Ontwikkelingssamenwerking… heeft zijn voor- en nadelen. Enerzijds kan het ervoor zorgen dat corrupte regimes langer aan de macht kunnen blijven door hen een blanco cheque uit te schrijven of door hen geld te geven zonder controle, beide zijn zaken die nu maar al te vaak voorkomen. Maar anderzijds kan het ook een grote rem op de huidige massamigratie betekenen. Politici die zeggen dat ontwikkelingssamenwerking een onnodige uitgave is, vergeten daarbij te zien dat zonder die stroom van geld er nog een pak meer migratie zouden zijn. Ze zijn echter juist wanneer zij de huidige effectiviteit ervan in twijfel trekken. Zoals hierboven gezegd, is een blanco cheque uitschrijven voor corrupte regimes absoluut geen garantie op een verbetering, integendeel. Solidariteit is altijd gekoppeld aan voorwaarden, wanneer men geen voorwaarden stelt bij de overdracht van grote bedragen zet men de deur wagewijd open voor misbruiken.

Vaak zit er echter ook een probleem in de weinige voorwaarden die men stelt aan de ontwikkelingssamenwerking. Die houden immers vaak in dat westerse bedrijven een onbeperkte toegang krijgen tot de markt, China probeert nu trouwens dezelfde strategie uit, waardoor de levensomstandigheden helemaal niet verbeteren, maar enkel de financiële toestand van die bedrijven. Echte onafhankelijkheid houdt ook in dat de markt grotendeels in handen is van het eigen volk met zo weinig mogelijk buitenlandse interventie. Indien dat niet zo het geval is, is men een slachtoffer van kolonialisme waarbij de economie in handen is van een buitenlandse mogendheid. Wat moet primeren is dus de ontwikkeling van een eigen economie. Iets waarbij de huidige opgeleide migranten hier een grote rol in kunnen spelen. Zij beseffen immers niet dat zij in hun landen van herkomst een elite kunnen vormen die de speerpunt vormt van modernisering en welzijnsverhoging. Hopelijk vergeten ze hun lessen uit het Westen niet en kiezen zij, in tegenstelling tot ons, voor een economische groei zonder aantasting van eeuwenoude tradities.

Economische migratie… is een voorstel van bepaalde rechtse partijen dat ik in deel 1 reeds aanhaalde. Het is vanuit een volksnationalistisch en solidaristisch standpunt compleet verwerpelijk. De mens wordt teruggebracht naar een economisch cijfer, de waarde van een mensenleven wordt enkel nog uitgedrukt in een economische kosten-/batenanalyse. Ook zorgt het ervoor dat de opgeleide laag van andere landen wegtrekt, waardoor de kansen van die landen om uit het economische slop te kruipen sterk afnemen. Het zijn net de hooggeschoolde buitenlanders die we zoveel mogelijk zouden moeten weren zodat zij in hun eigen land mee het voortouw kunnen nemen voor de opbouw ervan.

Anti-migratie als plat populisme… wordt helaas veel te vaak gebruikt door rechtse partijen. Zij klagen de gevolgen aan van een bepaald beleid, gesteund en uitgetekend door de twee lobby’s uit deel 1, namelijk de aanwezigheid en toevloed van migranten. Maar op geen enkel moment vallen zij de echte oorzaak aan hiervan en dat is de wil van de elite van het grootkapitaal. Wanneer ik het in het vorige deel had over de egalitaire en de liberale lobby’s, dan mag men niet vergeten dat de eerste slechts een reactieve is. De egalitairen gebruiken de toevloed van migranten voor hun doeleinden, het is de liberale lobby, de lobby van het grootkapitaal, die verantwoordelijk is voor de toevloed van de migranten. Strijden tegen massamigratie moet dan ook kaderen in een algemene volksnationalistische strijd tegen het globaal grootkapitaal, dat enkel uit is op de vernietiging van culturen door ze zoveel mogelijk met elkaar te laten vermengen tot men enkel nog een grote grijze massa heeft. Als iedereen veramerikaniseerd is, is het immers veel makkelijker om Amerikaanse rommel op een globale schaal te slijten en iedereen in loonslavernij te laten werken voor Amerikaanse multinationals.

