Op de informatiesneltrein zijn de dames al lang gesprongen, het komt er echter op aan opportuniteiten te zien en kansen te grijpen. De merchandising smeden als het ijzer heet is! Succes omzetten in klinklare munt.

E-commerce is hét winkelconcept van de toekomst. Thuis in alle rust, lekker relaxed, kiezen, keuren en bestellen.  Met enkele muisklikken haalt u het douchekapje binnen dat u altijd al wilde maar nooit durfde kopen!  Hét gepaste assesoire voor elke gelegenheid! Met de ' Coffee Swirl' hoeft u nooit meer verlegen te zijn als u om elf uur nog een selle douche wou nemen maar buurvrouw reeds op de koffie verschijnt.

Voor de prijs van $22,95, exclusief verzendingskosten, hoeft u het echt niet te laten! Bestel nu!

 Alle modellen zijn leverbaar uit voorraad.

Sebastian Schönheit

(Schönheit!)

Op de kapstok enkel en alleen stukken die ik sinds april jl. zelf gemaakt heb. Negen jurkjes, acht rokken en twee topjes. Met stofjes gaande van aankopen bij Les tissus du chien vert over de stockverkopen van Dries van Noten en consoorten in Antwerpen tot een oud gordijn van één eur van de kringloopwinkel. Al moet ik er wel bijzeggen dat er hier en daar nog een rits of knop mankeert, of nog een zoompje moet ingelegd worden. En dat ik nog niet alles kunnen dragen heb wegens geen zomer(weer). Op aanvraag verstrek ik ook graag meer details met begeleidende foto's. (Denk ik, hangt van de mood af waarin ik me bevind wanneer het me gevraagd wordt.)

Ik kan het, ma, ik kan het! (of toch bijna)

Nu kan ik Debby echter wel helemaal volgen. Het zit namelijk zo dat het effect van bruinen zonder zon crème op benen van giechteltrutjes anders is dan bruinen zonder zon crème op benen van deftige dames. Vandaar ook dat het onomstotelijk bewezen is dat ik geen giecheltrut ben. Het ziet er namelijk niet uit. Bij giecheltrutjes wel.

Ik verklaar me nader. Net als Debby heb ik al heel mijn leven spierwitte benen. Ze verbranden in de zon en die is dus te mijden. Zonnebanken is inderdaad niet gezond en trouwens dat heeft nooit geholpen om mijn benen een kleurtje te geven. Hardnekkig wit bleven ze. Melkwitte benen kan je nog enigszins mooi noemen. Vooral wanneer je een kunstzinnige ranke roodharige bent wiens benen ongeveer tot onder de ellebogen reiken. Of je afstandelijk intellectueel zwartharig zit te wezen in de Markten. Met navenante interessante kleding en schoenen. Beeldig zelfs, ik mag er graag naar kijken. Spierwitte benen, dat is dan weer wat anders. Zeker wanneer ze van onder kleurrijke zomerjurkjes van voluptueuze blondines piepen. Dat is gewoon géén zicht.

Bruinen-zonder-zon crème lijkt dan de oplossing. Maar het aanbrengen van deze crème is geen sinecure. Giecheltrutjes hebben deze kunst perfect onder de knie. Egaal. Vlekkeloos. Letterlijk. Wanneer je hun voeten en tenen ziet in hun open sandaaltjes dan vraag je je zelfs af of ze eigenlijk gewoon niet in een bruinen zonder zon crèmebad gaan zitten zijn. Volledige onderdompeling. Bij deze deftige dame is het resultaat heel wat minder vlekkeloos. Een vreemde huidziekte, zo lijkt het wel. Die zich manifesteert met donkerbruine vlekken ter hoogte van de knieën, de enkels en tussen de tenen, afgewisseld met hier en daar een veeg vitiligo. De bronsziekte uit zich ook tussen de vingers op dagen dat je vergeet dat je ook nog handen moet wassen na gebruik.

Alles heb ik geprobeerd. Doekjes, oil, spray. Steeds met een grondige scrubbeurt als voorbereiding. Een aantal dagen geleden dacht ik de oplossing gevonden te hebben. Een soortement been make-up in negen kleuren, veredelde bruinen zonder zon crème, 'het resultaat van jaren onderzoek', wat zich vooral manifesteerde in de prijs. (Ja ik mag er steeds graag intrappen.) Allesbedekkend. Verhullend. Het resultaat was ronduit verbluffend. Nog nooit eerder hadden mijn benen zo prachtig egaal bruin staan te wezen in de hooggehakte kleurige zomerschoenen. Glad, zijdezacht en geenzins plakkerig.

