Gabriël, Astarte, Michaël, onwezenlijke wezens altijd aanwezig. Ik geloof niet dat ik geloof behalve in jullie engelen. Engelen die mijn pad kruisen op onverwachte momenten. Behoeders, wraakgodinnen, liefdesgodinnen, krijgers. Ik zie jullie vaak. Soms verstopt in de massa om me heen, door mij gezien middels een blik op afstand. Maar vaker in de persoon naast me of tegenover me. Of onverwacht in de ogen van die ander die ineens een andere kleur of andere toon krijgen en jullie aan me onthullen, me raken.

In mijzelf schuilt Lilith, de onvervulde. Engel van de verleiding en soms van het kwaad. Getemd, dat wel. Maar wel aanwezig als een sluimerende malice in de letterlijke betekenis van het woord. Een vampier die af en toe vrijheid neemt en zich manifesteert terwijl ze zich verder niet zal laten zien. En tegelijk is ze een minnares, vrij, mooi en liefdevol. Sommigen kennen haar, anderen ontdekken haar bij me net zoals ik zelf de engel in de ander herken. Velen zullen me nooit herkennen.

Wij engelen zijn niet lief. Niets als mensen die met de stroom meegaand zich laten voeren naar saaiheid en een grijs bestaan. Die zich stil houden, bescheiden, teruggetrokken, zich niet uitsprekend. Wij spreken ons uit, laten weten hoe we vinden dat het anders moet. Wij zijn minnaars en minnaressen, verleiders en verleidsters, transporteurs van gedachten en woorden, veranderen en veranderen anderen. Wij laten anderen niet onberoerd en tegelijk zijn we hopeloos zoekend en verloren. Wij zijn geen man of vrouw, wij zijn bohemiens, artiesten, goden, godinnen, zwervers en dolers.

Toch hebben wij het goede in ons bezit. Onbewust weten we. Ongevoelig voelen we. We zien blind. Alleen voelen en zien we onszelf zelden. Wanneer dat wel gebeurt, onverwacht en pijnlijk, is de enige hulp voor ons die van elkaar. Van mede engelen. Dus lieve engel, ik bid naar je, roep je aan want ik heb je nodig. Kom naast me vliegen net als vroeger. Laat me je kracht voelen, bescherm me want ik heb je nodig.TL

Then an angel was flying next to me
No hesitation
For a moment I was free...
You said you'd save me
But I don't want to be saved
I just want to be loved
And to love always

Redt me niet, want dat wil ik niet. Wij zijn reddeloos. Ik was even vrij en nu wil ik dat je van me houdt zodat ik van jou kan houden. Voor eeuwig.

(M)alice © 2008 deels Venice / Martin Terefe, Nick Whitecross © 1999

Naschrift: wie is Lilith? De volgende tekst kom van het Juwelenschip en is afkomstig van Monique Leurink. www.moniqueleurink.nl

Twee oermoeders
De vrouw is dus twee keer geschapen. Lilith, eerste vrouw van Adam die weigert zich te onderwerpen en Eva, eerste moeder van het vlees en tweede vrouw van Adam, die hem gehoorzaamt.

Al enige tijd bestaat > Knipoog >

Knipoog is een online nieuwsblad voor andersom nieuws, nieuws op haar kop zogezegd en is een coproductie van de voortreffelijke Artgrrl en mijn alter ego in ondeugende tijden (M)alice.

Op Knipoog wordt het nieuws verteld zoals het werkelijk is en worden wereldproblemen opgelost. Knipoog is, hoewel dat misschien niet zo lijkt, een serieus online magazine voor dwarsdenkers. Knipoog is bedoeld om je van triest, terneergeslagen, bedroefd en depressief naar blij en vrolijk te brengen. Knipoog opent geen deuren maar onthuld het verhulde: de werkelijkheid achter het nieuws dat de media ons brengen en dat u ten onrecht aanneemt als de werkelijkheid.

Van de redactie heb ik begrepen dat zij iedereen uitnodigen om met vragen, ideeën en zelfs concrete voorstellen en artikelen te komen die dan vakkundig afgeserveerd worden.

In ieder geval schijnen de deelbaan hoofdredactrices uw bezoek wel te waarderen en misschien bevalt het zo goed dat u vaker komt.

(M)alice © 2008

Reactie op de column van Karin Spaink in het Parool van 10 juni.

Beste Karin,

Embryoselectie vindt ik een heel moeilijke zaak. Vanuit mijn eigen perspectief zelfs heel erg erg moeilijk. Want stel nu dat genderdysforie (voor de niet ingewijden: transseksualiteit valt daar onder) inderdaad zoals het lijkt te zijn de oorzaak vindt in een hormonale afwijking in de zeer vroege zwangerschap. En stel dat die afwijking oorzaak vindt in een genetisch defect bij de moeder. En stel nu dat dat defect vast te stellen is op grond van een embryotest. Zou ik dan niet mogen bestaan, niet mogen leven? Het zou mensen als mij soms tientallen jaren psychisch lijden besparen dat is waar. Maar het zou ze ook het mogelijk geluk onthouden. En ik heb geluk in mijn leven...

Mijn punt is dat er zoveel aandoeningen (niet alleen ziektes) zijn die een leven kunnen verpesten. De wetenschap zal ons steeds meer inzicht gaan geven dat iemand die ziekte krijgt. Moeten we dan om die reden selecteren? Als ik heel eerlijk ben vindt ik dat eng.

Aan de andere kant begrijp ik de standpunten van de voorstanders van die embryoselectie ook wel. Als je de mogelijkheid krijgt door die medische wetenschap om zekerheid te krijgen over de afwezigheid van genetisch bepaalde ziekten die de kwaliteit van leven ernstig verminderen, dan wil je natuurlijk dat lijden voorkomen. En in alle eerlijkheid: een embryo is een geen foetus. Zo'n ontzettend vroeg stadium van ingrijpen door selectie is ethisch eenvoudiger te verdedigen dan abortus.
Ik vindt dat de discussie trouwens al lang geweest is. Wordt de mogelijkheid van embryoselectie weggehaald dan diskwalificeren we die eerdere discussie ook. Sterker nog, we zullen dan opnieuw de discussie over abortus moeten gaan voeren want dat wordt in een latere, dus ingrijpender, periode in de zwangerschap gedaan. Die weg moeten we niet op gaan want dan zijn er nog wel veel meer recente wetten die we weer op de schop moeten nemen. Dat brengt de samenleving in een permanente staat van onbalans.

Nee de Christen Unie met hun door predestinatietheorie gevoede denkwijze moet ophouden de samenleving normen te willen opleggen die mensen nadrukkelijk schaden. Ze moet aanvaarden dat dit geen Amish-samenleving is maar een westerse ontwikkelde samenleving waarin wetenschap en medische mogelijkheden een plaats hebben gekregen. De samenleving dwingen om tientallen jaren in ontwikkeling terug te keren is niet alleen dom maar ook politiek onethisch. Een splinterpartij heeft niet het recht om door politieke verhoudingen ondersteund misbruik van de situatie te maken en de meerderheid de eigen normen op te dringen. Dat is een verkrachting van onze parlementaire democratie. De andere coalitiepartijen laten het overigens gebeuren zo lijkt het en dat is des te verontrustender. De samenleving gegijzeld door een religieus orthodoxe partij. Wat een gruwel.

Alice © 2008

Alice

Wat gebeurt er met een mens als een gebeurtenis die je meemaakt je echt raakt?

Deze video van de LA Times verteld het verhaal van een jonge campagnevrijwilliger die er bij was toen 40 jaar geleden Robert Kennedy vermoord werd op een overwinningsfeest in Californië. Zelden wordt zo duidelijk als door het verhaal van deze man - 40 jaar later - over de nasleep van die dag, wat de gevolgen waren voor hem zelf.

'And I have never been the same since. I did not work in the system...' een uitspraak die alles zegt over de gevolgen van zijn aanwezigheid bij de moord. Een mens lamgeslagen door de gebeurtenis, lamgeslagen door de klap die zijn hoop op een mooiere toekomst de grond in sloeg, losgeslagen door de horror van een politieke moord op een ander mens die hij respecteerde.

'And that just kills something in you.' Een zin die verklaard waarom zijn leven nooit meer kon worden wat hij er van verwacht had. Alle geloof in zijn land verloren door die moord. Alle geloof in 'the system' verloren. Een reactie die met de moord op Pim Fortuyn bij sommige mensen ook te zien was. Alleen daar ebde dat gevoel weg na een tijd. Niet bij deze gevoelige man die als jonge sterke campagnemedewerker getuige was van de dood van de democratie en daardoor een kwetsbaar mens werd.

'And he didn't finish his sentence because what a father would say would be "it ruïned your life, didn't it?".' De woorden die zijn vader niet uitsprak toen hij de jonge geschokte man later sprak omdat het duidelijk was dat zijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn.

'It took me thirty years to get back to where I finally was able to deliver on the feelings I put forward when Bobby was elected.' Het verteld me het verhaal van het gevecht dat hij leverde om toch positief te blijven kijken naar de samenleving, naar zijn samenleving. De jaren die er nodig waren en de baantjes die hem op de been hielden, hem lieten overleven om te getuigen van wat hij meegemaakt had. Om toch op zijn manier een klein beetje voor elkaar te krijgen wat hij voor ogen had toen hij die senator ondersteunde in diens poging president te worden.

