De hele dag genoten van een stralende najaarszon. Ik weet dat de zomer niet fameus was, en dat iedereen liever meer zon gezien had, maar zoals het gisteren - en vandaag - was, vind ik het zalig. Ik heb hier al gezegd dat ik geen zonnefanaat ben, maar op zulke dagen, als de temperaturen niet te hoog oplopen, kan ik zelfs met plezier in de zon zitten en genieten van haar warmte. We hebben zelfs buiten gegeten, in de volle zon.

Ik moest nog enkele cadeautjes kopen voor mijn moeder haar verjaardag (we waren daar gisteravond uitgenodigd) en trok gisteren in de late namiddag nog even de stad in, waar een gezellige drukte heerste, en waar iedereen duidelijk ook genoot van de nazomerzon.
Op de 'dijk Graslei' werden we zowaar zelfs getrakteerd op een miniconcert. Er lag een mooie houten sloep, die ik hier nog nooit gezien had, dwars op de Graslei, met daarin wat planten, een vleugelpiano en een pianist die de volle klanken over het publiek liet neerdwarrelen. Helaas had ik niet veel tijd om te blijven luisteren, maar ik genoot van de hele sfeer errond. 's Avonds las ik nog in de krant dat dit onverwachte concert te maken had met de lancering van een nieuwe rederij die duurzame en ecologisch verantwoorde (de boten worden manueel bestuurd, en er komt dus geen motor aan te pas) rondvaarten op de Gentse binnenwateren aanbiedt. De rondvaarten duren dus ook langer (gemiddeld een uur of twee). Een mooi initiatief, waarbij ik mij echter de bedenking maak, dat het toch zo jammer is dat al die ecologisch verantwoorde initiatieven (die eigenlijk de norm zouden moeten worden) veelal zoveel duurder zijn.

Ik liep al een hele week met een dilemma rond over de historische stoet die vanmiddag door de Gentse straten trekt n.a.v. 200 jaar Floraliën. Gaan of niet gaan. Wel gaan, want het is een unieke gebeurtenis, en ik ben wel vreselijk nieuwsgierig naar wat ze ervan gemaakt hebben, en toch ook wel een beetje het gevoel van erbij te moeten zijn en achteraf te kunnen meepraten. Niet gaan, want een stoet blijft toch een stoet, en vooral, er wordt veel volk verwacht (en ik heb een hekel aan massa's), en ik heb het er niet voor over om al om tien uur 's ochtends een plekje langs het parcours uit te zoeken en te bewaken. Bovendien heb ik nog heel wat werk want morgen vertrekken er hier twee met school op 'vaardigheidsstage' (dochter E. naar Borzée (in dardennen), en zoon J. naar Amsterdam), dus moet er nog gewassen en gepakt worden).
Maar de nieuwsgierigheid heeft het gehaald. Ik ga met dochter M. en als we ergens nog een plekje vinden met kans op enig goed zicht, dan kijken we naar de stoet. Anders kijken we wel naar de mensen. Daarstraks is hier voor de deur trouwens een hele colonne van de politie - met ook ontelbare paarden (nog in de voertuigen hoor) - gepasseerd. Duidelijk voor de stoet.

Op zondagochtend lekker lang geslapen en na een laat ontbijt of vroeg middagmaal ('t is maar hoe je het bekijkt) in de grote tuin, vertrokken we naar de Chiemsee, het grootste meer van Beieren, gelegen ten zuidoosten van München, zo'n goeie 60 km van Rattenkirchen.
Een klein uurtje later arriveerden we in Stock (Prien) vlak aan het meer, waar alles toerisme ademt. Ons eigenlijke doel was een van de eilanden in het meer, Herrenchiemsee (ja, er was ook een Frauenchiemsee), waar koning Ludwig II van Beieren, een slot liet bouwen, een van de zovele. Maar voor we dat konden bezoeken, stelden er zich nog enkele praktische probleemkes: de auto parkeren, en op dat eiland geraken. Het eerste zag er op het eerste gezicht geen sinecure uit, want de eerste parkings die we passeerden bleken allemaal volzet, maar even verder vonden we een weide die als parking 'ingericht' was. Aan de ingang verkocht een geüniformeerde medemens tickets en voor € 2,5 konden we er de hele dag staan (het zou de goedkoopste betaalde parking van de hele reis worden).Op dat eiland geraken was eigenlijk heel simpel: er was één enkele bootdienst die alle eilanden aandeed, en we waren er vlakbij. Voor de totale som van € 31 konden we naar Herrenchiemsee en terug (voor tweemaal een kwartiertje varen). Niet echt goedkoop, maar veel keuze hadden we niet, we wilden dat Königschloss zien. Gelukkig is varen altijd leuk en het was stralend weer (voor mij soms zelfs veels te warm, soms tot grote frustratie van mijn kroost, want ik zocht altijd de schaduw op en zij de zon). Herrenchiemsee ligt redelijk dicht bij de oever, en het was pas toen wij rond het eiland voeren (de aanlegsteiger lag immers aan de andere kant) dat we goed zagen hoe groot dit meer eigenlijk is.

Tussen de bomen van het eiland konden we al een glimp van het kasteel opvangen.
Volgende stap: tickets kopen. Er stond gelukkig zeer weinig volk, en ook het feit dat kinderen tot 18 jaar gratis binnenkonden was een meevaller. Dat betekende dat we maar 3 tickets moesten kopen, 2 voor ons (€ 7), en één studente (€ 6). Tot de meneer aan de kassa de identiteitskaarten vroeg (behalve van dochter E., hij zag zo ook dat zij nog geen 18 was, en gelukkig maar, want zij had haar portefeuille e.d. en dus ook haar identiteitskaart thuis vergeten). Toen bleek dat zoon S.W. zijn portefeuille naast zijn bed had laten liggen, weliswaar in Rattenkirchen en niet in Gent, maar veel verschil maakte dat niet: we moesten voor hem de volle pot betalen (zijn zakgeld was voor de maand augustus ineens wat minder).

Het was nog een half uurtje stappen tot aan het slot, eigenlijk tot aan de tuin, en toen zagen we het in al zijn glorie liggen.

Terwijl we op een bankje in de schaduw het geheel in ons opnamen, bekeek dochter M. - gelukkig - ook eens de toegangskaarten want daarop stond dat we het slot pas binnen konden om 16.15 u. Inmiddels hadden we ook begrepen dat het om een gegidste rondleiding ging. Het was pas drie uur, dus wandelden we opnieuw tot aan het meer, maar nu langs de rechte as kasteel - meer. De kasteelheer moest toch een beetje van een uitzicht hebben:

Hier het zicht van langs de andere kant (waarbij ik in het midden van een dam tussen de vijver en het meer stond):

Toen we dan tegen tien over vier het slot binnentraden, waanden we ons even in een stationshal: er hing zo'n elektronisch bord waarop het uur van de rondleiding stond aangegeven, de taal van de rondleiding, en de gate waar je verwacht werd. Die gates bleken een aantal tourniquets te zijn. Toen voelden we ons echt drijfvee: om 16.15 u. stipt ging de gate "open", een na een ticket door de automaat laten lezen, door de tourniquet lopen, aan de andere kant braafjes wachten in een soort sas, de hele groep (ca 40 man) erdoor, doorgang achter ons vergrendeld, deur voor ons opengemaakt, een lange gang door, wachten aan de volgende deur, waar de gids ons dan kwam ophalen. Hop naar de traphal, centje in de automaat, monotoon monotoon uitleg (allez, het was een echte madam hoor, maar ze leek zo in een andere wereld te vertoeven dat ze mij eerder deed denken aan een gidsautomaat of -robotje), hop de trap op naar de volgende zaal, weer monotoon monotoon uitleg, hop naar het volgende, enz. enz.
Amper een half uur kregen we om dit grote praalslot te bekijken. Akkoord, het is nooit afgewerkt geraakt en als je een monument bezoekt mag je nooit zomaar overal rondlopen (en met overal bedoel ik wel degelijk overal, nieuwsgierig als wij zijn) maar wij dwalen zo graag in ons eigen tempo door zalen en kamers rond om alles uitvoerig te bekijken en rustig in ons op te nemen. En ik kan u verzekeren, er is genoeg te zien in Herrenchiemsee. Niet dat we het mooi vonden, integendeel, maar overdonderend was het wel. Ik hou dus echt mijn hart vast voor de toekomst van het toerisme (toch op de manier waarop wij het graag hebben).