Eerste halte van de dag: vriendin met peuter. Fijn weertje, plonsbadje buiten, peuter pletst, deftige dame pletst terug. Spatterdespatterspat.

Tweede halte: flaneersessie door de stad, windowshopping, terrasje, koffietje. Met prachtige bruine benen. Kijk. Ik zie zelfs een aantal mensen staren, zo mooi zijn ze! Jaja.

Derde halte: E. (voor een goed begrip, E=m). Ik ga niet direct zitten, ah neen. Beetje rondhangen, onopvallend.

"Ik vind je luipaardlook niet zo geslaagd."

"Luipaardlook?"

"Ja, je benen. Ik weet niet precies wat de bedoeling is maar ik heb altijd gedacht dat je luipaardmotieven afschuwelijk vond".

Wat er na het afnemen van mijn zonnebril te zien was laat ik aan de verbeelding over. Bruikbare hints: waterspatten, niet waterbestendige 'benen make-up' wat men voor het gemak en vooral om deftige dames ervan te behoeden als giecheltrutten aanzien te worden, vergeten te vermelden was in de bijsluiter.

(Trouwens, het advies: een eeuwigheid geleden was ik al de uitvinder van Nivea bodymilk met een scheutje bruinen-zonder -zon in zoals ze die nu op de markt gebracht hebben. De zelfgemaakte van mij werkt nog steeds het best. Verhouding 1/3).

Met dank aan Debby voor de inspiratie.

Toen ze hier landde met haar verloofde kreeg het jonge koppel een ware coup de coeur waaruit een nieuwe droom ontstond: trouwen in een oud kerkje in een authentiek Provençaals dorp. Hun plan werd enthousiast onthaald en iedereen ging aan de slag.

Omdat ons dorp wel een kerkje heeft maar geen pastoor, togen de trouwlustigen om info naar het gemeentehuis. Daar waren ze meteen getuige van een mooi staaltje cumul. Het gemeentehuis doet ook dienst als postkantoor en daarom staan er twee burelen netjes zij aan zij. Een vlijtige dame informeerde vanachter het linkse bureel:

“C’est pour la mairie ou pour la poste?”
“Pour la mairie, Madame”
“Un instant s.v.p.”
De dame stond prompt op, nam plaats achter het rechtse bureau en zei:
“Je vous écoute”

Onze trouwers leerden dat één pastoor twaalf omringende dorpen bedient, bedachten dat ze hun trouwbeloften toch liever in hun moedertaal uitspraken en begonnen een zoektocht naar een nederlandskundige gezant van God. Snel bleek dat er heel wat geestelijken met pensioen, geloven dat God echt in Frankrijk woont zodat ze, waarschijnlijk uit pure geloofsovertuiging, hun oude dag in zijn nabijheid komen slijten. De pastoorskwestie was derhalve snel geregeld en voor de praktische afhandeling konden ze in het dorp terecht bij een deftige dame die de honneurs van het kosterschap waarneemt
.
Wat hadden ze nodig?

1. Een klokkenluider: iemand die aan de touwtjes trekt. Links voor de ding, rechts voor de dong. Op een inderhaast bijeengeroepen familieraad die tot in de vroege uurtjes duurde, werd de klokkenluider met eenparigheid van stemmen verkozen.
2. Een extra ruiker bloemen om tijdens de plechtigheid aan de voeten van la Sainte Vierge te deponeren om vruchtbaarheid af te smeken, iets wat in hun geval wel eens broodnodig zou kunnen blijken.

Na enig gefrons omtrent deze laatste opmerking volgde een interessante verklaring:

Het is not done om te trouwen in de maand mei. Mei is de maand van la Vierge en precies in die maand slordig omgaan met la virginité zou een risico oP onvruchtbaarheid kunnen inhouden.

Ofwel was er een probleem met la virginité ofwel geldt deze regel niet voor allochtonen want nog geen twee jaar later verwacht het mooie koppel een tweede kindje.

