Sommigen beweren dat deze banale, alledaagse wijsheid de gestripte versie is van een donker geheim dat we met ons meedragen: ons besef eindig, vrij en eenzaam in een 'toevallig' universum te leven. We kunnen de onwelkome waarheid niet aan en verdonkeremanen hem liefst¹.

Onze dood en die van onze dierbaren zou ons een diepe angst aanjagen. Slechts een of twee keer in ons leven baant deze zich een weg naar ons bewustzijn - in nachtmerries.

En onze vrijheid, de last van verantwoordelijkheid, zou benauwen. We weten dat de wereld geen afleesbare boodschap bevat over hoe wij moeten leven. Dat het recept evenmin in ons is geplant, vanuit de biologie of van godswege, wachtend op ontcijfering of zich vanzelf aandienend. We moeten zelf bedenken wat we willen, zin maken.

Daarbij zijn we eenzaam. Soms vermijdbaar, zoals wanneer eenzaamheid voortkomt uit een gebrek aan vaardigheden of beheptheid, of wanneer we ons wel een gebeurtenis herinneren maar de bijbehorende gevoelens ervan hebben 'afgesplitst'; in het laatste geval zijn we eenzaam in onszelf. Maar in andere gevallen is eenzaamheid onvermijdbaar. Ook in een bloeiende relatie scheidt een kloof de partners. En het universum reageert nooit op onze verhalen en theorieën, onze pogingen een 'zinvolle' samenhang te vinden².

Waarheid maakt vrij
Hoewel we het deels willen, laten deze existentiële waarheden zich niet ontlopen. Men moet zich ermee verstaan. Ze maken zelfs de kern uit van psychische klachten: "Ik geloof dat het in de psychotherapie altijd om (..) existentiële pijn draait en niet, zoals vaak wordt beweerd, om verdrongen instinctieve driften of om slecht begraven scherven van een tragisch, persoonlijk verleden" (p.12), aldus Yalom.

Een voorbeeld is Marvin, een 65-jarige accountant die zich aanmeldt vanwege migraineaanvallen die nauw samenhangen - zo tonen zijn nauwkeurig door hemzelf bijgehouden staten - met de kwaliteit van zijn seksuele functioneren. Zijn impotentieproblemen blijken begonnen na zijn pensionering. De relatie met zijn echtgenote blijkt minder ideaal dan hij in het begin van de therapie doet voorkomen. En in de loop van de gesprekken ontpopt seksueel gerief bij Marvin zich als bezwering van angst voor aftakeling en de dood.

Marvin's therapie is een bijzondere leeservaring. Marvin levert zijn beste bijdragen via zijn spectaculaire dromen. De wakende cliënt werkt wel mee maar is lang afstandelijk. Als dromer is Marvin direct terzake:

De twee mannen zijn lang, bleek en heel erg mager. Ze bewegen zich langzaam en geruisloos voorwaarts in een donkere weide. Ze zijn helemaal in het zwart gekleed. Met hun hoge, zwarte hoeden, lange pandjesjassen en zwarte slobkousen en schoenen lijken ze op Victoriaanse begrafenisondernemers of drankbestrijders. Plotseling komen ze bij een pikzwarte kinderwagen met een meisjesbaby erin die is omwikkeld met zwart gaas. Zwijgend begint een van de mannen de kinderwagen te duwen. Een eindje verder staat hij stil, loopt naar de voorkant van de kinderwagen, leunt naar voren, licht met zijn zwarte stok die nu een glimmende, witte punt heeft het gaas omhoog en duwt de witte punt methodisch de vagina van de baby binnen (p.238 )

Heavy stuff! Maar fijn dat er zo intern en extern gecommuniceerd wordt.

Yalom heeft vertrouwen in wat hij geen naam geeft maar ik 'natuur' zal noemen of 'het verlangen naar waarachtigheid'. De confrontatie met existentiële gegevenheden werkt heilzaam, louterend:

Hij [Marvin] had geleerd dat er diep vanbinnen een rijke kolkende wereld bestaat die, wanneer het bestaan ervan onder ogen wordt gezien, vreselijke angst losmaakt maar ook bevrijding biedt door verlichting" (p.252).

Eerder noemt Yalom het dromende Zelf "die binnenste kronkel van het zelf die absolute wijsheid en zelfkennis bezit" (p.246) en stelt dat het volle bewustzijn van onze eindigheid "onze wijsheid tot wasdom brengt en ons leven verrijkt" (p.15).

Het loont dus om onze zingevingstaak op onze schouders te nemen, om te streven naar eerlijkheid tegenover onszelf.

Een goede waarheid is moeilijk te vinden
In het existentialistisch mensbeeld geschetst in het begin kan Bas Heijne zich herkennen. Het rijst bij voortduring op uit de reeks artikelen en lezingen gebundeld in De werkelijkheid³. De bundel gaat over kunst als zingeving, de wereld waarin we leven en hoe ons daartoe als mens te verhouden.

De opdracht van kunstenaar en individu vertoont parallellen. Gedeeld vertrekpunt is de ondervinding dat 'bewustzijn' en 'werkelijkheid' niet samenvallen. 'In het moment leven' is een illusie. Bemiddeling en daarmee een kunstgreep is nodig. Waarmee de paradox begint van: hoe kan een kunstgreep tot echtheid leiden? Hoe kan afstand nemen dichterbij brengen?

Opdracht voor de kunstenaar is de beleefde wereld doorgronden. Een geslaagd kunstwerk toont "belevenissen die betekenis hebben gekegen", is "kunst, maar ook het leven" (p.12). Opdracht voor de mens is op een waarachtige manier in de wereld te staan. Zo zegt Heijne het nergens. Hij wanhoopt aan de mogelijkheid. Ook ontbreekt het hem aan heldere ideeën over wat persoonlijke 'authenticiteit' zou kunnen zijn (daarover zo meer). Maar dat het zijn ideaal is, daarover kan geen twijfel bestaan. Het is als norm verondersteld in Heijne's afrekenen met valse profeten, in zijn strenge oordeel over de vele vormen van vluchten voor 'werkelijkheid'⁴.

Over de mogelijkheden van literatuur heeft Heijne minder twijfel dan over die van persoonlijke waarachtigheid: schrijvers kunnen als beste de mens begrijpen (p.163).

Dood en lijden kenmerken het leven. Wie beide ontkent, leeft niet echt. "Alle grote kunst zoekt de menselijke ervaring" (p.53) en die ervaring is lijden. Marcel Duchamp (kunstenaar) schrikt heel lang terug voor iedere 'ervaring', aldus Heijne. Pas in zijn laatste werk durft hij de confrontatie met "de wereld" aan. De opengespreide vrouwenbenen van dit werk beduiden volgens Heijne:

De wereld van de menselijke ervaring, vol pijn en verschrikking, licht en verlangen, geilheid en desillusie, uitmondend in een doodse stilte (p.54)

Ook uit wat ouder werk, de weidse landschappen van Pieter Bruegel de Oude, haalt Heijne het existentieel moment naar voren:

[De personages zijn] allemaal (..) op weg, (..) allemaal weten ze niet wat hun onderweg te wachten staat, wie of wat ze tegen zullen komen. Ze zijn overgeleverd aan het onbekende landschap, dat natuurlijk niets anders is dan het leven zelf (p.16)

Het landschap van het leven legt de zingevingstaak om onze schouders. Er is geen ontkomen aan. Ontloop je hem, dan neemt het leven wraak, zoals romanpersonage Patrick Bateman ervaart: "Zijn innerlijk, (..) datgene wat hij nu juist zo radicaal heeft afgezworen" (p.64-65) roert zich in gruwelijke moordfantasieën. Zijn gedachte vrij man te zijn, blijkt een waan (p.65). Over de schrijver Fitzgerald merkt Heijne vergelijkbaar op: "Wie zijn ogen voor zijn eigen bewustzijn sluit, zal er op een gegeven moment onverwachts door worden overvallen" (p.73) 

Wat bedoelt Heijne hiermee? Het laatste citaat klinkt Freudiaans. Het weggedrukte keert terug als symptoom, Fremdkörper. Maar de veronderstelde "vernietigende krachten van binnenuit" (p.73) blijven onbepaald⁵. Ook andere termen, zoals "doodsdrift" en "instinctieve neiging naar wezenloosheid", gebruikt hij losjes⁶. Het laatste klinkt als een verwaterde versie van Nietzsche's dionysische roes, nu de roes van oneindige consumptie of van 'niemand' zijn in een nonomgeving (massatoerisme als "vrijwillig in coma gaan", p.109).

