är inget vi äter i någon större utsträckning. Förutom då i en av dess raffinerade former. Vi har nu funnit vårt favorit chips. Och det är: 

 Burts Chips från Devon, helt sanslöst goda, spröda och fantasifulla. Deras hemsida är alldeles bedårande, se länken i länklistan. Chipsen hittade vi på Oslos flygplats, men vill man ha ett fullgott alternativ så är det  BjäreHembygdspotatisprodukter  som gäller.    Annars är det där med chips ett ständigt konfliktskäl hemma hos oss. Vi alla sex har olika önskemål, och ju yngre man är desto mindre chans att man skulle kunna tänka sig något annat än sitt favoritchips. En annan klassiker som nu verkar ha försvunnit från marknaden var OLWs Lemongrass & Coconut.....mums! Ja, vi återkommer i detta ärende.

När det gäller våra sinnesintryck så ska vi försöka bringa någon slags ordning, därför så använder vi följande kategorier; känsel,doft, syn, smak och ljud. Dessa sinnen samverkar ju alltid, så det kommer bli spännande att känna efter riktigt ordenligt vad det är som får igång våra receptorer i rspektive organ! Inga djupare analyser, gillar vi något så är det gott nog!

Natomiast mięsożerca, który już drugi raz się objawia na tym blogu pisze o holenderskiej kiełbasie. I ona jest pyszna, wspaniała i w ogóle. Zatem która z nich jest dobra? Gdzie jechać żeby najeść się kiełbasy tak dobrej, że człowiek nie potrzebuje już golonki i bigosu? W każdym bądź razie mięsożerca pisze, że w Holandii normalnie można dostać kapustę kiszoną, czyli nawet jak holenderska kiełbasa nie zasmakuje to można sobie ten bigos chociaż zrobić.

No a jeżeli chcesz, żeby wszyscy zobaczyli Twoją twarz na całym świecie, to pobij swoją matkę albo ojca kiełbasą krakowską. Albo nie, to już ktoś zrobił. Pobij swoją żonę białą kiełbasę, bo tego jeszcze nikt nie zrobił! I już w sumie nie chodzi o to, czy to jest idiotyczne, ale po prostu chodzi o tych wszystkich dziennikarzy na świecie, którzy za coś muszą żyć, którzy za coś muszą kupić sobie kiełbasę.

A tym wszystkim, którzy zajmują się promocją kraju w świecie pewnie teraz jest głupio. Bo żaden folklor taneczny nie przebije pobicia kiełbasą i blokad stron w Policji.

Igår var Kalle och jag ute och gick i Alnarpsparken. Vi möttes på Åkarp station. Efter att först ha tagit en omväg, som ändå typ visade sig vara rätt väg (fast ändå inte) kom vi fram till Alnarp. När vi hade kommit 100m in i parken kände jag hur min mage mullrade, så vi bestämde oss för att äta. Vi satte oss på en stubbe som luktade lite suspekt. Lite som jordgubbar som legat ute för länge tyckte jag. Kalle tyckte det påminde om doften när någon bakar. När jag tog upp min matsäck fick den kommentarerna "överdöd" och "jävla svin" av Kalle. God var den i alla fall. Efter ett tag tog Kalle upp ett ekollon från marken, varpå jag frågade något i stil med (p.g.a. mitt dåliga minne som vi senare under dagen kom fram till att det bara har en lagringstid på 5h (för korttidsminnet då. Långtidsminnet är inte undersökt ännu)):

- Är de ätbara?

Det var början på vad som skulle bli en smakresa genom Alnarpsparken (alla som känner någon på Alnarp och som kommer att raportera om följande, var goda att inte läsa vidare utan sluta här. Tack! Ni är underbara!). Kalle bet i ekollonet och konstaterade snabbt att skalet inte var någon höjdare. Däremot innanför skalet fanns något i stil med en nöt (eureka!). Då smak är något personligt får Kalle själv kommentera hur det smaka i en kommentar, eller liknande. Däremot kan jag säga att hans minspel när han åt nöten var underhållande att titta på. Jag ville inte vara sämre och tog också upp ett ekollon och bet upp nöten. Fall i fall det skulle visa sig att nöten var giftig/dödlig/direkt obra/<annat adjektiv som beskriver att något är värre än dåligt eller bara dåligt för den delen med> så åt jag enbart bara en liten bit av nöten (vilket är intressant, för nöten i sig är inte speciellt stor). Smakupplevelsen som mötte mig gav mig väldigt stor förståelse för Kalles ansiktsuttryck. Väldigt sträv och torr smak med viss sötma och förmåga att torka ut hela munnen avrundad med en tydlig viss nötig karaktär tycker jag är en bra sammanfattning.