Na veel georganiseer en enkele ware de Funèstoestanden later, stond op een mooie zomerdag in mei, een per TGV afgeleverde lading deftige dames en heren langs de kant van de weg te applaudisseren voor een stralende mariée die, op hoge hakken en aan de arm van haar fiere vader, la montée vers l’église aanvatte, begeleid door de klanken van onze zelfgeluide klokken. Het werd een memorabele, zeer geslaagde dag en we blijven C&C dankbaar voor de fijne herinneringen die sinds die dag onlosmakelijk verbonden zijn met dat kerkje.

Dat er een week later een collectebus stond “pour l’electrification des cloches” hebben we straal genegeerd. Nieuwe touwen: à volonté maar elektrische klokken: jamais. Al weten we natuurlijk niet of het feit dat het dingtouw het begeven had door het enthousiasme van onze klokkenluider, aan de basis lag van deze collecte.

Foto van de veelzijdige mairie en van de ding en de dongklok

(begeleidend muziekje -> afspelen terwijl u onderstaande leest)

Ja, de lente is in het land, we zullen het geweten hebben. Ik heb me alvast goed voorbereid op de eerste zonnestralen en me afgelopen weekend met haast en spoed naar het dichtsbijzijnde exclusieve tuincentrum gerept. Ik zou zelf durven spreken van het "Tuinwoonkamercentrum", gezien het uitgebreide assortiment. Mijn bestelling is geplaatst.

Ik was begonnen met een volledige eetkamer. De keuze was niet simpel, maar ik heb geopteerd voor een vier meter lange tafel en twaalf stoelen, dit voor de deftige ontvangst van de talrijke vrienden en familie die zo graag bij ons over de vloer komen. Gedaan met "stoelen bijschuiven". Uitvoering in een 8 mm dikke kunstvezel met een fijn reliëf. De verkoper verzekerde me dat zelfs kenners het verschil niet merken met vergrijsd rotan. Voor de lichte en moderne uitstraling werd het gecombineerd met roestvrij staal.

Voor mijn tweede tuinkamer, op een iets lager niveau en aangelegd in een nieuw soort exotisch hout dat minstens veertig jaar meegaat maar waarvan me nu eventjes de naam ontsnapt, heb ik me een volledig hoeksalon - wit, want wit komt terug - mét een tof loungemeubel voor twee, genaamd "Friends Island", aangeschaft. Aan de kunstvezels waaruit deze dan weer gemaakt is, zijn metalen kleurpartikels toegevoegd die lichteffecten weerspiegelen, in de Aziatische cultuur een symbool van de positieve energiestroom.

Een zwembad kon niet ontbreken op mijn minitieus geverticuteerd, bemest en gemaaid gazon. De opmerking van Mr. E. dat het er, zeker met vijf personen in, uitziet als een soepketel op het vuur bij de kannibalen, heb ik naast me neergelegd, want deze is wellicht geheel en al ingegeven door afgunst. Voor het perfecte wellness gevoel heeft mijn persoonlijke tuinconsulente me ook nog een buitenwhirlpool/jacuzzi aangeraden - wat een prachtg alternatief om er ons wekelijks deftige-dames-borreluurtje te houden. Dubbel borrelplezier als het ware!

Naast dit prachtig kunststof designobject (met afdekkap voor de winter!) heeft mijn tuinarchitect geopteerd om ook een buitendouche (mét haakjes voor onze kapjes) te voorzien voor de optimale spa! Later deze maand zal er achter deze volledige installatie nog een (identiek exotische) houten wand met gaatjes geplaatst worden waarachter boxen verborgen zijn - hoe ingenieus! - waaruit ik mijn Buddha Bar cd's kan laten klinken.

Want vogeltjesgefluit, dat is toch heel erg ouderwets!

doktersadvies tegen vrouwenkwaaltjes in het begin van de vorige eeuw

Uit: "Het Geboortehuis" Ami Mckay

∞ ∞ ∞ ∞ ∞ ∞ ∞ ∞

Ah, we zouden kunnen straathoekwerkers sturen die infiltreren in de buurtsamenscholingen en de dames met gekruiste armen bevrijden uit hun dwangbuis. We moeten ze sensibiliseren voor de valse emancipatorische gedachte dat vrouwen bevrijd zijn als ze viriele woorden gebruiken. Tegenwoordig moet een vrouw ballen hebben, een smoel opzetten en zichzelf een wijf noemen om als een madame beschouwd te worden.