Ja, Heijne is existentalist in een weinig dwingende opvatting. Hij kan begaan zijn met het menselijk gestumper. Het overvalt hem bij de aanblik van een serie foto's van gezinnen van over de hele wereld in een fotoboek. Alle zijn geportretteerd met hun volledige huisraad buiten uitgestald. Het onderscheid arm en rijk blijkt weg te vallen, er minder toe te doen dan een zich opdringende, gedeelde kwetsbaarheid. Materialisme neemt de gedaante aan van materialisatie van een breed gedeelde, onverwoestbare hoop op een betere toekomst. Heijne ziet:

de even dwaze als indrukwekkende alledaagse hoop die zo veel gezinnen op de been houdt. Het is de hoop op kleine dingen, tegen het grote ongeluk in. (p.102)

En mensen blijken volgens Heijne over waardigheid te beschikken. Hij haalt een vrouw uit het fotoboek aan, wier man, nog geen jaar na de gezinsfoto, door onbekenden in zijn auto is doodgeslagen. Ze laat weten er met haar twee dochters het beste van te maken en spreekt de wens uit dat het boek van haar situatie geen tranentrekker maakt.

Ook bij deelnemers aan massatoerisme en shoppers in shopping malls herkent Heijne, geholpen door de fotograaf Martin Parr, authentieke verlangens (p.115), evenals bij lezers en schrijvers van proza-equivalenten van Candelight-poëzie:

Hoe wanstaltig sentimenteel en egomaan zulke boeken vaak ook zijn, ze vertegenwoordigen wel een reëel verlangen (..) naar reële betekenis" (p.156)

Wat is "reële betekenis"? Dat vraagt Heijne zich ook af.

Heijne's werkwijze heeft risico's. Op basis van tv-programma's kunst, fotoboeken trekt hij conclusies over mensen die hij niet kent, zoals de psychiater die een opiniestuk schrijft over de geestelijke toestand van Volkert van der G. Individuele mensen zijn materiaal om uitspraken te doen over onze cultuur. Dit instrumenteel gebruik van mensen kan aanmatigend of angstig zijn. Angstig, want soms lijkt Heijne andere mensen in te zetten om niet 'ik' te hoeven zeggen⁷. HCC

De doodsangst breekt door de afweer
Meer substantie heeft Heijne's evocatie van hedendaagse moeite zin te maken. Dit thema keert in diverse bijdragen terug, met dezelfde woorden. De werkelijkheid is ondoordringbaar, hij spreekt van "het glanzende oppervlak van de dingen" of van een "hard" oppervlak. Uitzondering is het werk van de kunstenaar Koons; bij hem is de oppervlakte juist spanningsloos knuffelbaar. In beide gevallen word je niets wijzer van de werkelijkheid.
Tegenover die ondoordringbare of meegevende (culturele) werkelijkheid staat een wezenloos bewustzijn. 'Wezenloos' is een ander favoriet begrip in De werkelijkheid:

In dat verband is Heijne's idee van de hel interessant. De hel is voor hem het "raamloze datahotel" (ruimte waarin internetservers opgesteld staan). Een "benauwde vacuüm gezogen ruimte boordevol onzichtbare informatie". Op zich is dit een redelijk adequate beschrijving van de interstellaire ruimte. Die ruimte kun je als horror vacui beleven of als horror van volheid (een universum "boordevol informatie" over atomen, hun onderdelen en hun interacties). Horror en het sublieme grenzen aan elkaar. Het universum kan je ook van ontzag vervullen. Zo niet bij Heijne. Diens hel is mijns inziens uiteindelijk die van non-communicatie, van afasie, onbegrijpelijke tekens die nergens contact mee maken. Dit persoonlijke thema wordt behandeld op de meest onpersoonlijke manier.

Het is misschien subjectief maar ik vind het universum een gradatie reëler dan de in elektronische pulsen vervatte tekens van de ICT. En het gebrek aan zuurstof in de interstellaire ruimte is niet te missen teken dat het geen omgeving is waarin met de aanwezigheid van de homo sapiens rekening gehouden wordt, net zoals het gebrek aan ramen en zuurstof in het datahotel. Ik vind het een realistischer opdracht zoeken je te verhouden tot de rauwe natuur van het universum (uit onderdelen waarvan we zijn opgebouwd) dan een sowieso kunstmatig voorbeeld als een datahotel te nemen. Alsof Heijne het antwoord op zijn vraag vooraf al weet.

De natuur van het wisselen der seizoenen en van dieren die elkaar opeten, lijkt voor Heijne te hebben afgedaan als bron van zingeving. Een streven zoals dat van Herman Philipse, om je wereldbeeld zoveel mogelijk te baseren op de laatste stand van de wetenschap, heeft niet zijn belangstelling. Zoals gezegd, de 'empirische' werkelijkheid interesseert Heijne minder. Ook de natuur valt daar onder. Geloven dat die iets stichtelijks te melden heeft, is net zoiets als 'humanisme', dat volgens Heijne een te naïef, optimistisch over de menselijke natuur is. In de natuur vindt Heijne troost noch zin.

Hieronder ligt mijns inziens een gebrek aan vertrouwen Nee, over psychologie en andere banale dingen gaat het bij Heijne niet. Deze zaken worden via "de werkelijkheid" behandeld. Gelooft Heijne ook in de heilzaamheid van in de afgrond staren en in een natuurlijk verlangen naar waarachtigheid? Je zou denken van niet. Hij besteedt vooral veel aandacht aan het talent tot zelfbedrog van de mens. De schilder Bruegel die "de menselijke kermis van ijdelheid en zelfbedrog" afbeeldt (p.19). De schilder Gauguin die aan ijdelheid ten prooi is wanneer hij een geschilderde Jezus van zijn eigen mombakkes voorziet. Internetgoeroes die naïef "het Nieuwe Jeruzalem" (favoriete term van Heijne) van grenzeloze communicatie prediken. Waarachtigheid, een van illusie gezuiverde ervaring, is moeilijk te bereiken. In zijn commentaar op een escapistisch boek schildert Heijne zijn somber wereldbeeld:

Wat meestal niet herkend wordt, is dat verlangen [om te ontsnappen] niets anders is dan een reactie op de drang je te wortelen in het leven, een bestaan op te bouwen, het leven werkelijk te ervaren. Je moet wel: wie niets ervaart, blijft een lege huls, heeft niet geleefd. Maar wie iets opbouwt, wie de ervaring zoekt, zal uiteindelijk alles verliezen (..) Naarmate de ervaring ons steeds inniger met het leven verstrengelt, soms tot stikkens toe, neemt de behoefte aan ongebondenheid toe. Wie niet meteen naar Tibet vertrekt, kan dat alleen doen door een houding van vrijblijvendheid aan te nemen. (..) En uiteindelijk worden ze allemaal ziek en gaan ze dood, net als wij.

