Jip Keijzer

320g jahu, 150g suhkrut, 120g võid, 2 muna, 1tl küpsetuspulbrit. Või kasutada 600-700g valmis liivataigent.

Vahustada toasoe või suhkruga ning lisada munad. Lisada omavahel segatud jahu ja küpsetuspulber ning asetada 20-30 minutiks külmkappi. Suruda taigen vormi põhja ja äärtele. Võib eelküpsetada 200°C juures 10 minutit.

Täidis:

500g rabarberit, 3spl suhkrut. 2-4tl kaneeli.

Tükeldada rabarber, segada suhkru ja kaneeliga läbi ning laotada ühtlaselt põhjale.

Kate:

4 muna, 7spl suhkrut, 7spl jahu, 1tl küpsetuspulbrit.

Eraldada munavalged kollasest ning vahustada suhkruga tugevaks massiks, segada hulka vahustatud munakollased. Vahustatud munale sõeluda sisse omavahel segatud jahu ja küpsetuspulber. Taigen valada vormi.

Küpsetada 200°C juures 30-40 minutit.

Ook in de dood nog
houden we zo vast
aan vorm en vorm en vorm

Totdat we eind'lijk zien
dat vorm vergank'lijk is
en nooit ooit heeft bestaan

Mooi hoe alles hecht aan vorm
om aan het einde toch
te zijn
wat niet te vormen is

Hoe zou het zijn
zonder de vorm
in het vormloze .... ???

Dood raakt je aan
op onbekende wijze
en maakt je los
uit wat je bond

Wat mooi is het
als Dood je aanraakt
en helpt te gaan
naar waar je was

De vorm waarin de dood je vindt
is onbekend en
als het dan gebeurt
helpt vorm als Dood
je terug te gaan
naar het vormloze
wat je ten diepste bent ...

Iedereen is gevormd. Dus je huidige vorm was er eerst niet. Een vorm hebben we nodig om herkend te worden. Ons lichaam heeft een vorm, dus herkennen mensen ons. Zonder die vorm werd je niet opgemerkt. Tegelijkertijd beperkt die vorm ons ook. Wij zijn meer dan die vorm, maar door de vorm is dat weer niet zichtbaar. Lastig.

Zo noem ik mijzelf medemens. Medemensen zijn er in vele verschijningen. Dat is een leuke vorm. Maar laten we de vorm niet al te belangrijk maken. Om (voor) de vorm worden hele oorlogen gevoerd. Vorm sluit anderen buiten, die niet dezelfde vorm hebben. Dus kies je eigen vorm maar maak jezelf niet belangrijker dan je eigenlijk bent. Lach om je eigen vorm, neem het vooral niet te serieus. Het is slechts je hele dunne verpakkingsmateriaal, dat maar eventjes meegaat.

Het gaat om de intentie, niet om de vorm. Vorm is een middel. Wordt de vorm een doel op zich, dan hechten we aan oppervlakkigheid. De buitenkant. Ons huis, onze auto, onze kleding, onze vakanties etc. Jij bent dan je huis, je auto, je kleren of je vakantie. En dan merk je dat je dit wilt behouden, er voor wilt strijden, het wilt beschermen. Je huis krijgt en alarm installatie, je auto wordt wekelijks gewassen, kleding dient altijd netjes te zitten en geen vlekken te hebben, vakanties worden uitgebreid voorbereid. Alles om ons heen wordt een belangrijk deel van ons. Alle energie gaat daar aan op om het te behouden. Want stel je eens voor: een deuk in je auto of een vlek op je broek? (een prachtig voorbeeld van hoe belangrijk we de vorm vinden is de autobumper- beschermer! Een bumper, zijn naam zegt het al, is om stoten op te vangen. Maar ook die moet beschermt worden! Hilarisch!)

Zoals ik al schreef; de vorm maakt ons herkenbaar, de vorm laat ons zien en vertelt ons waar we ons aan hechten, wie we op dat moment kiezen te zijn, bewust of onbewust.

Ik kies mijn vorm, maar besef dat het morgen heel anders kan zijn. Ik gebruik mijn vorm om er voor anderen te zijn. Maar er voor anderen zijn kan op vele manieren vorm krijgen. Geen enkele is de beste. Van tijd tot tijd zoek ik naar een andere vorm, maar mijn intenties blijven dezelfde.

Als ik anderen liefdevol help, dan ben ik in vorm. Hoe ik er dan ook uitzie!

Michiel, medemens.  www.praktijkdebron.nl

Uit persoonlijke ervaringen van de afgelopen tijd, onze ervaringen met huisgemeentes tot nu toe en gesprekken met vrienden, zie ik nu dat het werkelijke probleem op een veel dieper, persoonlijker, niveau ligt. En dit onder ogen te zien betekent ook mijn eigen pijn, de zwarte plekken in mijn eigen ziel, onder ogen te willen zien.
Ongezonde kerkelijke structuren en eenzijdige theologie zijn m.i. gebaseerd op en worden in stand gehouden door persoonlijke pijn, een onvolwassen geloofsbeleving, angst en manipulatie.

De komende tijd wil ik een serie artikelen wijden aan wat er naar mijn mening is scheefgegroeid in de evangelisch-charismatische beweging. Hieronder versta ik de pinkster- en volle evangeliegemeenten, nieuwe charismatische kerken en diverse vrije groepen, die alle gekenmerkt worden door een sterke nadruk op de gaven van de Geest, het voorkomen (en cultiveren) van bepaalde geestelijke verschijnselen, vaak eenzijdige nadruk op bepaalde thema's, een streven naar `opwekking' en sterk charismatisch leiderschap.

Door de charismatische beweging heb ik een diepere dimensie ontdekt in mijn relatie met God en het heeft mij een nieuw licht gegeven op bepaalde bijbelse waarheden.
Maar het heeft me ook in een diepe crisis gebracht vanwege de vermenging van het geestelijke met het vleselijke, de manipulatie, het misbruik en de uitwassen die in deze kringen helaas veelvuldig voorkomen.
Ik hoop van harte dat we eens eerlijk naar onszelf durven te kijken, onze motivaties en overtuigingen durven (laten) toetsen, zodat we kunnen behouden wat werkelijk van God is, en kunnen afleggen wat verkeerd is.

Het is tijd om volwassen te worden, onze angsten en pijnen onder ogen te zien en verder te gaan op de weg die we moeten gaan. En daarvoor hebben we elkaar nodig.
Eén van de grootste belemmeringen om te groeien is de gedachte dat we het beter weten, dat we verder zijn dan de ander. Dat maakt dat we ons met gelijkgestemden isoleren in eigen kring en daarmee een kritische toetsing elimineren. Willen we verder komen dan zullen we ons juist open moeten stellen voor de ander.

"Dan zult u met alle heiligen de lengte en de breedte, de hoogte en de diepte kunnen begrijpen, ja de liefde van Christus kennen die alle kennis te boven gaat, opdat u zult volstromen met Gods volkomenheid"