Volksnationalisme en anti-migratie zijn een pleidooi voor een sociaal beleid, de huidige generatie marxisten à la LSP tonen met hun halfzacht betoog over egalitarisme e.d. enkel aan dat zij niets snappen van de macht van het grootkapitaal. Laat staan dat zij inzien hoe massamigratie net een kapitalistisch streven is, terwijl het verzet daartegen net een bevrijdende strijd is.

Waar is de radikaal-rechtse oppositie? Ik vraag het mij dikwijls af. Er is geen bevlogenheid meer onder de parlementairen, niet langer wordt er gespot met het systeem vanop het spreekgestoelte, er zit geen passie meer in de debatten. Enkel, en dat toont de kracht van ervan, over volksnationalistische thema’s durven politici zich nog te laten gaan aangezien dat verbonden is met de eigenheid van de mens; een gevoel van verbinding met andere in zijn groep/volk. Maar parlementairen die vragen stellen bij het huidige systeem waarbij het grootkapitaal de wereld op zijn manier probeert te globaliseren, parlementairen die het burgerlijke parlementaire representatieve systeem in vraag trekken (zoals socialisten ooit deden), die bestaan niet meer. Er is gewoon geen oppositie meer, iedereen draait zonder vragen mee in het systeem, wat leidt tot beroepspolitici die niet langer uit overtuiging aan politiek doen, maar uit puur financieel gewin. Ideologische bevlieging is verworden tot een handicap en iets waarmee politici zich liever niet bezighouden wegens “saai” of “iets waarmee we eventueel kiezers kunnen verliezen”.

Het probleem voor ons solidaristen, maar dat vormt tegelijkertijd onze grootste sterkte, is dat er geen solidaristische partij is. Geen parlementair zal zich nog solidaristisch durven noemen, liever noemen ze zich “conservatief” of “rechts-nationalistisch” of, gruwel, “rechts-liberaal”. De strijd tegen massamigratie moet gezien worden in een breed kader van strijd tegen het grootkapitaal, tegen de uitwassen van het kapitalisme en tegen de idee van de ganse kapitalistische maatschappij, waar enkel winst, het individu en materialisme telt. Wie dit een links pleidooi vindt, toont dat hij of zij nog steeds puur in simplistische termen als links en rechts denkt. Termen die in dit postmoderne tijdperk al lang enige waarde zijn verloren.  Hoe noemt men immers iemand die voor een sterke controle van de staat op de economie is, maar geen afbreuk wil aan eeuwenoude tradities. Iemand die dus sociaal-economisch naar de linkerkant helt, maar maatschappelijk meer conservatief is? Die is niet links, die is niet rechts, die is solidarist.

De egalitaire lobby… wordt genoeg aangevallen door de rechterkant, en terecht ook. Zij gaan uit van een internationalistische visie waarbij culturen niet langer tellen en slechts inwisselbare elementen zien. Het hoeft ook niet te verbazen dat deze lobby ook bestaat uit mensen waarvoor religie een hinder is en die onze eigen cultuur ronduit verachten in een rare vrees voor hun eigen schaduw. Iedereen die tegen hen is, is volgens hen onverdraagzaam en deze lobby zal ook direct met termen als nazisme en fascisme beginnen smijten, hoe ongepast die ook mogen zijn. Zij begrijpen niets van de sociologische processen die achter de vorming en evolutie van culturen zit. Combineer dit met hun lineaire visie op de geschiedenis, waarbij alles volgens hen eindigt in een aards paradijs waarbij iedereen met iedereen overeenkomt in een superdemocratie, en je komt uit bij een lobby die hopeloos vastzit in hun denken en niet kan begrijpen dat mensen niet willen meestappen in hun visie.