Het gaat bij Heijne zelden over concrete individuen maar over 'het' individu of over zichzelf via anderen, via interpretaties van kunstwerken, schilderijen, boeken, films, foto's. Voor het 'empirische' dagelijks leven, de omgang tussen mensen, heeft hij weinig belangstelling. Wat vermag de kunst, is zijn leidende vraag³.

Slechts in één toepassing is die 'wezenloosheid' waardevol: als manier om te ontsnappen aan een te knellende persoonlijkheid. Die waardevolle wezenloosheid bespeurt Heijne bijvoorbeeld in de laatste seconde van Lester Burnham, held en sukkel, veertiger in een midlife crisis en filmpersonage. Aan Lester trekken in diens laatste seconde losse, onwillekeurige beelden voorbij⁴. Nou ja 'beelden' - herinneringen, geen verzinsels, echt gebeurde dingen met 'hem' destijds aanwezig om het waar te nemen, er iets aan te ervaren⁵. Losse, onwillekeurige beelden - nou ja, wel allemaal beelden die Lester raakten, misschien niet direct toen ze als gebeurtenis plaatsvonden en werden waargenomen. Maar dan zeker later en in elk geval nu, nu ze als waardevolle herinneringen opkomen in het langgerekte nu van de laatste seconde.

Dit slot verleidt Heijne tot de uitpakker:

Een mens heeft een verhaal nodig wanneer het erop aankomt zijn leven een praktische vorm te geven. Anders gezegd: het verhaal, zijn wereldbeeld, geeft het leven voor hem betekenis. Maar de losgemaakte, onthechte blik laat je de essentie ervan zien.

In de film voelt Lester in die laatste seconde verbondenheid met wat hij waarneemt en ervaart schoonheid, "heel die overweldigende schoonheid van dingen die zo onverbiddellijk koud en hard en dood zijn wanneer je oog ze niet tot leven weet te wekken", aldus Heijne.

Met dat oog is echter wat wonderlijks aan de hand. Wie ziet en oordeelt dat het mooi is? Lester's laatste beelden zijn gerecyclede, vergeten herinneringen en komen onwillekeurig op⁴. Dit en hun schoonheid maakt ze tot 'openbaring'. Vanwaar die schoonheid? Elders twijfelt hij al weer en schrijft dat Lester zelf betekenis verleent aan de beelden/herinneringen, zelf schoonheid creëert. De boodschap komt niet van buiten⁶. Lester blijft gevangen in zijn bewustzijn.

Het stemt Heijne tevreden dat de regisseur van American Beauty niet teruggrijpt op een (voor de gelegenheid misschien opgepimpt) christendom. De tragiek blijft, Lester wordt vermoord, einde verhaal. Maar de schrale winst is dat zijn subjectief bewustzijn zich tijdens het sterven (weer) verbindt met de wereld:

Hoe houdbaar is dat nieuwe humanisme, het humanisme van het individuele bewustzijn, tegenover een wereld die als los zand aan elkaar hangt? Het lijkt nogal wankel, op het eerste gezicht, en ook niet gespeend van wishful thinking. (..) Tja. Wat die populaire films in ieder geval laten zien, zijn manmoedige pogingen om een uitweg te vinden uit het cul-de-sac van de zinloosheid in een wereld die alleen nog uit uiterlijkheid bestaat. Dat gebeurt met behulp van het enige wat een mens nog als weermiddel heeft tegen de glanzende hardheid van het oppervlak: zijn verbeeldingskracht.

Heijne is beurtelings negatief en positief over de menselijke verbeeldingskracht. De verhalen die je verbeelding spint, kunnen je inspinnen. Dan zijn de losse beelden van Lester's sterfbed een bevrijding, verlossing, revelatie, schijnbaar afkomstig van 'buiten'. Buiten je dwingend verhaal over jezelf in elk geval. Maar bij nadere beschouwing zijn die bevrijdende beelden product van diezelfde vermaledijde verbeelding.

Tegen Heijne zou ik zeggen: er zijn andere manieren om aan knellende verhalen te ontsnappen dan door dood te gaan of via 'wezenloosheid'. En er zijn andere dingen om je aan te verbinden dan dingen; mensen bijvoorbeeld. En misschien is het duidelijker wanneer je wat vaker in de ik-vorm schrijft, in plaats van in de 'wij'-vorm namens 'de' mens, 'het menselijk bewustzijn' of via de omweg van duiding van kunstwerken en kunstenaars over jezelf.

Zelf vind ik het slot van American Beauty zalvend. Wie goed kijkt, ziet een goocheltruc. We zien respectievelijk:

• Lester als jongetje op zijn rug op een veld naar vallende sterren kijkend. Dit is een bekend beeld voor geborgenheid in het universum. Ik heb zelf mijn ervaring op mijn rug in een grasveld als zevenjarige, alleen was het zomer en middag, de hemel hemelsblauw, geen wolk te zien, en waande ik God achter de hemelkoepel, ik had er geen bezwaar tegen gehad op dat moment de hemel in te vallen (ik had niet echt een vader); mijn beleving was bemiddeld door christelijke voorstellingen. In The eternal sunshine of the spotless mind bemiddelen beelden van een jong liefdespaar op hun rug op het ijs een zelfde verbondenheid.
• Gele herfstbladeren - voor mij niet specifiek te duiden, de leeftijd van Lester is hier ook onbepaald. Wel gaat het om de gele herfstbladeren van bomen dichtbij huis. Dat roept toch de geborgenheid op van kijken vanuit je kamer, vanuit een thuis.
• de handen van oma, de huid als van papier: de broosheid van het menselijk bestaan
• de eerste keer dat hij de nieuwe Firebird van zijn neef zag, op een leeftijd dat hij vermoedelijk zelf nog net niet auto rijden mag: esthetiek om de esthetiek (glanzende bolides, ronde vormen); belofte van toekomst, (loze) belofte van consumptie?
• twee keer zijn jonge dochter: appel op vaderlijke zorg, liefde voor zijn dochter (niet een plastic zak, niet de hele wereld)
• zijn vrouw lachend in een draaimolen: 'toen de liefde nog leuk was'

De goocheltruc is dat deze beeldenrij eindigt met de very zen plastic zak, alsof samenvatting van het voorafgaande, alsof van vergelijkbare orde. Maar dat is natuurlijk niet zo. Waarna Lester in de voice-over over de schoonheid van alles in het algemeen begint te praten en zijn zelfbewustzijn opblaast door te spreken van "dingen door je heen laten regenen". Lester houdt ons voor dat we het "someday" wel zullen begrijpen. Het staat los van zijn - en dus ook ons - "stupid little life".

Zoals uit het voorgaande duidelijk is geworden, heeft Heijne een voorkeur voor het duiden van filmbeelden, boeken en andere kunstuitingen. Hij ervaart en begrijpt de wereld onder andere via kunst. Dat is ook zijn blijde boodschap: kunst heeft toch nog betekenis, doet 'werkelijkheid' oplichten en is niet gedoemd tot verblijf in een uitgespaard esthetisch reservaat. 

Anderen houden niet zo van de schijnwereld van kunstobjecten. Just do it, zeggen ze, 'duik in de zinloosheid/wezenloosheid' en je zult het ervaren. Je komt er in elk geval niet achter door erover te lezen. Mijn zus is zo iemand. Ze doet familieopstellingen (niet toevallig, die zijn in de mode, weet ik), bedacht door iemand met bedenkelijke opvatingen over man-vrouwverhoudingen (weet ik) en herhaalt romantische cliché's zonder besef van hun historie (verstand is slecht, gevoel is goed). Maar dat ervaart zij niet in zo'n sessie.

