Het getoonde etiket zat op een vleesproduct dat ik deze week gegeten heb. Uit de ingrediëntendeclaratie en de opgegeven voedingswaarde kun je opmaken dat er 76% water in het product zit. Mager varkensvlees bevat gemiddeld 68-70% water. Waar komt dat verschil vandaan? Door het gebruik van toevoegingen (eiwithydrolysaten e/o fosfaten) kan het vlees meer water vasthouden. Dit tumblen is wettelijk toegestaan (bij kipfilet is het schering en inslag), maar in mijn ogen is het een vorm van consument belazeren. De 468 gram die het product woog, bevatte dus 28,8 gram extra water. Dit water kostte € 0,33, dat is € 11,52 per liter. Ik betaal aan mijn waterleverancier € 1,015/m³, dus € 0,001015 per liter. Water: duurder dan olie, voor producenten van vleeswaren het vloeibare goud.

Het zal weinigen ontgaan zijn: de haring is weer in het land. Nu is hij nooit weggeweest, maar de exemplaren waar ik het over heb zijn de maatjes haringen, de Hollandse nieuwe. Ik ben er een grote fan van, van haring. Dus ook van die nieuwe. Er gaat bijna geen week voorbij of ik eet een of meerdere haringen. Maar alleen zoute. Zure haringen en bokkingen zijn niet zo aan mij besteed. En er zijn maar een paar visboeren waar ik ze eet. Ben ik nu een kenner? Ik weet er wel het een en ander van, veel opgestoken uit het boekje Haring en zijn maatjes, maar zou mezelf eerder een liefhebber noemen. Vandaag de eerste twee naar binnen gewerkt. Heerlijk. Maar verschilden deze twee nou zoveel met die van vorige week? En dan gaat volgens mij de psychologie werken. Iedereen zegt dat ie beter is dan … en vul maar in. Zachter, vetter, dikker, milder, bedenk maar wat. En iedereen vindt dat dan ook. Maar is het ook zo? De grote filosoof Kant (naar hem zijn waarschijnlijk de kantjes haring vernoemd) stelde al dat je wel degelijk over smaak kan twisten. Mits je maar met elkaar afspreekt over welke objectieve eigenschappen je het hebt. Over het oordeel, je vindt het lekker of niet, kun je inderdaad geen discussie aangaan. Het is deze gedachte die ik mijn leerlingen probeer bij te brengen, maar ik moet bekennen dat het een van de moeilijkste onderdelen van ons vak is. En ja, die twee van vandaag waren inderdaad zachter, milder, minder zout en vetter dan die van vorige week. En vooral lekker!

Op de site van MBO2010 staat het bericht dat de staatsecretaris de invoering van cgo langs een meetlatje heeft gelegd. Het is het meetlatje, toetsingskader genoemd, dat de commissie Dijsselbloem opgesteld heeft. In een brief aan de Tweede Kamer wordt toegelicht op welke gronden de invoering voldoet aan de gestelde normen. Interessante lectuur, vooral de passage over draagvlak. De norm: Er is voldoende draagvlak onder alle betrokkenen maar in ieder geval onder de professionals die de vernieuwing in de praktijk moeten brengen. Een deel van de toelichting:

 ‘Uit diverse onderzoeken blijkt dat een groot deel van de betrokkenen een meer op competenties gericht beroepsonderwijs van harte ondersteunt. Studenten zijn te spreken over de aandacht voor praktijkleren en steunen de modernisering van hun opleidingen (de Balansschool). Ook docenten zien – met behoud van verwerven van kennis en vaardigheden – de noodzaak het onderwijs competentiegericht te maken (Tijd van verandering).’

Nu denk ik niet dat je het begrip voldoende moet kwantificeren, maar als ik om me heen kijk hoor ik toch echt het gros ja zeggen maar zie ik ze nee doen als het gaat om cgo. Maar ja, de werkelijkheid van een gelovige en een ongelovige is al eeuwen een verschillende. Daar heeft zelfs Descartes geen verandering in kunnen brengen.