Dames, dat steekt mij deftig tegen.

Mojjers aller straathoeken, maak uw slapende hersencellen wakker, ze zijn nuttiger dan ballen.

(DDMarie)

Het spijt me (eigenlijk niet), maar ik voel me genoodzaakt met harde hand in te grijpen. Het gaat hier van kwaad naar erger. Uw laatste (vorige) lay-out bewijst het eens te meer, in plaats van jullie evenwicht te vinden zijn jullie volledig uit balans.

En ik wil deze interventie (het herstellen van uw blog in zijn oorspronkelijke staat) staven met harde bewijzen, ik publiceer hieronder uw bezoekersstatistieken van de laatste dagen. Als dit geen reden tot onrust is!

Alle facturen van Emile Ratelslang - ja, die u op mijn bureau deponeert, de mensen mogen ook weten wie er uw administratie afhandelt - heb ik geprotesteerd en zonet aangetekend teruggestuurd.

U wordt ook vriendelijk verzocht om onmiddellijk uw bureau en uw huis in de oorspronkelijke staat te herstellen om alsnog de reeds aangerichte schade in uw relatie met uw huisgenoten en uw talrijke lezers te herstellen. En om uw kleren aan te trekken. Het is geen zicht. Noch het één , noch het ander.

Elisabeth Donckers heeft me laten weten dat ze herstellende is, dus voor haar hoeft u het ook niet meer te doen.

Voilà.

Deze dag zou volledig in het teken staan van de deftige vrouw. Dat was zeker.

Ik had een werkprogramma opgesteld. Dat luidde als volgt:

1. Bezoek aan de retrobeurs in Flanders Expo "Kom schattenjagen", een organisatie van de kringwinkel.
2. Een geengageerd stuk schrijven over de internationale vrouwendag.
3. De rest van de dag mij toeleggen op mijn tweede hobby.

Het pakte ietwat anders uit.
Op de retrobeurs liep het storm. De parking stond al aardig vol, waardoor hare hooggehakte, zijnde ik dus, een aardig eindje diende te stappen. In hal drie zorgde de confrontatie met de mensenmassa, een lange wachtrij aan de kassa én een Stalinistische standenbewaakster die me op de vingers tikte omdat ik het waagde van over het dranghek een kleedje aan te raken - "DAAR IS DE INGANG!" - ervoor dat ik een klein half uur later, maar toch drie retrokleedjes, 9 meter retrostof rijker en 35 eur armer, alweer aan mijn auto stond.

Onderweg naar huis moest ik ook nog even de "Knack" ophalen bij de krantenboer - niet voor de artikels maar voor de "Dit is Belgisch" bijlage. Ik stap uit mijn auto, mijn gsm valt uit mijn handtas, maakt drie bokkesprongetjes om uiteindelijk recht in het rioolputje te belanden. Tja. Met een paar deftige bubbeltjes verdween hij in het troebele water.

Wie gisteren dus twee hulpvaardige mannen en een deftige dame aan de kant van een drukke baan zag gebiologeerd staan staren in een rioolputje weet nu waarom. Ook waarom er iets later één ervan met zijn arm diep in het rioolputje zat. Vrouwen hebben namelijk ook hun rechten, zeker op deze dag. Eén daarvan is dat ze niet in vies rioolwater moeten vissen naar een verloren object.

En tot nader order ben ik dus ook niet meer bereikbaar op gsm. Oef.

En nu ga ik - eindelijk - stikken.

Deftige dames zijn van alle markten thuis!

Zit je rok te krap en ongemakkelijk na de voorbije feestdagen? (foto zie onder)

Knelt het wat aan de bips en heupen en heeft u niet direct zin om iets nieuws én groter te kopen omdat u toch volgende maand weer die extra kilootjes kwijt bent? Maar wil u toch comfortabel én deftig voor de dag komen?

Hier volgt een deftige damestip om met weinig geld en middelen toch stijlvol de periode met te veel vetrolletjes te overleven. Het zit zalig en zwierig en camoufleert geweldig. De reacties waren alvast onverdeeld laaiend!