De progressieve partijen, die nu teren op de ruïnes van de ooit revolutionaire massapartijen van de sociaal-democratie, hebben deze egalitaire lobby met open armen verwelkomd. In een wereld waarbij de arbeider niet meer op een 19de-eeuwe manier wordt uitgebuit en waarbij de sociaal-democratie hun ideologie heeft opgeofferd om aan de macht te kunnen deelnemen, zijn vele van hun kiezers naar de rechterkant overgestapt. Sociaal-democraten, en vele radikaal-linksen met hen, hebben hun revolutionair socialisme laten vallen en hun denkbeelden omgedraaid. Tegenover de strijd van de arbeider tegen het vijandige grootkapitaal plaatsen zij nu een egalitaire visie waarbij de zelfverklaarde democratische verdraagzamen vechten tegen de nazifascistische onverdraagzamen. Het is een verminkte moderne versie van de klassenstrijd waarbij de klassenverschillen zijn vervangen door een verschil in visie op migratie. Van de scheppende arbeider die meer waard was dan de intellectueel in de ivoren toren hebben zij een domme laaggeschoolde knoeier gemaakt. In de ogen van de erfgenamen van de sociaal-democraten die ooit pleitten voor volksopvoeding is de arbeider zonder diploma een dom iemand, een marginaal die geholpen moet worden als een klein kind.

Toen bleek dat die arbeider overliep naar de rechterkant hadden de progressieve partijen een nieuw kiespubliek nodig. Liefst één dat ze konden bespelen met een ideologie van simplistisch denken. Zoals hierboven gezegd, verminkten zij de theorie van de klassenstrijd door de eeuwen heen en vormden zij het om naar een denken tussen verdraagzamen en onverdraagzamen. De verworpenen der Aarde werden de nieuwe migranten en de reactie werden de onverdraagzamen. Het is dan ook enkel op die manier dat de progressieve partijen hun aanhang konden bewaren en het verklaart ook waarom er tussen het Vlaams Belang en de voormalige SP een exodus van kiezers is geweest.

De liberale lobby… is de lobby van het grootkapitaal, van de grote bedrijven en, in het geval van België, de lobby van de verfransing. Zij draaien hun kar naarmate de bedrijven het willen of naar mate zij denken dat het zal aanslaan bij de bevolking. Niet dat zij de kern van hun ideologie veranderen, ze veranderen enkel de accenten en de manier waarop zij het brengen. Het grootkapitaal had in de naoorlogse jaren van grote economische groei nood aan een stroom van arbeiders. Niet enkel omdat de economie zo explosief groeide, maar ook omdat organisaties zoals de vakbond eindelijk helemaal erkend en aanvaard werden door de maatschappij. De tijden van Daens waarin bedrijfsleiders ongestoord hun arbeiders konden uitmelken voor een hongerloon zijn voorbij. Ook zij hadden nodig aan een nieuw publiek, een nieuw arbeiderspubliek. En liefst één zonder syndicalistische achtergrond, één dat in armoede leefde en één dat geen aansluiting had bij de West-Europese visie op bevrijding, emancipatie en democratie. In andere woorden: één dat hard zou werken voor weinig geld en geen syndicale organisatie zou oprichten.

Voor hen zijn de massamigratiestromen slechts een aanvoer van arbeidersvee. De slechtbetaalde banen gaan naar hen en de Europeaan, zich wentelend in de luxe van materialisme en individualisme en zich niet langer liet inspireren door gedachten als “arbeid adelt”, liet maar begaan. Hun huidige pleidooi voor een systeem van “greencards” is trouwens al even verwerpelijk als hun voorgaande daden. Het houdt immers in dat de waarde van een mensenleven kan gemeten worden in economisch nut. De mens verwordt tot een economisch cijfer. Niet langer een scheppend wezen, maar een producerend en consumerend wezen. Verworden tot een kosten/baten-analyse.

Maar, in tegenstelling tot de egalitaire lobby, wordt deze lobby nooit aangevallen. Sterker nog, deze lobby wordt vaak opgevreeën door dingen als het intrekken van het stakingsrecht te eisen of het in vraag stellen van het bestaan van de sociale zekerheid. Het is echter deze lobby die het gevaarlijkste van de twee is. De egalitaire lobby werkt in het openbaar via “marsen voor verdraagzaamheid” en initiatieven in die richting. De liberale lobby werkt echter via achterkamers en heeft ook geen probleem om met hun geweld bepaalde initiatieven te steunen. Kijk maar naar Dedecker die graag opschept met zijn bedrijfsconnecties die zijn partij financieel zouden ondersteunen. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat LDD pleit voor greencards en voor economische migratie.

