Losers zijn het, stuk voor stuk en het scheelt natuurlijk een slok op de borrel dat ze dat ook van elkaar weten zodat ze het elkaar tenminste niet moeten verwijten.

Gedreven door angst en frustratie, vermengd met een nooit meer goed te komen verdriet over de dood van zijn moeder, heeft Brusselmans immers de helft van Vlaanderen en het daarrondliggende buitenland uitgescheten voor alles wat lelijk was . Hele dozen Xanax en liters whiskey moest hij zichzelf inspuiten om ook maar één enkele luttele letter op papier te krijgen. Na ettelijke glazen brandende wijn, vond hij eindelijk de moed om zijn motor goeiedag te zeggen die al dagen onaangeroerd in de garage stond. En toen was de benzine niet eens zo duur. Zoals hij zelf zo graag vertelt kan hij immers niet rijden. Althans niet met iets op vier wielen en een mens vraagt zich dan wel eens af wat zo'n man dan in feite eigenlijk wél kan?

Het antwoord ligt zo voor de hand dat zelfs een pokkensmoel als Brusselmans het niet had kunnen verzinnen: hij kan schrijven.

Het was in 2002, geloof ik. Ik ging pas naar de universiteit. Je zei tegen mijn vader dat hij zich geen zorgen moest maken, dat ik "binnen een paar maandjes toch wel weer terug thuis zou staan". Razend was ik, toen ik het hoorde. En dat ben ik lang gebleven. Ik weet niet of je ooit geweten hebt dat ik boos op je was. Je was mijn buurman, en tegen buurmannen blijf je nu eenmaal beleefd.

Ik schrijf je om te zeggen dat ik niet meer boos op je ben. Al even niet meer. De tijden zijn veranderd. Ik ben geen klein meisje meer. We zijn intussen 6 jaar, 2 universitaire diploma's en 1 job verder. Jij bent ook niet langer de miskende schrijver van toen. Je naam duikt op in shortlists van allerhande grote literatuurprijzen, je boeken worden vertaald in niet-Europese landen, je laatste zou zelfs verfilmd worden. Je hebt eindelijk de erkenning waar je zo naar snakte en dus ook geen redenen meer om je frustraties uit te werken op kleine meisjes. Op die ene uitspraak na heb ik je altijd wel gemogen.

Ik ben niet meer boos op je. Dat meen ik. Het ga je goed. 

Liefs,

Ella

Daniel Abdal-Hayy Moore is een Amerikaanse schrijver/dichter (geb. 1940).

Eindelijk hebben we weer een nieuwe beste vriend van de maand. Het is de jonge schrijver Arjen Lubach. We lazen zijn geweldig goede tweede boek, Bastaardsuiker (en de eerste Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend trouwens ook), en dronken gratis wijn op zijn boekpresentatie. Daar liepen we net André van Duin mis. André had het boek aan Lubach gepresenteerd en smeerde hem daarna snel weer in een taxi. Lees ook Bastaardsuiker, je zal er geen spijt van hebben. SvD

Duitse schrijfster (1965). Bekend van haar bestseller "Löwenmutter".

UC Media Online Showreel

Interesse in mijn werk?
Mail: ucmediaproducties@gmail.com

Waar bleef die Nobelprijs voor de Literatuur toch?

Het uitzoeken van een ander thema is niet zo'n probleem. Ik vermoed dat er daarna wel enige tijd gaat zitten in het opnieuw instellen van sommige widgets, maar met 1 tot 2 uur moet het wel voor elkaar zijn. Het mooiste is als de widgets gewoon meekomen, en dan niet alleen RSS1, maar ook RSS2, de statistieken etc. Ik heb al een beetje getest door een nieuwe Wordpressaccount aan te maken, en dat was hoopgevend. De praktijk zal uitwijzen of ik deze operatie onderschat. Ik kan naderhand natuurlijk altijd weer terug naar Sapphire, want bij een cursus mag het gebeuren dat een experiment tegenvalt.

Met de nieuwe look is het natuurlijk aanlokkelijk om ook een andere identiteit - anoniem deze keer - aan te nemen, een andere toon te kiezen, en andere onderwerpen aan te snijden, maar dat gaat me te ver. Deze mengeling van serieus omgaan met het cursusmateriaal en een beetje fantasie op zijn tijd schikt me wel. De bottomline is voor mij dat het niet kwetsend mag zijn. De lezer die soms denkt: "dit gaat me toch te ver", moet er maar van uitgaan dat ik er net zo over zou kunnen denken;-). Maar intussen is het natuurlijk wel moeilijk om je op grond van geschreven tekst een beeld te vormen van de schrijver en zijn of haar toon, wanneer je deze niet kent. Deze kan natuurlijk emoticons inbouwen, maar dat maakt de tekst er niet mooier op - en zelf beperk ik me tot de bij een ieder bekende knipoog;-). Zo heb ik de afgelopen weken ook heel veel beelden opgebouwd van bloggers die ik persooonlijk noch professioneel ken. Dat kan ongetwijfeld soms verrassend uitpakken bij een eerste kennismaking, maar is dat juist niet aardig? En hoewel sommige bloggers er iets beter in slagen om de lezer een beeld te geven van de Persoon achter de schrijver, is het ook niet frustrerend wanneer dat beeld minder snel opgebouwd wordt, of bijgesteld moet worden. 

P.S. Overigens zijn ervaringen met theme-switching, of andere opmerkingen - zoals dat deze bijdrage totaal onbegrijpelijk of zelfs overbodig was;-) - van harte welkom.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Georges_Simenon

