen omdat ze zo nieuwsgierig en geïnteresseerd vraagt om paar minuten een gesprek te voeren.

Eenmaal gestopt vraagt zij of ik de naam van WWF (WereldNatuurFonds) ken en of ik het belangrijk vind dat milieu gered moet worden. Of ik wel eens bier drink als ik uitga en of ik de komende periode een biertje per maand minder kan drinken als ik uitga. Welgeschrokken vraag ik me af waar ik weer terecht gekomen ben maar onopgemerkt ga ik het gesprek aan. In het gesprek vertelt ze kortaf wat WWF is en wat de belangen van deze organisatie is. Dat zij ook het belangrijk vindt dat men ook goede doelen steunt. Trouwens, zij steunt ook twee andere goede doelen, maar geen WNF.

Nota bene gaan wij verder met onze gesprek. Het langverwachte moment is aangebroken en mijn WNF-gesprekpartner vraagt uiteindelijk om € 2,- per maand te doneren voor de genoemde goede doel. Omdat ik belangrijk vind dat het milieu, mens en dieren in balans moet kunnen blijven. Na het invullen van aanmeldingsformulier kan ik het niet laten enkele opmerkingen te plaatsen:

Namelijk moet een goede doel, goede doel blijven. Een 19-jarige persoon brengt personeelskosten met zich mee, daarnaast zijn er ook BV's die deze mensen bemiddelen en de leidinggevenden die deze bdrijven leiden. Dit ten eerste.

Ten tweede is zo dat deze mensen het zien als baan en willen per se gaan scoren, ijverig de dag door mensen op straat aanspreken om lid te worden van de organisatie door middel van het voeren van gesprekken op basis van scripts. Dit verhoogt het risico dat deze "straatverkopers" het belang van targets veel belangrijker vinden dan de belangen die de organisatie dient te behartigen.

Als laatste vormt dit in mijn ogen geen binding van de organisatie met de samenleving, in tegendeel zorgt dit ervoor dat de organisaties die zich kenmerken als goede doelen, zich neigen te positioneren als commerciële organisaties met ondernemingsplannen en marketing en communicatieplannen. Wat valt er dan te vermelden als een grote goede doelen dan afdelingen oprichten als Klantenservice, Afdeling Communicatie en Marketing in plaats van Afdeleing Informatie en Ledencampagnes.

Mijn dank is dan ook groot voor de 18.000 goede doelen in Nederland die weet geld te verdienen door middel van donateurschap-verkopen. Mijn dank is nog groter aan de bewuste consument die weet zich te beheersen en weet waar zij/hij voor koopt.

Uiteindelijk klonk het monoloog niets meer dan een verkooptruc en het schreeuw om geld, geld en nog eens geld met motto: "Red de wereld, maar betaal eerst mijn salaris". Bij dezen dan.

Belangrijkste redenen blijken een hoger salaris (24%), minder stress (16%) en meer verantwoordelijkheid (12%). Ook antwoordden de 2.000 respondenten heel vaak dat de werkgever te weinig persoonlijke waardering uit.

Toch komt de huidige baas er met een gemiddeld rapportcijfer van 6,5 redelijk positief vanaf. Verbeterpunten zijn de werksfeer en vertrouwen in de werknemer tonen, waardoor meer thuis gewerkt kan worden. Ook zou een vast contract de werknemer doen besluiten om in dienst te blijven.

Veel werknemers klagen dat de werkdruk wordt opgevoerd. Nieuwe collega's worden ondertussen niet aangenomen, waardoor het uitvalpercentage hoger wordt. Mede hierdoor heeft 41% van de respondenten een overspannen collega.
Bron: www.werksite.nl

• Het omzetten van een tijdelijk contract in een vaste aanstelling is een goed moment om over salarisverandering te praten. Wees blij met het contract, maar ga wel onderhandelen over de condities.
• Onderhandelen is geen ruzie maken. Je baas is niet je vijand. Het gaat erom dat jij duidelijk maakt wat jij wilt. Doe dit rustig, zakelijk en beleefd.
• Probeer, voordat je het gesprek ingaat, te achterhalen wat de schalen binnen het bedrijf zijn. Ga ook voorzichtig na wat collega's verdienen. Je eis moet wel realistisch zijn. Op de loonwijzer van het FNV kun je een salarischeck doen.
• Bepaal voor jezelf een minimumeis en houd een wensenlijstje achter de hand. Indien je baas niet akkoord kan gaan met een hoger salaris, dan kunnen jullie misschien wél overeenstemming bereiken over een andere wens. Dat kan een mobieltje, een laptop of een cursus op kosten van de zaak zijn. Een goede onderhandelingszin: ‘Als jullie bereid zijn mij een laptop van de zaak te geven, dan ga ik akkoord met een iets minder hoog salaris.’
• Probeer mee te denken met je baas. Een probleemoplossende houding werkt bij een onderhandeling in je voordeel.
• Laat je niet door je baas overvallen door een resoluut antwoord. Haal even diep adem en probeer alsnog je verhaal te brengen.
• Indien een beter salaris niet op het moment zelf te realiseren valt, kom dan met een voorstel op termijn. Als de baas akkoord gaat met het termijn en de voorwaarden, laat hem deze afspraken dan ook schriftelijk bevestigen.

Bron: AD Geld & Recht

http://www.geldenrecht.nl/levensloop/vastebaan/arbeidsvoorwaarden/3321/Hoe_vraag_je_opslag.html

Update: Sarkozy loopt weg als een vraag hem niet zint (en gelijk heeft hij!): http://www.dumpert.nl/mediabase/30362/63f5e044/sarkozy_zegt_de_tiefus.html

Tijdens zijn wekelijkse tv-programma Alo Presidente verklaarde Chávez dat “er gestreden moet worden tegen topsalarissen binnen de staat om zo een voorbeeld te geven aan het bedrijfsleven”.

“Geen enkel staatsbedrijf heeft de autonomie om zelfstandig salarissen te bepalen”, zei hij

De Venezolaanse staat is verwikkeld in een strijd tegen corruptie binnen haar eigen bedrijven en organen. Jarenlang werd corruptie getolereerd binnen ministeries en andere overheidsorganen. Venezuela's socialistische president kondigde echter bij zijn aanstelling in 1999 aam de corruptie nagenoeg te elimineren. De aanpak van topsalarissen is onderdeel van die strijd tegen corruptie.

Voor het in Mei genationaliseerde staatsbedrijf Compañía Nacional Teléfonos de Venezuela (Cantv) en zijn dochteronderneming Movilnet geldt een “wakend oog voor functionarissen die tussen de zes en acht duizend euro verdienen. Binnen het bedrijf heerst onvrede over de aanpassing van de topsalarissen aan het overheidsniveau.

Topsalarissen als die binnen Cantv staan in schril contrast tot het minimumloon van 170 euro of minder waarvan meer dan de helft van de Venezolaanse bevolking moet rondkomen.

“Wie wil gaan, kan gaan. Niemand is onmisbaar”, verklaarde Chávez. “We zullen ze vervangen door jongens en meisjes van de universiteiten en zo nodig met militairen, er zijn genoeg ingenieurs beschikbaar. We laten ons niet sjanteren”.