Dan kon ik nu zo door de weiden trekken, richting soulmate. Kon ik onderweg een boeket boterbloemen plukken en al huppelend door steegjes springen. Kon ik eens daar aangekomen door een raam klimmen, want zo atletisch ben ik natuurlijk wel. Bovendien zou de soulmate mijn onderbroek als kind toch al 7293 keer gezien hebben en zou ik dus gerust mét één van mijn honderdvierentwintig rokken naar boven kunnen klauteren. Of om het mezelf makkelijker te maken: Door het raam op het gelijkvloers.

Had ik vroeger maar meer moeite gedaan. Had ik vroeger maar meer flippo’s uitgedeeld in plaats van ze allemaal zelf te willen. Had ik vroeger maar geen dramarama gemaakt over die ene flippo die mij ontvreemd werd. Had ik maar met Pokémonkaarten gesmeten. Had ik maar een hobby gehad die ik langer dan een week uitoefende.

En woonden er hier maar niet oneindig veel schralerds, dat ook.

• Waarom maken mensen dingen altijd moeilijker dan ze zijn? En ja, mannen, jullie zijn ook nog steeds mensen, don’t look at my sex.
• Ik ga nu verzekerst gigantisch veel hits krijgen omdat ik het woord “sex” gebruikt heb. Twee keer zelfs, nu. Ha!
• En dat terwijl ik nooit “sex” zou schrijven in een Nederlandstalige zin, want ik ben daar zéér puriteins in. Met KS, enzo. Seks.
• Nog meer hits!
• Is het verboden om een poster mee te nemen die ergens hangt te hangen. Laten we zeggen: in de lockerroom van de AB. Is daar een bepaalde wet voor? If so, dewelke?
• Ben ik de enige strijdster van “speculaas”? Mensen die “speculoos” zeggen, zouden geliquideerd moeten worden. Bye bye, half Vlaanderen. Tenzij ze om vergiffenis vragen en het belang inzien van speculaas speculaas te noemen. Ik noem Sinterklaas toch ook niet Sinterkloos.
• Ik wil een SMS-partner. Zo iemand waar ik nutteloze sms’jes naar stuur. Zo van: OMFGWTF!!111!!!FTW.
• Ik wil eveneens iemand die net zoals ik compleet gek wordt van de inconsistentie in de bovenstaande zin. Eerst SMS met hoofdletters en daarna zonder. FLIP!
• Waarom zou ik vandaag leren als ik morgen ook kan leren?
• Ik wil mayonaise met broodje.
• Volgend academiejaar ga ik wérkelijk meer moeite doen om mijn vriendenkring uit te breiden. Yes, it will be I crashing your kot.

Omdat het internet dé plaats is waar mensen elkaar beoordelen op basis van niks, noppes en nada besluit ik één van mijn dilemma’s dan maar te delen op mijn weblog. Let op, het is een zéér zwaar dilemma en ik worstel er al zeker vijf jaar mee. Vijf jaar hetzelfde dilemma, u vraagt zich vast af hoe ik nog met mezelf kan leven. Dat vragen we ons namelijk allemaal wel af.

Here goes the dilemma: Ik heb issues met Radiohead. Serieuze issues. Ik wéét niet wàt ik vind van Radiohead. Echt. Ik weet het simpelweg niet. Vind ik ze goed? Vind ik ze okee? Vind ik ze saai? Vind ik dat ze toch maar eens dringend moeten ophouden met hun wereldverbeteraars-gedoe omdat het mij toch wel barstende hoofdpijn bezorgt? Vind ik dat ik er al vijf jaar tijd in steek om mij te laten overtuigen en dat het nog altijd niet volledig gelukt is en dat ik het dus maar moet laten gaan?

Antwoord: ik wéét het niet. Echt niet. Misschien stoor ik me nog het meest aan de mensen die mij zeggen dat ik Radiohead moét goed vinden. Omdat ze groots zijn. Zoals Allah ofzo. Zeg mij, wat vind ik van Radiohead?

[Helft van het lezerspubliek is het met mij eens en vindt mij nu een zeer toffe. Andere helft van het lezerspubliek zal mij een pak minder graag zien, omdat zij denken dat mijn muzieksmaak niet overeenstemt met die van hen en ik daarom moet branden op in de hel. De laatste groep zal dit nochtans ontkennen. Ze zullen zeggen dat ik het recht heb op een eigen mening en dingen bazelen van des goûts et des couleurs, maar in hun gedachten zal ik toch dalen in hun achting. En wacht maar tot ik dan nog vermeld bij welke andere groepen ik hetzelfde gevoel heb. Wacht maar tot die dag! Ik zal op de brandstapel gesmeten worden en mijn kansen om het ooit te maken in de media – en dan vooral mijn kansen om muziekrecensent te worden - volledig verspelen]

o Aperitiefhapjes (namelijk mini-mini-pizzaatjes)

o Bruchetta’s

o Pasta (of slaatje met gemarineerde kippenreepjes en fruit gepaard met stokbrood.)

o Een oneindige buffettafel. ONEINDIG!