Vi begav oss vidare och hamnade vid ett valnötsträd (enligt Kalle. Själv avsäger jag mig allt ansvar från vad det trädet egentligen var. Se bild efter stycke). Efter lite diskussion om valnötterna var klara så bestämde jag mig för att sparka upp en liggfrukt och hitta nöten. Detta misslyckades katastrofalt då jag gjorde det smarta beslutet att göra det i grus och inte på gräset. Jag tog upp en ny frukt för att istället bita upp nöten. Vad som mötte mina smaklökar kan bäst beskrivas som tåjams. Konsekvent slutade jag bita på frukten, kastade den ifrån mig och började spotta och fräsa till smaken var borta.

Nästa träd vi mötte var ett äppleträd (skånska!). Kalle fortsatte vad som hade påbörjats och tog ett äpple och smakade på det. Inte gott. Nästa äppleträd och min tur. Inte gott. Väldigt syrligt och torr smak, som ett syrligt och torrt vitt vin. Därefter dröjde det ett tag innan nästa provsmakning skedde. Smaklökarna måste få vila sig lite. Det förekom dock en diskussion om jag skulle testa rönnbär eller inte. Kalle tyckte nej och jag tyckte ja, kanske. Tillsist slutade det i en muntlig överenskommelse om att "det smakar nog bäst kokt". Sak samma kom vi senare fram till för en hel del trevligheter i naturen, som t.ex: nässlor, tistlar och lite annat som jag glömt. Så här gott var förresten äpplena:

På väg mot nya smakupptäckter kom vi in i ett område som doftade precis som stubben vi satt på tidigare. Vi båda tyckte fortfarande att det luktade jordgubbar som legat ute för länge och som om någon bakar. Fast nu när det hade fått suga in i oss lite så började vi försöka komma överens om vad det egentligen doftade. Stolt kan sägas att vi lyckades. Det doftade helt enkelt som de frystorkade jordgubbar man hittar i Start! (men också som de man hittar i vissa Kellog's-paket). Vi insåg också vilka i-landsmänniskor vi var som beskrev dofter med hjälp av något åt det artificiella hållet och inte något man hittar i naturen. Tyvärr blev nästa smakupplevelse en jackpot för Kalle. Vid ett annat område hade vi hittat något som såg ut som mogna äpplen, vilket det också var. Något jag själv konstaterade efter att ha blivit en aning intresserad av denna mogna frukt och tagit en för mig själv. Nu var det min tur att smaka på något (äpplet precis innan gälldes inte då det var Kalle som smakade först). Vid en äng hittade vi något som påmindre om körsbär. De såg väldigt aptitliga ut, nästan för aptitliga. I rädsla för att deras utseende bedrog valde jag att inte äta dem. Tyvärr visade det sig senare när vår vän av biologi och botanik Alex ringde och berättade att det inte hade varit någon fara. Schweizernöt!

Vår sista smakprovning hittade vi på vägen till en botanisk trädgård och var taggen av kastanj (försök själv att bita dig in till själva kastanjen va!). En sådan besvikelse det var, det smakade ingenting, verkligen ingenting. En del av vår resa hade kommit till sitt slut och vi satte oss ned i trädgården och begrundade det vi hade smakat och började diskutera livet.

Tillägg:
1) Vi tog också en del fina bilder, som den här.

2) Har ni aldrig suttit på perrongen när ett öresundståg dundrar förbi i full fart. Testa! Tänk bara på att sitta utanför det gulmarkerade området. Vi insåg att det finns där av en anledning.

3) Hoppas det är okej att jag har bilder av dig i min blogg Kalle. Säg till annars så försvinner dem illa kvickt.

And now for something completely different!

Dagens skämt:
http://sydsvenskan.se/varlden/article354255/Bush-kritiserar-Kina.html
Kommentar: Guantanamo någon?