Ik voel de rillingen over mijn rug als ik de breuk in 's mans stem hoor. Het knakje als hij over 'Bobby' spreekt. En dus eigenlijk over zijn eigen verloren hoop. Over een paar weken ga ik naar de stad waar veertig jaar terug de moord op Bobby Kennedy plaats vond. Het verhaal van deze man maakt dat ik moeite ga doen om de plek op te zoeken waar zijn 'life changing event' plaats vond, als het nog te vinden is. Uit respect voor zijn verhaal. Het bijzondere van de video is dat ik zelf als reactie de behoefte voel om de man te ontmoeten, hem te spreken. Te leren van hem wat dit betekende en hoe hij zich ontworstelde aan de ramp die zijn leven getekend had. Als ik de beelden bekijk zie ik een leraar in een leeg lokaal op vermoedelijk een high school die met een passie spreekt en een eerlijkheid die me diep raakt. Een gewond mens dat gevochten heeft, overleefd heeft en nu uiteindelijk als zijn bestemming aan jongeren doorgeeft wat de waarde is van democratie. De man inspireert me daarmee op een manier die hij nooit zal weten, nooit zal hoeven weten ook. De video op zich is daarmee een prachtig document zoals je dat maar heel zelden tegenkomt.

Alice © 2008

Lately I seem to be in a situation that people want to interview me. The reasons behind that are partially the research project I’m kicking off and partly because I’m kind of outspoken on gender emancipation. Since the beginning of this year my website has a visitor explosion so I guess know where to find me now.

Anyway, there are these interviews every now and then. Over the last four months twice for a magazine article and twice by students involved in gender studies. Now most of the people interviewing me are not transgendered or transsexual. I can easily see that by using my seventh sense, the gender sense. And of course because of the questions they ask.
Looking at questionnaires is an interesting thing to do as it reveals a lot of the thoughts and preoccupations of the people making them up. So that’s what I do in the byline when being interviewed. I analyze. True, maybe impolite because I never tell the other person I’m doing that, but it’s a habit I’m afraid.

So there I was yesterday evening having a long interview with a girl from a lesbian magazine about my transgender life and the things that drive me.

Looking at the questions asked it came to my attention, again, that most of the questions are posed from a traditional gender dichotomous standpoint. The either male or female division of people compared to the gender continuum I and many others live in. But ok, I don’t really mind because it’s how most people think, feel and act accordingly. The other thing that came to my attention, again, was that many questions were about sexuality and not so much about gender. And that’s what I do struggle with every time I have an interview. It’s always for a large part about sexuality. Why is that?

For the girl interviewing me for an article in a lesbian magazine It’s not surprising. She’s gay herself and the audience is gay. Transgenders are, well what are they sexually? So people get puzzled by the likes of us transgendered people. Somehow that’s translated quickly into an effort to find out who we are sexually under the assumption that our sexual identity must be ‘different’. Whatever that ‘different’ really means.
I acknowledge that sexuality is connected to a person’s identity, actually it is an identity in itself. People do identify as either gay, bisexual or heterosexual. But where’s the connection with gender? There certainly is a connection but it’s a funny connection for transgenders. Alongside sexual identity we do have a gender identity, as does anyone else. In my thinking gender identity is split up in what I regard ‘brain gender’ and ‘physical gender’. So let’s say there’s a thinking model of two analog axes that describe sexual identity as a continuum between heterosexual and gay and gender identity as a continuum between male and female. And suppose that where people find themselves in this system depends on how they relate to others sexually in connection with their own genitals and to what extend their brain gender diverts from their physical gender.

In such a system, where would I be for example? As a former male heterosexual, and yes there were times I was convinced that I was exactly that, I nowadays will probably be labelled as a female gay person. So a lesbian. Now the funny thing is that I do not have the feeling that I’m gay. I actually feel much the same as before in regard to my sexual identity. I was attracted to women as a hetero male and I am still attracted to women. But since I’ve changed my physical male gender to get in line with my female brain gender I now seem to be lesbian. Come to think of it, wasn’t I in my previous life not a physical heterosexual and at the same time a mental lesbian? And am I nowadays both physically and mentally lesbian?

Still there? Confusing don’t you think? Well, yes it is confusing. For people who are confronted with me even more than for myself. If I go back to these interviews and the questions about my sexual identity and orientation it will by now be obvious that I do not have clear answers to these questions. The only thing I can explain that as a result of the change I went through I find myself being labelled lesbian without ever having a coming out on being gay. I did though have a coming out being transgender. It’s mainly the physical gender that changed. For a small part maybe also the mental gender. Actually the feminine identity of me is now all to obvious. Only thing is that people can see see her, in stead of the male impersonation of a physical gender that didn’t match my mental gender in my previous life.

So where are we now? Well, quite simply, I usually try to explain the interviewers that ‘it’s the gender, stupid!’. Asking me about my sexuality is just as useful as asking the next door neighbor, cab driver, tax consultant and housewife about their sexuality. I do no differ in that respect to anyone else. It’s society that sees me different because I visually changed gender. So forget about me being special in any way sexually because I’m transgender. I’m simply not. But asking me about my gender and what the effects of transitioning has on sexual behavior is interesting. Because that did change.

In what respect did my gender change effect my sexual behavior? First of all I find that in society it’s not as obvious for a woman to be sexually attracted to other women as it is for men to experience that attraction. Most woman are not lesbian, so most women are not in my arena so to say. The women who are, are less easy to identify and find. So I frequently go to a gay/lesbian bar. Places where I never went to before my gender change. I do experience that I have to more or less dive into the gay scene to be able to find women that might be ‘interested’ in me. I also find that I had to readjust as a person.

The gender reassignment operation did deliver me fully functional female genitals. Hey, that’s what it was all about, right? So it’s there, it actually works and its feminine. Ready for use after recovery. In my case ready for use by women (and maybe once or occasionally by a guy). And I do have to relearn sexual behavior because the mechanics changed. I do have to get to know my own body again at mid life. A strange and mind boggling experience I can assure you. A wonderful experience also. Knowing by experience ‘the male thing’ I now learn how ‘the femaly thingies’ work. I have to find out again what I like and what not. In regard to sex with other women I have to relearn what works for me while having sex. And what doesn’t. I’ve not been able to get a solid idea on how it will be after this operation, I did have desires and projections at that time. But they’ve proven to be miles away from the real thing.

So again, back to the interviews, I got to learn by experience that as an adult I had to relearn sexual behavior as a result of my gender change. And that’s where I actually do differ from other gays who do not have these questions on how it works. They, like most people, have grown up that learning experience. But in the end, after the learning (if ever), I’m just like anyone else. At least like any other lesbian woman. So the real difference is about my changed gender and the consequences of that change sexually. That’s why I stipulate that it really is the gender, stupid!

Alice © 2008

Tsjeempie, maak ik het toch nog mee om als rechtgeaarde Mac-ster me terug te vinden op een Micro$%#& DeelPunt Serveerster (ik prefereer serveersters boven obers). En nee, ik heb geen serveerster besprongen, kan nu even niet vrees ik. Het is wat ze noemen een SharePoint Server. Rrrrrrrr, slecht voor mijn reputatie buiten het bedrijf, dus gelieve dit vooral te verzwijgen voor mijn vrienden en vriendinnen.

En wat vindt ik er nu van, is dan de million dollar question. Welnu... eigenlijk vindt ik er niet zoveel van. Het is een werkgereedschapje dat een aantal zaken moeizamer maakt (automatisering nietwaar?) en een ander aantal dingen eenvoudiger. Als tenminste iedereen braaf meedoet. Nu heb ik al wat jaartjes ervaring met invoering en gebruik van collaboration software (zo noemden we dit soort dingen in de negentiger jaren) zoals Lotus Notes en allerlei kleinere omgevingen. Het heeft me nooit kunnen overtuigen als gebruiker. Wel als implementator maar dan vooral om de goed belegde boterham die er aan vast zat. Cynisch, zullen jullie zeggen? Zeker, maar zo ben ik nu eenmaal zo af en toe. De laatste tijd, eh jaren, ben ik door mijn situatie (ben beetje veranderd zal ik maar zeggen en dat heeft zo zijn effect op de context waar ik in leef) behoorlijk actief op Internet fora, FaceBook, zelfs Hyves, Flickr, .Mac, Yahoo, MySpace, LastFM, Wordpress en ga zo nog maar even door. Niet op MSN want dat is te Microsoft voor mij. Ook geen Messenger, wel AIM en iChat natuurlijk. Allemaal Web1.0 en Web2.0 omgevingen die een vorm van social networking bieden. Dat gebeurt door middel van uitbreidbaarheid met vooral flauwekul (FaceBook), delen van vriendennetwerken (FaceBook, Hyves), kennisdeling via portals (Yahoo), delen van muziek en andere kunst (MySpace, LastFM en Flickr) en het bloggen (Wordpress). Ik ben zogezegd Internethyperactief. Ik gebruik gewoon wat ik leuk of prettig vidt, handig is en vooral toegankelijk.

En daar wringt het hem bij SharePoint. Het is saai, zakelijk, functioneel te mager (geen slideshows op de fotopagina's) en heeft niet of nauwelijks een fatsoenlijke interactie met mijn niet-Microsoft thuisomgeving, Mac dus. Waarom dat laatste? Wel heel simpel omdat het weer eens niet goed aansluit bij de gangbare standaarden voor uitwisseling van gegevens. Zo mis ik synchronisatie met mijn iCal (gewoon vCard data) en dus synchronisatie met mijn agenda (mijn Nokia dus). Geen mogelijkheid om adresboeken te delen. Geen office integratie met wat voor office omgeving dan ook. Geen integratie met mijn fotobibliotheken. Geen..., ach ga zo nog maar even door. Er moet nogal wat geupload en gedownload worden om informatie te delen en dat kan echt veel beter en gemakkelijker. Zo moet ik voor het wat betere opmaakwerk potverdorie in 90-er jarenstijl in dit venstertje HTML tags inkloppen om de boel op te leuken.