 
Ludwig II was een bizar figuur, was mensenschuw, hield meer van het maanlicht dan het daglicht, trok zich graag terug in een fantasiewereld vol sprookjes, mythes en legenden (het is dan ook niet verwonderlijk dat hij zeer goed bevriend was met Richard Wagner), en hield duidelijk van (sprookjes)kastelen. Oh ja, hij had ook een grenzeloze bewondering voor Louis XIV, u weet wel, die Franse koning - tussen pot en pint ook wel eens Zonnekoning genoemd - die zich op het einde van de zeventiende eeuw, in volle barok en overgang naar rococo, in het dorpje Versailles ergens buiten Parijs, een klein optrekje liet bouwen. De "Staat" moest toch ergens wonen, nietwaar. Twee eeuwen later bleek onze Ludwig II van Beieren een beetje jaloers te zijn op zijn illustere naamgenoot en liet zich dan maar een kopie van het kasteel van Versailles neerzetten, compleet met protserige versieringen en al, immense kristallen kroonluchters (in een van de kamers hing zelfs zo'n grote kroonluchter van beschilderd porselein, compleet met rozige en blauwige bloemetje en engeltes en andere frullekes), dure parketten, overvloedig gebruik van bladgoud en ingelegd hout, u kent dat wel. Ook de Spiegelzaal mocht uiteraard niet ontbreken en is volgens de info zelfs groter en grootser dan de originele.

Nog even meegeven dat met de bouw van dit slot gestart werd in 1878, dat de bouw kort voor zijn overlijden (13 juni 1886) stilgelegd werd, dat men het nog lang niet voltooide bouwwerk nooit afgewerkt is, en dat het vrij snel opengesteld werd voor het publiek. Oh ja, Ludwig zelf heeft er slechts een korte periode in de herfst van 1885 in gewoond.

 
Van dit architecturaal geweld hadden we toch wel dorst gekregen en we besloten nog iets te nuttigen op het terras van het paleiscafé, hoewel het aanvankelijk wat sukkelen was eer we er wijs uit geraakten (was een soort zelfbediening), maar toen hadden we weer prijs: het was rond sluitingsuur en terwijl we zo wat aan het napraten waren en aan het genieten van het buitenzitten en het zicht van de fonteinen, begonnen ze rondom ons reeds alle lege stoelen op de tafels te zetten, parasols op te plooien en al die taken te verrichten die nodig zijn om een zaak te sluiten (we hebben dat lang geleden in Parijs ook eens meegemaakt). We vinden dit hoogst irritant en i.p.v. te genieten, voel je je alleen maar opgejaagd en - bijna letterlijk - buitengekuist.
Vervolgens op ons dooie gemak, in de lommerte van de talrijke bomen op het eiland, terug naar de boot gewandeld, genoten van de boottocht terug naar het vasteland, en dan op zoek naar iets eetbaars! Het was inmiddels toch al rond half acht en de vorige maaltijd was reeds geleden van ergens tussen elf en twaalf. Een gezellig terras van een Italiaans restaurant gevonden, lekker gegeten (en slechts € 104 betaald voor ons zessen, wat ik zeker niet duur vond, met zelfs hoogst uitzonderlijk een ijscoupe als dessert voor allemaal) en dan weer richting Rattenkirchen. Het was inmiddels pikdonker geworden en rijden op de onverlichte Duitse wegen bleek niet echt een sinecure, maar alles went. En het had uiteindelijk als voordeel, dat we, toen we weer bij het vakantiehuisje waren, nog een hele poos stonden te genieten van een schitterende sterrenhemel, zo een die je hier door de overvloed aan verlichting nooit kan waarnemen.

(En ja, ik weet het, de foto's zijn van niet zo'n goede kwaliteit als die van menig medeblogger, maar ik wil ze er als souvenir toch tussenzetten, neh, en zo weet ik weer waarom ik een deftige digitale reflexcamera wil kopen, maar toch eerst wat sparen)
  ]]> http://casamurphy.wordpress.com/?p=463 Sat, 16 Aug 2008 22:44:49 +0000 pharailde http://casamurphy.nl.wordpress.com/2008/08/16/vakantielectuur/ Een tijdje geleden las ik in een artikel volgend citaat: Ik snap niet dat mensen tien of vijftien boeken meenemen op vakantie. Je moet toch tijd overhouden voor andere dingen? Sociale contacten bijvoorbeeld, die er tijdens het jaar wat bij inschieten. Ik stop dus maximaal een viertal boeken in mijn koffer, maar die léés ik dan ook allemaal. Dixit minister Marino Keulen in de Humo van 15 juli 2008.

Huh? Ofwel is minister Keulen minder sociaal dan hij zelf denkt, ofwel heeft hij maaaaaaanden vakantie, ofwel leest hij supersnel, ofwel leest hij alleen maar superdunne boekjes, maar ik snap toch niet hoe je op vakantie vier boeken kunt uitlezen behalve als je daar hele dagen tijd voor uittrekt.
Toen wij vorige week op vakantie waren, heb ik één boek meegenomen, nl. Simon van Marianne Fredriksson (het boek over Maurice Maeterlinck waarin ik aan het lezen was, heb ik thuisgelaten want ik had zin om mij in de vakantie nog eens helemaal in een roman te verdiepen) en ik heb daar welgeteld 80 van de 475 pagina's in gelezen, en dan nog 's avonds in mijn bed en een uurtje in de tuin op de laatste dag. Voor de rest waren wij op uitstap (als je op reis bent, wil je toch iets zien, niet?, tenzij je echt opteert voor een zon-zee-strandvakantie maar dat is dan weer onze interesse niet) of we bekeken waar we 's anderendaags naartoe gingen, of we zaten met elkaar en / of de kinderen te praten of te kletsen, of we waren aan het koken of aan het eten, of we keken samen met de kinderen naar een film, enz., enz. En toen de kinderen kleiner waren, moesten we hen in de gaten houden. Lezen lukte wel, maar eerder tussen de bedrijven door (oh en het is niet omdat ze groter zijn, dat ze je meer gerust laten en je ongestoord laten lezen).
Voor alle duidelijkheid, ik klaag niet omdat ik te weinig gelezen zou hebben (dat was grotendeels mijn keuze) maar ik begrijp vooral niet hoe mensen dat doen om drie, vier boeken of meer te kunnen uitlezen.

Hoewel. Dochter E. kan dat wel. Dat is een boekenverslindster (helaas heeft ze het nu in haar hoofd gestoken dat ze eigenlijk niet graag boeken van de bibliotheek leest, want dat is zo'n gedoe om ze op tijd terug te brengen, vindt ze). Ik had haar voor de vakantie getrakteerd op drie boeken van de serie De grijze jager van John Flanagan, in de - ijdele - hoop dat ze daar toch even zoet zou mee zijn (ik ken mijn dochter). Inderdaad, ijdele hoop. Toen we de eerste dag exaxt zes uur onderweg waren, was het eerste boek al uit. De laatste zinnen van boek twee werden reeds op zondagochtend gelezen. Wanneer het derde boek uit was, kan ik me evenwel niet meer herinneren. Gelukkig had ze ook nog wat strips mee en herleest ze haar boeken honderd keer.
Ik moet er wel bij zeggen dat de anderen er ook wat van kunnen: zowel dochter M. als zoon S.W. hebben nog tijdens de reis ook die drie boeken uitgelezen. Dat doet me dan weer terugdenken aan mijn eigen jeugd, toen ik ook uren en uren aan een stuk kon lezen, tot een gat in de nacht, jezelf helemaal verliezend in een boek. Dat mis ik toch eigenlijk wel een beetje.

Maar nu ga ik slapen, om eerst nog wat te kunnen lezen.

Wij dus op zaterdag om vijf uur uit onze nest en om half zeven trokken we de voordeur achter ons dicht, slechts een half uurtje later dan voorzien, een hele prestatie voor ons. Om een uurtje slaap te winnen, hadden we beslist om pas te ontbijten tijdens de eerste stop (zo moesten we ook niet nog eerst afwassen). De zon scheen, het was kalm op de weg en kalm in de auto want de jongens vielen nagenoeg onmiddellijk in slaap: ze hadden er niet beter op gevonden dan gewoon de hele nacht voor hun pc te blijven zitten. Even voorbij Aken hielden we dan onze ontbijtstop (we hadden nog in België willen tanken maar toen bleek dat vanaf Leuven tot aan de grens geen enkel benzinestation te bespeuren viel - tenzij we net dat ene gemist hebben).

Op weg dan voor de tweede etappe. Als dit even vlot ging als het eerste stuk zag het er goed uit. Maar helaas, we waren nog maar drie, vier kilometer verder of we belandden in een file om enkele honderden meters verder volledig stil te staan. Luttele minuten later landde er een beetje verder een helikopter op de snelweg en baanden ambulances, brandweerwagens en politie zich een weg naar de plek des onheils. Gelukkig duurde het oponthoud slechts drie kwartier en reden we langs het einde van andermans vakantiedromen. Het stemt toch tot nadenken hoe je leven in een fractie van een seconde kan veranderen. Maar ondertussen hadden we toch wel even op een Duitse snelweg gelopen.

De rest van de reis verliep gelukkig voorspoedig, ondanks de talrijke wegenwerken, en om 18.30 u., exact twaalf uur na vertrek, reden we de oprit van ons vakantieverblijf op.
En wat een vakantieverblijf!
We waren gelogeerd in een oude pastorie, gebouwd tussen 1741 en 1766 en toen nog afhankelijk van het aartsbisdom Salzburg. In 1775 overnachtte er niemand minder dan de aartsbisschop van Salzburg (jawel, die aartsbisschop van Salzburg, de werkgever van Mozart) die de nieuwe kerk van Rattenkirchen kwam inwijden.
De priesters hielden er ook een boerderij, die in bedrijf was tot de jaren 1930. De pastorie zelf deed dienst tot de jaren 1960 waarna ze verkocht werd aan de familie van de huidige eigenaars en volledig gerenoveerd werd. Sinds 1968 is het een beschermd monument.