Mijn alledaagse ervaring is ondermaans. Ik reageer nog te gehecht, om het deemoedig te zeggen. De boodschap van American Beauty komt bij mij niet aan. In een eerdere scène van de film toont de excentrieke buurjongen zijn buurmeisje, dochter van Lester, de opwaaiende plastic zak en andere 'willekeurige' - maar door hem gefilmde en geselecteerde - beelden. Ook hij prevelt woorden van schoonheid en een "benevolent force". Ik zie vooral een eenzame jongen. Voor mij 'spreekt' in deze scène alleen het moment dat de dochter zijn hand pakt en die in de hare legt. Niet de opstuivende plastic zak (onze eigen Kopland heeft ook al eens een opwaaiende krant vereeuwigd). Ook erger ik me aan de rolverdeling: hij krijgt ruime spreektijd en zij moet - bewonderend? - luisteren.

Zaterdag bezocht ik mijn moeder van 78^1/2. Ze heeft een huid waarin de adertjes spontaan springen, very zen. Ik houd nu toch wel rekening met haar verscheiden. Dit geeft elk bezoek een zekere spanning. Ik kijk haar intenser aan, al zijn de beelden dezelfde alledaagse. Ze worden intens door de wetenschap van de eindigheid, zoals ook thee drinken lading krijgt wanneer je het als Theo en Thea doet bij de koningin.

Theo en Thea bij de koningin

Ik weet niet eens of ik me zo verzet tegen haar dood. Ik schaam me dermate voor die mogelijkheid -'hebben we het maar gehad', 'het moet er toch eens van komen' - dat het mijn beleven vertroebelt. Vind ik dit nu echt of niet?

Op een bepaald moment zat ik (weer) tegenover haar, zij op de versleten bank, ik op de fauteuil, en keek langs haar heen de woonkamer in. Ik stelde me halfbewust voor hoe het zou zijn als ik hier nu zou zitten en zij was dood. Zij-Daar-Nu was het verschil. Wat was het verschil?

Ik kwam op niets moois, voelde niets bijzonders van opzij komen, van waar zij zat.

Ik keek haar aan. Even later kijkt ook zij mij aan. Ik moest lachen, half spanning, half 'domme' sympathie. Mijn moeder, mogelijk in reactie:

"Ik zat te denken aan morgen. Als dan de thuiszorg komt..." Ik ben het precieze antwoord al weer vergeten. Ze had het over het zomerschema van de thuiszorg. De wisselende invalkrachten komen 'tussen 8 en 12 uur' langs om haar steunkousen aan te trekken. Om 10 uur zijn haar onderbenen al volgelopen met vocht. Het wachten vreet energie. Ze kan intussen niet naar de wc, want dan kan de thuiszorg net aanbellen en dan moet ze open doen en dat vraagt minuten. Op een gegeven moment trekt mijn moeder dan toch zelf de steunkousen aan, ondanks haar arthrose en een gevoelloze arm. Waarna ze de hele dag steken in haar polsen heeft en naar de elleboog uitstralende pijn (hoera, ik slaag alsnog voor de goede zoontest: ik die menigmaal haar precieze medische klachten vergeet zodra ik ze gehoord heb, weet nog deze rijkdom aan details uit mijn geheugen op te vissen).

Deze scène leert mij eerder mijn zelfvervuldheid. Terwijl ik existentieel filosofeer over wat ik voel, vergeet ik mijn moeder als concrete persoon. Háár gepeins in deze tussentijd treft me als banaal, als ik het verneem. Op de manier dat het mij naar beneden haalt. Pas in tweede instantie 'maak ik verbinding' en kan me voorstellen hoe rot zo'n ochtend verloopt, met een gezwollen poot, afhankelijk van ondersteuning en onmachtig iets te bewerken.

Ik ervaar mijn moeite met verbinding, verbinding met mijn moeder. En nog iets meer, wat hier tussen de regels sluimerde en ik niet uitspel. Als je wilt, kun je concluderen dat het vóór mij en het kosmische staat, mijn blik vervuilt. Concludeer dat gerust.

¹: Irvin D. Yalom, Scherprechter van de liefde, Pandora Pocket, 1995.
² : De strekking van deze theorie lijkt me anti-religieus maar laat 'officieel' ruimte voor religieuze zingeving, met uitzondering van het type religie dat een beroep doet op een hogere autoriteit die gedrag voorschrijft. Officieel heeft Yalom geen laatste antwoorden, tegenover de werkelijkheid kan men slechts 'houdingen' aannemen, zegt hij:

Men kan 'onverschrokken' zijn of 'gefascineerd'; moedig opstandig of stoïcijns aanvaardend; of men kan de rationaliteit laten varen en vervuld van verbijstering en ontzag zijn vertrouwen stellen in de voorzienigheid van het Goddelijke (p.254)

Maar de religieuze houding lijkt de minst eerzame. Mogelijk bedoelt Yalom het 'laten varen' van rationaliteit als een legitieme geloofs-'sprong' ten opzichte van wat zich niet laat begrijpen - met behoud van rationaliteit op alle overige gebieden. Maar ik denk het niet. Religie verschijnt toch vooral als magische bezwering van angst, als kinderlijk gedrag. Het waarachtigheidsgebod dwingt de therapeut hierin niet mee te gaan:

Hoewel er voor existentieel isolement geen oplossing bestaat, moeten therapeuten valse oplossingen ontmoedigen (p.18).

Het waarachtigheidsgebod stelt Yalom als therapeut overigens voor dilemma's. Welk recht heeft hij om anderen troostende illusies te ontnemen, als hij er zelf even goed gebruik van maakt?

Kon ik bijvoorbeeld van een patiënt die mij vroeg zijn liefdesbrieven te bewaren, verwachten dat hij dezelfde problemen die ik in mijn leven uit de weg ben gegaan, wist op te lossen? (..) Moest ik harde, existentiële vragen stellen aan een stervende man, aan een weduwe, aan een beroofde moeder en een angstige gepensioneerde met transcendente dromen? (..) Moest ik, onder de banier van zelfverlichting, een oude vrouw haar irrationele maar steun gevende en troostende liefdesillusie ontnemen? 