/På återseende

Rok Herberta

Kalendarium życia Zbigniewa Herberta

Zbigniew Herbert zmarł 28 lipca 1998r. w Warszawie.

Zbigniew Herbert

Zbigniew Herbert-film

W świecie Pana Cogito

To wcale nie wymagało wielkiego charakteru
nasza odmowa niezgoda i upór
mieliśmy odrobinę koniecznej odwagi
lecz w gruncie rzeczy była to sprawa smaku

Zbigniew Herbert - Przesłanie pana Cogito

Zbigniew Herbert - Obywatel Poeta 1/8

Zbigniew Herbert - Obywatel Poeta 2/8

Zbigniew Herbert - Obywatel Poeta 3/8

Zbigniew Herbert - Obywatel Poeta 4/8

Zbigniew Herbert - Obywatel Poeta 5/8

Zbigniew Herbert - Obywatel Poeta 6/8

Zbigniew Herbert - Obywatel Poeta 7/8

Zbigniew Herbert - Obywatel Poeta 8/8

Zbigniew Herbert o narodzinach III RP

Zbigniew Herbert o Michniku

Jacek Trznadel - Rozmowa ze Zbigniewem Herbertem
"HERBERT: – I teraz następuje właśnie problem zniewolenia elity. „Językoznawca” powiedział, że nie trzeba kupować narodu, wystarczy mieć tych inżynierów dusz i to zupełnie załatwia problem zniewolenia. Władza potrzebowała legitymizacji i legitymizacja wyszła od strony inteligencji tak zwanej twórczej, przede wszystkim od literatów. Więc ja z tego interesu wyszedłem, bo nie chciałem uczestniczyć w tej imprezie. Pytałem innych, dlaczego zostali... Ten okres nie pozostawił ani dzieł wybitnych, ani nawet znośnych."
"Jedyna rzecz, którą noszę ze sobą, to rozprawa o językoznawstwie Józefa Wissarionowicza. W chwilach, kiedy zawodził Pickwick, czytam to i wraca mi dobry humor. Gigantyczny żart, groteska, satyra na racjonalizm"

Jag är dock tyvärr så vansinnigt opeppad på att skriva seriös blogg just nu, det är ju vilodagen efter tre dagars fest och klickenbloggen skriker på bilder och skrävel (komplett version av ovanstycket där), som jag egentligen är lika opepp på att lägga upp, och uppkopplingen from hell verkar inte låta mig ladda upp nåt i bildväg här alls.

Men naturligtvis rullar ändå alldeles intill mig, på teven JOV slökollar på, det vidrigaste programmet jag sett på mycket länge. Skriker om att kommenteras och sågas och fördömas. Stilpoliserna på Femman, infon om programmet säger såhär:

Brittisk realityserie från 2007. Avsnitt 7 av 8. En ovetande person med hopplös klädsmak överraskas med en fullständig renovering av sin klädgarderob. De skickliga och roliga stylisterna Lisa Butcher och Mica Paris förvandlar en person från ful ankunge till vacker svan. Det handlar inte om att klä den utvalde i det senaste modet utan att hitta folks personliga stil och göra det bästa av deras naturliga förutsättningar.

Personliga? I helvete heller. Idag handlar det om en kvinna på kanske 45 som enligt vad vi ska förväntas tycka klär sig som en strippa. De två kvinnorna som är Stilpoliserna har som metod att i provhytten skälla ut henne som vore de militärer som skäller ut nyrekryter. De säger åt henne på skarpen, tycker hon verkligen att den klänningen ser bra ut? Hon fattar väl att klädd sådär kommer alla män tänka att hon är ett enkelt ligg? Att ingen kan ta henne på allvar? De säger att hon måste hitta nånting sofistikerat.

Och jag säger att ni kan slå upp ordet, och efter det kan ni suga min jävla väggtidning. Hon blir säkert snyggare, men det är så jävla beside the point. I reklampausen utannonseras Femmans pridefestival-tema. Det är pridefestival på Femman. Kul för er! Men sluta då bryta ner andras. From the bottom of my heart: avskum.

