In het begin had A'akane nog vertrouwd op de stem van Kalams vader maar hoe langer haar aanwezigheid in het dorp van de Vogelgrijpers duurde, des te minder kreeg zij die stem te horen. Ze had begrepen dat ze meer op haar eigen waarneming en inzichten moest afgaan.

Het duurde niet lang of A'akane had begrepen dat Amtros' vrouw de baas was in huis. Ja, de Vogelgrijpers hadden haar herkend als vrouw van Kalam en ze hadden haar een plekje bezorgd in het huis van Amtros. Ze haalde water uit de rivier, leerde het eten te koken en bediende Amtros' vrouw en haar vriendinnen. "Mefista" leek haar naam te zijn en bijna elke dag kwamen vrouwen uit de het hele dorp van de Vogelgrijpers naar haar toe. Dan spraken ze uren lang in een taal die A'akane niet begreep maar zij zag wel de gezichten. Vooral als zij de dranken binnen bracht, die zij van tijd tot tijd ook stiekem proefde. Vriendinnen? Nou, het leek A'akane niet dat het allemaal vriendinnen waren.   

Van tijd tot tijd sprak zij erover met M'aga en Toat', twee  vrouwen waarmee zij in de loop van de grote tocht steeds meer contact had gekregen. M'aga heette eigenlijk M'aga Asok, zij was de dochter van een grootjager maar Toat' was van oorsprong een vrouw uit de buitenste kring en A'akane had haar naam bedacht."Toat'"  betekende "de slinkse". Dat klopte ook wel want Toat' zag altijd kans om zich te onttrekken aan dingen waarin ze geen zin had en...ze deed voortdurend dingen die eigenlijk niet door de beugel konden. Zo had ze A'akane laten zien hoe ze ongemerkt van de drankjes van haar meesteres kon snoepen. Toat' was ook degene die altijd precies wist waar en wanneer ze even met z'n drieën konden spreken.

Het ging altijd over hetzelfde. "Hoe komen we hier weg en op welke manier krijgen we contact met de mannen?" De drie vrouwen waren niet van plan de rest van hun leven in het dorp van de Vogelgrijpers door te brengen. Daarvoor hadden ze niet de lange tocht doorstaan en...er was  nog iets. De meeste vrouwen waren zwanger. Wat zouden de Vogelgrijpers met de kinderen doen als die eenmaal waren geboren? Daarover maakten A'akane en haar vriendinnen zich nog de meeste zorgen. "Ik heb gezien dat de Vogelgrijpervrouwen veel van hun kinderen houden maar ik weet zeker dat ze niets om opnze kinderen geven", had M'aga op een goede dag tegen de twee anderen gezegd. Toat', die zelf een kindje verwachtte, begreep dat maar al te goed. "Als het er op aankomt, zullen ze onze kinderen opofferen. De Vogelgrijpers zijn wreed, kijk maar wat ze met Na'Anth hebben gedaan." Als het gesprek bij Na'Anth uitkwam, bleef het altijd even stil. De vrouwen waren erg geschrokken van het gemak waarmee de gevederde figuur, Vederaar zoals deze door hen werd genoemd, Na'Anth had vermoord. Later hadden ze begrepen dat het een offer aan de voorvaderen of zoiets was geweest. Toch deed het hen vooral terugdenken aan de wreedheid van Rannhald. Het leek een mensenleven geleden maar de vrouwen hadden gezworen een eind te maken aan die bloeddorstigheid.

Voorlopig was daar nog weinig zicht op. A'akane sjouwde dagelijks trouw met water en hout dat nodig was om de zonnedieren te voeren, zoals zij het noemde. Zij vreg zich trouwens af of het wel dieren waren maar heel vaak hield ze zich daarmee niet bezig. Ze had teveel andere zaken aan haar hoofd, vooral de vraag hoe ze weg zouden kunnen  komen.

Door A'akanes werk hoefde Mefista niets te doen en kon zij de hele dag met haar vriendinnen of soortgenoten doorbrengen. Amtros vertrok elke ochtend uit huis en reed dan samen met zijn vrienden op een loopvoeter de poort van het dorp uit. Pas laat in de middag keerde hij terug en als de jacht weinig had opgeleverd, dan foeterde Mefista hem uit. Ja, één keer had A'akane gezien hoe een paar mannen door vrouwen met zwepen waren afgeranseld omdat zij helemaal geen buit hadden meegenomen. Zij moesten de hele nacht buiten de muren van het dorp doorbrengen en de volgende ochtend kwamen zij, minder in getal, terug. Een paar waren opgegeten door de jankermannen. Dat maakte A'akane uit hun gebaren en drukke verhalen op. Ja, de vrouwen waren de baas in het dorp.

