De conclusie van die gedachtensprong was voor mij dat ik in elk geval een verandering bij mezelf in gang kon zetten. Niet langer allerlei excuses zoeken waarom het goed is om te blijven hangen in wat je doet, maar met open vizier durven kiezen. Iets nieuws, iets anders, iets wat me beter past. Lekker is het ook wel, de spanning van iets nieuws. Maar dan moet je het nog wel doen...

Jarenlang heb ik nagedacht over wat ik wilde worden als ik groot zou zijn. En in gedachten was dat nog heel ver weg, dus er was totaal geen noodzaak om te kiezen, om te beslissen, te veranderen. De tussentijd kon ik mooi opvullen met leuke klussen die toevallig een technische inslag hadden.
Het afgelopen jaar heeft me echter zodanig aan het denken gezet, dat alle excuses overboord zijn gegaan. Je moet doen wat je leuk vindt, waar je hart ligt en waarvan je gelukkig wordt.

En dan kan het heel snel gaan. Overtuiging is 1 ding, er iets mee doen is heel wat anders. Maar het gaat gebeuren. Nog een paar laatste dingen afronden en dan langzaam een nieuwe stap in mijn ontwikkeling zetten. Wauw, feels good, ongeacht wat het brengt!!

Grtz
B

Ik werk nu ruim 9 jaar in de ICT. Jarenlang heb ik allerhande technische trainingen gevolgd. Ik heb projecten gedaan als netwerk infrastructuurspecialist. Heb routers, switches en andere,  voor velen onbegrijpbare, apparaten geconfigureerd. Heb IP-nummerplannen geschreven, kabelschema's uitgewerkt en patchlijsten gemaakt.

En nu word ik als techneut gezien!!??

Ik ben oprecht geschokt en ik kan het niemand anders kwalijk nemen dan mezelf. Altijd heb ik in gedachten afstand genomen van de techniek. Ik heb mezelf nooit als techneut gezien en ben gewoon "lekker bezig" geweest. En nu heb ik, schijnbaar, het stempel techneut gekregen.

Vreemd hoe je eigen beeld af kan wijken van de indrukken die je achter laat. Waar gaat dit dan mis? Kijken mensen niet verder dan de makkelijkst op te pikken signalen? Nemen mensen niet de moeite om eens interesse te peilen, motivatie te proeven en te onderzoeken waar de drijfveren van anderen zitten? Of denken we allemaal van onszelf dat we een open boek zijn en daarmee makkelijk te doorgronden?

Het zal wel een combinatie van deze twee zijn. Maar hoeveel anderen zitten in dezelfde situatie? En hoeveel meer werkplezier en rendement zou er te behalen zijn als dit verschil in beeldvorming zou worden opgelost?

Ik ga er immers vanuit dat mensen het beste tot hun recht komen als ze de dingen doen die ze leuk vinden. Dat motiveert optimaal en daar is dus iedereen het beste mee geholpen.

De oplossing is volgens mij niet zo moeilijk. Investeer in het onderzoeken naar de  motivaties en drijfveren van de ander. Dit zal tot vele eye-openers leiden. Een transformatie wellicht als het op grote schaal plaats zou vinden. Na een periode van chaos en crisis zullen ongetwijfeld alle rollen weer ingevuld zijn, maar dan door mensen die nog beter op hun plek zitten.

Wauw... Een utopie natuurlijk, maar ik kan in elk geval bij mezelf beginnen...

Grtz
B