Deze twee groepen… zijn de grote steungroepen pro-massamigratie in Europa. Morgen de vraag hoe de rechterkant hierop antwoordt of hier net niet op antwoordt.

Europa moet alliantie met China aangaan

Moet het Westen een Bond van Democratieen vormen, zoals de schrijver Robert Kagan voorstelt in zijn boek The End of Dreams and the Return of History - en zoals nu ook presidentskandidaat John McCain bepleit? Zodat ze een dam kunnen opwerpen tegen Rusland, China en andere autoritair geregeerde landen - the axis of autocracies? Veel Europeanen, schrijft Charles Grant in een opiniestuk in de Financial Times , schrikken terug voor ,,that kind of balance-of-power politics. They believe that the big challenges – climate change, energy security, migration and terrorism – require co-operation among all the leading powers, rather than just the democratic ones, and strong multilateral institutions.” Grant stelt dat Europa bij uitstek geschikt is om China, waar een hevig debat woedt tussen nationalisten en multileralisten, te laten kiezen voor een constructieve rol in de wereld. ,,As consistent proponents of multilateralism, Europeans are best placed to make the case to China for working through international institutions. The EU and China should build a strategic partnership, focused on issues that cause tensions but which, if tackled in a serious dialogue, could strengthen global governance.” Onlangs verscheen van Grant (en een collega bij de denktank Center for European Reform) een rapport onder de titel: Can Europe and China Shape a New World Order?

[source: Wereld » Europa moet alliantie met China aangaan]

Even een vaststelling: het is alsof zich drie types van gedachten ontwikkelen vandaag, aan het einde van de periode van het grote 'Vrije Markt'-denken en het 'wilde liberaliseringsdebat':

• CONFLICTMODEL: Rechtse en Conservatieve liberalen (vooral in de VS en UK) die ervoor pleiten een dam op te werpen tegen en de strijd aan te gaan met de 'Nieuwe Economische Machten' als China, India, e.a. (typische pleitbezorger: de Republikeinse pres.kandidaat McCain)
• ALLIANTIEMODEL: Meer gematigde 'Nieuwe Liberalen' die geloven dat Europa een alliantie moet aangaan met de 'Nieuwe Machten', teneinde zich sterk te kunnen maken tegenover de VS e.a.
• OVERLEG- EN SAMENWERKINGSMODEL: De Linkse Europese (en wereld) beweging, die pleit voor stevige dialoog via de bestaande en nieuwe internationale organisaties (VN, ASEAN, AU, ...) en het maken van afspraken ivm de toekomst en de te nemen maatregelen rond milieu, armoedebstrijding, ontwikkeling, voedselverzekering, e.a. (ook gesteund door Democratisch Pres. Kandidaat Barack Obama, de PES (Europese Sociaal-Democraten), e.a.)

Mij lijkt de derde optie nog steeds de veiligste en de stevigste. Ik wil zeker niet meegaan in het confrontatie-denken van Rechts Amerika. We weten goed genoeg waar dat op uitloopt, is het niet? Daarom is het ook een zegen dat Obama zo'n goeie kans maakt op het eindresultaat.

Barack Obama - Hope for Americans and Europeans alike

PES - 10 June 2008

PES President Poul Nyrup Rasmussen expressed his total support for Barack Obama to win the next US Presidential elections.

“The US Democrats are making history by choosing Barack Obama as their candidate” said Poul Nyrup Rasmussen, “Obama is the choice for change and renewal. He gives hope to millions of Americans and Europeans for a fairer world.”

“Restoring the international reputation of the US Government, and healing the wounds within American society, after 8 years of George W. Bush, are among the tasks facing the new President. Progressive Europeans are united in hope that Barack Obama will be the new President following the US elections on 4 November.”

“The world needs a Democratic administration to work with Europe to meet our common challenges - climate change, food crisis, financial crisis, conflicts especially in the Middle East. The US and the EU, acting together, can make a new and positive international agenda.”

Poul Nyrup Rasmussen also had praise for Hillary Clinton. “She too has helped to rekindle hope among Americans and Europeans alike.”

The PES will send a delegation to the Democratic National Convention in Denver in August 2008.