Wij hadden de volledige benedenverdieping ter beschikking, met een enorme inkomhal, een ruime living, een ruime keuken, een eetkamer, drie slaapkamers, een badkamer en een afzonderlijk toilet. Voor het eerst in al die jaren dat we samen op vakantie gaan, hadden wederhelft E. een even breed bed als thuis en hebben we dus heerlijk geslapen (meestal zijn de bedden zo'n 40 cm smaller, en dat is altijd wennen). De bedden van de kinderen, en dan vooral de matrassen, waren helaas van mindere kwaliteit. Ook een douche nemen was minder comfortabel dan thuis: douchen in bad (en vooral zonder douchegordijn) en kranen waarvan het ontzettend moeilijk was om de temperatuur te regelen. Maar ja, het was vakantie en die ongemakken zijn dan ook maar voor een korte periode. Bovendien doet het je vooral beseffen hoe comfortabel sommige zaken thuis wel zijn.

We mochten ook gebruik maken van de grote tuin, waardoor we dikwijls konden buiten eten, soms zelfs bij sterke wind waardoor onze maaltijd rijkelijk aangevuld werd met, wat ik vermoed, berkenzaadjes, die bij duizenden uit de bomen geblazen werden (helaas noopten de weersomstandigheden ons ook af en toe om de maaltijden binnen te nuttigen).

Maar de vakantie is goed geweest en heeft deugd gedaan. We hebben in totaal bijna 2.800 km afgemaald en heel veel gezien.
Gedetailleerder verslagen volgen - wellicht - de komende dagen, al is het maar om de gezinsannalen bij te houden, maar hier alvast enkele eerste indrukken:

Dat het zalig was om eindelijk comfortabel met zijn allen met de auto op reis te gaan. In februari konden we, na heel lang wachten, dan toch een - tweedehands - VW Transporter de onze noemen. Daardoor heeft iedereen (én de bagage) ruim plaats, waardoor de anders onvermijdelijke conflicten door té lang té benepen te zitten, onbestaande waren en we in alle rust konden rijden. Het feit dat ze al een stuk groter zijn en zichzelf kunnen bezighouden, hielp daar natuurlijk ook aan.

Dat je op Duitse wegen onbelemmerd kan doorvlammen bleek veelal een fabeltje (niet dat we dat gingen doen, want met ons "buske" lukt dat toch niet): grote stukken van de reis slechts aan 60 of 80 km/h kunnen rijden over versmalde rijstroken. Die Duitsers zijn blijkbaar zo ijverig dat ze overal tegelijk aan hun wegen werken. Tijdens de heenreis leverde dat niet zoveel problemen op omdat het redelijk kalm was op de weg - hoewel ik zelfs dacht dat we in een 'zwart' weekend vertrokken - maar tijdens de terugreis was er heel wat meer verkeer en kwamen we zelfs af en toe in een "stau" terecht, gelukkig telkens van korte duur.

Dat ze in Duitsland blijkbaar minder moeilijk doen over het plaatsen windmolens. We zagen er ettelijke langs de snelwegen en verderop, zeker tijdens het eerste stuk van de reis. Ik begrijp dan ook niet goed waarom er hier niet veel meer windmolens langs de snelwegen geplaatst worden. Zoveel meer last (geluid, uitzicht) dan men al van de snelwegen heeft, kan dat toch niet berokkenen.
Eigenlijk vind ik dat zelfs wijs, zo'n windmolen: ik vind het fascinerend om naar die draaiende wieken te kijken.

Dat grote delen van Duitsland, en zeker Beieren, er uitzien als 'postkaarten': zo lieflijk en zo netjes. Ook de huizen zien er allemaal zo gelijkaardig en afgewerkt uit en bovenal, je ziet daar geen of amper 'koterijen'. Ik had meermaals het gevoel van in een 'Märklin'landschap te rijden.

Dat het weer soms wisselvallig was, maar met het grootste deel van de tijd toch wel zon. En die was dan onmiddellijk om in te bakken. Alleen de laatste dag, toen we van plan waren om ergens een meertje of zo op te zoeken zodat de kinderen konden gaan zwemmen, toen roerde Murphy zich weer door om de haverklap regen op ons af te sturen. Nooit erg en tussendoor zelfs zon, maar toch veel te onzeker om het risico te nemen om ons ergens buiten te installeren.
Oh ja, toen we vertrokken en ik de zonnige en warme voorspellingen had gezien, was ik blij dat we nu een auto met airco hadden. Dat was echter buiten onze chauffeur gerekend. Want airco betekent ten eerste dat je de ramen dicht moet houden en ten tweede maken die blazers lawaai - zeker als je het wat koeler wilt. En wederhelft E. wil in de eerste plaats het verkeer rondom hem én de motor horen, wat allebei perfect te begrijpen valt, zodat de airco na een uur of twee definitief uitgeschakeld bleef. Dus was het zweten geblazen, want ook hier deed Murphy zijn duit in het zakje: in welke richting we ook reden, het grootste deel van de tijd zat de zon langs mijn kant.

Dat er in Duitsland heel stekelige muggen zitten. Vooral de vrouwelijke helft van het gezin staat onder de extra bulten.

Dat we ons zorgen maak over de toekomst van het toerisme: toen wij enkele kastelen van Ludwig II bezochten (later daarover meer), voelden wij ons net drijfvee. Bovendien kan je die enkel bezoeken onder begeleidiing van een gids, maar hoe kan je nu in amper vijfendertig minuten grondig een kasteel vol pracht en praal bekijken en al dan niet bewonderen?

Dat we in al die toeristische trekpleisters zeer regelmatig prachtige en mooi opgemaakte dames zagen, gekleed in lange zwarte gewaden en zwarte hoofddoeken, soms zelfs zodanig dat alleen de ogen vrij waren, maar dat hun mannelijk gezelschap er, oh ironie, zeer Amerikaans gekleed bij liep.

Dat tot mijn grote verwondering (én vreugde), onze tienerzonen zich niet slepend en sloffend doorheen de reis bewogen, maar zeer belangstellend alles in zich opnamen. Bij dochter M. was dat ook geen enkel probleem, maar dat lag in de lijn der verwachtingen, leergierig naar van alles en nog wat zoals zij is. Alleen dochter E. had het af en toe wat moeilijk, maar hier zal de leeftijd ongetwijfeld dan wel veel mee te maken hebben.

Dat we wel in Duitsland op vakantie waren, maar dat na afloop bleek dat we vooral Italiaans gegeten hebben. De keren dat we op restaurant gingen, kwamen we steevast bij een Italiaan uit, en ook toen we - onafhankelijk daarvan - zelf eten kochten, kwamen we voor het gemak op pizza en spaghetti uit. Alleen in Salzburg aten we niet Italiaans, hoewel dochter E. en zoon S.W. het presteerden om ook daar een spaghetti te bestellen. Ik opteerde voor een slaatje en de rest voor een soort gefrituurde 'zwan'worsten met frietjes. Voor de rest geen schnitzels of sauerkraut gegeten.

Dat ik toch eens ga uitkijken om een deftig digitaal fototoestel te kopen. Ik gebruikte nu het toestelletje van dochter M., wat handig is om bij te hebben en toch wat souvenirfoto's te trekken, maar ik ben niet altijd gelukkig over het resultaat ervan. Maar eerst een beetje sparen.
En beginnen met een nieuwe gsm te kopen. Slachtoffer van de reis. Donderdagavond kwamen we bij het verlaten van het restaurant in een serieuze regenvlaag terecht en het was toch wel nog een vijftal minuten lopen naar de auto. We hadden wel regenjassen en paraplu's bij, maar ... jawel, in de auto. Dus wij doorweekt. Mijn linnen jasje lag gelukkig ook in de auto zodat ik maar mijn kletsnatte t-shirt uittrok en verving door mijn jasje (was gelukkig al donker). Ondertussen met een zakdoek mijn armen en gezicht grotendeels afgedroogd en die zakdoek zonder nadenken weer in mijn zak gestoken. Waar mijn gsm zat. Niet goed, want toen ik enkele uren later wou kijken hoe laat het was, staarde ik naar een verlicht maar blanco scherm. Ondanks het inschakelen van de haardroger kijk ik na drie dagen nog steeds naar een leeg scherm. Ik kan hem zelfs niet uitschakelen zonder de batterij te verwijderen. Kieken dat ik ben.

Eén avond zijn we wel op het Sint-Baafsplein geweest: voor het optreden van Laïs, waar we na afloop wat ontgoocheld waren dat het alleen werk van hun laatste cd was, en niet wat meer gemengd met werk van vorige cd's. Niet dat ik problemen heb met deze cd, integendeel, of dat het concert tegenviel, ook integendeel, maar dit concert hadden we eigenlijk al in november gezien in de Handelsbeurs, en we wilden hen graag ook hun andere liedjes live horen zingen.