• Als ik dat niet kan krijgen, trouw ik niet.

• Zonnebrillen dragen in een gebouw is achterlijk. Vooral als de zonnebril even groot is als je hoofd.

Wat mannen niet begrijpen… Ik zou erover moeten schrijven. Over dat ze de kleine hints en intonatiewisselingen niet begrijpen. Over dat ze niet begrijpen dat een ‘ja’ wel degelijk een ‘nee’ kan zijn en omgekeerd. Maar ze weten het zelf wel, die mannen, dat ze ons vaak niet begrijpen. Dus hoeft er niet over geschreven te worden.

Want ik begrijp ‘mijn man’ evenmin. Ik begrijp niet waarom hij – in plaats van me te troosten – plots met wel 25 plannen op de proppen komt om “het probleem op te lossen”. Dat zijn “ik zie haar niet meer graag, omdat ze rookt” het equivalent is van een “ik zie alleen u graag”. Ik begrijp niet waarom hij me nuttige cadeaus wil geven, terwijl ik dat ene onnuttige cadeau zoveel meer zou appreciëren. Ik begrijp niet waarom hij alles zo letterlijk interpreteert terwijl mijn gezicht duidelijk de omgekeerde boodschap uitzendt dan mijn eerder gesproken woorden.

Maar hij begrijpt wel dat mijn “het is niets” het equivalent is van “blijven proberen en na een half uur zal ik wel toegeven dat er wél iets is”. Hij begrijpt dat het ‘niet okee’ is als ik plots stil ben en stil blijf. Hij begrijpt dat mijn koppigheid bestaat en wat hij moet doen om ze te doorbreken.

Hij begrijpt dat ik anders ben en ik begrijp dat hij anders is. En meer moet dat niet zijn, toch?

Koken kan ik niet, kuisen kan ik niet en ik heb nog nooit in mijn leven ‘de was’ gedaan. De gedachte van een héél huis dat vuil kan worden, maakt me bijna depressief. Ik zou ofwel het huis helemaal laten verkommeren ofwel een neat freak worden. Nee, het is (nog) niet aan mij besteed.

Bovendien ben ik allesbehalve goed huishoudengezelschap. Ik ben een regelrechte Drama Queen als het over eten gaat, ik ben een regelrechte koppigaard als het over eender wat anders gaat. Ik beweer al jaren dat het onmogelijk is om met mij samen te wonen en ik blijf er ook bij. I’m all nice and game om avondenlang mee door te brengen, maar om er ook nog middagen en ochtenden bij te nemen,… Nein. Ik raad het niemand aan.

Dus nu al eeuwig respect voor de man die het ooit zal wagen, maar voorlopig vorm ik wel een huishouden op mezelf… op mijn kot. Waar ik mensen kan wegjagen when I please. (Aber ook mensen kan uitnodigen when I please, dat spreekt voor zich.)

Dus over huishoudens heb ik niets nuttig te zeggen. Maar dan ook helemaal niets. Behalve dan dat bij het idee alleen al ik nerveuze rillingen krijg en scenario’s voor mij zie alwaar ik voor de 43^e avond op rij ‘pasta 4 kazen’ wil en mijn partner zowat ineenstort door gebrek aan andere voedingsstoffen. Ow, en dat ik drie katten wil. Ja, ik word later een cat lady.

Of hoe dagdagelijkse MSN-gesprekken ook over wijvenweek kunnen gaan, zonder dat de gesprekspartner het weet. Ofte: Door de ogen van een man.

Ooit zat ik eens aan tafel met een man die geen vriend van me was. Tussen ons in lag een Humo. Dé Humo waarin beschreven stond dat vrouwen makkelijk te verleiden zijn door één bepaald trucje en waarin beschreven stond hoe je zo snel mogelijk zoveel mogelijk aantal vrouwen in je nest kon krijgen. Dié Humo lag tussen ons. De moeite waard om er een gesprek over te hebben dus.

De man: ‘Jij zou net zo makkelijk te verleiden zijn als al die vrouwen?’

Ik AKA de vrouw: ‘Pardon?’

De man: ‘Ja, alle vrouwen vallen toch zo voor een bad boy die ze dan kunnen veranderen’
Ik: ‘Euh, ik niet, hoor.’
De man: ‘Jawel, ge beseft het gewoon nog niet. Als er zo iemand in een café op u afstapt en hij vertelt u zo’n verhaal met een hoek af… Ge zult ‘m wel willen verbeteren. En dan dat spelletje met aandacht geven en dan weer geen aandacht. Volgens mij pakt dat wel wel.’

Ik: ‘Als er een man op mij af komt in een café dan ben ik al weg.’