Dit is 2008 mensen, zo doen wij dat niet meer. Waar is Flash, Java, Ajax en zo meer? buiten beeld en spoorloos. Nee, deze omgeving is mij eenvoudig te ouderwets en mager om enige aantrekkingskracht op mij uit te oefenen. Zo zal dit één van de zeer schaarse blogjes zijn in deze omgeving. Wil iemand iets van me lezen? Kom maar gewoon naar dit Wordpress blog. Veel mooiere typografie en opmaak en zoveel gemakkelijker in gebruik. Sorry, maar ik ben niet gevallen voor dit mis(Deel)Punt serveerstertje.

Alice © 2008

Na een hele tijd mezelf weerhouden te hebben om zelfs maar per ongeluk naar onze nationale bagger tv erfenis van het Talpa debacle te kijken is het dan toch gebeurt. Ik heb gezondigd. Vandaag was al wat minder met als gevolg dat het een pyamadag is geworden dus dit kan er ook nog wel bij.

Voor het eerst dus de Gouden Kooi bekeken. Waarom ik er hoofdletters van maak begrijp ik zelf ook niet overigens. Ik moet bekennen dat ik aan de buis gekluisterd heb zitten kijken naar een verzameling zwaar gestoorde lieden die weliswaar een gigantisch groot ego bezitten maar dat vergezeld laten gaan van een verbijsterend kleine herseninhoud. Nu weet ik niet zo goed wat de relevantie er van is in het programma maar er was dus een kickbox wedstrijd aan de orde die maar niet op gang wou komen door allerlei korte aankondigingen van ruzies en geschreeuw die blijkbaar de kijkers moesten vasthouden.

Alle beschaving ontberend staat er dan een klein zwart steilharig haantje een ander zwart krulharig haantje uit te kafferen op een manier de zelfs ons Hagenezen doet blozen. En dat wil wat zeggen. Er cirkelde nog een dame om heen die zich gedroeg als het hennetjes equivalent van die twee gekke haantjes. Na een hele tijd kunstmatige spanningsopbouw brak de knokpartij dan toch bijna uit, maar nog niet helemaal. Inmiddels had ik geleerd, jawel je kunt hier wat van leren, dat een en ander het gevolg was van een ridderlijke uitdaging van het ene haantje aan het andere haantje. Of mischien waren het pitbulltjes, daar wil ik even van af zijn.

Het 'gevecht' begint uiteindelijk allemaal met een flinke scheldpartij waarbij vooral door die ene gladjakker aan de andere gladjakker gevraagd wordt om hem maar flink op zijn gezicht te timmeren. De 'dame' helpt een verbaal handje mee en slingert in ongeveer elke zin een mannelijk geslachtsdeel de microfoon in.

En dan komt het gevecht nog niet eens tot stand. De anticlimax is dat een obese mafkees met hoed die in de ring staat te juichen en de twee haantjes probeert af te branden. De slapjanusjes zijn dan inmiddels al buiten beeld dus het zal wel een act zijn om weer 15 seconden zendtijd zoek te maken. Even later onstaat er dan een oever- en zinloze discussie over wie nu wie voor geslachtsdeel gezet heeft.

Na een hele tijd begin ik op basis van de 'aankondigingen' te begrijpen dat dit een 'finale' is die over dagen is uitgespreid en waarbij de arme kijkertjes mogen bepalen welke halve zool (of zooltje) gaat 'winnen'. Geld geloof ik is waar het om gaat. Tsjonge, hoe origineel.

Ik ga hier niet herhalen wat al die andere columnisten al geschreven hebben over het bedenkelijke gehalte van dit idiote programma. Daar valt inmiddels een flinke boekenplank mee te vullen denk ik. Nee, wat mij vooral opviel is de toch wel heel slechte regie van deze flutproductie. De aloude Amerikaanse worstelwedstrijden hadden een intelligenter regie. Hier wordt overmatig gebruik gemaakt van kunstgreepjes om maar zoveel mogelijk zendtijd te verspillen. Een tijdrekkende voetballer kan van deze regisseur nog een heleboel leren. Vervolgens worden er allerlei flashbacks ingemonteerd die blijkbaar de context moeten schetsen van iets wat dus helemaal niet heeft plaatsgevonden. Dan kondigen we nog lekker vaak een volgende uitzending van dit briljante tv geweld aan en ga zo maar door. Camerastandpuntjes buiten vooral van bovenaf en binnen vooral in deplorabele kwaliteit vanuit allerlei hoeken in het huis. Alles zo gemonteerd dat er vooral zoveel mogelijk ruzie en scheldpartijen in beeld komen. Kortom een regie en montage die vooral gevoed lijkt te zijn door puberale ideeën over hoe je televisie maakt. Je zal als televisiemaker dit maar op je c.v. hebben, kom je de rest van je leven niet meer in aanmerking voor enig fatsoenlijk werk. De Mol heette de aanstichter hiervan geloof ik. Moet maar snel weer onder de grond kruipen dan en zich vooral niet meer laten zien.

En over de casting moet ik het geloof ik al helemaal niet hebben. Good heavens.

Al met al kan ik me dankzij deze zonde van vanavond weer veilig rekenen tot het gepeupel in onze maatschappij want ook ik ben een Gouden Kooi kijkster, ook als is het maar eenmalig. Niet verder vertellen hoor.

Alice © 2008

This article was originally a response to an article written on the website of the Academia Vitae, a university in Deventer, The Netherlands, that I am connected to somehow. The original text the response was aimed at discusses the differences between the number of men versus women in high positions in society. And the reasons behind that. That text was in my view very old fashioned and disregarded new ways of thinking about gender and the way society handles gender role assignment. It simply used the old argument of the man-hunter versus the woman-carer as an evolutionary explanation for male-female inequality as it is today. In my view a very simplistic approach to the situation. The original text can be found here.

This was my response:

Hello gentlemen,

The discussion is very interesting but also very incomplete. It's a gender discussion that needs a broader view than the al so typical but rather underdevellopped gender dichotomy that our society is build on.
When we dive in the gender subject, we need to study Judith Butler's publications like 'Gender Trouble'. (Gender Trouble critically discusses the works of Simone de Beauvoir, Julia Kristeva, Sigmund Freud, Jacques Lacan, Luce Irigaray, Monique Wittig, Jacques Derrida, and, most significantly, Michel Foucault. The book has also enjoyed widespread popularity outside of traditional academic circles, even inspiring an intellectual fanzine, Judy!.)

If we study Butler's views and findings we will start to understand that apart from the biological gender dichotomy current society knows, this society is evolving into a gender continuum based society. In that society traditional male and female gender roles are for a large part of society no longer attached to the male or female born gender. They are roles, nothing more!

This obviously means that we can expect that the male bastion in many professions will deteriorate. Examples are there for anyone to observe. For instance in 2007 the number of women law students in the Netherlands was - for the first time in history - larger than the number of male students.

Another example is even more explicit. The way society handles queer people (or transgenders or transsexuals for that matter) is slowly changing. Much like it changed it's attitude against homosexuals and lesbians over the last forty years. We can expect that the general acceptance of people living in between genders or switching gender will increase over time. That said, we will also experience emancipated transgenders in public office and high standing positions all through society. This is already the case in parts of the US and in the US academic world. Frontrunners like Ann Lawrence, Deirdre McCloskey, Judith Butler, Kate Bornstein and many others show that gender diversity does not have to be a blocking issue for social, political, scientific and commercial positions that people might reach.

My contribution to this discussion is that in my view, based on historic evoloution on emancipation and gender thinking over the last decades, we will in the coming century experience a slow but sure downfall of traditional gender role assigments. It will take time, but evolutions in thinking usually do. But I also observe that in some asects the European thinking on this issue is way behind that in the USA.

For me as a human being I have come to realize (the hard way) that changing my gender did in this era mean accepting social losses. But it also showed me that changing gender and thus experiencing living in the other gender than the one I was born in, has given me a lot of insight in how human we humans are. It certainly did no block me intellectually or professionally. On the contrary.

So, my dear gentlemen, changing views on gender is a matter of time and experience. Next generations will be much wiser on this than our generation is today.

Kind regards,

Alice

If I receive any reaction on the discussion I will publish that here with my comments included. Looking at the original paper I have a strong feeling that this is another proof of the backlog in gender thinking that we still have in Europe and The Netherlands compared to the more mature gender thinkers in the U.S..

Alice © 2008

Amazing! Eindelijk is duidelijk waar dat geloof vandaan komt. Natuurlijk hebben we alle begrip voor die arme christenen die zo hebben moeten vechten voor het recht om hun identiteit zonder discriminatie, hoon en uitsluiting te uiten. Begrijpelijk dat ze tegen alle verdrukking in binnenkort een Sing-in houden op de Dam waarbij ze in het openbaar hun liefde voor hun god bezingen.

Zo triest dat dan op de reactiefora van kranten als de Telegraaf die intolerante homo's, lesbo's, bi's en transen de meest vreselijke dingen over deze arme mensen zeggen.