Door Lars Anderson

Toegegeven, twijfelen aan Ryszard Kapuściński is bijna heiligschennis. Hij was een doorwinterde journalist, in zijn vaderland Polen niet voor niets tot ‘journalist van de eeuw’ verkozen. Op zijn drieëntwintigste debuteerde hij met een serie verhalen over het Poolse plattelandsleven: Busz po polsku (1962), in het Engels verschenen als The Polish Bush. De bundel werd een bestseller, maar Kapuściński wilde andere culturen zien, het liefst iets ‘exotisch’ zoals Tsjechoslowakije. Verder durfde de straatarme Kapuściński niet te denken. Totdat de Poolse krant Sztandar Mlodych hem, als eerste en enige buitenlandcorrespondent, naar India stuurde. Via Pakistan, Afghanistan en het Verre Oosten kwam Kapuściński in Afrika terecht waar hij in 1964 overstapte naar de Poolse persdienst PAP. Daar ontwikkelde hij zijn dubbele-notitieboek-techniek: eentje voor de dagelijkse rapportage naar de krant, eentje voor persoonlijke ervaringen waarvan hij dacht dat ze lastig te delen waren met het publiek. Bijna dertig jaar werkte hij voor de PAP in Afrika. Daarna ging hij schrijven voor The New Yorker, The New York Times Magazine en het Britse tijdschrift Granta. Hij schreef naar eigen zeggen voor ‘alle mensen jong genoeg om nog nieuwsgierig te zijn naar de wereld’. Jarenlang werd Kapuściński getipt als mogelijke winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur. Hoewel hij die nooit zou krijgen, was hij onvoorstelbaar succesvol. Zijn boeken zijn vertaald in dertig talen. Hij ontving literaire prijzen in diverse landen. Tot zijn bekendste werken behoren Another Day of Life, The Emperor en Imperium, een reisboek waarin hij de ondergang van de Sovjet-Unie door de ogen van de gewone man beschrijft.

Het verhaal over Mojnak is één van die onnavolgbare vertellingen waarin Kapuściński grossiert. Voor hem kon een gebeurtenis pas écht worden beschreven als je er als schrijver onderdeel van werd. In zijn reportages gaat hij verder dan zijn zintuiglijke registraties: de persoonlijke ervaring geeft samenhang aan het verhaal. Hij was een pionier van het genre. In zijn gedetailleerde, nu eens poëtische, dan weer bombastische beschrijvingen kreeg de emotie een prominente plaats. Zijn vernieuwende schrijftechniek kwam hem op veel kritiek te staan: hij zou zichzelf onnodig op de voorgrond plaatsen. Een schrijver die jammert over hitte, honger of pijn was voor velen onverteerbaar.

Kapuściński erkende de ikzucht die in zijn methodiek schuilde, maar hij was ervan overtuigd dat de waarheid van zijn beschrijvingen afhing van zijn eigen beleving. Die visie kwam voort uit de journalistieke onvrede die hij voelde gedurende zijn jaren als correspondent in de Derde Wereld. De taalkundige armoede van het traditionele persbericht botste volgens hem met de rijke, gevarieerde en vaak onbeschrijflijke realiteit van vreemde culturen. Kapuściński zocht naar manieren om het onbeschrijflijke toch te beschrijven. Hij liet zich inspireren door de New Journalism (vertegenwoordigd door onder anderen Truman Capote en Norman Mailer) waarin de persoonlijke mening van de auteur een plaats kreeg, en transformeerde die tot alweer een nieuw genre, namelijk New Literature. Hij noemde het ook ‘literature by foot’ of ‘literary reportage’. Kapuściński was ervan overtuigd dat de grenzen tussen feit en fictie in de journalistiek zouden vervagen en dat ‘zijn’ New Literature de toekomst had. In 2003 ontving hij de eerste editie van de Lettre Ulysses Award for the Art of Reportage, uitgereikt door het literaire kwartaalblad Lettre International. Een dubbele mijlpaal, want de prijs betekende ook erkenning voor het genre.

In zijn reportages belicht Kapuściński alledaagse menselijke besognes om ze vervolgens te vergroten tot dramatische proporties. In Another Day of Life ontmoet hij in Ethiopië een man die in zuidelijke richting loopt: ‘Dat is echt het voornaamste wat er over hem te vertellen valt: dat hij van noord naar zuid liep.’ In Imperium wordt hij ontmaskerd door een Siberisch meisje omdat hij niet weet ‘hoe echte kou voelt’. Ervaren vertelt ze hoe strenge vorst een ‘helder schijnende mist’ veroorzaakt waarin je lange, onbeweeglijke ‘gangen’ trekt als je er doorheen loopt. ’s Ochtends kan ze uit de hoogte en het aantal van de aangetroffen gangen opmaken of haar klasgenoten al naar school zijn: ‘Zijn er geen gangen, dan vriest het zo hard dat er geen lessen zijn.´ Soms neigen zijn beschrijvingen naar overdrijving. Bij elk hachelijk avontuur is hij ‘doordrenkt van het zweet’. In de Serengeti verblindt een Egyptische cobra hem met ‘wolken van puin’ dankzij haar ‘verschrikkelijke, monstrueuze, kosmische krachten’. In Vorkoetka dook hij een sneeuwwoestijn in, niet beseffend dat hij ‘de dood tegemoetging’. Zelfs bij een alledaagse douche in Jakoetsk stort er bij Kapuściński ‘onder geraas kokend water naar beneden’.

Imperium schetst een ontluisterend mensbeeld. Eén van de reportages in het boek gaat over het Aralmeer, of beter: wat ooit het Aralmeer was. In de jaren zestig gold het nog als een van de vier grote binnenzeeën van Centraal-Azië; een reusachtig zoetwatermeer, verdwaald in ‘woestijnen, velden van bruine verweerde steen, zonnehitte uit de hemel en zandstormen’. Het werd gevoed door de twee levensaderen van Centraal-Azië: de Syr Darja en Amoe Darja. Hun vruchtbare oevers waren begroeid met ‘welige boomgaarden, noten-, appel- en vijgenbomen, palmen en granaten’. Hier en daar werd zelfs wat katoen geteeld. Dat alles bij een wankel natuurlijk evenwicht waarin elk druppeltje water gekoesterd, gebruikt, uitgeknepen en hergebruikt moest worden. Het wankele evenwicht kantelde toen de opeenvolgende Sovjetleiders Chroesjtsjov en Breznjev besloten dat de katoenoogst verveelvoudigd moest worden. Honderden bulldozers rukten uit om duizenden kilometers irrigatiekanaal te graven. Katoen heeft immers veel water nodig. Zo verdween het kostbare water uit de rivier die het Aralmeer moest voeden doelloos in de pas gegraven geulen en voor een groot deel ook in het slurpende woestijnzand.