[source: Party of European Socialists - Parti Socialiste Européen - Barack Obama - Hope for Americans and Europeans alike]

Als je socialist en bovendien advocaat van beroep bent, dan heb je de bijna perfecte ingrediënten om een groot woordengoochelaar te worden. Als we oneerbiedig waren, dan zouden we ook kunnen stellen dat je dan alle elementen bezit om een aartsleugenaar te zijn. Maar zelf als salonsocialist en derderangsadvocaat moet je de kunst van de hypocrisie onder de knie hebben. En dat is een specialiteit die Renaat Landuyt van de SP.A volledig beheerst. Want wat eist deze zalmrode socialist met kaviaarbeleg? Hij eist niet meer en niet minder dan dat er weer orde in onze straten heerst!

Naar aanleiding van een terroristische aanslag tegen de politie in Anderlecht (de zoveelste) slaat Landuyt met de knoestige arbeidersvuistjes op de tafel. Het moet gedaan zijn met al dat geweld. De SP.A-marionet durft natuurlijk niet de daders aan te wijzen. Dat is ook moeilijk. Het zijn weer die spoken die men eufemistisch omschrijft als jongerenbendes. Dat die spookbendes vooral bestaan uit vreemdelingen mag in dit land niet iedereen zeggen. Dat is specialistenwerk. Iemand die zoiets beweert, moet eerst langs het antiracisme- en nieuwspraakcentrum. Dat gaat na of je die arme jongetjes die lustig verkrachten, brandstichten, mensen neersteken en vermoorden niet wil discrimineren (bijvoorbeeld door hen op te sluiten). Als je daarna gehersenspoeld stelt dat die misdadige jongeren wel uit de allochtone gemeenschap komen, maar dat dit feit absoluut van geen enkele betekenis is, dan ben je een goede democratische burger. Als je daarna ook nog een pak op je donder krijgt van jongeren en je geen klacht indient, omdat je de problemen van die vreemdelingen nu volledig hebt begrepen, dan ben je zelf kandidaat voor een Belgische eremedaille. Iets in blik of tin.

Landuyt weet natuurlijk zeer goed dat je de correlatie tussen vreemdelingen en criminaliteit in deze vacuümverpakte correcte maatschappij niet mag maken. Zijn partij was en is een van de fanatiekste aanhangers van het zwijgcentrum Dewitte. Maar als volleerde hypocriet heeft onze champagne slurpende sociaal-democraat een omweg gevonden om het kwaad te omschrijven. Het zijn niet de vreemdelingen op zich die amok maken. Neen, beste lezers, het zijn de grootstadjongeren van Anderlecht die het kwaad berokkenen. Landuyt wil een apart straatbeleid in die steden. Maar hij durft niet te stellen dat het migrantensteden en -wijken zijn die overlast bezorgen. Neen, het zijn gewoon de steden op zich die kwaad doen. In de Belgische politieke kindertuin zijn er al veel komische kwasten geweest. Maar die SP.A-advocaat slaat alles.

Het enige goeie dat wij kunnen ontdekken in Landuyts voorstel tot het herstel van orde en gezag ligt in het feit dat Landuyt erkent dat het geweld territoriaal te omschrijven is. Het zijn de getto's en woonwijken waar grote concentraties vreemdelingen wonen, waar de problemen zich voordoen. Wij van het N-SA hebben reeds eerder gesteld dat we voor gescheiden ontwikkelingszones opteren. Daar kunnen de culturele groepen zich zelf organiseren. Het geweld kan dan binnen de woonwijken worden bestreden door mensen met dezelfde culturele achtergrond. Zij kennen de mensen die daar wonen het best. Wij moeten die jongerenbendes insluiten in hun eigen woonruimtes en ze daar laten neutraliseren door speciale ordediensten. We moeten de bewegingsvrijheid van bendes beperken, een uitgangsverbod of een samenscholingsverbod in de probleemwijken moet mogelijk zijn. Het in- en uitgaan in die wijken moet gereglementeerd en gecontroleerd worden.