In kennelijke tegenspraak hiermee heeft Yalom groot vertrouwen in de heilzame werking van waarachtigheid.
³: Bas Heijne, De werkelijkheid, Prometheus, Amsterdam, 2004. Los van alle tekstuele ondersteuning voor de bewering dat voor 'werkelijkheid' net zo goed 'existentie' kan worden gelezen, gebruikt Heijne ook letterlijk "existentiële pijn' op een instemmende manier (p.140).
⁴: De bijdrage 'De omgekeerde wereld' heeft 'echtheid' als onderwerp.
⁵: Heijne verwijst naar een laat essay van de schrijver Scott Fitzgerald, waarin deze spreekt van een psychische 'crack-up'. Na die crack-up "staat vrijwel niets meer overeind, jijzelf vaak ook niet meer", aldus Heijne.
⁶: 'Doodsdrift" wordt genoemd in een bespreking van het werk van Robert Mapplethorpe, de "instinctieve neiging tot wezenloosheid" in de context van massaconsumptie en massatoerisme.
^7:: Zo schrijft Heijne over een escapistisch boek: "Wat meestal niet herkend wordt, is dat verlangen [om te ontsnappen] niets anders is dan een reactie op de drang je te wortelen in het leven, een bestaan op te bouwen, het leven werkelijk te ervaren. (..) Naarmate de ervaring ons steeds inniger met het leven verstrengelt, soms tot stikkens toe, neemt de behoefte aan ongebondenheid toe" (p.46). Over wie heeft hij het in "soms tot stikkens toe"? Ik krijg de indruk over zichzelf. Zichzelf in anderen ontdekken, heeft het risico minder iets te ontdekken dan iets bevestigd te zien of erin te leggen.
⁸: ''De omgekeerde wereld', in De Werkelijkheid.
⁹: Heijne is in staat om het werk van Primo Levi - die uiterst feitelijk en nauwgezet Auschwitz in kaart bracht, zoals Heijne benadrukt - te bespreken onder het perspectief van de beperkingen van het realistisch verhalen, als illustratie van zijn stelling dat het persoonlijk getuigen niet vanzelfsprekend therapeutisch werkt. HIj stelt dan de vraag: zou het besef hiervan op latere leeftijd misschien niet hebben bijgedragen aan de zelfmoord van Levi? De vraag "Wat vermag fictie/kunst?" is voor Heijne kennelijk even belangrijker dan alle andere vragen.
¹⁰: Bij nadere beschouwing zijn de beelden helemaal niet zo willekeurig, alle 'herkenbare' betekenisvolle momenten. Zie de analyse van de slotbeelden.
⁶: Maar het blijft een film, niet het bewustzijn van de stervende Lester. Eén keer zien wij bijvoorbeeld Lester van boven en zien dus niet wat hij ziet in zijn 'onwillekeurige' herinnering: vallende sterren. Dat filmbeeld vond de regisseur waarschijnlijk te romantisch om zijn publiek voor te zetten.
⁷: Het correcte anwoord lijkt: zonder wereld valt er niets op te merken, niets te beleven. Het is dus de combinatie van werkelijkheid en een 'geest' die er 'schoonheid' in ziet. Ik vraag me af of niet ook voor schoonheid geldt wat opgaat voor zoveel paren: "als alles schoonheid heeft, heeft niets schoonheid". Als niets lelijk is, verliest schoonheid zijn betekenis. Maar misschien is het wel heel Boeddhistisch om zulks te concluderen: alle onderscheidingen zijn van de misleide geest en de neutraliteit daar 'onder' is liefhebbend.

Interessante huizen, eind negentiende eeuw, sommige gesitueerd om een plein met een negentiende eeuwse muziektent [Pijnackerplein]. Besloten straten met ruimte om te ademen, het glas in lood ongehavend. Binnentuinen waar men ze niet verwacht, volgroeide platanen op een middenberm of aan de zijkant (herinnering aan flaneren). Krakers van de eerste of tweede generatie, wier bewogenheid normaal gesproken op mijn wantrouwen rekenen kan, redden een aantal mooie panden van de sloop en beheren die nu als coöperatie.

Er is zelfs een Rotterdams hofje.

Bergweg, Berkelse weg, Bergse laan, Rodenrijselaan, pleinen, café Doen...wat is die rotwijk gevarieerd!

 
Poëzie bij Café Doen

In alles merk ik dat mijn beleving gestempeld is. Rotterdam - een sterk merk maar wel wat eentonig. "Dirk Kuijt". Hij komt weliswaar uit Katwijk en is gelovig maar "hij werkt hard" en heeft "geen kapsones". Ook de ene dronkenlap die we ontmoeten, weggevoerd aan de hand van een bekende, is "Rotterdam" (2x).

Maar die twintigers, plezier makend aan hun tafeltje, zonder te hinderen en gematigd van toon: horen die hier wel?

Kies uw slotzin:

• En zo komen de huizen in Rotterdam zo goedkoop.
• Rotterdam: denkbeeldige stad.

Dit 'vertraagde doorgifte' noemen is wat naief. De Chinese staatstelevisie (houd me ten goede - anders die van een ander onvrij land) geeft live-beelden met enige vertraging door, zodat men staatsonwelgevallige uitingen eruit kan knippen. Zo ook kan 'ik' in het 'uitzuiveren' van de ruwe ervaring van de vorige dag ongemerkt censureren. Maar goed, dat kan ik ook al in de keuze van het 'moment' en in de eerste verwoording.

Die vertraging leidt er soms toe dat ik na uren redigeren - zo erg is het soms, inclusief fotootjes zoeken - bedenk: en nu moet ik vandaag nog met iets komen!

Het gedrag van de zakenmannen - hun forse bedragen, stevige taal - paste in zijn beeld van hun wereld. Hij was geneigd in hun zijn meerdere te erkennen. Maar zijn erkenning bleef uit, tot zijn verbazing. 

Hij luisterde.

Ongemerkt won zijn zwijgen aan kracht, als de maan die al een tijd aan de hemel staat*.

*: Ontleend aan Pessoa, Fragment van een Ode

Ik vraag me af of de oude media binnenkort mogelijk uitgerangeerd zijn.

Met oude media bedoel ik de tijdschriften en kranten die steeds verder in oplages dalen.

De informatieve radio en tv media programma’s die tegenwoordig op 1 hand te tellen zijn omdat ze steeds meer worden vervangen door bagger (vol geweld en seksistische elementen).

Tegenwoordig maken ze niet meer van die goede programma’s als vroeger.

Ach wie kijkt er tegenwoordig nog naar de tv.

Er worden tegenwoordig sowieso geen interessante programma’s meer gemaakt, de rest is al TIG keer herhaald en als er al iets nieuws op mocht komen wordt je zowat doodgegooid met die irritante langdradige steeds maar dezelfde RECLAME boodschappen (niet alleen voor- en na de films maar ook nog TIG x ertussen door).

-----

Een ander fenomeen is dat mensen steeds minder tijd schijnen te hebben.

De wereld lijkt steeds sneller te willen draaien.

De uitgaven worden elk jaar maar hoger, terwijl de inkomsten voor steeds meer mensen omlaag gaan (dankzij het wanbeleid van “onze” volksvertegenwoordigers).

Dit, en het feit dat de politiek en het bedrijfsleven op hol zijn geslagen op het gebied van efficiëntie en flexibiliteit, waardoor steeds meer mensen slachtoffer worden van de maar voortdurende ontslagrondes en de rest zodanig wordt overbelast dat ze over een aantal jaren met een burnout of wegens een ongeval in de ziektewet zullen belanden.

-----

Hoewel Den Haag zegt dat er werk genoeg is en mogelijk verwijst naar de vacatures van het CWI op het internet (waarvan als je op deze website gaat surfen je er achter komt dat veel vacatures reeds lang geleden zijn geplaatst (soms wel 2 jaar geleden) en waarschijnlijk al 10x voorzien zijn…

Ja mensen…

Je vraagt je af waar die miljarden die de overheid uitgeeft aan ict-projecten zijn gebleven, zeker als je beseft hoe inefficiënt de websites van “onze” overheidsinstanties te kijk staan op het internet!

Men denkt blijkbaar dat als je eenmaal een website hebt gemaakt je deze nooit meer hoeft bij te werken, doch niets is minder waar…

Om even terug te komen op deze (ëfficiëntie en flexibiliteits) waanzin, die ervoor zorgt dat steeds meer mensen meerdere banen moeten nemen om rond te kunnen komen.

Waanzin waar de overheid zoals gewoonlijk weer financieel beter van wordt, omdat slechts 1 baan in de zogeheten lage belasting tariefgroep valt.

De andere banen vallen in een hogere tariefgroep.

Terwijl iemand in een fulltime baan voor de volledige werktijd in de lage tariefgroep zou hebben gezeten en dus financieel gezien meer over zou houden.

Ja mensen, de overheid is flink gebaat (financieel belastingtechnisch gezien) bij het opdringen van een “flexibele” houding van de werknemer!

-----

Den Haag zit vol zichzelf gelegaliseerde “plunderaars”!

“Plunderaars” die de bevolking financieel uitkleden en de sociale verbindingen afbreken om een betere contröle te kunnen krijgen op al die verschillende individuen die de bevolking uitmaken.

Tel daar nog de media terreur bij aangaande “terrorisme”, “preventief fouilleren en oppakken” en “verdachte pakketjes” en het verhaal is compleet!