Benodigdheden:

1. 1 wit hemd van vader of man, van vriend of vijand. Mag versleten zijn, als de kraag er nog maar goed uitziet (prijs 0 eur)
2. 1 zwarte rok van de B&B afdeling XXXL (voor de lengte) in jersey met een brede heupband (prijs 5 eur)
3. 1 naaimachine
4. 1 schaar en lintmeter
5. zwart en wit garen

Werkwijze:

1. Knip de mouwen en het onderste deel van het hemd tot u een soortement kort topje overhoud. (+/- 25 cm)
2. Stik het overgebleven stuk van het hemd aan de rok
3. Zoom de mouwuitsnijdingen om en stik rugnepen in het aan elkaar gezette gedeelte zodat het mooi aansluit ter hoogte van de borst.
4. Werk aan de binnenkant alles netjes af. (Dat hebben we van moeder geleerd!)

Tijd:

ongeveer 2 uurtjes

Variatie:

Sportieve versie: ipv een wit hemd gebruikt u een "marcelleke" en draagt u er kousen bij in een felle kleur of burlington ruiten. Of u gebruikt eender wat voor bovenstuk en voor onderstuk, alles kan. Alhoewel het niet aan te raden is een broek te gebruiken ipv een rok.

 Klaar is kees.

Te dragen in combinatie met een kort hesje en
grijze dikke kousen en enkellaarsjes.
Seizoensoverbruggend: kan doorgedragen worden in de zomer.

Ik stoor me er mateloos aan. Ik pleit voor een herinvoering van een strenge dresscode. Ministers dragen op zijn minst een stijlvolle jurk van Annemie Verbeke of Veronique Branquinho. Of een andere Belgische ontwerper. Ter promotie van dit bij uitstek Belgisch product. Keuze genoeg, stijlvol kleden betekent niet er uit zien als Inge Vervotte. Laurette Onkelinx toont hoe het moet. Wivina Demeester toonde hoe het moest. Zij was onze beste ambassadeur voor de Belgische ontwerpers.

En dat heeft niets te maken met het flauw excuus: "ik wil mezelf zijn". Op sommige momenten moet u niet aan uzelf denken maar respect tonen voor degene bij wie u uitgenodigd bent. Als de koning u vraagt en u het niet de moeite vindt om een net pak aan te trekken, blijf dan weg. Als u perse uzelf wil blijven.

Wanneer vrienden u uitnodigen op een feest waar zij alle moeite en voorbereiding ingestoken hebben, neem dan ook de moeite om u wat feestelijk uit te dossen. Daar gaat het hem om. Wanneer u naar een uitvaartdienst gaat, doe dat dan niet op crocks of in een zonnejurk. Uit respect.

Wanneer u gaat werken doe dat niet in iets dat er uit ziet als een half slaapkleed en op plastic teenslippers. Doe een beetje moeite. Andere collega's hebben misschien geen zin om een hele dag op een bruine buik of uitstekende heupbeenderen te kijken. En zeg vooral niet wanneer u er zelf uitziet als iemand die naar het strand gaat tegen een andere collega: "Jij ziet er uit of je naar een feestelijke BBQ gaat!"

Ik zie het graag. Mooi uitgedoste mensen. Die wat moeite gedaan hebben. Verzorgd. Loop thuis zoals u wil, maar moet u uw medemens per se trakteren op het lelijkste joggingpak dat u kon te pakken krijgen wanneer je naar de stad gaat winkelen? Is het nodig om in je zwembroek op straat te lopen?

En ik ben er van overtuigd dat het niets met geld te maken heeft. Het kost enkel wat moeite!

Mijn favoriete schrijfsters zijn ook manhaftig genoeg om het onderwerp niet uit de weg te gaan en eerlijk gezegd, ik lees graag eens hoe het er op een ander aan toegaat.

Ook is het mooi meegenomen dat deze titel een gemakkelijke manier is om de leescijfers wat op te krikken. Want ik heb het van andere bloggers dat sexualiteit hoog scoort in de lijst der zoekwoorden. Plat opportunisme dus deze boekbespreking, om de douchekapjes naar de top te stuwen. Deftige dames, onderschat ze niet!

Maar nu to the point: Goedele Liekens heeft (weeral) een boek geschreven, "Ons seksboek (sexboek)" naar analogie met "Ons kookboek". Nu moet ik zeggen dat ik een fan ben van het kookboek van de boerinnenbond. Menigmaal heeft het mij uit de nood geholpen toen ik iets van agrarische oorsprong in handen had waar ik echt niet wist wat er mee aan te vangen. Zou "Ons seksboek (sexboek)" misschien ook...?