Zou Landuyt zoiets voor ogen staan? Of zal het weer van die slappe pap zijn waar die burgerlijke partijen zo graag van smullen? Maatregelen waar die jongeren zich een breuk om lachen. Als we het politieke profiel van de SP.A bekijken, zal het wel dat laatste zijn. Hypocrieten!

Eddy Hermy
Algemeen N-SA-coördinator

]]> http://nsalternatief.wordpress.com/?p=374 Wed, 16 Apr 2008 17:51:23 +0000 voorhoede http://nsalternatief.wordpress.com/?p=374 Duits socialisme. Het falen van de sociaal-democratie en de triomf van het nationaal-socialisme

J.A.A. van Doorn is zijn leven lang geïntrigeerd geweest door de snelle triomf van het nationaal-socialisme in het Duitsland van de jaren twintig en dertig en de even snelle ondergang van de sterke Duitse sociaal-democratie.

Doorgaans wordt de verklaring van deze catastrofe gezocht in de steun aan de nazi's van conservatieve groepen die vijandig stonden tegenover de sociaal-democraten, zoals de Reichswehr, de groot-industriëlen en de Pruisische landeigenaars. Dit boek laat evenwel zien dat de sociaal-democraten door hun marxistisch internationalisme de aansluiting misten bij het nationalisme dat de Duitsers steeds sterker in zijn greep had gekregen. Van Doorn beschrijft ook dat het nationaal-socialisme een krachtige socialistische component had die in het Derde Rijk tot ontwikkeling kwam en voor velen aantrekkelijk bleek te zijn. Anders gezegd: de nazi's toonden zich de ware ‘Duitse' socialisten.

Het falen van de sociaal-democraten is vooral zo tragisch geweest omdat zij in hun geschiedenis, soms meer, dan weer minder zichtbaar, een onderstroom kenden die nationaal-socialistisch avant la lettre kan worden genoemd. Hij droeg het stempel van Ferdinand Lassalle (1825-1864), de stichter van de eerste socialistische partij in Duitsland en de inspirator van vele Duits-socialistische dissidenten die zich naderhand vergeefs tegen het dominante marxisme hebben verzet.

De conclusie dringt zich op dat de onderdrukking van deze oudere vormen van nationaal of Duits socialisme er toe heeft bijgedragen dat het nazisme de kans kreeg het Duitse volk, ook in zijn socialistische voorkeuren, voor zich te winnen.

J.A.A. van Doorn (1925) is socioloog en historicus. In 1960 werd hij benoemd tot hoogleraar sociologie aan de Nederlandse Economische Hogeschool te Rotterdam, die later zou opgaan in de Erasmus Universiteit. In 1987 ging hij met emeritaat. Van Doorn is columnist van Trouw en HP/De Tijd en medewerker van NRC-Handelsblad.

ISBN 978 90 5330 550 8
NUR 631, 686
Gebonden
Omvang: 320 pp.
EUR 29,90

Neem het voorbeeld van de verkoop van de pakjesdienst ABX Logistiscs. Deze pakjesdienst was eigendom van de staat. Het was een onderdeel van de NMBS. De voogdijminister wou van het ding af. Het moest van Europa, zei men. Die voogdijminister was de socialist Vande Lanotte. Dat socialisten – net als alle andere liberalen – de bezittingen van de gemeenschap verkwanselen, is op zich natuurlijk niks nieuws. Maar aan deze verkoop zat een stinkend geurtje. Eerst werd de gedelegeerde bestuurder afgedankt die zich verzette tegen de manier waarop de verkoop zou gebeuren.  “Afgedankt” is misschien niet het juiste woord, “uitgekocht” is een betere omschrijving. De man kreeg naar verluidt twee miljoen euro ontslagvergoeding. Deze man is de huidige CD&V-voorzitter Schouppe. Hij kon fluitend aan een nieuwe carrière beginnen, met name die van volksvertegenwoordiger.