Twee van de vele, vele toneelvoorstellingen hebben we ook gezien.
Uiteraard I love work waarin dochter M. meespeelde, en dat gelukkig reeds op de vrijdag voor de feesten in première ging, en op de laatste avond De ondernemers in De Minard.
En we hebben twee historische evocaties in het Hotel d'Hane Steenhuyse (Veldstraat) bijgewoond, een op de eerste zondagochtend en een op vrijdagavond.

En toch zijn we de voorbije week bijna niet thuis geweest. De reden ligt voor de hand natuurlijk. Puppetbuskersfestival in het Europees Figurentheatercentrum (EFTC - hartje Patershol). Wederhelft E. draait al sinds de tweede editie mee als geluidstechnicus en blijft dat nog steeds met hart en ziel doen. Ik schrijf er al het tweede jaar voor Gentblogt.
Onze dagen zagen er dan ook redelijk monotoon uit.
Opstaan tussen negen en tien uur (ik) om een (stukje) artikel te kunnen schrijven (lukte ook maar mondjesmaat, afhankelijk van hoeveel kinderen er al op waren), of tussen elf en twaalf uur (wederhelft E.), en de kinderen daar ergens tussen. Vervolgens ontbijten / middagmalen. Vertrekken naar het EFTC, gewapend met pc om daar te proberen verder te schrijven (was zeer handig dat ik daar op het netwerk kon, waardoor ik ook de mailinglijsten van Gentblogt kon opvolgen en dat 's avonds niet meer moest doen), tegen heel wat mensen goeiedag zeggen en een klapke doen, tussen drie en pakweg zeven uur - halfacht voorstellingen, daarna kregen we daar een avondmaal (de ene dag al lekkerder dan de andere, maar dan is er zoiets als een gekregen paard ...) en bleven we dikwijls plakken. Zelden in ons bed gelegen voor één á twee uur, want thuis trachtte ik meestal nog verder te schijven of keken we nog naar het Gentse Feestennieuws op AVS.
Veel mooie voorstellingen gezien en wederom genoten van de contacten met de artiesten. Zo weten we weer waarom we dat doen.
Maar ik ontken niet dat het toch wel wat in de kleren kruipt, zo op de duur.
(Voor meer informatie over wat we allemaal gezien hebben, neem dan gewoon hier een kijkje)

Nog het vermoeiendst van alles: een twaalfjarige dochter waarvoor je ongeveer op eieren moet lopen. Pfff. Zo lichtgeraakt, amai. Het minste geringste was voldoende om haar uit haar hum te brengen. Daarnaast ben ik blijkbaar al te veel gewend aan het gemak met de grotere kinderen, die hun plan kunnen trekken en gaan en staan waar ze willen. Dochter M. stond 's avonds zelf op het podium en zoon J. hielp 's namiddags mee als stagecraft, maar beiden konden zelf instaan voor hun vervoer (bus of fiets). Maar dochter E. verveelde zich de helft van de tijd, of was moe en wou naar huis, net op een moment dat wij gezellig zaten te kletsen (en neen, ik liet haar 's avonds toch nog niet graag alleen met de bus naar huis gaan). Ook bij gelegenheden waar ze zelf naartoe wou, zoals Laïs, speelde het late uur wat parten en was ze plots minder genietbaar door een opmerking van haar zus. Anderzijds bleef ze soms ook wel alleen thuis, en dan zat ik er weer mee in dat ze alleen was. Allemaal niet gemakkelijk, pfff, maar, zoals hierboven al gezegd, bijzonder vermoeiend.
Dit was natuurlijk allemaal zeer momentgebonden, en meestal liep ze wel met een glimlach rond. Bovendien was het ook een plezier om te zien hoe ze van tal van voorstellingen zat te genieten.

Alle artikeltjes over Puppetbuskers vindt u alhier.

En nu een hapje eten en dan de stad intrekken, want dochter E. wil kraampjes kijken op zoek naar een kettinkje, en strakjes gaan we naar Laïs. Dus zal het weer laat worden (of juist vroeg) vooraleer we ons bed zullen zien. Want vorige nacht was het ook al in de vroege uurtjes. Toevallig met Sandra en Michel op schok geweest en het was laat voor we het wisten en we lagen pas tegen vieren in ons bed. En dat op onze leeftijd! Maar we hebben ons geamuseerd, en dat is het voornaamste, rusten kunnen we volgende week nog doen.

Voor een uitgebreider verslag verwijs ik graag door naar hier.

Hier alvast twee foto's (genomen door Martine Audenaerde)

Over wat we dan zo allemaal uitspoken, hoop ik later deze week wat meer te vertellen.
Maar nu eerst slapen.

Om te beginnen het weer. Donker, grijs, kil. Verdere uitleg hoeft niet, me dunkt.

Woensdagavond was ik bovendien - na die vergadering in Leuven - pas na negen uur thuis (ipv normaal om half zes) en toen moest ik nog eten.

De plakkers zijn gelukkig goed bezig en normaal gezien zijn ze vandaag klaar.
Maar delen van ons huis zien er niet uit. En aangezien morgen de Gentse Feesten beginnen en dat dat een periode is dat we met heel andere dingen bezig zijn (en neen, niet van uitgaan maar van meewerken), weet ik niet goed wanneer ik tijd zal vinden om de boel op te kuisen. We zien wel.
Ik had er evenwel ook nooit bij stilgestaan dat ze ook op de badkamer moesten zijn, maar ze moesten daar blijkbaar water nemen. Dus ook daar vuil, sommige spullen verplaatst en dus in de weg, plassen water (ah ja, hun slang lekt en het is moeilijk om er iets onder te zetten - nu een geluk bij een ongeluk dat onze badkamer ook nog in ruwbouwfase is, dus dat water veroorzaakt geen schade, alleen ongemak - je moet een beetje afstand houden van de lavabo en dat is niet praktisch om bv. je tanden te poetsen).
Met mijn verstand weet ik natuurlijk wel dat dat er allemaal bijhoort, dus dat ik daarover niet niet lastig mag doen, maar puur qua zintuiglijke gewaarwordingen loop ik daar de muren van op. Ik vrees dat ik soms wel enigszins supersensitief ben, om eens een modewoord te gebruiken. En ik weet dat dat zeer contradictorisch klinkt, enerzijds zagen over plakkers die niet komen, en anderzijds zeuren over plakkers in huis, maar door de zeer lang aanslepende werkzaamheden aan dit huis, ben ik helaas op dit vervelend punt gekomen: ik kan er slecht tegen als er niet gewerkt wordt, maar ik kan er ook niet tegen als er wel gewerkt wordt. Begrijpe wie begrijpen kan.

Maar genoeg daarover. Op naar de leuke dingen.
Zoals gistermiddag. Een artikel schrijven voor Het Project over de Gentse Feesten. Dat is natuurlijk ook wel een vorm van werken en dat neemt behoorlijk wat tijd in beslag, maar het is leuk om te doen. En de komende dagen valt er voor de Gentse Feesten heel wat te schrijven (ik voel me alleen soms wel wat schuldig ten opzichte van de kinderen, want voor hen maakt het niet veel verschil uit of mama aan het werk is of zit te schrijven aan de pc).
Zoals gisteravond. Een heerlijk etentje in bijzonder aangenaam gezelschap. Enkele vrouwen tope te gare om gewoon lekker te eten en gezellig te kletsen over de grote en kleine dingen des levens. Een ideale formule voor mij, zo een beperkt gezelschap, want dat geeft je de gelegenheid om met iedereen te kunnen praten. En ik heb al meermaals gemerkt dat ik minder goed functioneer in te grote groepen.
Zoals vanavond. Premièreavond van de Gentse Feestenvoorstelling I love work van vzw Kamer 58 in de Backstage, waar dochter M. al heel de vakantie intens voor aan het repeteren is. En daarvoor weer gezellig iets gaan eten met vrienden die meegaan en mensen die foto's gaan nemen, want achteraf volgt er uiteraard een verslag op Het Project. Maar dat is voor morgenvoormiddag.
(En als het hier wat stil is, weet je waar mij te vinden om te weten te komen waar ik mijn Gentse Feestendagen zoal doorbreng).

Ik ben helaas wel niet de meest aangename persoon bij het treffen van voorbereidingen. Op voorhand bedenken wat we allemaal moeten meenemen, vind ik een hele krachttoer (het liefste zou ik zo vertrekken, maar dat vind ik dan ook riskant, zeker als de kinderen mee zijn). En het weer werkte ook niet mee. Het was zodanig wisselvallig dat je op al die wisselvalligheden voorzien moest zijn: èn zonnecrème èn een trui èn een parasol (ik haat het om in de vlakke zon op het strand te zitten) èn een paraplu enz. Anderzijds ben ik daar in gedachten wel mee bezig en dan wringt het als de anderen - de lieverds - willen helpen en mij bestoken met allerlei vragen: wat ze kunnen doen, wat er nog moet gebeuren, wat we gaan meenemen voor dit en wat we gaan meenemen voor dat. Begrijp me niet verkeerd, ik vind dat heel fijn dat ze willen helpen (en ik geef toe dat, indien ze gewoon in de zetel zouden zitten wachten tot ik klaar ben, ik behoorlijk pissig zou zijn) en het probleem ligt duidelijk bij mij. Het is alsof die verschillende impulsen (ik wil nu dit doen en iemand anders vraagt dat) voor kortsluiting zorgen in mijn hersenen, met onnodige prikkelbare reacties tot gevolg. Ik hou al mijn hart vast voor als we over enkele weken op reis gaan. Als iemand een gouden tip heeft om dit dilemma op te lossen, laat maar komen. Maar dit eigenlijk geheel terzijde, we vertrokken naar zee.

