Afgelopen Zaterdag is mijn cursus Journalistiek binnen gekomen. Dus ik hoef mij niet te vervelen de komende tijd. Haha als of ik mij ooit wel eens verveelde. Hier is altijd wel wat te doen. Zoals drie keer per dag stofzuigen ofzo. Mijn honden zitten op dit moment in de rui, dus ik kan mijn lol weer op. Daarnaast is wassen en opvouwen ook iets wat elke dag moet gebeuren. poeh hé, tegenwoordig is het echt elke dag wassen. Mijn wasmachine verslijt nu veel sneller en dat is wel te merken ook, hij begint allemaal rare geluidjes te maken. Binnekort maar even iemand naar laten kijken, want ik kan echt niet zonder een wasmachine.

Het is zo raar dat ik nu ineens weer niet lekker in mijn vel zit, ik denk toch dat komt omdat ik Martijn zo mis. Ik weet gewoon geen raad met mezelf. Dus het is wel lekker dat ik aan mijn cursus kan beginnen dan heb ik ook de nodige afleiding. Ik weet eigenlijk ook even niet wat ik verder moet schrijven. Toen ik aan deze log begon had ik zoveel te vertellen en dat is nu ineens weg, maar goed het wordt ook bedtijd. Morgen weer vroeg dag. Weltrusten nachtbrakers en tot de volgende keer.

Liefs Belle

Reden dat ik een gesprek met jou heb aangevraagd is, dat het niet zo goed met me gaat.
Qua eten gaat het prima, en eetbuien heb ik weinig last van.

Ik volg alweer een aantal maanden tijd PMT en in het begin heeft het me veel goeds gedaan, maar ik vind het steeds lastiger om aandacht te vragen in de groep.
ook uitkomsten van opdrachten hebben me weer labieler/instabieler gemaakt.

De laatste tijd schommel ik heel erg in mijn emoties en voel ik me vaak neerslachtig, verdrietig, boos en eenzaam. De gevoelens die ik voel, voel ik enorm intens en ik heb daar veel last van in contact met anderen (sociale leven).
Mijn 'stemmingswisselingen' duren soms vrij kort (half uur) maar soms een paar dagen.
Ik probeer wel zo goed mogelijk elke nieuwe dag ook als 'nieuw' te zien, maar ik heb het gevoel dat ik de grip op mijn gevoel/emoties soms verlies.
De laatste tijd loop ik erg met de gedachte en het gevoel van automutilatie, dat ik toen ik 17 was ook eens had. Ik heb nu weer 1x in mijn arm gekrast.
Als mensen in mijn bijzijn dingetjes zeggen die ik negatief op mezelf kan betrekken, die ik dat onmiddelijk en raak ik daar verdrietig door. Ik heb er overal last van: op het werk, in het bijzijn van vrienden, maar zelfs door dingen op televisie. Ik ben weer aan het wegzakken in het ' ik ben niet waardevol'-gedachtenpatroon en ik krijg mezelf er niet uit. Zoals ik al zei, verlies ik soms de grip doordat alles te heftig en intens aanvoelt.

Ik heb een fijne, goede vriend(schap) waar ik hiermee over praat en door hem trek ik nu bij jou aan de bel. Ik vind dit heel moeilijk omdat ik liever ook gewoon 'normaal' functioneer. Nu heb ik het gevoel alsof ik 'gestoord' begin te raken.

Dit is voor nu wat ik je kan vertellen.
Misschien heb ik over 10 minuten spijt van deze mail omdat ik dan vind dat er niks aan de hand is, of is het juist 10x erger. En zo gaat het dus de hele tijd.

Tot donderdag, 15.00 uur.

Ik twijfel. Breek mijn hoofd erover. Dan komt plots de conducteur langs. Blij met de afleiding toon ik braaf mijn abonnement. Zij geeft haar Go Pass. De conducteur bekijkt het ding nauwkeurig. "Dat is hier niet goed ingevuld, hé meiske!", berispt hij haar. Ik zie haar schouders trillen. De conducteur gaat verder. "Ge moogt niks schrappen op de Go Pass! Maar allez, voor deze keer is het goed." En weg is hij.