L'exposition Guillaume Bijl qui vient de se terminer au SMAK n'apportait pas forcément grand chose  à ceux qui connaissaient déjà son travail. Depuis longtemps déjà, Bijl suit la même ligne en écrivant des variations sur les dispositifs d'exposition et d'accrochages, en ne se restreignant pas au monde de l'art : dispositif muséal (la vie quotidienne des hommes préhistoriques), commerciaux (son fameux supermarché -ici seulement visible en vidéo) ou encore sociaux (podium de l'élection Miss Flandres, club VIP)... Dans les salles peu fréquentée du SMAK -fréquentation toutefois normale pour un musée de ce type, tout prend une dimension morbide, voire effrayante, digne de Shining. Ce qui fait de Guillaume Bijl un artiste marquant et non pas un faiseur récitant son petit manuel du ready made, c'est un peu la réversibilité de ses postulats : certes il met en lumière la dimension morbide et sadique de la consommation et du commerce, mais le musée, lieu détaché du monde et sans vie, ne constitue pas une alternative. 
La pièce la plus réussie à cet égard est la Flanders Expo, une installation que Bijl a réalisé exprès pour le musée : la partie centrale du rez-de-chaussée est occupée par des panneaux J-C Decaux affichant les pubs qu'on pouvait voir dans la rue au même moment et par des stands de magasins ou de marques. Au stand Phillips, un couple s'arrête un peu plus longuement devant les téléviseurs. Quelque chose de crucial se passe là. "Aurea, la nouvelle gamme donne une autre dimension à la télé" (voix cristalline). En gros, autour de l'écran un cadre diffuse des lumières de couleurs et d'intensités variant en fonction de l'image. Le design est sobre, c'est presque aussi beau que le requin de Xavier Veilhan. Mais celà ne s'arrête pas là. Bijl choisit de montrer l'appareil avec son support promotionnel, un court métrage de Wong Kar-Wai, tourné en fonction de ces capacités techniques inédites. Il fallait bien un cinéaste superficiel et naif pour mettre en valeur ce qui n'est guère qu'une lanterne magique. Le film en lui-même est assez horrible et montre Wong Kar-Wai dans ses pires travers, le consacrant finalement plus héritier de Beneix et Besson que de Godard ou Carax... Mais là n'est pas le plus important. Ce qui fait que l'on s'arrête particulièrement sur ce stand ce n'est pas seulement parce que la narration est toujours un puissant attracteur ni parce qu'un dispositif transparent se redonne à voir (comme aux premiers temps de la télé où l'emerveillement tenait autant au contenant était aussi important que le contenu), mais parce que rarement tant de niveaux ont été intriqués en un seul point : le dispositif de Phillips, le film de Wong Kar-Wai, le disposititif -emprunté de Bijl -voire celui du SMAK, d'autant plus qu'aucun de ces niveaux n'est clairement défini ou étanche aux autres. Peut-on vraiment en tout bonne fois définir ce qui relève du commerce, du "créatif", de l'innovation ou de l'art. Par exemple, l'intention de Phillips(1) est avant tout commerciale, mais elle s'accompagne aussi d'une certaine vision de la technologie et d'un certain rapport à l'art -Wong Kar-Wai est présenté comme un réalisateur "d'avant garde". Sans compter ce qui en l'occurence dans cet objet échappe à la marque : que l'idée reste assez archaïque malgré la prouesse technologique; qu'elle s'inscrit dans cette mode déjà ancienne des prestigieux courts-métrages promotionnels etc... Bijl quant à lui ne produit pas forcément de nouvelles formes, mais en étant réceptif aux objets du monde, il accueille leurs évolutions qui apparaissent démultipliée dans le dispositif de monstration muséal.

(1) En outre, comme au sein d'un équipe de cinéma, il serait naif de voir "Phillips", de la recherche technologique au marketing, comme un ensemble homogène.