Op onze vertrouwde kleine parking in Cadzand hadden we geluk: toen wederhelft E. nog bezig was met het bestuderen van de parkeerautomaat en het zoeken naar kleingeld, werd ons door mensen die het terrein verlieten, hun dagticket toegestopt. Een mens mag zo af en toe ook eens chance hebben.
Op het strand was het zalig. Zon maar niet te warm, wel veel wind, maar geen die onmiddellijk deed bibberen. Dochter M. dook onmiddellijk het zilte nat in om nadien lekker lui op het zand te liggen soezen, en wij bogen ons over de programma-brochures van Vooruit en NTGent om uit te zoeken wat we volgend seizoen absoluut niet en vooral wel willen zien. 's Avonds konden we dan met het afgewerkte lijstje huiswaarts keren om - toch liefst voor het einde van het seizoen - kaarten te bestellen. Althans, dat was het plan. We zaten nog maar halverwege brochure 1 toen er ergens in de, inmiddels behoorlijk zwarte wolkenmassa, een lek zat. Een blik op het zwerk leerde ons dat achter dat zwart veel lichtere wolken waren, dus wachtten we even af (desnoods kropen we helemaal onder de parasol). En effectief, vijf minuten en tien druppels later baadde het strand alweer in de zon. Tot ik mijn brochures weer bovenhaalde. Opnieuw van dattum. Ik heb ze toen maar diep weggestopt.
Enfin, om een lang verhaal kort te maken, we hebben toch een goede twee uur op het strand doorgebracht. Het was leuk en aangenaam - wandelen met je blote voeten in de branding blijft een zaligheid - maar elke keer die tien druppels zorgden toch voor de nodige spanning. Tegen halfzes terug naar de auto afgezakt om de innerlijke mens wat te versterken (die frigobox meezeulen naar het strand was geen optie) en door het omslaande weer hadden we ook geen zin meer in een wandeling. Weer naar huis dan maar? Bah ja, maar misschien met een ommetje langs Sluis.

Onder een inmiddels weer stralende hemel reden we door de weidse velden van Zeeuws-Vlaanderen om een kijkje te nemen in dat stadje waar menig Vlaming zo graag zijn zondag doorbrengt. We denken dat het succes vooral ligt in het feit dat op zondag daar alle winkels open zijn, eerder dan in de aanwezigheid van die speciale winkeltjes, afgestemd op volwassen tijdverdrijf. Toegegeven, Sluis ziet er een gezellig, Hollands stadje uit - bij veel huizen zie ik zo de dame des huizes in een lang zwart, tot boven toegeknoopt gewaad, met wit kapje op het hoofd en gebedenboek in de hand, buitenkomen - met winkels, cafés en restaurantjes maar het had nu ook niet direct een waw-gevoel van hé, hier willen we nog komen! Wat ons wel opviel: drogisterijen. Amai, in elke straat minstens twee of drie. Waarvan ik natuurlijk geprofiteerd heb om een voorraadje gemberkoek voor wederhelft E. in te slaan. Hij is daar dol op en bij ons zijn er almaar minder winkels die dat verkopen. Opvallend toch hoe zelfs buurlanden zo'n verschillende eet- en drinkgewoonten kunnen hebben (naast alle andere verschillen natuurlijk).

Terug thuis, werd deze fijne dag bovendien afgesloten met een primeur: we konden wederhelft E. overhalen om toch eens afhaal-Chinees te proberen (het feit dat er een op de route naar huis lag, scheelde al veel). Duidelijk een succes. Iedereen heeft ervan gesmuld, ik moest niet koken en op restaurant gaan neemt toch ook behoorlijk wat tijd in beslag, nog afgezien van het feit dat je daarvoor weer de deur uit moet.

Waarmee ik evenwel geen rekening gehouden had, was de zon. Toen we 's ochtends vertrokken, zat de hemel onder een dik wolkendek en dacht ik totaal niet aan dingen zoals zonnecrème. En ik ging er onbewust van uit dat er wel parasols of zo zouden zijn, indien de zon doorbrak. Niet dus. Bovendien speelde de zon zeer regelmatig verstoppertje met de wolken, zodat ik nooit echt lang in de zon zat (gelukkig maar, want zoals u inmiddels weet, kan ik daar niet echt tegen). Groot was mijn verbazing dan ook toen we tegen het einde van de dag meer en meer mensen een rodere tint zagen krijgen. Inclusief dochter M. en ikzelf. Het toppunt was zelfs dat een deel van mijn rechterbovenarm wat rood zag, ondanks het feit dat ik lange mouwen aanhad, maar weliswaar iets voileachtigs. Mijn lippen hebben het meeste te lijden, de rest is eigenlijk wel goed te doen.

Toen we dan rond negen uur terug naar huis reden, hadden we een bijzonder aangename en luie dag achter de rug. Maar moe dat we waren, zo van dat nietsdoen. Niet te geloven.

Wat we niet hebben, zijn tuinmeubelen. En neen, u moet niet denken dat wij elke keer picknicken op de grond. We doen gewoon de schuifdeur helemaal open, nemen met twee de tafel - soms zelfs al volledig gedekt, met volle glazen - en hup, drie tellen later staat ze op het terras. Vervolgens de stoelen en we tafelen gezellig buiten! En als we aan tafel zitten en het begint te regenen, is in een, twee, drie de omgekeerde beweging gemaakt.
Wreed gemakkelijk en het heeft toch wel enkele voordelen.
Ten eerste is dat goedkoop: we moeten geen tuinmeubelen kopen. Ten tweede moeten we geen overwinteringsplaats voorzien. En ten derde zijn we lui: nu moeten we nooit ofte nimmer tuinmeubelen afkuisen of afdrogen na bv. een regenbui.

Zoals je inmiddels wel gemerkt hebt, ben ik niet echt een zonneklopper, en eten in de zon doe ik al helemaal niet graag. Over enkele jaren moet dat probleem met die parasol ook opgelost geraken, want we zijn van plan om dit najaar in de tuin een boom - een es - aan te planten. Eigenlijk was dit vorige herfst al het plan. Ik ging ervan uit dat we naar een kwekerij gingen langslopen om een exemplaar te kiezen. Maar toen passeerden we ergens langs een gevel waar enkele piepjonge esjes zomaar in het wild opgeschoten waren. En toen heeft wederhelft E. er een meegenomen en thuis in een bloempot geplant (in de tuin kon nog niet want daarvoor moest eerst nog 'wat' opgeruimd worden). En toen liet dat esje zijn blaadjes hangen en was het afwachten tot de lente. En toen werd het lente en kwam het esje weer tot leven en kreeg allemaal nieuwe blaadjes. En toen kwamen de slakken en is er geen esje meer.
En nu is het genoeg. Volgende herfst gaan we naar een boomkwekerij een es van al wat formaat kopen. Ik wil nog genieten van het begrip 'boom' en van schaduw op het terras voor ik helemaal versleten en dement ben. Zeg dat ik het gezegd heb.

Wat er mij doet aan denken: ik moet hier toch ook nog een van de hoogtepunten van vorig weekend kwijt. Naast het bijzonder aangename bezoek van S. en H. op zaterdagavond (met barbecue), die we ook al veel te lang niet meer gezien hadden, waren we op zondagnamiddag ingeschreven voor een rondleiding in de Sint-Baafsabdij, een van de populairste Gentse monumenten. Helaas heeft de stad deze ruïnes al enkele jaren geleden gesloten, maar sinds vorig jaar wordt de abdij op zondag opengehouden door gemotiveerde buurtbewoners, een uniek initiatief. De Vriendenkring van het Stadsarchief Gent, het GOF, strikte vorige zondag voor een speciale rondleiding niemand minder dan Marie-Christine Laleman, hoofd van de Dienst Stadsarcheologie in Gent. En ik moet zeggen, het was genieten omdat je door de gedetailleerde uitleg zoveel meer te weten komt (ook al was het naar het einde toe, bijna 2,5 uur, toch wel vermoeiend).
Zo leerde ik dat de nog bewaarde muur, die vroeger de scheiding vormde tussen de verdwenen kerk en het klooster, zelfs de oudst bewaarde muur van Gent is (10de - 11de eeuw, als ik het goed onthouden heb). En dat je dikwijls niet stilstaat bij voor de hand liggende zaken, zoals het feit dat veel bouwmateriaal van vroegere tijden gerecupereerd en gerecycleerd werd, en dat de gebruikte materialen, bv. stenen, volledig verbruikt werden, ook de stukken afval van gekapte stenen. Die werden in de 11de eeuw voor de stabiliteit van de muur echter in visgraatmotief gemetseld i.p.v. gewoon plat. En ik die dacht dat dat fantasietjes waren van de bouwers (silly me, of course, want die muren werden ook toen gepleisterd, dus waren die 'fantasietjes' niet zichtbaar en dus nutteloos).