Vanuit het kleine taxibusje zijn nog geen katoenvelden te zien. Zelfs niet als we buiten Tasjkent de Syr Darja oversteken. Heeft Kapuściński het er echt te dik bovenop gelegd? Halverwege de rit zie ik de eerste katoenvelden voorbij schuiven. Er wordt zelfs al voorzichtig geplukt: de oogsttijd nadert. Meer naar het noorden, nabij de oude stad Buchara en meetrekkend met het water van de Amoe Darja, beginnen de katoenvelden elkaar af te wisselen. Het aantal tussenliggende weilanden en boomgaarden wordt op één hand telbaar. Maar ook die verdwijnen tussen Buchara en het noordelijker gelegen stadje Nukus. Vanaf hier is het alleen nog katoen, katoen, katoen. Maar geleidelijk verandert er iets in het monotone beeld: de bladeren van de groene katoenplant worden valer, haar stelen korter en haar witte plukken katoen doffer. Een onheilspellend teken van een groeiend gebrek aan water.

Het ergste moet nog komen, fluistert Kapuściński in mijn hoofd. Zijn bitterste beschrijving van het slinkende Aralmeer gaat over die kleine nederzetting in het noorden. Na de overstap in Nukus vind ik een plekje achterin de oude, uitpuilende bus. Gezeten op een stapel watermeloenen hap ik zes uur achtereen stof voordat ik in het afgelegen Mojnak aankom. Mijn buurman, een lokale Karakalpak, probeert een praatje met me te maken, maar ik versta hem niet. De paar woorden Russisch die ik ken, begrijpt hij niet. In plaats van een gesprek biedt hij me twee kleine tomaten en een stuk droog brood aan. Starend uit het raam vraag ik me af hoe Kapuściński het veertig jaar volhield om van de ene surreële gebeurtenis naar de andere hachelijke situatie te reizen. Kapuściński was als correspondent in zijn eentje verantwoordelijk voor heel Afrika: vijftig landen in een reusachtig continent dat op ruwe wijze dekoloniseerde. Overal heerste chaos. En waar de chaos het grootst was, daar was Kapuściński. Hij was getuige van zevenentwintig revoluties en staatsgrepen. Om het werkelijke verhaal te achterhalen wurmde hij zich met gevaar voor eigen leven elk rampgebied binnen teneinde met eigen ogen te zien wat er speelde.

Berucht is een anekdote uit De voetbaloorlog (1991), in het Pools gepubliceerd in 1978. Daarin beschrijft hij een weg in Nigeria waar volgens de legende ‘geen blanke man ooit levend van was teruggekeerd’. Een gerucht dat hij zelf moest en zou ervaren. Bij de eerste wegversperring werd hij in elkaar geslagen, maar nadat hij tolgeld betaalde mocht hij doorrijden. Bij de tweede blokkade kreeg hij weer klappen, werd overgoten met benzine en dreigde in lichterlaaie gezet te worden. Na afgifte van de rest van zijn geld kreeg hij wederom groen licht. Tegen de tijd dat hij aankwam bij de derde versperring was hij platzak en licht ontvlambaar. Hij redde het vege lijf en stuurde een huiveringwekkend relaas naar Polen. Zijn telex werd beantwoord met een fax van zijn baas met daarin het bevel om ‘te stoppen met deze waanzin die zal eindigen in tragedie’.

Maar wat tragedie was, wist Kapuściński sinds zijn jeugd, zoals hij prachtig beschrijft in het essay When there is talk of 1945 (in Granta 88, 2004). De jonge Ryszard maakte zowel de inval van de nazi’s als de bezetting van zijn geboortedorp Pinsk door het Rode Leger mee. Lange tijd geloofde hij dat oorlog bij het dagelijks leven hoorde. De stilte die volgde als de bombardementen stopten, was voor Kapuściński onbegrijpelijk. ‘Ouderen kunnen zeggen dat de hel voorbij is en dat eindelijk de vrede terugkeert,’ schreef hij. Maar hij kon zich niet herinneren wat vrede was. Toen oorlog en bezetting voorbij waren, was ‘de hel het enige dat ik kende’.

Misschien dreef zijn oorlogsverleden Kapuściński naar onrustige gebieden en voormalige koloniën en voelde hij een zielsverwantschap met hen die nog steeds die wereldlijke hel beleefden. Zoals de arme Karakalpakken in dat kleine dorpje in Noord-Oezbekistan: ‘Een trieste nederzetting, Mojnak. Ze ligt op de plek waar de mooie, levengevende Amoe Darja vroeger in het Aralmeer uitmondde, een ongewone zee omringd door woestijnen. Vandaag is zowel de rivier als de zee verdwenen. Het groen in de nederzetting is verdord, de honden zijn dood. De helft van de mensen is vertrokken, zij die zijn gebleven kunnen nergens heen. Ze werken niet, want het zijn vissers en er is geen vis. Van de honderdachtenzeventig soorten vis en frutti di mare zijn er nog maar achtendertig over. Het is trouwens ver naar het water, hoe moet je daar door de woestijn komen?’

Het dichtstbijzijnde water ligt ruim honderd kilometer van het eens zo vlijtige vissersdorpje verwijderd. Ertussen liggen de roestende wrakken van wat ooit vissersboten waren. Aan de rand van de klip waarop ooit de golven kapot sloegen, staat een oorlogsmonument van grijs beton. Zittend tuur ik in de verte, over de eindeloze zandvlakte. Ik stel me het dorpsleven van veertig jaar geleden voor. De diepblauwe binnenzee die leven bracht in de woestijn, het ruisen van de golven, het gezang van de vogels, de wind in mijn gezicht. Die wind is er nog steeds, maar hij ruikt lijmachtig en getuigt van de bacteriologische ramp die honderd kilometer verderop plaatsvindt. De vogels zijn gevlogen, het water is verdampt. Wat rest is zout dat op je lippen neerslaat. ‘Inderdaad, een glimlach hier lijkt onoprecht, een lach zou hier klinken als het gekras van een verroeste spijker over glas,’ schreef Kapuściński. Geloof me, hij had gelijk.

+ 4 maart 1932 – 23 januari 2007

| |

© Lars Anderson (text + photographs) || De Groene Amsterdammer, 04 januari 2008

Dag Willy! Snel, he, die jeugd van tegenwoordig ... en bij de pinken, ik bedoel, bij-de-blog! Kijk maar naar Christophe.Ik denk dat ik het je al gezegd heb: wat een goede en leuke idee van Christophe als auteur te vragen op jouw ICTwereld! Ook mij - en zijn medestudenten op school - was het al direct opgevallen hoe vlot hij schreef en hoe snel hij in bloggen 'zijn ding' gevonden had. Ik was zeer aangenaam verrast en ontroerd van in hem via bloggen de schrijver mee te hebben mogen ontdekken. Net als jij!