Eindelijk kan ook christendom verwijderd worden uit de DSM want er blijkt een biologische afwijking aan de orde te zijn in plaats van een psychiatrische aandoening. De praktijk van de vele religieteams in de verschillende academische ziekenhuizen wordt nu helaas wel bedreigt. De overheid overweegt in reactie op de ontdekking van het christengen om de behandeling tot bekering niet langer te financieren en te verwijderen uit het zorgaanbod. Natuurlijk wordt hier door deze minderheidsgroep tegen geageerd. De minister van emancipatiezaken heeft ter bescherming van de christenen besloten om een jaarlijks budget van 80.000 euro beschikbaar te stellen voor informatievoorziening aan de hulpverleners die met deze groep mensen te maken krijgt. Het kabinet geeft in de nota aan dat zowel regering als samenleving eigenlijk weinig van de specifieke problemen van deze groep mensen kent en dringt aan op vergroting van de kennis over deze groep.

Binnenkort zal het christen netwerk nederland een campagne starten om de samenleving toleranter te laten zijn tegenover deze groep.

Overigens ontkennen enkele psychiaters en psychologen bij monde van Ds. Da Campo dat er sprake kan zijn van een christengen. Zij betwijfelen de kwaliteit en objectiviteit van het onderzoek dat in de reportage besproken wordt en blijven van mening dat de betreffende aandoening te genezen is met psychotherapie.

De onderzoekers echter hebben aangekondigd inmiddels ook het islamgen en bhoeddagen op het spoor te zijn en verwachten ook die binnen een jaar te kunnen isoleren. De verwachting is dat het ongeveer 10 jaar zal duren voor er medicatie op de markt komt die mogelijk genezing van deze aandoeningen kan bieden. Daarmee zal een einde kunnen komen aan het leed van honderden miljoenen mensen.

(M)alice © 2008

Beste lezers,

Tsja, dan is het ineens zo ver. Iets wat ik niet graag doe. Helaas vond ik het vandaag nodig mijn eerste (vooralsnog tijdelijke) IP ban uit te delen. Dat vergt uitleg en die geef ik dan ook maar zo snel mogelijk.

Het aantal bezoekers aan mijn schrijfplek loopt hard op de laatste maanden en dat vindt ik natuurlijk geweldig. Maandelijks flink meer dan 2000 bezoeken is een geweldig compliment. Niks mooiers immers dan een publiek om voor te schrijven. Dat is ook waar het hier om draait. Deze plek is mijn plek om mijn schrijfsels te publiceren. Die schijfsels gaan niet zelden over maatschappelijke thema's als discriminatie, overheidsgedrag, gender en transgender, homoseksualiteit, politiek en wat al niet meer. Natuurlijk roept dat regelmatig reacties op en dat is in zekere zin ook de bedoeling.

Maar... dit is een schrijfplek, geen discussieforum (er zijn daar veel betere plaatsen voor) en ook geen vrijplaats voor het opvoeren van zaken die niet te maken hebben met mijn schrijfstijl of de inhoud van mijn schrijfwerk. Kortom, reacties zijn fijn. Mits 'on topic' of op zijn minst in de buurt. Reacties die een onderwerp uitdiepen zijn natuurlijk geweldig, dat daar dan enige discussie in die reacties ontstaat is natuurlijk ook prima. Plaatsing van links naar andere websites in reacties wordt niet gewaardeerd als het andere websites zijn dan die van degene die reageert zelf. En als iemand een link wil zien, vraag het me. Er is een links rubriek waar het overigens niet zo gemakkelijk is om in te komen met een linkje. Het moet wat mij betreft meerwaarde bieden op deze site en altijd verwijzen naar een website, niet een individueel (nieuws)bericht op een willekeurige site.

Natuurlijk vindt niet iedereen het fijn dat ik grenzen stel aan reacties. Daar is weinig aan te doen vrees ik, dit blog is immers mijn schrijfplek en valt onder mijn verantwoordelijkheid. Ik bepaal heel ondemocratisch wat er kan en niet kan. Overigens kan er veel maar zaken als verwijzing naar pornografische websites, off-topic reacties en grove taal (anders dan die ik zelf plaats) worden gewoon verwijderd. Volharden in bijdragen die niet in de stijl van deze site passen levert een IP ban op. Jammer maar waar en een gegeven waar ik als auteur voor kom te staan nu er zoveel lezers zijn (en er dus gelukkig veel reacties zijn).

Goed dan, de touwtjes zijn iets strakker aangetrokken vanaf vandaag. Misschien dat dit wel weer een keer veranderd. Voorlopig is dit wat mij betreft de meest verstandige keuze die ik kan maken om de kwaliteit van mijn schrijfplek overeind te houden. Blijf in ieder geval reageren, hou het positief, scherp meningen aan maar blijf aub bij het onderwerp.

Hartelijke groet,

Alice

Hier vinden jullie het nieuws uit de L.A. Times van vandaag over de uitspraak van het Californische hooggerechtshof dat het verbod op 'same sex marriages' (wat beter klinkt dan 'homohuwelijk') opheft. De Love-state staat het dus - eindelijk - toe dat homosexuelen en lesbiënnes kunnen trouwen met partners van hetzelfde geslacht. De huidige huwelijkswetten worden als discriminerend aangemerkt.

De uitspraak raakt zo'n 100.000 gay koppels waarvan ongeveer een kwart met kinderen. Het gerechtshof is bijzonder genoeg vooral samengesteld uit republikeinen, de uitspraak heeft als basis een 4-3 stemverhouding binnen het gerechtsof. In november wordt er mogelijk een referendum gehouden op initiatief van een groep die tegen het homohuwelijk is. Eerdere wetgeving die het homohuwelijk toestond is tot tweemaal toe door een veto getroffen van gouverneur Arnold Schwartzenegger.

In 2004 was het al mogelijk om een huwelijk tussen twee mensen van hetzelfde geslacht te sluiten. Daar is massaal gebruik van gemaakt met als gevolg een conservatief offensief dat tot gevolg had dat de huwelijken ongeldig werden verklaard. Inmiddels hebben als reactie op de toen ontstane landelijke discussie 27 staten wetgeving aangenomen die deze huwelijken onmogelijk maakt. Tot op heden heeft alleen de staat Massachusetts de wet aangepast waardoor huwelijken tussen gelijke seksen mogelijk zijn.

De uitspraak is een doorbraak omdat eerdere uitspraken van lagere gerechtshoven nietig zijn verklaard en een ban op homohuwelijken ongrondwettelijk is verklaard.

Voor de uitspraak van vandaag voorspelden homorechten advocaten dat een overwinning in California's Hoger Gerechtsgof hun zou gaan helpen om de voorgestelde grondwetswijzigingen waarvan zij verwachten dat die bij de verkiezingen in november aan de orde komen te voorkomen. Verlies zou juist de mensen die die grondwetswijziging ondersteunen zou helpen.

Aldus de L.A. Times.

De uitspraak is een overwinning voor de homobeweging in de V.S. en de hoop is er nu op gevestigd dat meer staten deze huwelijken toe gaan staan. Als bijeffect van deze wetswijziging wordt het dus mogelijk dat huwelijken waarvan één van de partners transseksueel is en een geslachtswijziging ondergaat niet meer automatisch ontbonden worden. Een situatie die in Nederland gelukkig door de introductie van de nieuwe huwelijkswet al bestaat.

Alice © 2008

http://www.pangeaday.org

Het klinkt allemaal erg leuk, maar waar gaat het eigenlijk over? Een 'day of love' in 2008 in plaats van 'the summer of love' in '68? Heel positief hoor, de wereld samen brengen door film, alleen duidelijk aan (cinematografisch) Nederland voorbij gegaan...

Alice 2008

Een van de 1650 lichtmasten in de middenberm van de A12, hier tussen Zoetermeer en Den Haag, met een gekleurde ring. FOTO JACQUES ZORGMAN

Uit het Algemeen Dagblad:

'Regenboogroute' A12: 120.000 euro

DEN HAAG - Nederland heeft sinds deze week een heuse regenboogroute. Donderdag is de laatste van in totaal 1650 kleurrijke stroken bevestigd aan een lichtmast in de middenberm van de A12. Op deze manier worden gebruikers van de rijksweg tussen Den Haag en de Duitse grens speels gewezen op het landschap dat zij doorsnijden.

,,We hebben gekozen voor vier symbolische kleuren,’’ stelt woordvoerder Julia Linsen van Routeontwerp, dat namens de ministeries van Verkeer en Waterstaat, Vrom en LNV ‘de samenhang tussen snelweg en omgeving probeert te versterken’. ,,Rood staat voor stad, paars voor wonen, werken en recreatie, lichtgroen voor weide en donkergroen voor bos.’’

Het kleurenschema is een gezamenlijk idee van Jan Brouwer, rijksadviseur infrastructuur, en Routeontwerp. Het realiseren van de regenboogroute, die een definitief karakter heeft, kostte inclusief het aanbrengen van de gekleurde stroken 120.000 euro.

Commentaar:

Voor zo ongeveer anderhalf keer het bedrag dat de overheid de komende jaren per jaar over heeft voor verbetering van emancipatie van transgenders en transseksuelen zijn er dus enkele honderden lantaarnalen voorzien van banden in regenboogkleuren. Dit tekent eens te meer een overheid die niet weet hoe prioriteiten te stellen. Kleurtjes op lantaarnpalen zijn belangrijker om mensen zich te laten realiseren in welk landschap ze over de A12 tuffen dan het ongedaan maken van de maatschappelijke achterstelling die transgenders in Nederland nog dagelijks aan den lijve ondervinden.
Welk een ongebreidelde waanzin is dit. En vooral wat een waanzinnige overheid bestiert ons land. Schande!
In onparlementaire termen: het interesseert me daarbij geen moer dat dat geld uit een ander potje komt dan de flutfooi die dit kabinet besteed om de eigen onkunde rond de problematiek van transgenders te bestrijden. Het blijft belastinggeld.
En op zijn haags: zijn ze nu helemaal van de ratten bezeken?
Ja ik ben hier behoorlijk kwaad over, wat een flauwekul is dit, het moet niet gekker worden!

