Een kapster begint met gigantische rollers, hairspray en andere moderniteiten ons haar een meer Claudia Schiffer look te geven. Een andere dame pakt verfkwasten en een kleurenpalet en gaat aan het schilderen. Uiteindelijk wordt er uit de zelf meegebrachte stapel kleren iets gezocht wat zij acceptabel vinden voor de foto. 

Daarna worden foto’s gemaakt en dan krijg je dus uiteindelijk zoiets, want kennelijk was dit het beste dat er die dag van ons te maken was. 

Jahaaaaaaaaaaaa, ik weet het ook wel: Yvon staat er mooi op!

De ANWB-bus van de eerste jaren heeft afgedaan. Niet omdat dat net té truttig was, maar omdat de bus dit jaar zelfs vóór 7.00 uur ’s ochtends uit Utrecht vertrok. ’t Moet wel leuk blijven natuurlijk. Vorig jaar gingen we voor het eerst met de trein. Maar Aken was wat lastig, omdat er een vervelende overstap in zat. Dit jaar dus super-de-luxe met de ICE hogesnelheidstrein naar Düsseldorf. Niet eens zo heel veel duurder en een stuk comfortabeler. Binnen twee uur sta je oog in oog met de eerste bratwursten. 

Wat we nou doen op zo’n kerstmarkt? Eigenlijk niks. De hele dag wordt voornamelijk kletsend doorgebracht. Door het jaar heen zien we elkaar wel regelmatig, maar zelden is er de gelegenheid om echt goed bij te kletsen. Daarvoor hebben we de kerstmarkt. Ja, het eerste jaar leefden we in de veronderstelling dat je daar allemaal leuke spullen kon kopen, maar daar zijn we helemaal overheen. De helft van de kerstmarkt slaan we over. 

We beginnen met koffie in het eerste het beste café, dan volgt de eerste krakauer wurst, via nog meer koffie komen we terecht bij de currywurst en tussendoor natuurlijk een glühwein. En ieder jaar weer hebben we het rond een uur of zeven koud en zoeken we een leuk cafeetje voor een laatste koffie. En ieder jaar weer kunnen we dat niet vinden omdat al die leuke cafeetjes van overdag dan inmiddels dicht zijn. Ook nemen we ons ieder jaar voor om een keer terug te komen wanneer het mooier weer is om verschrikkelijk te gaan winkelen. Doen we nooit. Wat we ook niet doen is de beker van de glühwein netjes terugbrengen en het statiegeld innen: de diverse jaargangen staan zowel bij M. als bij mij thuis tentoongesteld. Op een niet goed zichtbare plek, dat dan weer wel.

Even nagekeken op wiki, maar ook in de jaren tussen 1985 en nu heeft hij niet stilgezeten. The Australian Conservation Foundation, de International Board van Greenpeace, de Surfrider Foundation, onderscheidingen en nog heel veel meer. Leuk!

Nu wordt hij dan minister. Niet namens de Nuclear Disarmament Party en ook niet namens de Australische Groenen, maar voor de Labor Party. Het schijnt dat hij ontdekt heeft dat hij meer kan bereiken met compromissen sluiten dan met activisme. Dat wordt hem door de milieu-activisten vast niet in dank afgenomen. Zelf denk ik dat een intelligente man als Peter Garrett met het hart op de goede plaats, heel wat goed kan doen in de regering. Ja, hij zal af en toe een compromis moeten sluiten, maar met zijn kracht en charisma zal hij het Australische kabinet ongetwijfeld een nieuwe richting op weten te sturen. En dat is hard nodig na een te lange tijd John Howard. De kans dat Australië Kyoto nu wel tekent is in één klap enorm toegenomen.

Peter, you rock!!!

En om niet te vergeten waar zijn roots liggen:

Er moest dus een laptop komen. Maar ja, wat voor een? Eigenlijk hoefde mijn nieuwe laptop niks bijzonders te kunnen: ik game niet, ik download geen films, geen muziek en doe ook niet aan photoshop en andere ruimtevretende toepassingen. Een heel standaard laptopje zou dus volstaan. En laat Dell op de dag dat ik tot die conclusie kwam nou net een folder door de brievenbus gooien met daarin een kortingsbon voor een laptop die ook nog eens in acht kleuren verkrijgbaar is. De keuze was snel gemaakt. Het enige probleem was nog of het een roze, een gele, een blauwe of een rode moet worden. Maar ja, de roze is gewoon de mooiste.

De reacties zijn ronduit verbijsterend. Een roze laptop? Vriend J. vindt het ronduit belachelijk. Vriendin, ook J., was juist blij verrast dat er eindelijk kleuren kwamen in de computerwereld. Volgens haar werden computers en ook mobiele telefoons lang gezien als mannendingen en waren ze daarom alleen in zwart en wit. 't Is natuurlijk niet voor niks dat Volvo's in vrijwel alle schakeringen grijs verkrijgbaar zijn en de Twingo, vrouwenauto bij uitstek, in alle kleuren van de regenboog. Wat is dat toch met mannen en kleuren? Is het omdat kleurenblindheid vooral mannen treft?

Of zijn kleuren gewoon niet stoer? Zou kunnen. Ook 'sister in Heep' M zweert bij zwart en zou niet dood gevonden willen worden met een roze telefoon. Maar als dat dan zo is, waarom zijn dan stoere speeltjes bij uitstek: hijskranen, tractors, en andere zware voertuigen in van die vrolijke kleurtjes geschilderd? Waarom zijn vrijwel alle Ferrari's rood?