Jouw lichtende voorbeeld, de renaming van The Sausage Machine van 5 en 6 so naar 'de jeugd van tegenwoordig' (al veranderd in 'the new generation'), en de opening van onze wiki over 'die jeugd', heeft me geïnspireerd om ook een aantal jongeren van mijn oude school als auteur in TSM uit te nodigen. Zo zal blogger missMieke (15) elke eerste maandag van de maand op TSM bloggen over haar passie schrijven (en dus ook bloggen). Ik moet haar nog aankondigen op TSM. Hopelijk morgen, als ik tijd vind, want maandag komt haar eerste 'stuk' er aan ...

Welkom, ook aan jou, Willy, en de lezers van ICTwereld! Zo blijven we lenig, niet, van ICTwereld naar TSM en omgekeerd. Of van een mannenwereld naar een vrouwenwereld. Jongens en meisjes, vrouwen en mannen. Blogkruisbestuiving. Zo doen we samen aan genderbloggen, niet, Willy?!

5 januari 2008 20:45

BLOGKRUISBESTUIVING.

Het voorbeeld van ICTwereld en The Sausage Machine. 4 bloggers in het spel. Man vraagt man en vrouw vraagt vrouw naar het voorbeeld van man.

                               Michelangelo http://mannurot.blogsome.com     

Gevolg?        

GENDERBLOGGEN. Of een proeve daarvan. 

Jonge vrouw (yes, ladies first) en jonge man bloggen op uitnodiging van een vrouw en een man. Vier personen in blogverbinding van respect, waardering, verwondering, dankbaarheid, aanmoediging, bewondering, ontroering, eerlijkheid, openheid. 

Vanaf januari 2008 NIEUW op ICTwereld en The Sausage Machine: 'lust en leven' van de jeugd van tegenwoordig, door auteurs Christophe en missMieke!!

Succes, beste nieuwe jonge auteurs! Welkom, blogpubliek!

The new generation is alive and kicking.

De lezer zal zich herinneren dat mijn internetadviseur Bart het in Bart is boos weer beter wist in verband met de kaft van Kerkhofblommen van Guido Gezelle in Een november? Wauw! en dat hij goed in zijn gat gebeten was omdat de minister van cultuur achter ons stond. Wel, ik moet er nu onwillekeurig toch hard bij glimlachen.

Want ik heb nóg belangrijker steun gekregen: Guido Gezelle zélf heeft mij gebeld! In persoon!

Schone!

‘Schone,' zei hij, en z'n stem beefde van liefde, 'schóoone'. Met daarna het bekende praatje van het gaat zo al slecht genoeg met de goede boekhandel. Logisch dat het daar slecht mee gaat! Want wie koopt er nu nog boeken waar iets in staat? Maar dat heb ik hem niet gezegd.

'Dank u zeer, goede vriend,' zei ie, 'Maar ik ga u laten. Ik hore zo geerne de vogelkens schufelen. Dus ik ga wederom even liggen.'

Liggen? Waar? Op het Brugs Kerkhof in Assebroek natuurlijk, waar hij zich natuurlijk wel beter kan ontspannen dan al die arme drommels die dikke boeken moeten signeren op de Boekenbeurs en uiteindelijk toch geen geld overhouden. Dan liever gezellig op het kerkhof! Waar er eeuwig gezongen en gedanst wordt en hij mee kan dansen en mee kan zingen met Love is in the etcetera.

Love is in the air. Pom pom.

Waar er altijd meer dansers zich bij de dansenden voegen!

Altijd meer! Het houdt nooit op!

Maar ik moet nu stoppen. Mijn moeder komt net binnen.

Ciao!

?

Hoe kom ik hier nu weer bij? Ah, de titel. Stomme dingen in het leven. Zelf ben ik ook al eens dom maar dat lijkt me nogal evident met zo'n naam. ;-) Vandaag verschillende keer naar 't stad geweest en daar zag ik evenveel keer een auto rond rijden met reclame voor een pretpark. Eigenlijk was het een lichte vrachtwagen waar de laadruimte was vervangen door een groot reclame paneel. Het leek me nogal een verspilling van de dure benzine/diesel. Alsof er nog niet genoeg reclame is, moet men nu nog speciaal met dat soort voertuigen rondrijden. Er zijn naar mijn mening toch genoeg doeltreffende manieren om reclame te maken.

Het verhaal van die streaker gelezen? Man gaat met vrienden een weddenschap aan. Jaren geleden. Ze zien op tv een streaker tijdens een voetbalwedstrijd en beslissen dat ze dit ook eens zullen doen. Jaren word er over gepraat maar het gebeurt niet. Tot er één, tijdens een oervervelende voetbalwedstrijd, het in zijn hoofd haalt om het toch maar te doen. Om zijn vriendin ten huwelijk te vragen. De vrienden doen natuurlijk niet mee. Grote mond maar ... Dus loopt die man daar alleen rond. Er bestaan ergere dingen. Alleen word er niet echt gereageerd zoals de man verwacht had: vriendin reageert heel slecht, kennissen reageren heel negatief, zijn leven lijkt plots niet meer zo rooskleurig. Kan er iemand mij eens uitleggen wat er zo slecht is aan naakt? Er zijn toch veel ergere dingen in de wereld?

Erger zijn de dingen die politici durven doen. Zoals die plezante van landsverdediging. Ze zouden die toch eens goed op de rooster mogen leggen. Door het parket. Een onderzoeksrechter opdracht geven zijn doen en laten eens onder de loep te nemen. Wat is de uitleg van mijnheer Flahaut? Volgens hem gaat het om een probleem van administratieve techniek. "Blijkbaar zijn er leningen afgesloten om zaken te betalen die niet betaald mochten worden", zegt André Flahaut. Hij benadrukt evenwel dat hij niet op de hoogte was van de feiten (gemakkelijk). Flahaut sluit niet uit dat er na afloop van het onderzoek sancties zullen volgen (zolang hij zelf maar buiten schot blijft). Uit een rapport van Financiën dat gisteren bekend raakte, bleek dat Defensie via een rekening van de schatkist voor ruim 160 miljoen euro onrechtmatige uitgaven heeft gedaan. Daarmee zal wel geen villa gerenoveerd zijn.