Misschien is het enige positieve dat de regenboogkleuren zijn gebruikt (leven, natuur en karakter zijn al op paal gezet hiermee). Misschien kunnen we vanuit LGBT perspectief er nog iets ludieks mee doen. Roze ringetjes toevoegen of zo? Ja, laten we op de komende roze zaterdag massaal de A12 palen van roze ringetjes voorzien, misschien wil die ex wetenschapper Plassterk er wel wat subsidiegeld insteken nu we toch belastinggeld over de balk aan het smijten zijn.

Alice © 2008

Kijk verder op www.parkourgenerations.com

Alice

Ik kon het niet laten. Op mijn moeizame oefentocht naar de stad (morgen moet ik helemaal naar Amsterdam voor controle in het ziekenhuis) ben ik binnen geschuifeld bij Verwijs in de Passage. Eigenlijk voor de Bagels & Beans die daar tactisch op de eerste etage gevestigd is in de boekhandel. Je kunt er zo leuk neerkijken op de passanten in de Passage. Haagse dames, politici, ambtenaren, allerlei soorten jeugd, het loopt er allemaal.
De koffie is er vrij aardig (beter kan het zeker nog wel) en de cheesecake is ook wel in orde. Ok, het is geen Starbucks.

Maar goed ik ging er dus eigenlijk voor de Bagels & Beans maar bezweek uiteindelijk ook voor 'De verleidster van Florence'. Het nieuwe literaire meesterwerk van Salman Rushdie, één van de grootste schrijvers van onze tijd. Het thema van het boek boeit me mateloos door de parallellen tussen de bloeitijd van Florence en die van de mogol in Dehli. Beide in de 14e eeuw als ik het wel heb. Het verhaal gaat over een vergeten prinses die een Florentijnse huurling verleid en uiteindelijk aan het hof van de mogol in Dehli terecht komt. Ze krijgt een kind dat later als verstekeling naar Dehli komt om de troon op te eisen.

De combinatie van een liefdesverhaal, koningscrisis, politieke samensmelting van oost en west is verbijsterend en intrigerend. Hoe ontwikkeld dit verhaal zich? Gaat het gebeuren dat er een oosterse koning met westerse achtergrond komt? Ik zal het gaan ontdekken. De eerste pagina's hebben direct mijn hart gestolen door het geweldig mooie taalgebruik van de auteur. Wat een schoonheid zit er verborgen in een zin als de openingszin van de roman:

In het laatste licht van de dag leek het glanzende meer aan de voet van de paleisstad een zee van gesmolten goud.

Geen overbodig woord aanwezig, elk bijvoeglijk naamwoord gericht gekozen zodat de lezer de sfeer direct proeft. Er had ook kunnen staan: 'In de avond kleurde het meer bij de paleisstad geel.' De feitelijkheden zijn ook hier aanwezig maar het is dan een kille constatering in plaats van een lyrische schets. Het is maar een klein voorbeeldje van de kracht van de lyriek die Rushdie kenmerkt en die zijn boeken zo mooi maken. Van al zijn boeken denk ik wel dat dit boek het meest lyrische is voor wat betreft het taalgebruik. Zo door het boek bladerend (ik doe dat altijd voordat ik een boek ga lezen) vallen me telkens die fraaie zinnen op. Geschreven met een perfect esthetisch gevoel en dat waardeer ik enorm. Niet voor niets vindt ik Hella Haasse de beste literator in Nederland.

Maar goed, ik heb het boek dus maar gekocht om er vanavond in te beginnen. Dat moet dan zo gaan gebeuren. Eerst nog wat noodzakelijke handelingen en dan voorzichtig, stap voor stap de wereld van de mogols in kruipen. Kon ik maar zo mooi schrijven.

Alice © 2008

Tsja, daar zit je dan je schrijfplek bij te werken en kijk je tussendoor even bij je zoon op zijn website. Even later zit ik zijn prachtige foto's te bekijken op Flickr en naar zijn laatste PodCast te luisteren. En dan besef ik dat ik eigenlijk hartstikke trots op die knul ben. Maar ook dat hij niet meer die kleine jongen is, hij me niet meer zo hard nodig heeft als vroeger en ik ook niet meer zo goed weet wat hij allemaal maakt en meemaakt. Dat prikt me dan een beetje en brengt een trotse melancholie over me.

Zijn site vindt je hier, zijn blog hier en zijn PodCasts hier. Hoezo mediamaniac?

Alice

Ik kreeg een boekenstokje van Anne. Het kwam tot mij via Dikkie, Clopin, Karl Leenknegt, Dramoghe, Pimpajoentje, Gretepeteet, Ntone, Coltrui, Ine en uiteindelijk 'C', wie dat ook wezen moge.
De vragen zijn: welk boek ligt er het dichtste bij je met meer dan 123 pagina's, waarom is dat zo en waar gaat het over en wat staat er op pagina 123 op de regels 5 tot en met 8?

Welnu, het boek dat het dichtste bij ligt is 'Het hemelse gerecht' van Renate Dorrestein.

Het boek ligt het dichtste bij in mijn bed waar altijd verschillende boeken liggen die ik aan het lezen ben of ga. Het boek waarin ik nu aan het lezen ben heb ik vergeten mee te nemen mijn slaapkamer in. Dit boek is bijzonder voor me omdat ik het van een heel goede vriend heb gekregen toen ik nog in het ziekenhuis lag te herstellen van mijn operatie. Volgens hem schrijft Renate Dorrestein op een manier die bij mij past. De man kent mij goed want hij heeft gelijk, ik heb veel van Renate gelezen maar nog niet dit boek. Ik moet er nog aan beginnen. Ik houdt van haar directe en compromisloze stijl, haar milde cynisme. Het is ook de manier waarop ik zelf vaak schrijf en dat is ook de reden dat Thomas, die me het boek gaf, het passend vond.

Het boek gaat over de zussen Ange en Irthe die een relatie met dezelfde man hebben. Ze hebben ook samen een restaurant dat het resultaat is van hun jeugddromen. Op een geheel verschillende manier gaan ze met de man om. Ange rustig en Irthe juist heftig. Op een bepaald moment moeten zij er voor zorgen dat hij hun niet verlaat. Hij wil namelijk weg maar de dames besluiten hem simpelweg niet te laten gaan. Het leuke van dit boek is dat het iets bizars in zich heeft dat toch ook weer heel normaal en menselijk is. Ik ben benieuwd hoe het afloopt.

Op pagina honderddrieentwintig zijn regel vijf tot en met acht als volgt:

Ze kan zoveel zeggen!
De warmte!
Mechanisch schraapt Ange de nog halfvolle borden leeg in de afvalemmer.
Haar leven lang heeft ze niet zulke hoeveelheden nauwelijks aangeroerd voedsel hoeven weggooien.

Het stokje geef ik door aan Judith, Hannah en Arianne. Mijn liefste vriend{in(n)[g(es)]s}en (© Vreer) en allemaal begaafd met de pen. Ik ben benieuwd wat er bij jullie in de buurt ligt te wachten om gelezen te worden.

Alice © 2008

Ik lees al een tijdje de website van The New Yorker.
Deze week staat er een filmpje op van iemand die 41 uur gevangen was in een lift
Dit is waar mijn gedachten naar toe gingen...

Pffffff... dat was best even lekker naar buiten. Wat een dag zeg, wat doe ik hier eigenlijk nog? Zo leuk is die baan nu ook niet weer en dat stelletje collega' al helemaal niet. En dan nog in zo'n fout gebouw aan de verkeerde kant van de stad. Om gek van te worden.

Ok, ok, kom er maar bij, gezelschap kan geen kwaad
Gek, waarom gaat de deur niet open
O shit, dat stomme ding is weer eens blijven hangen, voor de zoveelste keer.
Nou ja Nic, rustig blijven dan maar.

Duurt wel lang voordat die lui reageren zeg, zijn zeker ook aan het lunchen. Verdomme al de zesde keer dat ik die stomme alarmknop indruk. En mijn mobieltje zit in mijn jasje. Shit, shit, shit!
Wordt eens wakker jullie! Hell, anderhalf uur... die mafkezen reageren nog steeds niet en roepen heeft natuurlijk geen zin.

Jeemig, nog een half uurtje en dan zijn de meeste lui weg, ze zouden de boel toch niet afsluiten straks? Dan zit ik hier mooi opgesloten. Susan zit straks voor niks op me te wachten, die wordt laaiend als ik niet kom opdagen. Ze is toch al zo kribbig de laatste tijd.
Hé, hallo, help, ik zit vast in die stomme lift. Hoort iemand me? Ik ben Nic White, heeee!
O kut wat moet ik nu doen? Slapen? Lukt me natuurlijk voor geen meter. Nou ja, toch maar proberen. Die vloer is ook niet bepaald comfortabel.