Maar er viel niet te discussiëren met de man, want hij had in zijn hoofd duidelijk al beelden waarin hij in een gigantisch groot bed lag, bedekt met witte lakens, rozenblaadjes en een dozijn naakte vrouwen. Ik daarentegen had nachtmerries van hoe café-types op mij af zouden komen om te beginnen met een belachelijke openingszin en om daarna hun ‘verhaal met een hoek af’ te vertellen.

Willekeurige Man: ‘Ja, en toen ben ik zo een beetje in het drugmilieu terechtgekomen. Soft-drugs eey. Maar eigenlijk heb ik er genoeg van’ [insert Bambi-blik]

Ik: ‘Ja, afkickcentra genoeg, he.’ [insert Waar-Zijn-Mijn-Vriendinnen-blik]

Nee, zo’n dingen werken bij mij niet. Helemaal niet. Bij mij werkt niets eigenlijk. Ja, niets. Ik val niet op mannen die zo mooi zijn dat ze in een boekje passen. Ik val niet op bad boys. Ik val niet op mannen waar werk aan is. Ik heb liever al direct de perfecte man. Ik val niet op mannen die – eens ze in groep zijn – schaamhaar uitwisselen of luidkeels ‘HOEREN’ roepen.

Doe mij maar een braveke.

Nee, ik ben eerder de eenzame shopper. Ik winkel het liefst helemaal alleen. Zodat ik ook meteen de homo economicus kan uithangen en de prijzen in alle winkels te vergelijken om daarna thuis te komen met de beste aankoop prijs-kwaliteitsgewijs. Ja, geen foute aankopen in mijn kast. Bovendien kan ik op mijn eentje de winkelbediendes de schrik van hun leven aanjagen door minstens vijf keer hun winkel binnen te komen, steeds hetzelfde te passen, minutenlang de voor- en nadelen van elk kledingstuk staan af te wegen om dan daarna toch nog eens zonder aankopen naar buiten te gaan en hetzelfde ritueel af te leggen in een andere winkel.

Mijn economisch shoppen zorgt er soms inderdaad wel voor dat security-mensen mij aanzien voor een dievegge, maar mijn portemonnee is altijd heel fier op mij.

Want ja, zo eentje ben ik wel. Zo eentje die je best één week per maand vermijdt. Zo eentje waar je best één week per maand naartoe gaat met een chocoladereep in je zak. Zo eentje waar je best één week per maand kan relativeren dat niet alles wat ze roept waar is. Zo eentje die één week per maand for no apparent reason in haar nest blijft steken om te jammeren dat ze te dik is en dat ze daarom chocola moet eten, want dat zal haar helpen om zich beter te voelen waarna ze chocolade eet en ze zich nog slechter voelt. Vicieuze cirkels, ze bestaan. You get the point, denk ik.

Deze maand ga ik de vicieuze cirkel breken, though. Of dat heb ik me toch voorgenomen. Het begon allemaal in een pashokje in de H&M, op een dag dat ik wat last had van pre-PMS. Dus stond ik daar in de H&M met drie kledingstuks, waarvan twee de lelijkste kledingsstuks uit mijn hele pas-carrière.

‘Maat 36… No way dat ik daar in pas’, mopperde ik. Ik keek mezelf aan in de spiegel. ‘Ik ben zo weer aan het afsteven op mijn maat 46’, verweet ik mezelf. Ik hief mijn hoofd op en weigerde mezelf nog aan te kijken. Wat wreed moeilijk is in pashokjes waar aan elke mogelijke kant een spiegel staat. Ik trok het kleedje aan en het was schreeuwlelijk. Maar het paste wel.

‘Oké… Ik ben in het bezit van een rok met maat 36 en dit kleedje past ook’, hoorde ik mezelf redeneren, ‘maar toch ben ik supermegavet! DIEET!’, ging de redenering verder. Waar die logica vandaan komt, don’t ask, ik denk dat het de schuld is van alle skinny jeans die rondloopt in de H&M.

Later bleek dat dieet te bestaan uit koeken, chocola en noten, maar eergisteren kreeg ik toch een massive schuldgevoel op mijn schouders. Ik ging écht opnieuw op mijn eten letten, want 80 kilo wou ik nooit meer wegen. En als ik dit gewicht bleef houden dan kon ik verzekerst naar een klasreünie gaan om aldaar al mijn ex-klasgenoten te vertellen dat ze allemaal in de hel zullen belanden en aldaar zullen branden. Dus meed ik alle chocola en alle andere ongezondheid tijdens het shoppen om thuis te belanden met kilo’s fruit en groenten.

Dus lig ik hier nu in mijn nest, te jammeren dat ik te dik ben. Te bedenken dat ik iets wil doen, maar dat ik ook niets wil doen en dat ik helemaal niet iets wil doen, maar ook helemaal niet niets. Met als enige vervanging ter chocolade de Spaanse aardbeien. Spaanse aardbeien die bevroren zijn, omdat de temperatuur in de ijskast te hoog stond. You get the point…

*Wacht wanhopig op wijvenprogramma’s op VijfTV en Vitaya*