Misschien is het daarom niet zo vreemd dat steeds meer mensen een internet verbinding hebben.

Op zoek naar de Waarheid!

Al was het maar om de sociale contacten die zij in eigen omgeving steeds meer missen door de jachtige maatschappij op het internet proberen weer iets op te bouwen.

-----

Internet…

Een wereld vol informatie, zodanig dat je door de bomen haast het bos niet meer ziet.

Welke informatie is nog onbevooroordeeld?

Welke informatie is nog vrij van censuur?

Ik weet het niet, u wel?

Vandaar dat een nieuw fenomeen is ontstaan.

Het Bloggen!

Het schrijfwerk van alledaagse willekeurige mensen uit alle lagen van de bevolking.

Ik wil het niet hebben over de persoonlijk blogsites, waarvan er ook enkele mooie tussen zitten.

Ik wil het hebben over VRIJE INFORMATIE WEBSITES!

Blogsites en Websites van mensen die een eigen kijk hebben op wat zich om ons heen afspeelt in de wereld.

Die dingen die de “normale” media mogelijk censureren of juist helemaal niet uitbrengen.

Toch dingen die ons allemaal aan gaan.

Over de manier waarop de politiek en haar “waakhonden” over onze gezondheid “waken” en “onze” belangen behartigen.

Over de absurde regel- en wetgeving die uitgevaardigd wordt zogenaamd voor de bestwil van de bevolking (het algemeen belang).

Wel…

De Vrije Informatie Websites maken al snel korte metten met dit fabeltje!

Maar ook over politiek incorrecte zaken waar de “normale” media over zwijgen.

Belangenverstrengeling van “onze” politici.

Politici die de politiek ge(mis)bruiken om een pad te effenen zodat zij met een riant salaris in het kapitalistische bedrijfsleven kunnen stappen…

Hé Zalm?

Sorry…

‘Schijn van” belangenverstrengeling.

Of de verhouding tussen politici en het kapitale bedrijfsleven.

Het onderuit halen van sociale voorzieningen, versoepeling van het ontslagrecht, ja, zelfs die waanzinnige oorlogen tegen het “terrorisme” in Afghanistan en Irak!

“Schijn” van belangenverstrengeling?

Wie houdt wie nu voor de gek?

Deze vrije Informatie Websites zijn de schakel tussen politiek wanbeleid en de harde realiteit van de werkelijke wereld waarin de gemiddelde burger vertoefd.

Allerlei sites met eigen onderwerpen of onderwerpen die elkaar overlappen.

Geschreven door burgers zoals u en ik voor burgers zoals u en ik.

Mensen die realistischer in het leven staan dan menig politicus!

Denk hierbij aan volgende websites:

(klik de banner om op de website te komen)!

Uiteraard zijn er nog talloze interessante websites te vinden!

Mocht u er één tegenkomen?

Gewoon even aanmelden!

Tsja…

Als we kijken naar het doel van deze Weblogs en Websites, mogen we waarschijnlijk wel constateren dat deze een aanvullende functie hebben tov van de reguliere internetmedia die al dan niet gecensureerd wordt door bedrijven, inlichtingendiensten en de overheid!

Een bijkomend verschil is dat de media sites kicken op sensatie, omdat zij per klik geld incasseren, terwijl de schrijvers van de burger sites vaak niets verdienen voor al de tijd en werk die zij besteden aan het informeren van de bevolking!

Ja, u hoort het goed, wij verdienen er NIETS aan in tegenstelling tot de reguliere media, die mogelijk zelfs halve waarheden of mogelijk zelfs hele leugens verkopen die u dan voor zoete koek slikt terwijl u weer rustig verder gaat slapen ?!?

En als ik het heb over censuur (en dan bedoel ik het door de overheidsinstanties “corrigeren” van berichtgeving voor publicatie naar de burger (ofwel het al dan niet opzettelijk weglaten of aanpassen van belangrijke feiten en wetenswaardigheden)) zult u na mijn vervolg artikel begrijpen dat u beter af bent met burger sites zoals hierboven omschreven dan de reguliere media sites!

Ik hoop u vaker op de burger sites vertoeft en wens u verder

VEEL LEESPLEZIER!

Koningin Beatrix en haar Kersttoespraak 25-12-2007

In het duister van de tijden is een licht ontstoken, het licht van Gods liefde. De geboorte van het Kerstkind opent de weg naar een wereld waarin mensen in naastenliefde elkaar aanvaarden. Ieder tijdperk kent eigen uitdagingen en opgaven. Die vragen nieuwe inzichten en inzet voor goede verhoudingen tussen mensen.
In deze tijd wordt onze eigen veilige, vertrouwde en verdraagzame samenleving van dag tot dag op de proef gesteld. Gevoelens van onrust en onzekerheid voeren de boventoon. Het lijkt wel of wij ons bijna spreekwoordelijk zelfvertrouwen hebben verloren.
Gelukkig is hier in de loop der eeuwen veel tot stand gebracht. Het fundament van ons staatsbestel heeft vorm gekregen in democratie en is vastgelegd in recht. Onze democratische traditie houdt meer in dan alleen aanvaarding van de macht van de meerderheid; het gaat ook om respect voor minderheden. De geschiedenis heeft ons geleerd dat tolerantie een basis biedt om spanningen te boven te komen en conflicten te overwinnen. Díe kostbare verworvenheid maakt deel uit van ons culturele erfgoed en blijft een bron van kracht.
Vandaag zien we een neiging tegenstellingen juist te verscherpen. Grofheid in woord en daad tast de verdraagzaamheid aan. Discussies ontaarden in verharde verhoudingen. In zo’n sfeer worden mensen al snel als groep over één kam geschoren en worden vooroordelen als waarheid aangenomen. Daarmee erodeert de gemeenschapszin.

Naast gevaarlijk generaliseren is er nóg een ontwikkeling die onze maatschappelijke verbondenheid bedreigt. Individualisering die doorslaat naar puur egoïsme doet afbreuk aan het algemeen belang. Als we het zicht verliezen op wat ons allen tezamen aangaat, ondermijnen wij onze samenleving.
Een maatschappij die in zichzelf is gekeerd, sluit ook de ogen voor de wijdere wereld, ontloopt verantwoordelijkheid voor gerechtigheid en miskent de noodzaak tot solidariteit.
Spanningen en conflicten zullen zich altijd voordoen en kunnen dan ook niet worden ontkend. Maar in plaats van ze aan te wakkeren, moeten we zoeken naar wegen om ze te beheersen en op te lossen. Over en weer vraagt dat aandacht en begrip voor de angst en onvrede die bij andere maatschappelijke groeperingen kunnen leven. In wat een mens dierbaar is en heilig, ligt zijn grootste kwetsbaarheid. Voorkomen moet worden dat gekwetste gevoelens omslaan in wanhoop en agressie. Waar het op aan komt is dat grieven worden onderkend en ernstig genomen.
De ruimte die nodig is om nieuw vertrouwen op te bouwen begint met het aanvaarden van verscheidenheid. Die is nu eenmaal een gegeven. Van mensen kan niet worden verwacht dat zij allen hetzelfde denken, doen en geloven. Godsdiensten en politieke ideologieën krijgen met recht erkenning en vrijheid. Vereist is wèl dat allen zich houden aan de grenzen van de wet, hoe ze zelf ook in het leven staan. De beginselen die aan onze rechtsstaat ten grondslag liggen gelden overal en voor allen. Die universele waarden moeten dan ook algemeen worden gedragen en verwerkelijkt. Dat dit een langdurig en veeleisend proces is, ervaren we dagelijks.
Samenlevingsproblemen zijn niet op te lossen met simpele recepten voor een geïntegreerde maatschappij. In elk geval wordt een gemeenschappelijke inspanning gevraagd voor discipline in de omgang tussen mensen, het bijstellen van ongenuanceerde oordelen en het doorbreken van negativisme. Hoewel het niet altijd gemakkelijk is, kan weerstand toch overwonnen worden door toenadering te zoeken tot mensen uit andere tradities en overtuigingen. Dat vergt een instelling van luisteren en leren. Een dialoog wordt mogelijk als allen daadwerkelijk bereid zijn ook éigen zekerheden in de discussie te betrekken.
Sociale vaardigheden en medemenselijk gedrag kunnen door opvoeding en goede voorbeelden worden overgedragen. Wie van kinds af vertrouwen meekrijgt zal ook eerder wantrouwen kunnen overwinnen en gemakkelijker anderen respecteren en ontzien. In de dagelijkse omgang vormen het rekening houden met elkaar, het oog hebben voor wat een ander nodig heeft en het aandacht schenken aan mensen met problemen het cement van een leefbare gemeenschap. Door de betrokkenheid van allen kunnen wij kwetsbaarheid omzetten in kracht.
Aan gemeenschapszin bestaat vandaag meer dan ooit behoefte. Dat geldt ook voor de wereld om ons heen die zozeer roept om vrede en gerechtigheid.
“Gerechtigheid groeit waar vrede is, en wie vrede zaait, zal gerechtigheid oogsten.” Dit woord uit de Bijbel is vandaag niet minder actueel dan twee duizend jaar geleden. Toen werd de boodschap van vrede voor alle mensen op aarde verkondigd. Ook nu vraagt dat de inzet van een ieder. De weg daartoe is die van de naastenliefde; dát is de opdracht van Kerstmis.
Ik wens u allen een gezegend Kerstfeest toe.