Huh? Waar ben ik? Acht uur... dan moeten er wel mensen komen nu. Ja hoor, ik hoor die andere liften. O gelukkig, nog maar eens die alarmknop. Hm, die is dus kapot.
Wat doen ze eigenlijk in films? Die schuifdeuren open helpt ook niet echt, er zit alleen maar beton daar.
O wacht, misschien hoort iemand me wel als ik dan schreeuw.
Heeeeeeee! Hoort iemand me? Heeeeeeeelp! Heeeelp! Ik zit vast in de lift. Horen jullie me? Heeeeeee!
Godver wat een stelletje dove kwartels zeg.
Hoeveel sjekkies kan ik nog rollen? Zes, nou dat schiet ook lekker op zeg.

Susan zal me nou wel definitief haten. Die is natuurlijk met een kwaaie kop terug naar huis gegaan om me vervolgens te vervloeken. En mijn telefoon neem ik natuurlijk ook niet aan. Wel gek eigenlijk dat die stomme collega's me niet missen. Dat niemand me mist. Het is nu al anderhalve dag. Ben ik dan zo onbelangrijk dat niemand me mist? Wat heb ik eigenlijk gedaan dat er niemand voor me is, niemand me belt en gaat zoeken, geen collega mijn jasje ziet hangen maar mij mist? Ben ik dan zo oninteressant? Wie ben ik eigenlijk? Nicholas White: mislukt kantoorklerk, oninteressante kerel.
Heeeeeelp! Heeeee! Is er iemand? Hallo, halloho!
Kut.

Zit geen wc ook in dat ding, eigenlijk moet ik zo langzamerhand wel zeg. Ophouden maar en gaan slapen. Vooral rustig blijven. Rustig blijven. Rustig. Blijven. Godsamme, blijven doe ik al. Hoe kan ik nou slapen en ik wil eten. Die stomme Susan is me dus ook niet gaan zoeken, die hoef ik dus ook niet meer. Als ze van me hield had ze wel kantoor gebeld en naar me gevraagd. De bitch was toch niet te vertrouwen. Lekker in bed, leeg in d'r kop. Trut.

Gaap... Huh, hoe laat is het? Negen uur? Dan moeten er weer mensen zijn. Schreeuwen dan maar. Heeeee, halloho, ik wil er uit! Hoort iemand me? Iemand? Niemand? O God, ik kom er nooit uit zo. Ik moet er uit, ik wordt gek hier. Zou dat plafond er uit kunnen? Dat luik zit wel op slot maar met een beetje kracht... Ok Nic, rammen op dat ding. Ummmmpf. Shit, dat hebben ze dus goed in elkaar gezet. Dat wel, stelletje klote liftbouwers!

Wat voel ik? Hij beweegt, hij beweegt. Jaaaaa, hij beweegt naar boven. Het is niet waar, ga door. Verder, verder. Als ik er uit kom ga ik direct deze kutbaan opzeggen, met de trappen naar beneden en Susan bellen dat ze zichzelf maar moet neuken. Nou zullen ze meemaken wie Nicholas White is!

Jaaaaaaaa, eindelijk... Kijk uit mensen, die lift is kapot. Ga er niet in, ga er niet in!
Waar zijn die klootzakken van de gebouwendienst? Stelletje incompetente ...

Alice © 2008

Vandaag stapt Alice door de spiegel. Het oude leven aan de ene kant, infuus er in en dan langzaam naar dromenland om uren later wakker te worden aan de andere kant van de spiegel.

Er is één verschil met de Alice van Lewis Carroll. Deze Alice blijft aan die andere kant straks telkens een volgende zet makend op het grote schaakbord van de rest van mijn leven. En aangezien de tijd daar terug loopt heb ik nog een hele tijd te gaan. Vandaag wordt ik in één zet de koningin:

To the Looking-Glass world it was Alice that said
"I've a sceptre in hand, I've a crown on my head.
Let the Looking-Glass creatures, whatever they be
Come dine with the Red Queen, the White Queen and Me!"

Then fill up the glasses as quick as you can
And sprinkle the table with buttons and bran:
Put cats in the coffee, and mice in the tea--
And welcome Queen Alice with thirty-times-three!

"O Looking-Glass creatures," quoth Alice, "draw near!
'Tis an honour to see me, a favour to hear:
'Tis a privilege high to have dinner and tea
Along with the Red Queen, the White Queen, and Me!"

Then fill up the glasses with treacle and ink,
Or anything else that is pleasant to drink:
Mix sand with the cider, and wool with the wine
And welcome Queen Alice with ninety-times-nine!

Na vandaag blijf ik in de wereld achter de spiegel. Genietend van de karakters die ik tegen kom, zo divers als ze zijn. Springend over slootjes om naar een volgend vlak te gaan. Hoe lang ik op een plekje blijf staan? Geen idee. Vast lang genoeg om ze te leren kennen, om ze te overwinnen als het nodig is en zeker lang genoeg om van ze te blijven houden, voor altijd.

Alice © 2008

Vanavond heb ik in het goede gezelschap van een vriendin naar 'wiki's waarheid' gekeken. Een documentaire uitgezonden door VPRO's TegenLicht. De docu ging over de waarde, waarheid en onwaarheid van Wikipedia en en passant over de invloed van Web 2.0 op de samenleving. Andrew Keen, de auteur van het boek The Cult of the Amateur; how todays Internet is Killing our Culture and Assaulting Our Economy (uitgegeven als 'de Apencultuur' door Meulenhoff.) houdt er morgenavond in Felix Meritis de Globaliseringslezing over.
Zie ook mijn blog 'Why does Andrew Keen never smile' voor een verslag van die lezing.

Het moet me van het hart dat ik met zeer gemengde gevoelens naar de uitzending gekeken heb. Andrew Keen waarschuwt - en zelfs meer dan dat - voor de bedreiging van de democratie en de vrijheid die Web 2.0 mogelijkheden bieden. Zo geeft hij aan dat door het ontbreken van controle en beheersing op de via deze technologische mogelijkheden gepubliceerde informatie leidt tot onbetrouwbare informatie. Immers eenieder kan publiceren wat hij of zij wil. Bij Wikipedia is het zelfs zo dat die publicaties in een online encyclopedie terecht komen. Die content is dan niet op kwaliteit en waarheidsgetrouwheid gecontroleerd en beheerst. Een gruwel voor de traditionele academicus en de traditionele journalist. Andrew Keen propageert angst en komt op mij ook angstig over. Hij gaat voorbij aan de mogelijkheden van wetenschappelijke en journalistieke vernieuwing die deze nieuwe media verschaffen. Hij gelooft niet in een zelf corrigerend vermogen van het medium. Immers foute informatie kan gecorrigeerd worden en vervolgens opnieuw verontreinigt worden.

Toch zie ik dat anders. De tijd dat wetenschap alleen bedreven werd in wetenschappelijke instituten is langzaam aan het voorbijgaan. Het interessante is dat die geïnstitutionaliseerde wetenschap een typisch westerse invulling van de wetenschap is. Vroegere wetenschappers hadden geen instituten en werkten veel meer op zichzelf of in eigen netwerkverband. Zo ook bij de journalistiek. De tijd dat er vòòr publicatie uitgebreide studie en hoor-wederhoor aan de orde waren is ook voorbij aan het gaan. Tegenwoordig vindt veel van de inhoudelijke verrijking van een publicatie plaats nà de publicatie. De discussie rond een publicatie op het web is vaak nog informatiever dan de publicatie zelf. In die zin kan je publicaties via het net niet loskoppelen van de reacties en de discussies die er rond die publicatie zijn. Tenminste via internet. Traditionele media hadden die mogelijkheid onvoldoende. Internet is directer, sneller.

Hij heeft een punt met zijn zorg maar in plaats van kijken naar alternatieven en verbeteringen blijft hij in de documentaire hangen bij de doemdenkerige benadering dat dit alles zal leiden tot een verarming van de informatie, een daling van de inhoudelijke kwaliteit, teveel ruimte aan het plebs om maar wat onzinnigs te schrijven alsof het de waarheid is. Dat is dan de bedreiging van de samenleving, de democratie en de vrijheid die het interactieve internet ons brengt.

Zelf zie ik het helemaal niet zo somber in. Ik onderschat het vermogen van de mens niet om te oordelen over kwaliteit en waarheidsgehalte van de informatie die via het interactieve internet tot ons komt. In plaats van informatie en kennisconsument worden we informatiedeler, kennisdeler en vooral ook ervaringsdeler. We krijgen nu de gereedschappen om ons te ontworstelen aan de vaak elitaire wetenschap en de over intellectuele journalistiek. Meningen kunnen gemakkelijker bekend worden. Bij gebrek aan kwaliteit worden ze ook vanzelf weer weggefilterd want ze trekken dan niet of nauwelijks publiek. Zijn het dan de bezoekersstatistieken die de kwaliteit bepalen? Welnee want dan zouden het net kijkcijfers zijn. Ik denk dat het vooral een kwestie is van opleiden van de jeugd in het omgaan met de informatie die op ze afkomt. Het aanleren van een basishouding van het 'challengen' van die informatie door zelf verder te zoeken en graven in dat internet naar aanvullende en contrasterende informatie. In het leren van eigen oordeelsvorming en het aanleren van een ethiek als het gaat om het gebruik van informatie.

Al met al ben ik optimistisch over de mogelijkheden van Web 2.0. Daar komt nog bij dat het enthousiasmerend werkt voor veel mensen om met die mogelijkheden om te gaan. Dat enthousiasme kan heel goed leiden tot kritische en mondige burgers in een samenleving die zich geen appelen voor citroenen laat verkopen.