Geen paniek: ik krijg geen zenuw- of andere aanvallen bij volle maan (allé, toch niet dat ik weet, thuis denken ze daar misschien anders over) en ik verander bij mijn weten ook niet in een weerwolf.
Maar de maan speelt wel een zeer belangrijke rol, gewoon omdat ik die bijzonder mooi vind.

Pak nu zo'n flinterdun sikkeltje, bij het begin van eerste en einde van laatste kwartier, een dun streepje oranje dat tegen het zwarte firmament gepenseeld werd.
Of die stralende schijf die het hele landschap in een magisch licht onderdompelt.
Of het beeld van een volle maan tussen jagende wolken dat je onmiddellijk op "the moor" in The Hound of the Baskervilles brengt.
En hebt u ook ooit het beeld gezien van de opkomende maan die als een extra grote, knal oranje schijf net boven de huizen uitkomt? Wonderlijk vind ik dat.

Een ding vind ik jammer. Echt jammer.
De oriëntering van ons huis.
Onze slaapkamer ligt aan de noordkant.
En ik kijk zo graag naar de maan vanuit mijn bed.

In de late namiddag maakten we de bedenking dat we na afloop nog een hapje konden gaan eten. Ik had geen zin om in zeven haasten te koken en te eten om op tijd te zijn (19 u. is soms moeilijk). Bovendien bleek dat de twee oudsten niet thuis waren. De twee jongsten zagen een 'snelle hap' goed zitten (lees: voor zoon J. een pizza en dochter E. wou alleen een kom granen van het een of het ander want zij lust geen pizza). Ik weet het, ik ben een slechte moeder. Soms. Maar dat maakt de dingen af en toe wel gemakkelijker.
Dus zijn we, op aanraden van deze sympathieke meneer, naar het eetcafé, de Multatuli, geweest. Dat is gevestigd in het mooi gerestaureerde gebouw van het Van Crombrugghe's Genootschap, zodat ik daar nu ook eindelijk eens binnengeweest ben. Het eten was zeer lekker (dorade met tuinkruiden voor wederhelft E. en struisvogel met mangosausje en rijst voor mij) en de avond gezellig. Altijd leuk om eens te kunnen bijpraten zonder onderbroken te worden door nieuwsgierige wezentjes. Een van de gespreksonderwerpen ging over de graad van restauratie: tot hoever moet je gaan in het historisch correct bewaren of vervangen van bouwelementen? De aanleiding waren de ramen: die waren duidelijk volledig vernieuwd, maar men had wel opnieuw 'onvolkomen' glas ('oorlogsglas' zoals wederhelft E. dat noemde) geplaatst, waardoor het zicht op de binnenplaats nogal troebel was (en neen, dat was niet door de lekkere rosé). We zaten ons af te vragen of dat niet wat overdreven was, een dergelijke ingreep. Wij vonden van wel. Maar wij zijn wel zeer kritische mensen, wij.

Het is bij hen op school de traditie dat de kinderen de gedichtjes voor bv. moederdag en vaderdag, of ook de nieuwjaarsbrieven, volledig zelf maken, en dat levert dikwijls verbazende resultaten en ontroerende momenten op.
Daarnaast werd ik verwend met een flesje lavendelgeur (mmmm), een kruidenvijzel met stamper, en een doosje cd's met de volledige reeks pianosonates van een van mijn lievelingscomponisten, Ludwig van Beethoven (voor de geïnteresseerden, met Friedrich Gulda aan de piano). Vele uren muziekgenot dus.

En terwijl we toch aan het vereeuwigen zijn, bewaar ik hier als toemaatje nog de tekst van het versje dat zoon J. enkele jaren geleden voor zijn mama schreef:

mijn mama,
mijn mama is de godin van de liefde
mijn mama is de godin van de vriendschap
mijn mama is de godin van de kinderen
mijn mama is de godin van de rozé
mijn mama is de godin van het werk
maar mijn mama is vooral mijn godin
(zoon J., moederdag 2001)

Zondag was een stralend zonnige dag en we kunnen terugkijken op een heel gezellig en geslaagd feest. Mijn ouders waren er en mijn schoonmoeder (mijn schoonvader is vorige zomer helaas overleden), mijn broer (zijn kinderen waren er jammer genoeg niet), mijn zus met echtgenoot en dochter, mijn schoonbroer met vrouw en zonen (dochterlief was verhinderd), dochter E. haar peter met vrouw, zoon en dochter. En wij met ons gezessen natuurlijk.
Bakske vol dus (wij hebben niet echt een traditie om bij familiefeesten op restaurant te gaan, veels te duur). Omdat ik ook geen zin had in het koken van een volledige maaltijd in zeven gangen noch om iedereen aan tafel te wurmen, heb ik geopteerd voor het klaarmaken (en bestellen) van hapjes en slaatjes en pasta en zo van die dingen. Niet dat dat minder werk was, maar het is wel veel en veel gezelliger. Door het mooie weer konden we bovendien buiten op het terras zitten.

We onthouden ook nog dat:

• De kerkdienst een beproeving was. Niet omwille van de inhoud of de dienst zelf, wel omwille van de aanwezigen. Blijkbaar kunnen veel mensen het niet opbrengen om zich te gedragen in een omgeving die hun wereld niet is. Vlak achter ons zat een familie met twee kinderen continu te kletsen (en niet alleen de kinderen) en naast ons zat een gezelschap van drie tienerjongedames (variërend in leeftijd van pakweg vijftien tot negentien, misschien twintig), een baby in de buggy en een peuter van pakweg een jaar op de schoot. En dat peutertje zag al dat stilzitten niet echt zitten. Dus was er continu geroezemoes om die kleine stil te houden - regelmatig onderbroken door een huilbui - (en begrijp me nu niet verkeerd, ik heb er geen probleem mee als kindjes af en toe eens van zich laten horen, het blijven kinderen, maar dit werd echt irritant), vonden die tieners het halverwege nodig om te beginnen argumenteren wiens schuld het was dat die kleine niet stilbleef, kwam er tegen het einde nog een wreed jong koppelke bij dat dacht dat ze op de Graslei of zo zaten: telefoneren, afspreken, kletsen, enz. Giftige blikken in hun richting waren blijkbaar niet giftig genoeg want ze hadden geen enkel effect. En ik had geen zin om een scène te beginnen maken.
• Ik een verschrikkelijke 'bleittrien' ben. Bij ontroerende momenten kan ik die sluizen in mijn ogen niet dichthouden. En als het met de kinderen te maken heeft, vind ik veeeeel momenten ontroerend. Al is het maar gewoon het binnenkomen in de kerk. Ik vind dat zo stom van mezelf, maar het is nu eenmaal niet anders. Gelukkig bestaat er zoiets als waterproof mascara en was ik vooruitziend.
• Er redelijk weinig alcohol gedronken is en dat ik zeer blij mocht zijn dat de bak spuitwater goed gevuld was.
• We het bijzonder jammer vonden dat de familie uit Kortrijk reeds om vijf uur moest vertrekken. Een feest is toch niet hetzelfde meer als de helft al vroeger weg moet.
• Nadat de laatste gasten vertrokken zijn, ik genoten heb van dat halfuurtje samenzitten met ons gezin alleen, zo buiten op het terras nakeuvelend in het halfduister, met nog wat hapjes of wat fruitsla.
• Ik dus absoluut niet kan rekenen of schatten en altijd schrik heb dat we te kort zullen hebben, en er dus altijd veel en veel te veel is. Ook nu. Bijgevolg heb ik nog wat mensen uitgenodigd en hebben we maandagavond het lange weekend in bijzonder aangenaam en lief gezelschap op een leuke en ontspannen manier beëindigd en hadden we twee keer feest voor de prijs van één.

Update: Ik ben verschrikkelijk boos op mezelf dat ik zo onachtzaam geweest ben, maar ere wie ere toekomt: bovenstaande foto is niet door onszelf genomen, maar wel door onze goede vriend Charles.

Zoals ik reeds eerder schreef, zijn wij niet direct haantjes-de-voorste als het erop aan komt om onze neus buiten de deur te steken. Ofwel komt het er niet van om tickets te bestellen, ofwel is het evenement al lang voorbij als we er ergens over lezen. Ook bij wedstrijden of tombola's komen de prijzen nooit onze kant uit (we nemen dus wijselijk nog zelden deel). Maar soms, heel soms wordt er ons iets in de schoot geworpen. Zo konden we gisteren, dankzij Het Project naar de documentaire film Theremin: An Electronic Odyssey uit 1993. Alhier leest u er veel meer over. Ik moet eigenlijk wat nuanceren. Wederhelft E. kon naar de film, en ik hield hem gezelschap. Want hij is de persoon ten huize die redelijk wat interesse heeft voor elektronische muziek, en er ook ietentwat over weet. Hij had dus al over die Theremin en zijn uitvinding gehoord. Ik langs geen kanten. Maar ik was wel nieuwsgierig geworden na het lezen van het desbetreffende artikel op Het Project.

