Andrea zat erbij en keek ernaar. Terwijl haar vriend het lijk van haar broer zorgvuldig begroef, liet ze niet eens een traan. Ze wist wat hij gedaan had, de viezerik. Hij had zich vergrepen aan een hele schare kleine meisjes en de politie zag niet in wat voor een monster hij wel was. Ze hadden hem al minstens drie keer opgepakt en veroordeeld maar telkens was hij vervroegd vrijgekomen wegens goed gedrag en zeden. Dit gebeurde keer op keer doordat de politie dacht dat hij zijn lesje wel geleerd had maar hij verviel dus altijd in dezelfde gewoonten. Een ongelooflijke gerechtelijke blunder. Als iemand meer als twee keer voor dezelfde misdaad werd opgepakt, zou de politie toch wel moeten inzien dat ze hem de tweede of derde keer niet zo gemakkelijk mogen vrijlaten als eerst, toch gebeurde dit.

Op een keer besloten Andrea en haar vriend Tom het recht in eigen handen te nemen. Ze vonden dat iemand die telkens in dezelfde slechte gewoonten verviel, niet het recht had op leven, laat staan op de vrijheid. In het begin dachten ze er zo nog niet over en wilden ze hem laten leven en alleen maar aangeven bij de politie maar toen ze merkten dat de politie niet naar hen wilde luisteren, besloten ze de grove maatregelen te gebruiken. 

“ Zo, An”, zei Tom, nadat hij Marcus in de put had gegooid en de schop, waarmee hij net een put gegraven had en weer dicht had gegooid, terug in de auto smeet, “ we kunnen vertrekken, niemand zal zijn lijk ooit vinden. Daarvoor zit hij veel te diep onder de grond en ligt hij daarbovenop nog op een afgelegen plaats. En daarbij komt ook nog dat de politie niet geïnteresseerd is en dus sowieso geen poging zal doen om hem te zoeken. En als ze dat toch doen, dan vinden ze hem lekker niet, haha!” An en Tom stapten in de auto (hij aan het stuur, zij ernaast) en raasden weg. Ze dachten allebei dat ze alleen waren geweest en dat was ook zo, maar Tom was niet wie hij pretendeerde te zijn. Hij deed maar alsof hij Tom was, in werkelijkheid echter was hij niemand minder dan Andrea’s broer Marcus, vanwie Andrea dacht dat ze hem samen met haar vriend net had vermoord. Maar haar vriend was dus niet haar vriend en dat zou ze ook nooit weten want vanaf het moment dat ze op de autostrade zaten, trok de valse Tom, alias Marcus, een revolver uit zijn jaszak en schoot haar neer zonder iets te zeggen.

“Dat was het verhaal, lieve kinderen, vonden jullie het spannend?”

“Jaaaaa... maar hoe kan die Marcus nu gedaan hebben alsof hij Tom was? Hun gezichten zijn toch anders!”

“Wel, hebben jullie ooit de film ‘Mission Impossible’ gezien? Daarin zie je hoe je dat kunt ensceneren: je zet gewoon een latexmaker op!! HAHAHAHAHAHAHAHAHAHA!!!!”

“Whaaaaaaaah, waarom lacht u ineens zo, Leo?”

“Omdat ik helemaal niet Leo de verteller ben, lieve kindertjes, maar de enige ECHTE Marcus!!! Ik vertelde net een waargebeurd verhaaltje...”

Het volgende moment lagen alle kinderen dood op de grond en was Marcus met de noorderzon vertrokken naar het zuiden. Niemand weet waarheen in het zuiden, en men heeft nooit nog iets gehoord van de verschrikkelijke Boeman, alias Marcus, alias Leo, alias Tom, alias nog een hele hoop anderen,...

P.S. let niet op de epiloog waarin Marcus de kinderen vermoordt. Ik was jong en overmoedig toen, de tekst was beter af geweest zonder dat nastukje!

In 2008 deed ik alleen mee in de categorie TxT maar ik won niets. Toch zal ik jullie dat verhaal niet ontzeggen:

Hoe een droom werkelijkheid wordt...

Nick in zijn droomwereld

Ik stond in een donkere gang waarin ik slechts een meter voor me uitzag. Langzaam zette ik me in beweging. Ik wilde zien wanneer de gang zou ophouden, wanneer er terug licht zou zijn. Maar er kwam geen einde aan, de gang ging eindeloos door. En ik maar verder stappen. Net toen ik iets van verandering begon op te merken - ik kon nu zien dat de gang tien meter verder in een afgrond uitmondde – ontwaakte ik uit mijn dagdroom. Slecht gezind deed ik mijn ogen open en keek om me heen. Ik zat in de klas van Frans en iedereen, de leerkracht incluis, zat me aan te kijken. Blijkbaar was er net een vraag gesteld en had de kerel die naast me zat me wat door elkaar geschud om me wakker te maken, anders had ik nog een hele tijd kunnen slapen en terwijl ook dromen. Verdomme, vloekte ik in mezelf,  nu zal ik nooit weten wat er gebeurt als ik de afgrond instap. Hij had deze droom al verschillende keren gehad maar telkens als hij de afgrond bijna bereikte, werd hij op de een of andere manier wakker. Zo idioot. 