Ik ben dus heel benieuwd wat de lezing morgen van Andrew Keen en de daarop volgende discussie gaat brengen.

(M)alice © 2008

- English version -

Wiki's truth doubted

Tonight I watched 'wiki's truth' in the good company of a friend. It's a documentary broadcasted bij VPRO's TegenLicht. The docu was about value, truth and untruth of Wikipedia and in the byline on te influence of Web 2.0 technology on society. Andrew Keen, the author of the book The Cult of the Amateur; how today’s Internet is Killing our Culture and Assaulting Our Economy, will lecture on it tomorrow evening in the 'Globaliseringslezing' at Felix Meritis.

To be honest, I viewed this documentary with very mixed feelings. Andrew Keen warns - and even more than that - for the threat to democracy and freedom that the Web 2.0 functionalities present. He points out that the lack of control on published information using these technologies will result in unreliable information. Anyone can publish whatever he or she desires. Within Wikipedia these publications even end up in an online encyclopedia. That content is in that case not checked and controlled on quality and truthfulness. A horror for traditional academics and traditional journalists. Andrew Keen presents fear and does somehow look scared to me. He ignores the possibilities of scientific and journalistic renewal that these new media deliver. He does not believe in a selfcorrecting power of the medium. Wrong information can be corrected and subsequently distorted afterwards

I do see things differently. The times that science was only practiced in scientific institutions are slowly passing. The interesting thing is that institutionalized science is a typical western approach to science. Early scientists did not work within institutions but were working on their own of within a self contained network. Same for journalism. The time that before publication one researched extensively and asked for feedback is also slowly passing. Nowadays much of the enrichment of the content takes place after publication. The discussion on a web published topic or article is many time much more interesting and informative than the article itself. In that sense a web publication cannot be seen as separate of the discussion on that publication. At least that's how it works on the net. Traditional media did not offer that opportunity. The Internet is much more direct and faster in feedback and response.

He does have a point though with his worries but in stead of looking for alternatives and improvements he gets stuck in a negative view of the future: all of this will lead to deteriorating quality of information, to much room for the plebs to write nonsense as if it were the truth. That is the threat to society, democracy and freedom that the interactive Internet poses.

I do not see things as grim as that. I do not underestimate the ability of men to judge quality and truthfulness of information that is presented through the interactive Internet. Instead of information and knowledge consumers we become information, knowledge and above all experience sharing people. Now we get the tools to free ourselves from the often elite sciences and the over intellectual journalism. Meanings can easier be ventilated. If quality lacks content will get filtered because it wont draw public attention. Is it the visitor’s statistics that define quality? Hell no, because that would be regarding viewing figures as quality indicators. Didn't work for tv, so wont work for the internet. I think that it's our task to educate youth in the use and of information that they click on. Teaching them a basic approach of challenging the information they gather by re-searching (they do need search engines) and digging in the Internet for extra and contrasting information. In teaching them to make their own judgments and teaching them the ethics on information usage.

All in all I'm optimistic about the possibilities of Web 2.0. Add to that the enthusiasm that many people experience in handling these possibilities. That enthusiasm can very well lead to critical and empowers citizens in a society that does not take information for granted. It's all in the education.

So, I'm very curious as to what tomorrows - sorry today’s - lecture of Andrew Keen and the following discussion will bring.

Karin Spaink, mijn inspirator, heeft een column geschreven in het Parool met de titel 'Asymmetrische vingerafdruk'. Deze is vandaag verschenen. Het gaat over de asymmetrie in de macht van de overheid over die van de burger. Het gaat over een overheid die vingerafdrukken wil verzamelen en de onmacht van de burger zich daar aan te onttrekken.

Ik ga Karin's column niet overdoen maar wil hier mijn overwegingen over het onderwerp met jullie delen.

Welnu,
wat mij frustreert is dat de overheid alle mogelijkheden benut om - met als argument veiligheid - alles van me te weten te komen. Ook allerlei zaken die niet relevant zijn voor wat die overheid geacht wordt te doen. Wat eenmaal bij die zelf slecht beschermde overheid bekend is wordt door diezelfde overheid met het grootste gemak verspreid over allerlei instanties en organisaties. Zonder dat ik als burger daar iets over te zeggen heb of zelfs maar weet van heb. Inzage in wat de overheid van mij vastgelegd heeft wordt niet compleet gegeven. Men kan dat eenvoudig niet. Wel worden privacygevoelige gegevens verspreid die niet ter zake doen.

Zo wordt informatie over mijn gender naar allerlei instanties verspreid zonder dat er enige relevantie van die informatie is met betrekking tot de geleverde diensten door die instanties. Ik zal door mijn geslachtsverandering een aanpassing van mijn geboorteakte laten doorvoeren omdat zonder die wijziging volledig maatschappelijk functioneren nu eenmaal onmogelijk is in deze over gecontroleerde samenleving (sportbeoefening in competitieverband is bij veel sporten bijvoorbeeld is niet zonder die aanpassing mogelijk in het juiste gender om maar eens een mild voorbeeld te noemen).

Ik loop het risico dat tot na mijn dood in de gegevens die de overheid over mij heeft verzameld en verspreid altijd mijn achtergrond als transgender zichtbaar zal blijven. Het is niet eens een risico maar een zekerheid. Daardoor zal ik altijd geconfronteerd kunnen worden met foutieve informatie over mijn gender. Diezelfde overheid laat mij voor die aanpassing van alleen de geboorteakte en de daaraan gekoppelde GBA en de daar weer aan gekoppelde honderden registraties trouwens grof betalen. Ik moet de wijziging immers via een kostbare procedure bij de rechtbank laten doorvoeren. Maar ondanks dat voelt de overheid zich niet gebonden aan volledig correcte weergave van mijn gegevens. Op mijn paspoort zal de M weliswaar door een V worden vervangen zodat ik niet meer het risico loop om bijvoorbeeld op Schiphol door de beveiliging voor de kick gevisiteerd te worden door een man in plaats van een vrouw. (Dat is daadwerkelijk gebeurt op het moment dat bij een reis in het recente verleden de douanier door kreeg dat ik transgender ben.) Maar goed, dat is dan ook alles.

Het gevaar zit hem niet in de enkelvoudige registratie maar in de ongebreidelde koppeling van gegevens waarmee door die gekoppelde gegevens privézaken worden onthuld aan beambten en derden die geen enkel recht op die informatie hebben. Je leven wordt door de overheid te grabbel gegooid. Opname van biometrische gegevens waarbij bijvoorbeeld in de toekomst een DNA-beeld aan de orde zou kunnen zijn schendt in mijn geval mijn privacy op het gebied van mijn gender. Dan leef ik eindelijk als vrouw en wordt door mijn DNA profiel alsnog in allerlei systemen zichtbaar dat ik als man geboren ben. Wat daar allemaal aan verbonden kan worden bedenk ik liever niet. Het is een heel reëel angstbeeld van mij dat dit ooit werkelijkheid gaat worden.

Ik ben bang voor de mogelijkheden van misbruik van informatie die in overheidssystemen is opgenomen waarbij die systemen per definitie lek zijn. Denken dat beveiliging van systemen dit voorkomt is utopisch denken. Er zullen steeds meer schandalen rond lekken van persoonlijke informatie komen de komende jaren en decennia. Privacy bestaat niet meer. Een overheid die zorgvuldig met informatie omgaat is een gotspe. Het is simpelweg een onmogelijkheid. Moeten we dan meer beveiligen? Natuurlijk, maar vooral zou er een houding moeten komen dat de overheid alleen relevante informatie met betrekking tot het leveren van specifieke diensten opslaat. Koppeling van gegevens zou niet zonder meer en zonder heel goede reden moeten kunnen plaatsvinden.

Er zijn nauwelijks overheidsdiensten te bedenken waar zaken als geslacht en geaardheid relevant voor de dienstverlening zijn. Ik wil kunnen weigeren mijn geslachtsinformatie te geven. Ik wil kunnen weigeren mijn geaardheid te moeten bekendmaken. Ik wil kunnen weigeren niet relevante informatie te moeten geven aan een overheid. Ik wil niet dat een overheid persoonlijke zaken die de integriteit van mijn lichaam betreffen registreert. Ik wil kunnen weigeren een vingerafdruk af te staan als dat niet noodzakelijk is gegeven de dienstverlening die aan de orde is. Ik wil mijn lichaamseigen DNA profiel behouden voor mezelf, niet toegankelijk voor anderen. Ik ben geen crimineel en wil niet als crimineel maar als gewoon vrij mens behandeld worden. Ik wil een prudente overheid als mijn overheid. Ik wil de vrijheid en integriteit van mezelf en mijn lichaam kunnen vasthouden. Nu en in de toekomst.