----- ----- -----

Laat ik vooraf zeggen dat ik GEEN voorstander ben van dit geldverspillende koningshuis, zeker in een tijd waar “onze gekozen” politiek zowat alle sociale vangnetten aan het wegsnijden zijn die rond en na de oorlog juist zijn opgebouwd om de bevolking een vaste ondergrond als basis te geven om daarop een toekomst op te kunnen bouwen…

De sociale vangnetten voor het volk worden door die “kolere” politici van de laatste kabinetten steeds vaker systematisch afgebroken…

Laat daarbij vermeld worden dat hun eigen riante vangnet de wachtgeldregelingen nog niet te lijden hebben gehad van het (wan)beleid van de hoge heren in de politiek…

Een WANbeleid dat zijn weerga niet kent in de Nederlandsche geschiedenis!

Veiligheid, Vertrouwen en Verdraagzaamheid zijn zoals koningin Beatrix het stelt inderdaad aan het vervagen in onze samenleving…

Veiligheid:

Het waarborgen van de veiligheid (wat overigens een taak is van de politie) wordt steeds meer in de handen gelegd van de gemeenschap…

U en Ik mogen (ondanks de kapitalen die in het politie en justitieel apparaat worden gestopt) voor onze eigen veiligheid zorg gaan dragen…

Gelooft u het niet?

Pas nog las ik in de Maasroute (een plaatselijk gratis krantje) dat men er “trots” op is dat de gemeente Waalwijk een eigen buurtwacht heeft gecreëerd die de criminaliteit in de buurt in het oog moet houden!

Nou vraag ik U…

Is dit de manier hoe we de criminaliteit moeten bevechten?

Een criminaliteit ontstaan uit het maar binnen blijven halen van zogenaamde asielzoekers waartussen zich steeds vaker criminele individuen bevinden die een steeds zwaardere belasting vormen op onze vrijheid van leven en onze samenleving opschepen met kosten die voorkomen hadden kunnen worden als de politiek tenminste het LEF had gehad het probleem bij de naam te noemen en deze criminele elementen gewoon buiten gegooid had!

Waar is “verdomme” dat kapitalen kostende politieapparaat voor behalve voor het uitschrijven van die vervloekte onzinboetes om de staatsschatkist te vullen?

Vertrouwen:

Vertrouwen waarin?

De kloof tussen burger en politiek wordt alsmaar groter…

De politiek gaat haar eigen gang, en dat is niet het behartigen van de belangen van de meerderheid van de bevolking die deze politiekelingen “gekozen” zouden moeten hebben als hun volksvertegenwoordigers…

Overigens wordt het vertrouwen in “ons” koningshuis ook steeds kleiner…

Verdraagzaamheid:

Wel…

Ik ben altijd al een verdraagzaam individu geweest, maar de laatste tijd hebben al die inbraken in mijn auto (die me steeds weer met schadeposten liet zitten van 100-en euro’s inclusief montage en btw)  mijn verdraagzaamheid danig ondermijnd…

Ik wil ACTIE en DAADKRACHT!

Iets wat ik alleen nog maar bij figuren als Wilders zie!

Noem ik wat op ook…

Een figuur die zo’n 10% van de stemmen heeft verworven alleen met zijn opruiende taal tegenover de moslimgemeenschap!

Toch dwingt die door de rest van de politieke kliek steeds weer aangevallen figuur ala Pim Fortuyn tenminste nog wat respect af, door gewoon voor zijn standpunten te blijven gaan…

Jammer dat zijn politieke agenda verder GEEN inhoudelijke standpunten schijnt te hebben, laat staan de oplossing voor de problemen waarmee Nederland te kampen heeft en die grotendeels aan de politieke kabinetten van de afgelopen jaren zijn te wijten…

Dus… Koningin Beatrix…

Bemoeit u zich voortaan niet meer met politieke gevoelige zaken!

Zaken die de bevolking vooral de afgelopen 10-tallen jaren meer kwaad dan goed doen, en waar je zelf overigens achter stond toen je steeds weer je goedkeuring gaf aan die nieuwe kabinetsformaties!

De toestand die we in Nederland hebben is dus ook mede door uw toedoen ontstaan!

Overigens moet het allochtone deel van onze samenleving goed realiseren dat het net zo goed in hun belang is dat radicale figuren het land uitgekeild worden, aangezien ze anders zelf ook met de ogen aangekeken worden voor dingen waar ook zij mogelijk niet achter staan…

Onrust en Onzekerheid:

Wat denkt u hoe wij (het volk) ons voelen als we zowat dagelijks geconfronteerd worden met berichten over “mogelijke aanslagen”, “terrorisme” en “verdachte pakketjes”?

Hoe denkt u dat wij (het volk) ons voelen als bedrijven steeds meer naar het buitenland trekken omdat daar de lasten lager liggen dan hier in Nederland, mede dankzij Europees Brussel dat zonodig een 10-tal nieuwe Oost-Europese lidstaten bij West-Europa moest trekken, waardoor het voor het bedrijfsleven aantrekkelijker is om in die landen waar bijna geen belastingen bestaan en waar de werknemer voor een schijntje voor het kapitalistische karretje gespannen kan worden opdat de winsten van bedrijven kunnen verveelvoudigen zodat de top nog meer kan graaien en hier in Nederland steeds meer filialen sluiten en mensen op straat worden gezet?

Onrust en Onzekerheid die door onze eigen regering geschapen worden en waaraan u uw goedkeuring heeft gegeven door die (waanzin)kabinetten goed te keuren!

Democratie:

Ook weer zo’n typisch woord zonder enig inhoud…

Waar was die Democratie toen de EURO (die ons allemaal aan gaat als wettig betaalmiddel) door de overheid en de banken werd opgedrongen met kapitale prijsstijgingen tot gevolg?

Waar was ie Democratie toen de Europese Grondwet (die door een overgrote meerderheid werd afgewezen) alsnog onder een andere naam werd doorgevoerd?