Là Goedele doet toch een paar uitspraken op sexueel vlak die mij wel aanstaan,zoals:
"Een vrouw moet durven opkomen voor haar sexuele gevoelens." "Tegen jonge meisjes zeg ik meestal: ga eerst eens tien jaar aan de slag met je eigen lijf en stel je grenzen." "Het erotiseren van kindermaten is ziekelijk, maat 34, maar daar moet dan wel een E-cup bij gekocht worden." "Het is niet onze schuld dat wij ingewikkelder in elkaar zitten dan jullie mannen." "Liefde is het beste glijmiddel."

Allemaal mooi, maar toch blijven mij een paar cruciale vragen. Zou "Ons seksboek (sexboek)" wel goed staan op de plank naast "Ons kookboek"? Haal ik het in de lokale boekhandel? Je zal zien dat uitgerekend je eigenste buurman dan ook toevallig in de winkel staat. Vertel je het achteloos aan je viendinnen?

En vooral: hoe zit het met ons lezersaantal??

(geschreven door Nel)

In aansluiting op het uitreiken van de Nobelprijs literatuur ontvingen wij vorige week onderstaand opiniestuk van onze redactiemedewerkster Nel
(met excuses voor de laattijdige publicatie)

Als jong meisje al hield ik er feministische ideeën op na. Ik was tegen de kerk, tegen het huwelijk en tegen kinderen. Maar ik miste de sterke persoonlijkheid om de sociale druk van een conservatief en kleinburgerkijk milieu te weerstaan.

Radicaal ben ik al lang niet meer, ik ben gelukkig getrouwd en heb eigenlijk te veel moedergevoelens om slechts één puberzoon te plezieren (een half dozijn zou beter in de buurt komen). Maar toch ben ik altijd vanbinnen een beetje dat weerbarstige persoontje gebleven, dat vooral binnenshuis haar rechten opeist, wanneer de aardappelen weer eens zijn aangebrand.

Kortom, het thema blijft me boeien en ik dacht dat ik ze allemaal in mijn boekenkast had, de grote Dames van deze eeuw: van Simone de Beauvoir, Germaine Greer, Benoîte Groult tot Renate Dorrestien en Yvonne Kronenberg. Ik was dan ook ongelofelijk verrast toen ik gisteren dat kleine onoogelijke, bejaarde vrouwtje in haar bloemetjesschort zag dat zojuist de Nobelprijs Literatuur te beurt was gevallen. Ze bleef er onaangeroerd bij terwijl ze, gezeten op haar stoep, de journalisten te woord stond.

Doris Lessing, dwarsligger, feministisch boegbeeld, maar ook vrouwenhater wordt ze in de pers genoemd.. Met het schaamrood op de wangen moet ik bekennen dat ik haar tot gisteren niet kende. Ik heb geen enkel boek van haar gelezen, zelfs de bijbel van de vrouwenbeweging 'The golden notebook' niet. Mea culpa, mea maxima culpa!

Daar zal spoedig verandering in komen, zoveel is zeker, want als dat niet mijn cup of tea is, emancipatie in een keukenschort!

(geschreven door Nel)

Iedereen heeft er ervaring mee en, o ironie, vooral telecommunicatiebedrijven schijnen nogal communicatie-onvriendelijk te zijn. Selectief weliswaar, want voor nieuwe klanten of diensten verloopt het contact probleemloos, professioneel en vriendelijk. Zodat je als goedgelovige consument eventjes de illusie hebt nu bij het ‘goeie’ bedrijf te zitten!

Kloteklanten, noemen ze ons dus. Ja ook, u deftige dames, want vroeg of laat heeft iedereen wel een gids nodig in de jungle van energie- en telesector.

Ook het duo radiomakers voor gepensioneerden, Peters en Pichal, pikten in op het begrip kloteklanten en gingen dit op basis van geheel eigen interpretatie in de praktijk testen. Als experimentele setting kozen ze grote en kleine kruidenierszaken in Brussel en pretendeerden er uitsluitend Nederlands te spreken. Mijn kritiek op dit klotenexperiment is tweeërlei. Ten eerste doet men hier een onderzoek naar taalkennis in Brussel en niet naar klantvriendelijkheid. Ten tweede zou de braafste proefpersoon het op de heupen krijgen van een klant die in een zelfbedieningszaak om de ‘drinkbare yoghourt’ vraagt die vlak voor zijn neus staat. Zoals de uitvoerder van het experiment zei:"Ik zag hem staan maar niemand verstond mij." Ik zou zeggen:"Servez-vous, beste vriend!"