( M)alice © 2008

Maar eerst is er dus dat gevoel van verwachting. Wat verwacht ik nu eigenlijk? Om dat te beantwoorden moet ik naar binnen gaan. Me in mezelf keren. Wat ik niet verwacht is dat ik volledig vrouw zal worden door die operatie, dat kan immers niet. Wel verwacht ik dat ik me veel beter met mijn lichaam zal voelen, vrouwelijker, mooier, ontvankelijker. Het resultaat is immers bedoeld om te ontvangen en niet om te geven in tegenstelling tot wat daar beneden zit voor de operatie. Is daarmee mijn beleving van de noodzaak voor de operatie seksueel? Ontkennen zou een leugen zijn want natuurlijk is dat zo. Niet uitsluitend want er zijn nog zaken als ‘body image’ en het je als vrouw kunnen uiten in het leven. Sporten, zwemmen, naar de sauna. Allemaal zaken die voor veel mensen heel gewoon zijn maar voor mij op dit moment onmogelijk en dat vindt ik erg. Ik voel me door de aanwezigheid van dat voor mij inmiddels afstotende ding buitengesloten. Er zijn teveel dingen in de maatschappij die genitaal verdeeld zijn. Waar de onzichtbaarheid er is, is er geen probleem voor me. Maar die situaties waarin gezien kan worden dat er wat zit zijn vreselijk. Zo’n ding definieert je. Seksueel gezien vindt ik het niet fijn om te penetreren om het maar eens recht toe recht aan te zetten. Ik ontvang liever, geef me liever over aan iemand. Of dat ooit gebeurt weet ik niet maar het kan straks in ieder geval wel.

Naast verwachting is nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar hoe het me zal vergaan, naar de pijn, naar het resultaat, naar het gevoel en het gevoel als het gebruikt wordt zoals bedoeld. Vindt ik het prettig straks? Kan alles er mee? Nieuwsgierigheid naar de pijn klinkt vast raar. Het punt is dat ik me er gewoon niets bij kan voorstellen. Hoe erg zal het zijn? Ben ik bang voor hoe het aanvoelt er na? Hoe het ruikt? Misschien, maar op het moment is het eerder nieuwsgierigheid dan angst. Er verdwijnt iets dat er nooit had mogen zijn en daarvoor in de plaats komt iets waar je je hele leven vanaf de vroege pubertijd al aan denkt. Nieuwsgierig ben ik natuurlijk ook naar of de operatie mijn leven eigenlijk wel veranderd los van de typische vrouwenzaken waar ik niet meer omheen kom en die puur met de fysiek te maken hebben, het Always effect noem ik dat maar. Maar ook hoe de belasting van het dagelijkse onderhoud uitpakt. Ik ben niet zo’n geregeld mens en dus vraag ik me wel af of me het gemakkelijk zal vallen om te wennen aan een fysiek gedwongen regelmaat. Dagelijks dilateren, goed verzorgen, trainen en straks na de borstoperatie ook daar de dagelijkse massage. Het zal toch een ritueel worden. Ga ik dat prettig vinden?

En dan is er de overgave. Een hele nieuwe ervaring die me dwingt te vertrouwen op de kundigheid van de artsen en het verplegend personeel. Maar ook op mijn eigen vaardigheid om mezelf te verzorgen zonder angst voor schade aan het resultaat. Ik zal wel moeten dus dan doe ik dat natuurlijk. In plaats van zelf bepalen wat, hoe en wanneer heb ik nu een pakket regeltjes waar ik me aan moet houden voor mijn eigen bestwil. Netjes op tijd doen wat je moet doen, de tijd nemen en gewoon laten gaan. De operatie zelf is een soort ‘gedwongen loop’. Je moet wel en terug kan je niet, wil je niet. Je hebt geen invloed op het verloop zodra je in het ziekenhuis aangekomen bent. Anderen bepalen alles. Wanneer je wat doet, wat je eet en drinkt en hoe je je hersteld.

De weken voorafgaand aan de grote dag kies ik er voor om bij mezelf naar binnen te gaan. De wereld langzaam maar zeker een beetje buitensluitend regel ik de noodzakelijke zaken om geen last te hebben van allerlei zorgen en besognes. Nadenken, schrijven, slapen, luisteren, lezen, lijstjes maken, ik probeer het met concentratie te doen. Alles weloverwogen om het mezelf mogelijk te maken de verandering die ik onderga te doorleven. Vrienden en vriendinnen zijn daarbij belangrijk omdat zij me en spiegeltje voor houden. Het naar binnen keren is wel een bijzonder proces. Ik merk dat er steeds minder van de buitenwereld binnen kan komen, er is niet zoveel plaats voor. Daar komt nog bij dat ik met de hormonen heb moeten stoppen en dat richt nogal wat bij me aan. Ik wordt wat instabieler, vindt het lekker om af en toe te huilen en wil graag in hoekjes wegkruipen. Vanmorgen was het zelfs prettig om onder de douche te gaan zitten en gewoon het water maar op me te laten plenzen. Dat duurde een hele tijd en gek genoeg voelde het als een soort innerlijke reiniging. Vreemde dingen doe je dan toch in zo’n situatie als waarin ik me bevindt.

Alice © 2008

kus,
Alice

Vrouw

Dan ben ik vrij,
vrij als een blad
dat als een tedere streling
zachtjes in het ontluikende
eerste licht van de dag
neerdwarreld door het bos.
Vrij om te denken,
om te dromen,
om te voelen.
Dan voel ik de vrouw
die in me zit door
mijn bloed stromen.
Dan ben ik vrij,
dan weet ik wat ik voel.
Vanaf dan,
enkel vanaf dan voel ik me vrij
Blij dat ik leven kan.
Vrij om te denken,
om te zijn wie ik zijn wil.
Dan ben ik vrij,
vrij om mij te zijn.

Marleen

vorige aflevering

De volgende dagen bleef Julia Janosz volgen en naarmate ze dat langer deed wist ze dat de kans op ontdekking natuurlijk groter werd. Ze had dus maar beperkt de tijd om er achter te komen wat de mannen van plan waren en wat Janosz rol was. Ze kwam er al snel achter dat hij de leider was want als ze in het café zaten en hij sprak luisterden de anderen aandachtig.

Op de derde dag volgde ze Katrina's broer weer en tot haar verbijstering ging hij naar de passage. Op een afstandje kon ze zien dat hij vlak bij de winkel van Katrina een zijstraatje in schoot. Ze liep het straatje voorbij en keek vluchtig of ze Janosz zag. Op dat moment stapte hij naar voren van achter een inhammetje en ging voor haar staan.
'Why do you follow me?'
Julia schrok zich rot en wist zich even geen figuur te geven. Ze herstelde zich en probeerde zich er uit te bluffen.
'I don't. Who are you, I don't know you and I'm just shopping here. Please leave me alone.'
Janosz keek haar dreigend aan en fluisterde:
'Yes you are following me. You've been doing that for three days now. Did you think I didn't notice? Get the hell away from me and leave Katrina alone. You won't like what happens if you don't.'
Janosz draaide zich om en liep snel weg.
Julia liep snel het café in en ging in de verste hoek aan een tafeltje zitten. Ze trilde nog na van de schrik. Ze wist dat Janosz een gevaarlijke man was want in de afgelopen was het haar duidelijk geworden dat de groep mannen betrokken waren bij vrouwenhandel. Tot twee keer toe had ze gezien dat er een paar jonge vrouwen uit het busje van de mannen waren afgezet bij verschillende woningen in de stad waar ze zonder uitzondering door andere mannen werden opgevangen. Alle vrouwen waren jong, mooi en bang. Wat moest ze doen? Katrina vertellen wat ze had gezien? Kat zou haar niet geloven, niet als ze over Janosz begon.

Later die week kwam Katrina eerder thuis dan gewoonlijk. Ze was bleek en overduidelijk niet op haar gemak. Ze schonk Julia nauwelijks aandacht en trok zich terug in haar kamer.

'Wat is er met je Kat?'
'Laat me met rust Julia, ik wil alleen zijn.'
Katrina had tranen in haar ogen.
'Als je dat wilt schat, als je maar weet dat ik er voor je ben... altijd.'
'Janosz is in de winkel geweest, hij was boos.'
'O.'
'Hij vertelde dat jij hem bespioneerde en dat ik bij je weg moest gaan. Ik begreep hem eerst niet, zo had ik hem niet eerder gezien.'
'Waarom moet je bij me weg volgens hem? Dat bepaal je toch zeker zelf wel.'
'Hij zei dat je gevaarlijk was en toen ging hij weg.'
'Ik hou van je Kat, dat weet je. Hij is gek, waar bemoeid hij zich mee.'
'Nee Julia, hij is niet gek. Ik ben hem gevolgd want ik dacht als jij hem volgt heb je er een reden voor.'
'Kat dat is hartstikke gevaarlijk.'
'Hij heeft me niet gezien, ik heb alles gezien. Hoe naar het café ging en er met zijn vrienden uit kwam. Hoe hij naar een huis bij de Laakkade ging en daar twee vrouwen ophaalde. Hoe die vrouwen bang voor hem waren en hoe hij tegen ze schreeuwde in het Georgisch. Hij noemde ze hoeren.'
'Je hebt meer gezien dan ik, Kat. Maar je moet uitkijken want het loopt allemaal via een ambassade en als ze doorkrijgen dat je weet van hun vrouwenhandel dan vermoorden ze je. Het zijn criminelen en gevaarlijke ook. Jouw broer is niet op de vlucht, hij is de baas van de groep. De anderen luisteren altijd naar hem.'
'Ik, ik begrijp het niet Julia. Janosz zou zoiets nooit doen. Het is mijn broer hoor. Ik ben zo geschrokken van wat ik zag dat ik direct hierheen ben gekomen.'
'Ze hebben je toch niet gezien?'
'Ik denk van niet. Maar ik ben heel bang nu. Hij weet waar we zijn en als hij ons verdenkt dan zijn we hier niet veilig. Wat moeten we doen? Vluchten?'
'Ik bedenk wel iets, we redden ons wel. Vertrouw me Kat.'

Julia kwam bij Katrina op bed liggen. Kat krulde zich in een foetushouding tegen Julia aan, ze trilde.

wordt vervolgd

(M)alice © 2008