Over welke Democratie heeft de Oranjehuis vertegenwoordigster het eigenlijk?

Waar blijven onze privacy en vrijheden die onder het mom van “terrorismebestrijding / preventie” steeds verder worden ingedamd?

Hoe zit het met ons recht op fatsoenlijk werk?

Een fatsoenlijk betaalde baan met het bijbehorende respect die nu weer door de Polen, Bulgaren, Roemenen etc ingepikt worden en door "arrogante prutsers" vanuit de politiek waaronder ene Donner met z’n tbs-affaire, schiphol-affaire en nog talloze voorgaande idioterie nu het recht denkt te hebben om ook nog eens het ontslagrecht verder te versoepelen, en nog verder aan sociale voorzieningen waaronder de WW te knabbelen?

Ach schei uit met dat datgene wat u een "Democratie" pleegt te noemen!

Zolang het KAPITALISME heerst, zal er NOOIT en te NIMMER een DEMOCRATIE komen!

En wie vertegenwoordigen de Nederlandse partijen eigenlijk?

CDA ledenaantal 1982 152.885 - 2006 69.000 = ruim gehalveerd!

VVD ledenaantal 1982 102.888 - 2007 40.847 = ruim gehalveerd!

PvdA ledenaantal 1982 105.486 - 2006 61.913 = ruim gehalveerd!

Het wordt tijd voor iets totaal anders!

Een regeringsvorm die wel de belangen van de bevolking behartigd!

Gemeenschapszin & individualisme:

Individualisme…

Deze ziekte raast als een gek om ons heen en infecteert elk normaal weldenkend mens…

Ja ik weet dat sommigen dit woord zien als de ultieme vrijheid…

Elk mens haar / zijn eigen rechten…

Klinkt allemaal mooi, maar zal nooit uitvoerbaar blijken te zijn…

Gelukkig maar…

Individualisme betekend ook dat iedereen op zichzelf is aangewezen, mooi als je uit een kapitalistisch milieu komt met mogelijkheden zover het oog reikt omdat alles te koop is, maar voor alle anderen zal blijken dat het een hel wordt…

Iedereen is op zichzelf aangewezen…

Niemand die je helpt…

De barmhartige samaritaan blijkt alleen in de fabeltjes in de bijbel te bestaan…

Stel je wordt werkloos…

Op zich al een ramp in deze waanzinnige tijden waar flexibiliteit de hoogste rol speelt (een rol die mijns inziens te ver doorgetrokken werd (slavernij in een modern jasje, gevreeerd door de overheid in samenwerking met het bedrijfsleven))…

Wie helpt je bij de benodigde instanties te komen in deze wirwar van onbehulpzame bureaucratie?

Wie helpt je als je geld te laat wordt gestort en men dreigt je stroom af te snijden of je gewoon uit huis te zetten?

Je staat overal ALLEEN voor!

Een keerzijde waar men liever niet over spreekt…

Dat nou juist koningin Beatrix moet waarschuwen voor het individualisme…

Een individualisme dat vooral door overheid en bedrijfsleven steeds meer wordt gewaardeerd…

Een tijd waarin men elk individu afzonderlijk aan kan pakken, voor vies en vuil kan verslijten, weg kan werpen als een voddenbaal…

Ja de waarheid kan hard aankomen, en is zo goor dat menigeen deze niet wil geloven...

Afijn…

Uw beurt komt nog wel, als dat de enige manier is om ook u te overtuigen…

Welkom in de wereld waarin niemand elkaar ook maar een blik waardig gunt…

Een wereld met vage tot geen "normen en waarden" in een tijd waar men zich de betekenis van het woord “RESPECT” amper nog weet te herinneren…

Maar zoals dat altijd gaat…

Het bedrijfsleven komt er nog wel achter dat men zo niet met personeel kan blijven omspringen…

Het klaagt nu al dat het personeel van tegenwoordig niet meer zo gemotiveerd meer is…

Tsja, hoe zou dat toch komen?

Wanhoop en Agressie:

Als ik kijk naar wat te wachten staat…

Een leven vol dolgeslagen flexibiliteit…

Elke dag naar uitzendbureaus te moeten bellen om te smeken voor een baantje voor die dag…

WAANZIN ten TOP!

Laat die arrogante types in Den Haag met hun oog- en oorkleppen op onderhand eens WAKKER WORDEN…

TOPMANNEN die bedrijven leegplunderen en zo de winsten van die bedrijven opdrogen, wat weer aanleiding geeft om meer personeel te treiteren om op te stappen of desnoods met kantonrechter formules te ontslaan…

Afijn…

Ik heb niet veel zin om hier weer dezelfde argumenten aan te halen als in enkele voorgaande publicaties, het gaat de verkeerde kant op met Nederland en daaraan is die slome politiek schuld!

Misschien een grof plaatje om agressie (in het 3^e plaatje van de reeks hierboven) aan te duiden, maar een kat in het nauw maakt rare sprongen…

Godsdienst en politieke ideologieën:

Vrijheid en erkenning zolang zij zich aan de wet houden…

Een wet waarvan politici al gedurende enige tijd de grenzen aan het verkennen zijn met uitlokkingen & zogenaamde politiek correcte uitspraken, een wet waarbij ook allochtonen zich met hun uitspattingen gemakkelijk kunnen verschuilen achter religieuze factoren die net binnen de grenzen van het toelaatbare vallen…

Zoals altijd heb je in elk ras en elke religie voor en tegenstanders van een zogenaamde multi culturele samenleving…

Ik vraag me eigenlijk af hoe allochtonen denken over zogenaamde gemengde huwelijken, zijn allochtonen al zo ver dat zij inzien dat het geluk van hun kinderen voorop komt als het gaat over belangrijke kwesties als bv het huwelijk of dat men het cultuurverschijnsel uithuwelijken onder de eigen bevolking prefereert?

Luisteren en Leren:

Iets dat de Nederlandse politici zelfs niet in die 100 dagen durende “contactdagen” door Nederland voor elkaar heeft gekregen…

Hoe kan het ook met een politiek die zich steeds verder van de bevolking af beweegt en er eigen agenda’s op na houdt betreffende belangenverstrengeling…

Sorry…

Moet “schijn” van belangenverstrengeling zijn…

In ieder geval hebben die politici niet naar de bevolking geluisterd, anders dan dat de boodschap het ene oor binnen is gegaan en het andere oor er weer uit is gefloept!

De Haagse politic gaan gewoon door en maken zich niet druk om de plebjes die zij behoren te vertegenwoordigen…

Gewoon een kwestie van tijd en de bevolking maakt zich schuldig aan “Burgerlijke Ongehoorzaamheid” zoals de politiek dat pleegt te noemen…

Gerechtigheid en Vrede:

Om wat preciezer te zijn, zei koningin Beatrix: “Gerechtigheid groeit waar vrede is, en wie vrede zaait, zal gerechtigheid oogsten.”

Een citaat uit de bijbel aldus de koningin…

Wel…

Dat is een regeltje waar Balkenende en zijn door de koningin zelf goedgekeurde kabinet zich duidelijk NIET aan houden, gezien hij maar wat graag oorlogje speelt in landen als Afghanistan en Irak met een ontelbaar aantal onschuldige gewonden en doden tot gevolg…

Een citaat uit de bijbel aldus “onze” koningin Beatrix…

Zegt ook genoeg over de christelijke achtergrond van die Balkenende!

“Wie VREDE zaait zal GERECHTIGHEID oogsten”!

Ik ben benieuwd wat Balkenende voor Nederland is wezen zaaien daar in die afgelegen onherbergzame streken genaamd Afghanistan en Irak!

Wel…

Dat die onzinnige moordpartijen in die contreien snel mogen stoppen en iedereen tot bezinning komt!