Gelukkig dat ik dat artikel gelezen had, zo bleek ik de film tenminste te kunnen volgen. Want ik had eigenlijk een chronologisch opgebouwde biografie verwacht, weliswaar doorspekt met interviews met de betrokken personen, maar ook gekaderd in een historisch perspectief. Niets daarvan dus, alleen de interviews waren er en enkele oude en minder oude opnamen van concerten met de theremin. Ik moet wel toegeven dat ik weinig affiniteit heb met elektronische muziek. Technisch gezien is het wel fascinerend om te zien wat de mogelijkheden zijn, maar qua klank en muziek ligt het mij toch niet. Het geluid van een theremin bleek mij vrij snel te vervelen (ik zat mij af te vragen hoe men zou reageren als er via de antenne plots signalen uit de ruimte zouden doorkomen ...). Ik had ook het gevoel dat de theremin eerder beschouwd werd als een attractie uit een rariteitenkabinet dat men absoluut moest gezien hebben, in plaats van een volwaardig muziekinstrument. Anderzijds, het stukje "Le Cygne" uit Carnaval des Animaux (Camille Saint-Saens) dat Theremin lang geleden tijdens een concert begeleidde, was wel de moeite.

Voor de rest was het best spannend. Jazeker. Waarvoor ik vreesde is gebeurd. Ik heb heroïsche gevechten geleverd. Met Klaas Vaak. Ten eerste ben ik daaraan zeer gevoelig (onze videotheek is ruim gevuld met films waarvan ik alleen de eerste helft gezien heb, en bij politiereeksen kennen ze hier al mijn geijkte vraag na afloop: 'mmm ... en wie was het nu?"). Bovendien is een documentaire geen spannende speelfilm, zeker als de film vooral opgebouwd is uit interviews. Bleek ook dat er geen onderschriften waren (behalve Engelstalige bij Theremin zelf) en al kan ik een redelijk mondje Engels, de inspanning om te volgen is toch groter, zeker omdat ik van mezelf weet dat ik een slecht luisteraar ben, zelfs in het Nederlands (ik mis altijd de helft van wat gezegd wordt). Maar ik heb gewonnen. Hier en daar is mij wel een fragment ontsnapt, maar zeker geen grote stukken. En ik ben blij dat ik het gezien heb. Ik heb vooral een en ander bijgeleerd en dat stemt mij altijd gelukkig.

Zoals de meeste mensen, zo vermoed ik toch, tel ik de dagen af als er een lang weekend in het verschiet ligt. Joepie, een korte werkweek en dan enkele dagen genieten. Althans, dat is het plan. De praktijk, dat is iets anders. De vooravond van het (lange) weekend is altijd zalig. Hopen tijd liggen in het verschiet. Maar neem nu vorige week. ’s Ochtends wordt er al wat langer geslapen, en met tieners lukt dat zonder problemen. In de praktijk komt het erop neer dat ik meestal opsta rond half tien (soms wat vroeger, soms wat later) maar tegen dat de laatste, mits enige zachte dwang, aanschuift voor het ontbijt is het al gemakkelijk elf uur, dus tegen dat iedereen klaar is (en ja, wij zijn van die conservatieve mensen die eraan houden om samen te eten, dus wachten we tot iedereen beneden is) en er afgeruimd is, is de dag al halverwege.

En dan, dan voltrekt zich de ramp. Dan, lees donderdagmiddag, begin ik aan de opmaak van een todolist. Die is zeer snel zeer lang. Want volgende week is het plechtige communie, en het zou wel leuk zijn als een aantal eeuwig uitgestelde (huishoudelijke) taken, zoals daar zijn living en bureau opruimen of ruiten kuisen, tegen dan misschien toch eens aangepakt werden. En ja, ik weet wel dat als je een bende van meer dan twintig man over de vloer krijgt, je beter je huis pas achteraf kuist, maar toch. Ik vind dat het toch een beetje toonbaar moet zijn. En om het halfjaar eens de ramen poetsen, is toch niet overdreven. Neen toch? Donderdag was het echter geen ramenpoetsweer, dus maar weer uitgesteld en gestart met het opruimen: stapels met op te bergen papieren van de verschillende scholen (wel afgehandeld, dus geen verrassingen), losse administratie die nog geen plaats gevonden heeft, nog te lezen knipsels en (vak)tijdschriften, foto's-die-voor-de-een-of-andere-nodig-waren-voor-school-maar-nog-niet-teruggestoken-en-dus-nu-uit-te-zoeken-waar-die-in-godsnaam-zaten, enz. U kent dat wel. Indien u dat niet bekend voorkomt, hoe doet u dat! Het frustrerendste is dat je daarmee uren zoet bent, en dat je amper ziet dat er iets opgeruimd is.

Plots is het dan donderdagavond en dan komen ze. De spoken, de buien, de frustraties. Er is al één dag van het zo verlangde weekend om, op die lijst valt nog nauwelijks iets te schrappen, en vooral, het hoofdstuk genieten van de vrije tijd is nog ver te zoeken. Er komen toch nog dagen? Jazeker, maar die zitten ook al volgeboekt, vooral met boodschappen. Zoals op vrijdag. 's Avonds hadden we bezoek en daarvoor moesten we eerst nog naar de Colruyt (om dan meteen ook onze wekelijkse boodschappen in te slaan). Tussen haakjes, dat Colruytbezoek, dat bleek pas een ramp. We hebben het geweten dat onze vertrouwde winkel wel open was en veel andere niet. Wij rond twaalf uur naar daar om in een complete chaos te belanden: de parking overvol, waar mogelijk dubbel of zelfs driedubbel geparkeerd, en iedereen maar zoeken naar een plekje. Op de koop toe was er een rij wachtenden om een kar te bemachtigen. Ons niet gezien en wij weer naar huis. Twee uur later nog eens geprobeerd, te voet (is vlakbij), een kar bemachtigd, ons tussen het volk gewurmd, onze boodschappen gedaan (althans wat er nog te krijgen was - op sommige plaatsen was het net een slagveld), de nodige tijd aangeschoven aan de kassa (tussen de bijna lege karren) en dan met de kar te voet naar huis, via kasseien een stuk op het fietspad en hier en daar een borduur op en af. Een avontuur op zich. Maar ’s avonds was alles in orde en het was een zeer gezellige avond. De eerste barbecue van het jaar trouwens.

Terug naar de frustraties. Dergelijke dagen geven altijd een dubbel gevoel. Ik kan maar echt van nietsdoen genieten als de boel - toch een beetje - op orde ligt. Maar op die dagen ontbreekt ook een beetje de fut en de zin om in gang te vliegen en eerst het noodzakelijke te doen, waardoor dat langer duurt dan gepland waardoor ik ambetant loop dat het niet vooruit gaat, en voor ik het weet zit ik in een vicieuze cirkel en is het weekend om en heb ik mij amper geamuseerd en is er het onbehagen omdat ik lang niet alles gedaan heb wat ik wou doen. Kan u nog volgen?

Maar ik begin te leren. Zondag heb ik mijzelf verplicht om een groot deel van de dag buiten op het terras te zitten en te genieten van het mooie weer. Akkoord, ik heb ondertussen wat herstelwerk gedaan dat daar al heel lang lag, maar ik zat toch buiten. En ik heb ook een en ander gelezen. Ik moest er bovendien van profiteren want het weer nu is mijn lievelingsweertype: aangename temperaturen om buiten te zitten en niet te warm waardoor ik nog iets kan doen. Alleen houdt dit weer nooit lang aan. Ofwel slaat het na een paar dagen om en begint het weer te regenen, ofwel wordt het crescendo warmer en daar kan ik dan weer zeer slecht tegen (sorry voor al de dames en heren die pas opleven bij tropische temperaturen, ze zijn aan mij absoluut niet besteed). 

Ik kijk al uit naar het volgende lange weekend en de extra dagen vrijaf die ik genomen heb, maar door de plechtige communie zondag weet ik nu al dat er voor genieten van nietsdoen niet veel tijd zal resten. Die ruiten zijn bv. nog steeds niet gekuist. Goed hé.

Michel deed er mij deze namiddag plots aan denken met zijn uitspraak over het "rode heir", aan de foto's van ons eigen rode leger:

En neen, ons leger was nog niet voltallig, en neen, het is niet hier (maar in Sofia, Bulgarije), en neen, het was niet op 1 mei - gelukkig (maar op 31 december 1995), maar het is wel rood.

Gisteren voor de allereerste keer dit jaar buiten gegeten, tweemaal zelfs. Dat is altijd een moment van zaligheid. En gistermiddag naar het buurtfeest geweest waar een bloemenmarktje was. En bloemekes voor op het terras gekocht. Vlijtige Liesjes en Verbena en Siertabak en nog wat dingen waarvan ik de naam alweer vergeten ben. En dan nog eens snel naar de Colruyt want de teelaarde was op. Gelukkig is dat hier vlakbij. En dan de bloemekes in de bakken gezet. Dat zijn van die leuke werkjes waar je lang resultaat van ziet (tegenover de gewone huishoudelijke klussen). Het terras ziet er weer wat vrolijker uit. Nu nog wachten tot de bloempjes bloeien.