Eh, ik moet hier nu een slot aan dit stukje breien. Verrek zeg. :-(

Wat wilde ik vroeger worden?

De kleine jongensdroom: brandweerman
Ik zal waarschijnlijk wel net zoals alle andere kleine jongetjes op een zeker moment brandweerman hebben willen worden. Zeker weet ik het niet want dat is al zolang geleden, wat wel zeker is, is dat ik het niet geworden ben.

Waarom niet?
Niet veel zin om de kat van een oud vrouwtje uit een boom te moeten gaan plukken.

Tuinarchitect
Vroeger tekende ik ongelooflijk graag en veel en ook wel goed. Een hobby/talent waar vandaag niet veel meer van over blijft. Ik was (en ben nog steeds) ook een buitenmens. Toen ik op een dag opving dat er zoiets bestond als tuinarchitect was ik meteen verkocht. Dat wilde ik worden!

Waarom ben ik dan geen tuinarchitect geworden?
Op een dag, of beter gezegd, op veel dagen werd onze tuin door een bevriende tuinarchitect heraangelegd. Je zou denken dat ik stikjaloers was, maar nee hoor. Toen ik zag dat ze elke steen apart had moeten tekenen en van alle planten de namen moest kennen, zag ik het niet meer zitten.

Olympisch kampioen
Mijn tante heeft ooit eens een wereldrecord gebroken en een gouden olympische medaille behaald in het hoogspringen op de paralympics (ze is doof). Vermits ik ook een fervent atletieker was, had ik mezelf twee doelen gesteld: ik wilde hoger kunnen springen dan mijn tante had gesprongen en ik wilde op een dag naar de Olympische Spelen kunnen, maar dan in het verspringen. Ik was niet zo'n goede hoogspringer.

Waarom ben ik nog steeds geen Olympisch kampioen?
Mijn eerste doel heb ik bereikt. Met 1.80m heb ik haar record ruim verbroken. Maar het verspringen is niet gelukt. Ik ben wegens knieproblemen gestopt met atletiek toen ik toch al een aardige 7.00m kon springen. Ik was net bij een degelijke verspringtrainer aanbeland en ik zag het helemaal zitten om toch op zijn minst op Belgisch niveau 'ne grote' te worden. Maar helaas...*

(* nog helaaser: mijn knieproblemen waren wellicht het gevolg van overbelasting - een aangepaste training had kunnen helpen. Er is helemaal niets mis met mijn knieën. Omdat ik weet dat ik na zovele jaren mijn niveau toch niet meer zou kunnen halen, zal ik nog een aantal jaren wachten voor ik weer begin te springen. En dan ga ik als 'ouwe zak' furore maken bij de 'veteranen')

Cameraman/regisseur/acteur
Toen ik afstudeerde aan het middelbaar wilde ik maar één ding: naar de filmschool. Mijn ouders hadden echter liever dat ik in Antwerpen zou studeren zodat ik niet op kot moest. Een dure filmschool in Brussel in een minder zekere (werk)sector heb ik volgens mij niet eens ter sprake gebracht. Ik zal niet zeggen dat mijn ouders financiële sukkelaars zijn, maar als ze die studie hadden moeten betalen, dan waren ze het nu wellicht wel geweest ;-)

Blijft er natuurlijk nog acteur over.

Waarom dan geen acteur?
Ik wacht nog steeds tot iemand me op straat aanspreekt en me een hoofdrol aanbiedt in een super, fantastische, geweldige, kwalitatieve film. Ge denkt toch niet dat ik me ga inschrijven in een castingbureau om dat wasproducten te mogen verkopen of achtergrondfigurant te spelen in Wittekerke zeker?
Misschien begin ik later opnieuw met toneel. Lijkt me wel iets voor later.

Onderwaterarcheoloog.
Hoe zalig lijkt me dat niet? Ik heb een grote interesse voor geschiedenis en ik ben een waterrat die liever onder water baantjes trekt dan boven water.

Awel dan?
Eerst nog eens archeologie gaan studeren om daarna in een vergeten waterput in een oud klooster te mogen springen? Nee bedankt. Ik dacht eerder aan Atlantis opgraven in een tropische zee met kristalhelder water (en zonder haaien). Maar blijkbaar is dan een beetje een te romantische voorstelling van de job.

Leraar
Ik ben leraar geweest en dat was eigenlijk echt wel iets voor mij. Maar omdat ik ook in het beroeps lesgaf kwam ik ook in de hogere jaren terecht. En die vond ik veel leuker. Bovendien zag ik me niet tot het eind der dagen godsdienst blijven geven.

Ben je dan leraar nu?
Nee. Ik heb wel mijn universitaire studies afgewerkt, maar ben dan als onderzoeker beginnen werken. Heel af en toe sta ik voor een groep studenten en dan weet ik dat voor een klas staan iets voor mij is. Eind dit academiejaar loopt mijn huidig contract af en mag ik een nieuwe job gaan zoeken. Het onderwijs is een grote kanshebber, maar niet de enige.

Wat wil ik nu nog worden?
Ik wil graag leraar/docent worden: bij voorkeur "media" of "presentatievaardigheden". Maar ook mijn schrijfmicrobe wil wel eens aandacht krijgen i.p.v. alleen maar snelle krabbels op een blog te mogen zetten. Verder zijn beroepen waarin ik zowel presenteren, creativiteit en analytisch vermogen mag combineren een mogelijkheid.

Misschien wordt het stilaan tijd om er eens over te beginnen nadenken, het zal snel genoeg eind juni zijn.

Xixarro

Hier vind je nog andere "Mijn leven in.."artikels

Asimov werd geboren in Petrovichi, Rusland, maar zijn familie emigreerde naar de VS toen hij drie jaar oud was. Hij groeide op in Brooklyn, in de stad New York. Zijn ouders waren van joodse afkomst maar waren vrijzinnig in hun godsdienstige opvattingen. De jonge Isaac kon zich daardoor zonder problemen zelfstandig ontwikkelen tot een 'man van de wereld' en in contact komen met de 'pulp' SF-tijdschriften uit de jaren '20 en '30, die zijn interesse in SF aanwakkerden. Hij studeerde af aan de Columbia University in 1939 en behaalde daar ook een Ph.D. (doctoraat) in de biochemie (1948). Hij ging werken bij de Universiteit van Boston, waaraan hij verder steeds verbonden bleef. Asimov heeft nooit echt veel gedaan in zijn beroep van biochemicus, afgezien van de oorlogstijd toen hij voor de marine werkte als adviseur. Hij wijdde zich al snel volledig aan het schrijven.