Je kent dat waarschijnlijk wel: een pagina in de krant scannen, denken dat je iets waarneemt, verder lezen terwijl in je achterhoofd iets zeurt van ‘hé, was daar iets?’. In eerste instantie las ik dus pastasalade. Dat ken ik. Maar patatsalade? Zoveel jaar Horecaberoepsonderwijs en dan zo’n gastronomische innovatie gemist? Hebben ze dan toch gelijk dat mbo-docenten niet met hun tijd meegaan? Ik wilde niet de bekende journalistieke fout maken door iets te gaan roepen zonder dat ik het onderzocht had. Dus de telefoon gepakt. Een fax, ja ja ze bestaan nog, probeerde mij piepend en snerpend iets te vertellen. Ik begreep het niet, dat zijn pas echte communicatiestoornissen. Toen het goede nummer maar gebeld. Een vriendelijke mevrouw aan de lijn:
“Goedemorgen, met slagerij …”
“Dag mevrouw, ik heb in de krant gelezen dat jullie patatsalade verkopen, maar kunt u me ook vertellen wat dat is?”
“Ja hoor, dat is gewone aardappelsalade.”
“Maar waarom heet ie dan patatsalade?”
“Nou, mijn baas leek dat wel een leuke naam.”
“Dus er zit helemaal geen patat in?”
“Nee, het is een gewone aardappelsalade.”
Ik heb besloten dat ik volgend schooljaar in een van mijn praktijkopdrachten de patatsalade ga introduceren. Ik ben benieuwd wat ze daar van gaan maken!

]]> http://didactict.wordpress.com/?p=109 Mon, 28 Apr 2008 16:13:10 +0000 Paul Laaper http://didactict.nl.wordpress.com/2008/04/28/penale-boete/ Het heeft de Procureur des Konings behaagd mij post te sturen. Voor mijn werk op weg naar Brugge ben ik ergens geflitst en sta nu bloot aan vervolging voor de rechtbank. Ik kan dit gevaar afkopen door een som geld te betalen. Tot zover niets bijzonders, zo gaat het in Nederland ook. Maar er waren wel een paar opvallende dingen. Ik citeer: ‘Na onderzoek van het dossier ben ik van oordeel dat er voldoende bezwaren bestaan om U te vervolgen wegens: …’. In eerste instantie dacht ik aan vervolging te ontkomen, maar dat staat er dus niet. Ook raadpleging van Van Dale bracht geen uitkomst over het op deze manier gebruiken van het woord bezwaren. Verder zat de brief in zo’n bruine envelop die we hier al jaren niet meer kennen. Over persoonlijke aandacht niet te klagen: iemand heeft handmatig een postzegel geplakt en de envelop was keurig met een plakbandje dicht gemaakt. En erkenning voor het leed is er ook: de brief is verstuurd vanaf de Martelaarslaan.

Het bevrijdend werkende dagblad De Pers herschrijft vandaag de kerkelijke geschiedenis. Onder het kopje Goede vrijdag staat het volgende: “Het is vandaag Goede Vrijdag, de treurigste dag van de kerkelijke kalender omdat op die dag de (op Witte Donderdag) gestorven Jezus Christus van het kruis gehaald en in een graf werd gelegd.” Er zal vast en zeker een politicus opstaan die hier een taak voor het onderwijs weggelegd ziet.

Ik trof dit aan in het portfolio, M. vroeg me vandaag of ik er alvast naar wilde kijken. Heb ik gedaan en het komt precies overeen met mijn eigen bevindingen.

Jeroen Dijsselbloem heeft zaterdag in een toelichting op zijn rapport gezegd dat hij geen voorstander is van het terugdraaien van fusies. Bron Het zou te ingewikkeld en te frustrerend zijn. Toch geven hij en zijn partijgenoot Staf Depla impliciet aan dat de ontstane megascholen wel eens buiten de menselijke maat vallen. Zien we nu gebeuren waar ik al eerder voor vreesde? Is de angst om te sturen in het Haagse geslopen? Het is geen schande om terug te komen op eerder genomen besluiten, sterker nog, de cie. Dijsselbloem is het levende voorbeeld van het reflectief vermogen van het parlement. Ik pleit hier ook niet voor het ontvlechten van de reeds gevormde roc's, maar een wat steviger standpunt t.a.v. de vorming van het roc van Nederland mag je van de voorzitter van een dergelijke cie. toch wel verwachten.