Nick in contact met de echte wereld 

En wanneer je wakker werd in het midden van een droom, was je niet uitgeslapen. Daarom was Nick Declerc al maanden uitgeput. Hij had de droom wel niet elke dag maar toch genoeg om zich vermoeid te voelen, hoelang hij ook sliep. Zijn klasgenoten – hij noemde hen liever niet ‘vrienden’ want dat waren het van geen kanten – zaten hem verbaasd aan te kijken en begonnen weldra tegen elkander te roddelen wat voor een weirdo hij niet was. De leerkracht hield hen niet tegen. Integendeel, ze deed zelfs mee. Ze was van mening dat de leerling in kwestie zich maar moest zien te verdedigen ook al was die daar soms niet toe in staat. Nu onderbrak ze de leerlingen wel even: “Beste studenten, genoeg gelachen, ik vrees dat we door moeten met de les maar daar geeft onze goede vriend Nick Declerc niets om, is het niet, Nick?” Er volgde algemene hilariteit onder de rest van de leerlingen maar Nick zat haar zwijgend aan te kijken zonder gezichtsuitdrukking. Diep vanbinnen kookte hij. Ze keek even uitdrukkingsloos terug. Toen vervolgde ze: “Ik zou het op prijs stellen dat je voortaan oplette, Nick. Je punten zijn niet denderend en als je zo doorgaat, zal ik niet anders kunnen dan je te laten zittenblijven. Je kan toch niet verwachten dat ik een leerling met een 3,5 op zijn rapport kan laten overgaan naar het vijfde middelbaar?” Nadat ze expliciet zijn rapportcijfer had vermeld, begonnen Nicks klasgenoten weer hardop tegen elkaar te lachen en gemene opmerkingen te maken over zijn resultaten. Nick keek de leerkracht nu niet meer aan maar gooide zijn pennenzak en map in zijn rugzak, ritste die dicht, gooide de zak op zijn rug en trapte het af, het lokaal uit. De lerares riep hem terug maar Nick was niet te stoppen. Hij had zopas besloten dat hij voorgoed weg zou gaan van deze school en hij zou geen andere school zoeken. School was niet belangrijk. Het enige waar hij geïnteresseerd in was, was in de droom over de schijnbaar eindeloze gang en de afgrond op het einde. Op de een of andere manier scheen dat veel belangrijker dan wereldse zaken zoals school. Het was een zoektocht, een zoektocht naar wie hij werkelijk was. Dat begrepen ze niet, zijn klasgenoten en de leerkrachten, dat hij in zijn dagdromen op zoek was naar zichzelf en dat hij niet wegdroomde omdat de lessen hem niet interesseerden of omdat hij dom was en hij de leerstof niet begreep. Wat maakte het immers uit dat iemand  een diploma had en goed werk kon vinden, als hij nog niet eens in het reine met zichzelf was? Er was iets ... werkelijks aan de droom. Iets waardoor hij wist dat hij veel gelukkiger zou zijn als hij in de afgrond naar beneden zou vallen. Maar het zou niet als vallen aanvoelen. Meer als een soort bevrijding. Ja, dat was het juiste woord. 

Al deze gedachten spookten door zijn hoofd toen hij naar de fietsenstallingen liep om zijn fiets te pakken en om nooit meer terug te keren naar deze plaats des onheils. Hier zou hij nooit zichzelf kunnen vinden en dat was tenslotte het uiteindelijke doel in zijn leven. Vooraleer hij echte vrienden kon maken moest hij eerst zichzelf terugvinden. Hoe hij dat zou doen wist hij niet maar het zou hem wel lukken. Er waren zoveel verschillende meditatietechnieken op de markt, eentje zou hem wel kunnen helpen om de droom opnieuw en opnieuw te beleven, te achterhalen waarom hij telkens voortijdig wakker werd en dan te proberen om dat te verhinderen en niet te ontwaken alvorens hij gevallen was. Dat was op dit ogenblik zijn diepste verlangen, vallen in het niets, de totale vrijheid voelen, zich van niets iets aantrekken. De hele wereld kon wat hem betreft de pot op, zolang hij dat gevoel maar kon ervaren.

Drie dagen later werd het lijk van Nick Declerc aan de voet van een dertien-verdiepingen-hoog hotel gevonden. Getuigen zeiden dat hij van het dak was gesprongen en voor hij de grond geraakt had, had hij volgens sommigen gelachen. Dat was echter allerminst zeker. Waar iedereen het wel over eens was, was dat hij van het hotel gesprongen was met de armen wijd uitgestrekt als een vogel en dat hij zo met zijn buik naar de grond gericht, te pletter was gestort.