Vanochtend ook weer buiten kunnen ontbijten. En vanmiddag de diepvriezer uitgekuist. En gewassen. En geschreven. En het weekend is alweer voorbijgevlogen.

Gelukkig is het maar een korte week.

Maar terug naar het stokje:

1. Pick up the nearest book of 123 (or more) pages.

Montaillou van Emmanuel Le Roy Ladurie

Dit is een boek dat nog op de stapel naast de zetel ligt (ik heb ook nog een stapel te lezen boeken naast mijn bed). Ik heb het meer dan twintig jaar geleden gekocht en ben er vorig jaar dan eindelijk in begonnen, toen ik enkele weken immobiel was door een operatie aan mijn voet. Helaas is het ook dan lang niet uit geraakt en het ligt nog steeds te wachten op die stapel. Niet dat het slecht is, maar het is zeker geen ontspanningslectuur en dus heeft het geen zin om het op de stapel naast mijn bed te leggen. Ik denk niet dat ik dan per avond verder geraak dan drie zinnen (tegenover de halve of hele bladzijde nu).

Het boek verhaalt de geschiedenis van Montaillou, een amper 250 inwoners tellend bergdorpje in de Pyreneeën, dat rond de jaren 1320 bezoek kreeg van Jacques Fournier, bisschop van Pamiers (en later paus in Avignon) maar vooral inquisiteur. Want Montaillou was een van de laatste centra van de Katharen. En die ketterij moest uitgeroeid worden. De inwoners werden allen ondervraagd en Fournier ontfutselde hen heel wat meer informatie dan ze kwijt wilden, ook de dorpsgeheimen die niets met godsdienstkwesties te maken hadden. Dit alles werd zorgvuldig genoteerd en het dossier werd goed bewaard. Historicus Le Roy Ladurie heeft die bron zorgvuldig bestudeerd, ontleed en gebruikt als basis voor de integrale geschiedenis van deze gemeenschap van vnl. boeren en herders.

Het wordt echt tijd dat ik daar eens in verder lees.

2. Open the book to page 123 and find the 5th sentence.

Na verloop van twee jaar, misschien was het eind 1311, verlieten de broers Maury deze ploeg: Arnaud ging weer naar Montaillou, Pierre trok zonder omwegen zuidwaarts, naar Catalonië, dat voor hem een tweede thuishaven zou worden.

3. Post the next 3 sentences.

In Bagá, niet ver van Barcelona, verhuurde hij zich als herder bij een Catalaanse baas, Barthelémy Companho, en kwam terecht in een herdersploeg van acht man, waarvan Pierre en nog een ander uit de Ariège kwamen en de overige zes uit Catalonië zelf.
Het eerste jaar, 1311 of 1312, verscheen er geen ene ketter aan de horizon. Maar in het jaar daarop raakte Pierre door toedoen van een Catalaan in het huis van een bevriende schaapherder, de moslem (sic) Moferret, in contact met een marskramer die in komijn en naalden deed en niemand anders was dan de Kathaar Raymond de Toulouse. Tijdens de daaropvolgende vastenmaand (1313?) deed Pierre zijn intrede in de kleine kathaarse kolonie van San Mateo en Morella in de streek van Tarragona (in de bergen ten zuiden van Tortosa en iets landinwaarts).

Onderaan die stapel lag echter nog een boek, één dat ik wel uitgelezen heb, bij wijze van spreken zelfs in één ruk, en dat nog niet opgeborgen is geraakt. Het zit in de categorie van de mooiste boeken die ik ooit gelezen heb, en daarom geef ik er als toemaatje ook een stukje uit.

1. Pick up the nearest book of 123 (or more) pages.

Schaduw van de wind (Carlos Ruiz Zafón)

Uit de achterflap: In het oude centrum van Barcelona ligt het Kerkhof der Vergeten Boeken. Hoofdpersoon Daniel Sempere wordt door zijn vader, weduwnaar en boekhandelaar, meegenomen naar deze geheimzinnige, verborgen wereld van verhalen. Vanaf dat moment neemt Daniels leven een wending die hij niet had kunnen voorzien. Hij mag een boek uitzoeken en kiest De schaduw van de wind, geschreven door een zekere Julián Carax. Het boek laat hem niet meer los, ook schudt de wereld tijdens het grauwe Franco-regime om hem heen op zijn grondvesten. Hij wil alles weten over het boek en de schrijver. En merkwaardigerwijs lijken alle mensen die hij ontmoet, ook de vrouwen op wie hij verliefd wordt, deel uit te maken van het grote spel waarvan het boek het middelpunt vormt.

2. Open the book to page 123 and find the 5th sentence.

Ik werd bleek, maar in luttele seconden betrapte ik mezelf erop dat ik lachte en knikte.

3. Post the next 3 sentences.

"Het lijkt erop dat Tomás me beter kent dan ikzelf."
"Verbaas je er maar niet over. Mijn broer heeft ons allemaal door, alleen zegt hij nooit iets. Maar als hij op een goede dag zijn mond opendoet, dan komen de muren naar beneden. Hij is bijzonder op je gesteld, wist je dat?"

Dit spannende boek hield me in zijn greep en is ook prachtig geschreven (al is zo een fragmentje wel veel te kort om dat aan te tonen).

Nu eens denken aan wie we dit stokje doorgeven, mmmm, en the winners are: mevrouw No butterfly, mevrouw Zapnimf en mevrouw mijn naamgenote, Sprokkels, van wie ik allemaal denk dat ze van boeken houden.

Zondagochtend. Gelukkig geen maagproblemen meer. Ik kijk met een lodderig oog door het raam en ben meteen klaarwakker. Het sneeuwt en alles ligt onder een dun laagje poedersuiker. Ik herinner me wel vaag de afgelopen dagen een weerbericht gehoord te hebben, maar het is niet de eerste keer dat mijn hersenen dat niet echt registreren.

Na het ontbijt, tijd om in te pakken en uit te checken, dus te betalen. Ongelooflijk wat een hap uit het gezinsbudget zo'n uitstapje met z'n zessen neemt. En dan gaat het nog maar over een luttele drie dagen en doen we echt niet zot of luxueus.

Vandaag laten we ons niet tegenhouden door de weergoden en we rijden ditmaal wel richting wildpark in La Roche. Er zijn amper andere bezoekers. Wie gaat er nu ook bij zulk weer in het bos lopen? Wij dus. En ik geniet ervan. Het park is niet heel groot en ligt in de bossen op de hoogten boven de stad. Er worden vooral dieren gehouden die in de natuur ook grotendeels in het bos leven: verschillende soorten herten, everzwijnen, wolven, wasberen, uilen, een wilde kat en zelfs een lynx (die ons zeer doet denken aan onze eigen Tornado). De neerdwarrelende sneeuwvlokken geven de wandeling een heel bijzondere sfeer: ik hou van vallende sneeuw, het is aangenamer dan regen, het maakt alles stil, wat nog versterkt wordt doordat er weinig bezoekers zijn, en er zijn de dieren. Vooral de roofdieren. Daar kan ik uren naar kijken en ik verbaas mijzelf er nog altijd over dat ik als kind zo bang was van wolven: nachtmerries heb ik gehad en hoe dikwijls lag ik niet verlamd in mijn bed omdat ik ervan overtuigd was dat er een wolf onder zat, laat staan dat ik ook maar durfde een arm of been uit ben te laten bungelen. Onvoorstelbaar gewoon.

Inmiddels is het middag geworden en zijn we toch wel nat en verkleumd. We gaan iets drinken in het cafetaria en we besluiten dat we eigenlijk evengoed daar iets kunnen eten. Het haardvuur doet meer dan deugd. Als laatste activiteit rijden we naar Parc Chlorophylle, een educatief park rond alles wat met bossen te maken heeft, zoals diverse vormen van leven boven, in en onder de grond, plantengroei, bomen, dieren, waterhuishouding, bosbouw. Het is een relatief nieuw park en dat is er nog aan te zien, het ziet er nog allemaal erg 'aangelegd' uit, maar het is interessant, zeker ook voor kinderen. Ook nu geniet ik van het feit dat er amper bezoekers zijn en dus van de stilte. Ik kan mij voorstellen dat die ver te zoeken is als er enkele klassen tegelijk op bezoek zijn. Af en toe sneeuwt het nog.

Veel te gauw is het echter tijd om afscheid te nemen en weer huiswaarts te keren, vooral als we op een deftig uur thuis willen zijn, want 's anderendaags is de vakantie onherroepelijk voorbij en lonkt voor de schoolgaande jeugd het derde trimester. Naarmate we Marche-en-Famenne weer naderen, merk ik op dat daar geen sneeuw ligt. En hoe verder we naar het westen rijden, hoe meer de groene sluier over de natuur opvalt. In de buurt waar we verbleven was de natuur immers nog grotendeels in wintertooi, op hier en daar een bottende boom na. Maar inmiddels hebben we toch genoeg winter gehad.