Foundation

Asimov begon verhalen te publiceren in sciencefiction-tijdschriften in 1939. In 1950 publiceerde hij zijn eerste boek, Pebble in the Sky. In totaal schreef hij meer dan 400 boeken. Zijn bekendste werk is een trilogie van romans, De Foundation (Foundation), De Foundation en het Imperium (Foundation and Empire), en De Tweede Foundation (Second Foundation) (1951-53), die gaat over de ondergang en heropstanding van een galactisch keizerrijk in de verre toekomst. Dit was duidelijk geïnspireerd op de ondergang van het Romeinse Rijk, wat Asimov zelf ook toegaf.

Een thema in dit verhaal is bovendien het historicisme: het idee dat de geschiedenis onvermijdelijk een bepaalde loop neemt ongeacht het onvoorspelbare gedrag van individuen, zoals macroscopische objecten in de natuurkunde voldoen aan wetmatigheden ongeacht het onvoorspelbare gedrag van elementaire deeltjes.

In de jaren '80 heeft Asimov deze serie uitgebreid. De boeken Hoeksteen van de Foundation (Foundation's Edge, 1982), en De Foundation en Aarde (Foundation and Earth, 1986) waren bedoeld als vervolg op de oorspronkelijke trilogie; de boeken Prelude op de Foundation (Prelude to Foundation, 1988) en De Foundation: Voorwaarts (Forward the Foundation, 1993) spelen zich af vóór de andere boeken uit de reeks.

Robot

Het tweede thema waar Asimov bekend mee werd waren zijn robotverhalen. In zijn verzameling korte verhalen Ik, Robot (I, Robot) (1950), ontwikkelde hij een aantal gedragsregels die de robots uit zijn verhalen behoorden te volgen. Dit waren de wetten van robotica, die zowel in de wereld van de sciencefiction als de wetenschappelijke wereld van de cybernetica beroemd zijn geworden. Daarnaast bedacht hij het positronische brein van de robot. Beide concepten hebben grote invloed gehad op andere sciencefictionschrijvers.

Foundation & Robot

Met Prelude to Foundation (1989) legde Asimov een link tussen zijn eerdere robot- en imperiumboeken en het eerste deel van de foundationserie. Hierna volgde nog Forward the Foundation (De Foundation: voorwaars, 1993) wat na Asimov's overlijden werd gepubliceerd. Met toestemming van zijn erfgenamen zijn hierna nog drie 'foundation' boeken gepubliceerd maar geschreven door drie andere SF-schrijvers.

Andere verhalen

Andere 'robotverhalen' waren The Caves Of Steel (De stalen holen, 1954), The Naked Sun (De blote zon, 1957), The Robots Of Dawn (De robots van de dageraad, 1983) en Nemesis (1989). Zijn andere romans en verzamelingen van korte verhalen zijn The Stars Like Dust (Een oceaan van sterren, 1951), Earth Is Room Enough (1957). Van het korte verhaal The Bicentennial Man is een hierop los gebaseerde film gemaakt met Robin Williams in de hoofdrol. Het boek Reisdoel: menselijk brein (The Human Brain) (1964) is eveneens een aantal malen verfilmd. Zijn Nightfall (Ondergang, 1941) heeft de reputatie dat het een van de beste korte verhalen in de sciencefiction is die ooit geschreven zijn, en het is ook verfilmd.

Populair wetenschappelijk werk

De boeken van Asimov over diverse wetenschappelijke onderwerpen zijn luchtig en met humor geschreven. Zijn onderwerpen bestreken het hele scala van menselijke kennis, je kunt het zo gek niet noemen of Asimov heeft er over geschreven. Van theologie en bijbelse geschiedenis tot abstracte wiskunde. Een greep uit Asimov's productie:

• The Chemicals of Life (1954),
• Inside the Atom (1956),
• The World of Nitrogen (1958),
• Asimov's guide to science (1960), (wetenschapsgeschiedenis)
• Life and Energy (1962),
• The Neutrino (1966),
• Science, Numbers and I (1968),
• The Dark Ages(1969) Nederlandse vertaling: De Donkere Middeleeuwen(1970),
• Our World in Space (1974),
• Views of the Universe (1981),
• Change! (1982) (Nederlandse vertaling: Morgen! 71 toekomstbeelden van wetenschap, techniek en maatschappij),
• Asimov's new guide to science (1984), (herziene versie) (wetenschapsgeschiedenis)
• Asimov's guide to Halley's comet (1985) (vertaling: De Komeet van Halley).

Asimov heeft ook drie boekdelen van zijn autobiografie geschreven. In Memory Yet Green (1979), In Joy Still Felt (1980), en I. Asimov: A Memoir (1994). Verder schreef hij ook diverse essays zoals Thinking About Thinking en Science: Knock Plastic (1967). Zelfs verschenen er van zijn hand enkele detectives, waarvan de serie over de "zwarte weduwnaars" de bekendste is.

Overlijden

Asimov overleed op 6 april 1992 in New York. In een door haar geschreven boek, It's Been a Good Life, onthulde zijn weduwe Janet Jeppson Asimov dat hij was gestorven aan aids als gevolg van een transfusie met besmet bloed tijdens een driedubbele bypassoperatie in december 1983. Volgens haar wilden zijn doktoren vervolgens niet dat dit feit bekend werd.

