désespéré [bijv.nw. bijw.] (inconsolable)
	ontroostbaar
	zielsbedroefd
	niet te troosten
	van streek
	geschokt
	ontzet
	ontredderd
	onherstelbaar
	reddeloos

Die woorden zijn stuk voor stuk van toepassing op het verhaal dat ik gisteren te horen kreeg. Een verhaal dat meer lijkt op een puzzel waarvan ik elke dag en elke week meer stukjes te zien krijg. Een verhaal van tientallen mensen die we elke dag kruisen op straat en die ons onverschillig laten. Het verhaal van Sima en Azar, van Imane en Pascal. En dat verhaal eindigt niet met "en ze leefden nog lang en gelukkig", maar wel met één slotwoord: "waarom?".

Die vriend van gisteravond, die vluchtte vier jaar geleden uit zijn thuisland. Weg van de armoede, het onrecht, de corruptie en de onderdrukking. Hij kwam in België terecht, een land dat hem onbekend was maar dat hem politiek asiel verleende. Onze vriend was dankbaar voor de bescherming die ons land hem bood en deed zijn best om zich aan te passen aan onze vreemde cultuur. Twee jaar voltijds onderwijs om Nederlands te leren, en 's avonds gaan werken om geld te verdienen. Belastingen betalen aan de overheid hoorde daar ook bij, en onze vriend vond dat niet eens zo erg; zo kon hij iets extra bijdragen aan onze maatschappij.

Vier jaar na zijn aankomst in België is de bitterheid in zijn stem en op zijn gezicht onmiskenbaar. Al die moeite om te "integreren" -zoals dat zo mooi heet-, en wat heeft het hem geholpen? Onze vriend werd zonder geldige reden ontslagen, huist in een piepkleine kamer die naam niet eens waardig en wordt gek van wanhoop. Krijgt overal de deur op zijn neus wanneer hij naar werk zoekt. Veel mensen zijn niet eens te beschaamd om te zeggen dat ze "geen zwarte in dienst willen". Terwijl die man alles liever zou willen doen dan de hele dag te moeten thuiszitten.

Mijn vrienden vertellen en ik luister, kijk, kan niet begrijpen. Ontroostbaar en zielsbedroefd zijn ze, de mensen zonder en met papieren. Onherstelbaar gekwetst door een asielbeleid dat willekeurig met mensenlevens speelt. Niemand van hen die kan begrijpen waarom onze overheid hun verdriet niet kan zien en hun problemen niet kan helpen oplossen. En wijzelf? Kunnen we dan echt niet een beetje meer doen om mensen het gevoel te geven dat ze welkom zijn in ons land? Een lach of een luisterend oor schenken, een stem verheffen? Misschien maakt het die vriend van gisteravond een tikkeltje minder désespéré.

Zoen waaromloen,
Lieve.