Toen was het tijd voor een volgende zet. Vande Lanotte liet eerst een tijdje een interim-baas spelen bij de NMBS – je kunt nu alles met interim-krachten doen, ook de spoorwegen leiden. Na een tijdje kwam de aap uit Johans mouw: hij benoemde zijn kabinetschef als hoofd van de NMBS-holding. Deze specialist – en ja, ook socialist – wist te vertellen dat het bedrijf ABX geen eurocent waard was. Deskundigen in de branche vielen bijna in coma toen ze dit hoorden Toch werd er een bedrijf gevonden dat zo zot was om ABX over te nemen. De Britse investeringsgroep 3i zou voor 10 miljoen euro aandelen van ABX overnemen en een extra 70 miljoen euro investeren in de groep.Een geniale zet van Johan zou je denken – hij had die vuige kapitalisten weer goed liggen – maar het genie van een socialist heeft zo zijn beperkingen. Net zoals met de onderhandelingen over SABENA heeft onze salonmarxist bewust of onbewust niet goed opgelet. (Wij mikken op bewuste onoplettendheid of heet dat medeplichtigheid?)

Wij, simpele zielen, zullen het nooit weten. Want wat stond daar nog in het overnamecontractje? Als tegenprestatie voor de aankoop van 10 miljoen euro aan aandelen en de kapitaalinjectie moest de NMBS (de staat dus) er zich toe verbinden om bepaalde uitstaande kosten op zich te nemen die ABX nog had. En net als christelijke wonderen zijn ook socialistische wonderen nog niet verdwenen. Het wonder wil immers dat de uitstaande kosten eerst werden begroot op 80 miljoen euro – toevallig het bedrag dat moest worden betaald voor de overname – maar de voorzienigheid van het kabinet Vande Lanotte vond dat wonder een beetje mager en maakte daar 110 miljoen euro van. Het bedrijf 3i – eigenlijk zou dat bedrijf zich moeten omdopen tot heilig vermenigvuldigend vennootschap, maar dit terzijde – had dus een bedrijf overgenomen voor NUL euro.Daags na de overname haalden de nieuwe eigenaars van ABX al 60 miljoen euro uit de pot door middel van een kapitaalsverlaging. De enorme vastgoedeigendom van ABX werd prompt verhuurd: kassa, kassa…

De wondere wereld van het Vlaamse socialisme en de bedrijfswereld was weer een megasucces gebleken. De Waalse kameraden moeten niet denken dat ze het beter kunnen. En toch is het verhaal nog niet ten einde. Het bedrijf dat de aankoop van ABX deed, wil ABX nu van de hand doen. Zij willen dat waardeloze spul verkopen voor 600 miljoen euro. Dat blijkt na twee jaar eigendom van 3i de marktwaarde te zijn. Een bedrijf van de staat kopen voor 0 euro en er amper twee jaar later 600 miljoen euro voor vragen? Je zou denken dat zoiets alleen maar kan in het postsovjettijdperk in Rusland, ten tijde van de oligarchen.

De investeringsgroep 3i heeft alvast een stuk van de winst in groene energie geïnvesteerd. Ze hebben met een bedrag van 30 miljoen euro deelgenomen aan de kapitaalsverhoging (aankoop van aandelen) van de firma Electrawinds. Dat is de firma die de windmolens maakt die in de Noordzee worden neergepoot. En nog geen jaar na die participatie heeft de firma Electrawinds een nieuwe voorzitter voor het bedrijf aangesteld. U raad nooit wie dat is… Het is Johan Vande Lanotte. Zeg nu zelf, zou u ook niet graag zo een formidabele onderhandelaar in huis willen hebben? Iemand die u kan helpen om van 0 euro 600 miljoen euro te maken. Het socialisme in Vlaanderen is in topvorm. Ze brengen de staatsbezittingen voor een prikje aan de man. Ze hebben betaalde mandaten zoals alleen pasja’s en baronnen die vroeger hadden.

Terwijl de corrupte kopstukken hun zakken volstouwen met poen marcheren hun nuttige idioten, met name hun marxistische en trotskistische pubers al roepend door de straten. Zij roepen dat er een “fascistisch gevaar” dreigt. Intussen zitten in de chique salons de leiders van links zaken te doen met het grootkapitaal en de geldbarons. Wat zich in dit land links en socialistisch durft te noemen, daar had Lenin al een koosnaampje voor bedacht: sociaalfascisten. Sociaal in woorden, fascistisch en crimineel in daden.

Eddy Hermy
Algemeen N-SA-coordinator

>> Beluister het stukje op de Radio1-site