Kortom ‘Kloteklant’ bent u uitsluitend en alléén bij de grote bedrijven. Bij de slager om de hoek, de warme bakker en de plaatselijke kruidenier bent u hoogstens een lastige klant. Die mens heeft ook als eens een moeilijke dag!

I wish to make a complaint!

geschreven door Nel

Drie deftige dames die van kleding en shoppen houden. Twee wat meer dan die ene, maar dat zit in de genen.

Deftige dames horen in chique winkels te kopen, en dat doen we ook, maar we willen jullie toch attent maken op de onvolprezen kringloopwinkels, waar we al de meest geweldige outfits op de kop getikt hebben.

Om onszelf ervoor te behoeden teveel geld uit te geven, wordt het vooral na een slechte dag de kringloopwinkel.

Eén van ons drieën had een paar weken geleden zo een slechte dag. Een héle slechte. Dus vlucht naar Teleshop.

Het zat mee. Solden -70% zelfs (!! in de kringloopwinkel!!). En wat nog meer meezat: Idiz Bogam leek wel een oude lading niet verkochte kleren geleverd te hebben. Madame Commentatore kon zich dus uitleven.

1 rok, 3 kleedjes, 1 prachtig apart stofje voor een winterrok, 2 voeringstofjes in kleuren die ze nog niet had, 1 grote lap stof waar ze zeker vier zomers-zonnige napjes uitkrijg voor de terrastafel was het resultaat. Totaal:10,29 eur. De commentaar van een andere winkelende dame dat dat ene kleed haar niet stond nam ze er met plezier bij want dan wist ze zeker dat het écht goed zat...

Voldaan kwam ze thuis. Blij dat ze veel had voor weinig geld. Kinderlijk blij, met de buit de kringloopwinkel.

Moeder van twee van ons, die nochtans veel kennis van zaken heeft, geraakt hierdoor echter in de war.
Ze merkt telkens wanneer we iets nieuws dragen en spaart nooit haar commentaar.

"O, wat prachtig, wat een apart stofje, dat is zeker duur? Dries Van Noten?"

"Neen moe, kringloopwinkel, 1 eur."

"Ah, dat zou je echt niet zeggen, toch heel mooi!"

Volgende keer:

"O weer, iets nieuw, heb je dat ook in de kringloopwinkel gekocht?"

"Neen moe, komt van "Bogaert", Annemie Verbeke, echt niet goedkoop...."

(Een vreemde dameseigenaardigheid: we zijn trots wanneer we iets voor 5 eur kunnen op de kop tikken, maar hebben we 300 eur aan een rok gegeven, dan durven we de prijs niet uitspreken.)

Moeder heeft dus nu al een tijdje besloten van gewoon maar te zeggen:

"Weer iets nieuws, echt heel mooi!"

of

"Eender vanwaar het komt, Stijl of Teleshop, maar hiermee zie je er wel dik uit...!"

Dank je, moe.

Jongstleden was ik te gast op een Tupperware-party voor deftige dames. Sinds ik er mij de CheeSmart Junior, de Fris-N-Vers en de Hak-M-Snel heb aangeschaft verloopt mijn huishouden op wieltjes! Een mens vraagt zich af hoe hij het redde zonder de Bijdehand Rond of de MicroPop Ovaal...

Maar ook dit handige snel-klaar-recept wil ik de moderne huisvrouw niet onthouden (copyright Tupperwarepresentatrice T VC):

-neem de kippenfilet uit de diepvries

-wikkel hem in een spekreepje

-verwarm circ. 10min in de micrigolf op de hoogste stand, gebruik hiervoor de Ultra-Plus-Ovaal, voeg GEEN vetstof toe

-giet het vrijgekomen sop weg

-plaats even onder de grill om een bruin kleurtje te verkrijgen

SMAKELIJK!!

Tip: houdt nog een paar uur warm in de Iso Duo, voor de late eters, handig in een druk gezin!

(iedere gelijkenis met bestaande situaties is niet toevallig, geen woord hiervan is verzonnen)

(bijdrage van "ons Irène")