Trivia

• Citaat:The most exciting phrase to hear in science, the one that heralds new discoveries, is not "Eureka!" (I found it!) but "That's funny ..."
• Asimov had erg last van vliegangst. Daarom verbleef hij praktisch zijn hele leven in New York en omstreken. Naar verdere plaatsen ging hij per trein of schip.
• Hij hield van flirten met vrouwen wat hem soms in problemen bracht met zijn echtgenote(s).
• Asimov hield van kleine ruimtes: het tegengestelde van claustrofobie. Hij woonde het liefst in een klein tweekamer appartement in een van de wolkenkrabbers van Manhattan.
• Hij heeft nooit leren fietsen en hield ook niet van sport. Pas op late leeftijd heeft Asimov een auto-rijbewijs gehaald.
• Hij was een vlot spreker en veel gevraagd voor spreekbeurten en SF-conventies. Op SF-congressen ('cons') liet Asimov zich graag in het zonnetje zetten: hij had geen last van overmatige bescheidenheid!
• Asimov gaf een eigen SF-tijdschrift uit: "Asimov's Science Fiction Magazine", voor het eerst in 1977 gepubliceerd. Het blijft een van de populairste tijdschriften in het genre waarin al heel wat modern sf-talent voor het eerst debuteerde.
• Voor zijn fans had hij alle tijd en beantwoordde zoveel mogelijk persoonlijk de vele post die hij van hen kreeg. Hij had veel gevoel voor humor en nam vooral zichzelf niet al te serieus. Dit droeg veel bij aan zijn grote populariteit onder het publiek.

De drie wetten van de robotica

De wetten van de robotica zijn expliciet ingebouwde, dwingende gedragsregels van de fictieve robots, die voorkomen in het universum van de sciencefiction-auteur Professor Isaac Asimov en zijn opvolgers. Het gedrag dat hieruit voortvloeit, staat onvoorwaardelijk boven elk ander gedrag.

Oorspronkelijke drie wetten

De oorspronklijke drie wetten van de robotica (de Calviniaanse religie)

Eerste Wet

Een robot mag een mens geen letsel toebrengen of door niet te handelen toestaan dat een mens letsel oploopt.

Tweede Wet

Een robot moet de bevelen uitvoeren die hem door mensen gegeven worden,
behalve als die opdrachten in strijd zijn met de Eerste Wet.

Derde Wet

Een robot moet zijn eigen bestaan beschermen, voor zover die bescherming niet in strijd is met de Eerste of Tweede Wet.

Nulde wet

Later formuleerden Robot Daneel Olivaw en Robot Giskard Reventlov een nieuwe wet, die naar hun oordeel van meet af aan lag besloten in de eerste wet. Omdat deze wet boven de eerste staat, noemden zij hem de "Nulde Wet" (de Giskardiaanse reformatie).

Nulde Wet

Een robot mag geen schade toebrengen aan de mensheid, of toelaten dat de mensheid schade toegebracht wordt door zijn nalatigheid.

Gevolg voor de andere wetten:

1. Een robot mag een mens geen letsel toebrengen of door niet te handelen toestaan dat een mens letsel oploopt behalve als dit de Nulde Wet zou schenden.
2. Een robot moet de bevelen uitvoeren die hem door mensen gegeven worden, behalve als die opdrachten in strijd zijn met de Nulde Wet of de Eerste Wet.
3. Een robot moet zijn eigen bestaan beschermen, voor zover die bescherming niet in strijd is met de Nulde, Eerste of Tweede Wet.

Vroege jaren

Asimov werd geboren in Petrovichi, Rusland, maar zijn familie emigreerde naar de VS toen hij drie jaar oud was. Hij groeide op in Brooklyn, in de stad New York. Zijn ouders waren van joodse afkomst maar waren vrijzinnig in hun godsdienstige opvattingen. De jonge Isaac kon zich daardoor zonder problemen zelfstandig ontwikkelen tot een 'man van de wereld' en in contact komen met de 'pulp' SF-tijdschriften uit de jaren '20 en '30, die zijn interesse in SF aanwakkerden. Hij studeerde af aan de Columbia University in 1939 en behaalde daar ook een Ph.D. (doctoraat) in de biochemie (1948). Hij ging werken bij de Universiteit van Boston, waaraan hij verder steeds verbonden bleef. Asimov heeft nooit echt veel gedaan in zijn beroep van biochemicus, afgezien van de oorlogstijd toen hij voor de marine werkte als adviseur. Hij wijdde zich al snel volledig aan het schrijven.

Foundation

Asimov begon verhalen te publiceren in sciencefiction-tijdschriften in 1939. In 1950 publiceerde hij zijn eerste boek, Pebble in the Sky. In totaal schreef hij meer dan 400 boeken. Zijn bekendste werk is een trilogie van romans, De Foundation (Foundation), De Foundation en het Imperium (Foundation and Empire), en De Tweede Foundation (Second Foundation) (1951-53), die gaat over de ondergang en heropstanding van een galactisch keizerrijk in de verre toekomst. Dit was duidelijk geïnspireerd op de ondergang van het Romeinse Rijk, wat Asimov zelf ook toegaf.

Een thema in dit verhaal is bovendien het historicisme: het idee dat de geschiedenis onvermijdelijk een bepaalde loop neemt ongeacht het onvoorspelbare gedrag van individuen, zoals macroscopische objecten in de natuurkunde voldoen aan wetmatigheden ongeacht het onvoorspelbare gedrag van elementaire deeltjes.

In de jaren '80 heeft Asimov deze serie uitgebreid. De boeken Hoeksteen van de Foundation (Foundation's Edge, 1982), en De Foundation en Aarde (Foundation and Earth, 1986) waren bedoeld als vervolg op de oorspronkelijke trilogie; de boeken Prelude op de Foundation (Prelude to Foundation, 1988) en De Foundation: Voorwaarts (Forward the Foundation, 1993) spelen zich af vóór de andere boeken uit de reeks.

Robot

Het tweede thema waar Asimov bekend mee werd waren zijn robotverhalen. In zijn verzameling korte verhalen Ik, Robot (I, Robot) (1950), ontwikkelde hij een aantal gedragsregels die de robots uit zijn verhalen behoorden te volgen. Dit waren de wetten van robotica, die zowel in de wereld van de sciencefiction als de wetenschappelijke wereld van de cybernetica beroemd zijn geworden. Daarnaast bedacht hij het positronische brein van de robot. Beide concepten hebben grote invloed gehad op andere sciencefictionschrijvers.

Foundation & Robot

Met Prelude to Foundation (1989) legde Asimov een link tussen zijn eerdere robot- en imperiumboeken en het eerste deel van de foundationserie. Hierna volgde nog Forward the Foundation (De Foundation: voorwaars, 1993) wat na Asimov's overlijden werd gepubliceerd. Met toestemming van zijn erfgenamen zijn hierna nog drie 'foundation' boeken gepubliceerd maar geschreven door drie andere SF-schrijvers.