De tranen rollen nu langs haar wangen naar beneden. Voor ik het zelf besef, ligt mijn hand op haar arm. "Ge moogt het u zeker niet aantrekken", hoor ik mezelf zeggen. Ze kijkt om, snuit haar neus, veegt haar tranen weg en we beginnen te praten. Over haar vriend die haar verjaardag vergeten is. En zij die speciaal voor hem naar het buitenland verhuisd is. Ik probeer haar op te vrolijken met een beetje goede raad ("even goed boos worden dan vergeet hij het volgend jaar zeker niet meer!") en een paar anekdotes uit mijn eigen leven (want vergeten verjaardagen, daar kan ik ook van meespreken).

Ze kijkt al een beetje minder treurig. Ze lacht zelfs af en toe, maar ik weet plots niet meer wat zeggen zonder in herhaling te moeten vallen - of nog erger: in clichés te verzuipen. Dan krijgt ze telefoon van een vriendin en ik verdiep me weer in mijn krant. Ze is nu zo diep in gesprek dat ze niet opkijkt als ik opsta en de coupé verlaat.

Ik vraag me af of ik het een beetje goed gedaan heb. En of ik het de volgende keer weer zal durven.

Gabrielle - Should I stay

Here I am, waiting for a sign,
I never seem to know If you want me in your life,
where do I stand
I just don't know
I never feel I know you
'Cause you blow hot and you blow cold,
it seems I've grown attached
Though we're not the perfect match
I just can't explain

Should I stay
Should I go
Could I ever really stand to let you go
Can you now find the right words to say
That maybe I'm getting in your way

 hier ben ik weer...terug uit een megaoverweldigende zalige vakantie! Het was een belevenis apart die nog een stukje van mijn verdere leven bepaald, en daar ben ik niet rouwig om. Het brengt ineens een hoop duidelijkheid over wat je wel wilt of niet wilt. De vriendschap tussen F. en mij is er alleen maar hechter op geworden, door de dingen die we meegemaakt hebben. Negatieve verhalen ga ik op deze blog niet achterlaten, het zou heel het image van de reis verstoren. Na enige dagen is mijn nederlands terug op peil, gelukkig maar. Na een week mixen tussen Duits, Engels en Frans is het niet evident om het nederlands terug onder de knie te krijgen. Zelfs de vriendin en ik spraken onderling bijna geen nederlands meer.

Het taboe over meisjes in Turkije heb ik bij deze ook ineens doorbroken. Het is maar net hoe je tov die mensen staat. Nee is na 2 of 3 keer echt wel nee, soms zelfs ineens nee. Wij hebben met twee geen enkele problemen gehad, terwijl wij toch twee donkerblondachtige meisjes zijn, waar van verwacht wordt dat ze met helse verhalen terug komen over hoe "verschrikkelijk die buitenlanders toch wel zijn" NEE! Integendeel. Ok, een vergelijk tussen de manier van doen daar en hier is vrijwel onmogelijk...het lijkt wel of we hier met andere mensen te doen hebben!

Jeetje, ik ben twee dagen hier en ik wil terug... ik mis de zon, de zee, de vriendschap, de liefde, de "No Problem" way of life, de lachjes van kindjes in de minidisco, het gevoel van vrijheid en het idee dat je wereld bijna volmaakt is...

Moet ik nog zeggen dat ik volgend jaar absoluut 3 maanden terug ga om er te werken?

x

Herinstalleren noemen ze dat dan... niets te her.. gewoon wissen en hup, opnieuw! Maar wat mijn teergeliefde vader vergeet zijn mijn dozijnen foto's die onder mijn beheernaam stonden.. Uitstapjes met vriendinnen, vakantie's aan zee, lekker uitgaan, begeerlijke ogen en lichamen van vrienden... It's gone! Knoop in de maag, want al de beelden flitsen door men kop...ook foto's van mezelf die ik nooit met evenveel stijl twee keer kan namaken.. verdorie!!

I curse the crash of windows, I curse windows, BAH!!!

x X x Da Dame