Zapach

Świeżo skoszona trawa, zapach jabłek, pomarańczy, truskawek. Świeżo upieczony chleb, zapach lasu. Każde z tych zapachów przywołuje na myśl przyjemne skojarzenia, wspomnienia z dzieciństwa, wakacji. Przygotowując projekty wnętrz warto się zastanowić jak przemycić te zapachy do pomieszczeń. Wrażenia zapachowe są najbardziej intensywnie odbierane zaraz po wzrokowych. Nic nie ma większego wpływu na nasze emocje i wspomnienia niż węch. Zapachy odgrywają ogromną rolę w odczuwaniu miejsca. Jak wprowadzić zapach do wnętrza? Bardzo dobrze działają kadzidełka, świeczki zapachowe czy nawet odświeżacze powietrza. Ja najbardziej lubię jednak zapachy świeżych owoców i warzyw. Ostatnio np. świeże truskawki, które roztaczają piękny zapach i nastrój wczesnego lata. Kolejny sposób to świeże kwiaty, które oprócz zapachu mogą stać się ciekawą dekoracją akcentującą wnętrze. Możemy użyć naturalnych materiałów, które mają swój specyficzny, często bardzo przyjemny zapach. Drewniane podłogi i meble emitują lubiany przez wielu ludzi zapach. Podłogi z naturalnego kamienia pachną ziemią, co odczuwa się szczególnie jeżeli kamienie przemyjemy wodą. Można rozmieścić w pomieszczeniach miseczki, pojemniczki napełnione świeżymi lub suszonymi kwiatami, kawałkami mydła, płatkami kwiatów, piaskiem, muszlami, kamieniami a nawet solą. Będą one stanowiły nie tylko ciekawy akcent wizualny ale dadzą też piękny zapach.

Słuch

Jeżeli opracowując projekty wnętrz pomyślimy zawczasu o dźwiękach które będziemy w nich słyszeć nasz wysiłek na pewno zostanie nagrodzony. Możemy starać się zminimalizować dźwięki dochodzące z zewnątrz lub odwrotnie postarać się aby ściągnąć je do domu. Dźwięki które słyszymy mają ogromny wpływ na naszą osobowość i nastrój. Jeżeli zastanowimy się nad funkcją pomieszczenia, które urządzamy to łatwiej będzie określić co chcielibyśmy w nim słyszeć. Jeżeli chcemy odciąć się od dźwięków dochodzących z ulicy to możemy otoczyć działkę żywopłotem, który będzie stanowił naturalną barierę dźwiękową. Działka otoczona żywopłotem np. z wysokich jałowców daje mieszkańcom poczucie prywatności oraz odcina dźwięki dochodzące z zewnątrz. Dywan lub wykładzina to dobre rozwiązanie szczególnie w pomieszczeniach na piętrze domu. Tłumi on odgłos kroków osób przebywających na piętrze a także odcina dźwięki dochodzące z dołu. Oczywistym rozwiązaniem jest zastosowanie drzwi oddzielające pomieszczenia. Jeżeli mamy np. salon połączony z jadalnią to można pomyśleć aby rozdzielić oba pomieszczenia np. drzwiami dwuskrzydłowymi lub przesuwnymi, dzięki temu znacznie wytłumimy dźwięki dochodzące z sąsiedniego pomieszczenia. Będzie też można używać oddzielnie salonu i jadalni. W loftach lub innych dużych pomieszczeniach można zastosować podwieszane lub wolnostojące panele odgradzające np. sypialnię do reszty pomieszczeń. Bardzo dobrze tłumi dźwięki podłoga wykonana z korka. Jeżeli lubimy muzykę to w dziennym pokoju lub salonie możemy zastosować muzyczne dekoracje np. gitara stojąca gdzieś pod ręką, lub kolekcja ulubionych płyt będą sugerowały przebywającym tam osobom że w tym pomieszczeniu mogą spodziewać się przyjemnych dla ucha dźwięków. Dobrym pomysłem jest wydzielenie pomieszczenia na pralnie w którym będzie można zamknąć pralkę i suszarkę za drzwiami tak aby nie przeszkadzały domownikom.