Andere verhalen

Andere 'robotverhalen' waren The Caves Of Steel (De stalen holen, 1954), The Naked Sun (De blote zon, 1957), The Robots Of Dawn (De robots van de dageraad, 1983) en Nemesis (1989). Zijn andere romans en verzamelingen van korte verhalen zijn The Stars Like Dust (Een oceaan van sterren, 1951), Earth Is Room Enough (1957). Van het korte verhaal The Bicentennial Man is een hierop los gebaseerde film gemaakt met Robin Williams in de hoofdrol. Het boek Reisdoel: menselijk brein (The Human Brain) (1964) is eveneens een aantal malen verfilmd. Zijn Nightfall (Ondergang, 1941) heeft de reputatie dat het een van de beste korte verhalen in de sciencefiction is die ooit geschreven zijn, en het is ook verfilmd.

Populair wetenschappelijk werk

De boeken van Asimov over diverse wetenschappelijke onderwerpen zijn luchtig en met humor geschreven. Zijn onderwerpen bestreken het hele scala van menselijke kennis, je kunt het zo gek niet noemen of Asimov heeft er over geschreven. Van theologie en bijbelse geschiedenis tot abstracte wiskunde. Een greep uit Asimov's productie:

• The Chemicals of Life (1954),
• Inside the Atom (1956),
• The World of Nitrogen (1958),
• Asimov's guide to science (1960), (wetenschapsgeschiedenis)
• Life and Energy (1962),
• The Neutrino (1966),
• Science, Numbers and I (1968),
• The Dark Ages(1969) Nederlandse vertaling: De Donkere Middeleeuwen(1970),
• Our World in Space (1974),
• Views of the Universe (1981),
• Change! (1982) (Nederlandse vertaling: Morgen! 71 toekomstbeelden van wetenschap, techniek en maatschappij),
• Asimov's new guide to science (1984), (herziene versie) (wetenschapsgeschiedenis)
• Asimov's guide to Halley's comet (1985) (vertaling: De Komeet van Halley).

Asimov heeft ook drie boekdelen van zijn autobiografie geschreven. In Memory Yet Green (1979), In Joy Still Felt (1980), en I. Asimov: A Memoir (1994). Verder schreef hij ook diverse essays zoals Thinking About Thinking en Science: Knock Plastic (1967). Zelfs verschenen er van zijn hand enkele detectives, waarvan de serie over de "zwarte weduwnaars" de bekendste is.

Overlijden

Asimov overleed op 6 april 1992 in New York. In een door haar geschreven boek, It's Been a Good Life, onthulde zijn weduwe Janet Jeppson Asimov dat hij was gestorven aan aids als gevolg van een transfusie met besmet bloed tijdens een driedubbele bypassoperatie in december 1983. Volgens haar wilden zijn doktoren vervolgens niet dat dit feit bekend werd.

Trivia

• Citaat:The most exciting phrase to hear in science, the one that heralds new discoveries, is not "Eureka!" (I found it!) but "That's funny ..."

• Asimov had erg last van vliegangst. Daarom verbleef hij praktisch zijn hele leven in New York en omstreken. Naar verdere plaatsen ging hij per trein of schip.
• Hij hield van flirten met vrouwen wat hem soms in problemen bracht met zijn echtgenote(s).
• Asimov hield van kleine ruimtes: het tegengestelde van claustrofobie. Hij woonde het liefst in een klein tweekamer appartement in een van de wolkenkrabbers van Manhattan.
• Hij heeft nooit leren fietsen en hield ook niet van sport. Pas op late leeftijd heeft Asimov een auto-rijbewijs gehaald.
• Hij was een vlot spreker en veel gevraagd voor spreekbeurten en SF-conventies. Op SF-congressen ('cons') liet Asimov zich graag in het zonnetje zetten: hij had geen last van overmatige bescheidenheid!
• Asimov gaf een eigen SF-tijdschrift uit: "Asimov's Science Fiction Magazine", voor het eerst in 1977 gepubliceerd. Het blijft een van de populairste tijdschriften in het genre waarin al heel wat modern sf-talent voor het eerst debuteerde.
• Voor zijn fans had hij alle tijd en beantwoordde zoveel mogelijk persoonlijk de vele post die hij van hen kreeg. Hij had veel gevoel voor humor en nam vooral zichzelf niet al te serieus. Dit droeg veel bij aan zijn grote populariteit onder het publiek.

De drie wetten van de robotica

De wetten van de robotica zijn expliciet ingebouwde, dwingende gedragsregels van de fictieve robots, die voorkomen in het universum van de sciencefiction-auteur Professor Isaac Asimov en zijn opvolgers. Het gedrag dat hieruit voortvloeit, staat onvoorwaardelijk boven elk ander gedrag.

Oorspronkelijke drie wetten

De oorspronklijke drie wetten van de robotica (de Calviniaanse religie)

Eerste Wet

Een robot mag een mens geen letsel toebrengen of door niet te handelen toestaan dat een mens letsel oploopt.

Tweede Wet

Een robot moet de bevelen uitvoeren die hem door mensen gegeven worden,
behalve als die opdrachten in strijd zijn met de Eerste Wet.

Derde Wet

Een robot moet zijn eigen bestaan beschermen, voor zover die bescherming niet in strijd is met de Eerste of Tweede Wet.

Nulde wet

Later formuleerden Robot Daneel Olivaw en Robot Giskard Reventlov een nieuwe wet, die naar hun oordeel van meet af aan lag besloten in de eerste wet. Omdat deze wet boven de eerste staat, noemden zij hem de "Nulde Wet" (de Giskardiaanse reformatie).

Nulde Wet

Een robot mag geen schade toebrengen aan de mensheid, of toelaten dat de mensheid schade toegebracht wordt door zijn nalatigheid.

Gevolg voor de andere wetten:

1. Een robot mag een mens geen letsel toebrengen of door niet te handelen toestaan dat een mens letsel oploopt behalve als dit de Nulde Wet zou schenden.
2. Een robot moet de bevelen uitvoeren die hem door mensen gegeven worden, behalve als die opdrachten in strijd zijn met de Nulde Wet of de Eerste Wet.
3. Een robot moet zijn eigen bestaan beschermen, voor zover die bescherming niet in strijd is met de Nulde, Eerste of Tweede Wet.