Projekty wnętrz dla wzrokowców

Wzrok to najbardziej skomplikowany z naszych zmysłów. Jeśli chodzi o projektowanie wnętrz to tak naprawdę możliwości są nieograniczone, jeśli projektujemy dla wzroku to wybieramy te rozwiązania które dadzą nam jak najlepszy efekt wizualny. Najważniejszy jest kolor. Jeśli chcemy wyróżnić którąś ze ścian pokoju to możemy spróbować zaakcentować jakiś jej fragment odważnym kolorem. Bardzo dobry pomysł to zestawienie kontrastujących kolorów. Równowaga, harmonia i symetria są bardzo ważne jeśli chcemy uzyskać dobry efekt wizualny. Można pogrupować przedmioty np. po trzy. Np. trzy takie same wazoniki różnej wielkości na stole lub na półce. Obrazy na ścianach możemy powiesić w grupach po trzy, sprawi to wrażenie równowagi. Faktura przedmiotów ma duże znaczenie gdy doświadczamy jej dotykiem ale jest równie ważna dla wzroku. Kamień, dywan, wełna, jedwab, drewno to materiały o różnej fakturze które mogą podkreślić charakter wnętrza. Wygląd powierzchni przedmiotów mówi wiele o pomieszczeniu i osobach w nim mieszkających. Można to dostrzec w rodzaju drewna z którego zrobiono podłogę, meblach znajdujących się w pomieszczeniu. Bardzo ważne jest oświetlenie dla zmysłu wzroku. Nastrój pomieszczenia możemy stworzyć oświetlając je świecami lub zastosować włączniki pozwalające na regulację natężenia oświetlenia. Dobre efekty daje używanie kolorowych akcentów np. w postaci kolorowych poduszek na sofie, zasłonek w oknach. Najlepsze w takich akcesoriach jest to że można je zmieniać w zależności od sezonu i dzięki temu uzyskiwać odpowiednie o danej porze roku efekty. Dobranie odpowiedniej sekwencji kolorów do pomieszczenia może być nie lada wyzwaniem. Można spróbować odnaleźć kombinacje kolorów w ulubionych tkaninach, dziełach sztuki, czy nawet w dywanie. Jeżeli mamy przedmiot który nam się podoba to jest też duża szansa że spodoba nam się też wnętrze w kolorach tego przedmiotu. Gdy dekorujemy pokuj chcemy aby oddawał on nasz charakter i styl, możemy to osiągnąć przez umieszczenie osobistych akcentów, jak np. fotografie ulubionych miejsc czy osób.

Projekty wnętrz dla smakoszy

Smak jest zmysłem dzięki któremu możemy doświadczyć wielu przyjemnych wrażeń. Doznania te można wzmocnić spożywając posiłek w odpowiednio udekorowanym pomieszczeniu. Oczywiście także spożywany posiłek powinien być dekoracją. Kielich czerwonego wina wygląda pięknie na tle białego obrusu. Równie dekoracyjnie wyglądać będzie pucharek kolorowych letnich owoców.

Dotyk

Zazwyczaj najpierw patrzymy, jeśli nam się coś podoba to chcemy tego dotknąć. To co odczuwamy dotykając ma ogromne znaczenie. Poduszka np. może wyglądać ślicznie, ale jeżeli tkanina z której jest zrobiona będzie szorstka i sztywna w dotyku to cały efekt pryska w momencie gdy weźmiemy ją do ręki. Oczywiście od razu taką poduszkę odkładamy na miejsce. Chcemy aby nasze wnętrza przyciągały ludzi a nie odpychały, warto więc zadbać aby przedmioty będące w zasięgu ręki były miłe w dotyku.

Poznajemy i odczuwamy otaczający nas świat wszystkimi swoimi zmysłami, warto o tym pamiętać realizując wymarzone projekty wnętrz.

Magnus Hedman svarar sjukligt roligt på frågor om mode. Han har odefinierade glansplagg i vitt för att festa till det. No diss alltså, bara gulligt. Chosefritt. Hysén är också rolig, som alltid.

Roligt i nya Djungeltrumman del två:

Medan hela artikeln går ut på att häckla smaken och bristen på koll hos fotbollsspelare och andra sportmänniskor gör författarna själva en fatal kollmiss och skriver eurodiscogruppen La Bouche som La Bush. Gräva en grop åt andra galore. Boo-ya!

Det betyder förstås inte att jag primärt vill håna dem tillbaka, utan bara att det är jävligt svårbestämt vad man ska förväntas ha koll på, och börjar man boasta sin koll på nåt specifikt kommer det garanterat innebära att kollen nån annanstans är bristande. Orka/lyckas ha koll på precis allt. Klart som fan att fotbollsfolk skiter i annat, eller i alla fall inte har något annat, större, fokus än just fotboll.