Het viel A'akane ook op dat niet alleen het dorp maar ook de meeste huizen waren omgeven door een houten muur. Vooral de huizen van de belangrijke families leken wel allemaal kleine forten. Misschien waren de Vogelgrijpers toch niet zo eensgezind als ze zich tegenover de Anth' voordeden. Die gedachte sprak A'akane uit en haar twee vriendinnen deden vanaf die dag hun werk opgewekter dan eerst. Er leek een kans te zijn om weg te komen.

Een hand op haar schouder liet A'akane opschrkken. Zij keek scuin achter zich en zag hoe één van de andere dienstmeiden vlakbij haar was komen staan. Ze keek vriendelijk en onzeker. Zachtjes sprak ze een paar woorden die A'akane niet begreep maar meteen daarna drukte ze A'akane een paar glinsterende voorwerpen in haar hand. Het waren dezelfde vierkantjes, driehoekjes en andere figuren die A'akane ook gezien had bij de terechtstelling van Na'Anth. Het meisje maakte er eeen beweging van alsof ze een vogel was die opsteeg om te vliegen. Dat dacht A'akane wel te begrijpen. Wegvliegen, de vrijheid tegemoet, ja dat wilde ze wel en ze glimlachte het meisje toe. Zij glimlachte  en fluisterde zachtjes: "Ira" terwijl ze op zichzelf wees. A'akane noemde nu ook haar naam en vulde het aan met "Anth'"  . Het moeizame gesprek kon niet verder doorgaan omdat één van de Vogelgrijpervrouwen plotseling woedend de grote kamer van Mefista uitrende en hysterisch stond te krijsen. Ze zwaaide haar vuist in de richting van de vrouw des huizes en keerde zich toen om. Nog voordat het zover was, hadden Ira en A'akane zich om de hoek teruggetrokken. Zo snel zij konden gingen zij terug naar de keuken. Ze hadden maar al te goed begrepen dat woedende Vogelgrijpers op elk moment heel gevaarlijk konden worden. Dan was het zaak om uit de buurt te zijn.

Het gerkijs ging nog lang door en steeds meer stemmen begonnen door elkaar te gillen. A'akane wilde eerst in lachen uitbarsten maar door het ernstige gezicht van Ira begreep zij dat er weinig te lachen viel. Ira wees naar de gang en zei "Lofita"! Daarna schudde zij haar hoofd en maakte ze een snijdende beweging langs haar keel en die van A'akane. Ze liet een paar tranen vallen en keek somber. Lofita was de veel genoemde naam van de vrouw die het zoëven op een hysterisch gekrijs had gezet. een  naam vaWaren de Vogelgrijpervrouwen gewend hun woede-aanvallen uit te leven op de dienstmeiden, de slavinnen? A'akane voelde haar hart ineenkrimpen.

Het duurde niet lang of uit de kamer van Mefista kwam een gegil en gekrijs alsof een jong dier werd geslacht. A'akane voelde een sterke drang in zich opkomen om te gaan kijken en ze liep voetje voor voetje naar de deur maar Ira hield haar tegen. Ze schudde hevig "nee" en A'akane schrok vooral van haar ogen. Schrik en angst spraken eruit. Er moest zich in die kamer een verschrikking afspelen. A'akane probeerde de stem van Kalams vader opnieuw te vatten om raad maar ze kreeg geen klanken te horen. Alleen het gekrijs uit Mefista's kamer was er. Het overstemde alles. Het gekrijs ging over in langgerekte huilgeluiden en langzaamaan werd het weer stil.

Die middag zag A'akane terwijl ze het huis uitsloop op weg naar Toat' en M'aga hoe Ira ook haar weg ging. Elke dag omstreeks hetzelfde uur ging dat het gemakkelijkste. Mefista en de andere vrouwen waren gewend om een tijdje te slapen en dan hadden ze hun dienstmeiden niet nodig. De vrouwen moesten alleen uitkijken voor de jongemannen die de hele dag door door het dorp rondliepen. Het waren jongens die nog niet oud genoeg waren om aan de jacht mee te doen maar zzij hielden wel het gedrag van de andere dorpelingen in de gaten. Ze begeleidden de slavinnen ook buiten het dorpen zouden hen zeker terugbrengen naar huis. Vrij rondlopende slavinnen waren in het dorp van de Vogelgrijpers ondenkbaar. Gelukkig waren de jongens meer met zichzelf bezig dan met hun werk en zo groepten ze vaak samen op steeds weer dezelfde plekken in het dorp. Het waren de plekken waarvandaan zij het beste zicht hadden op de jonge Vogelgrijpermeiden. Dat gaf A'akane en haar vriendinnen haast vrij spel en nu bleek dat Ira er ook gebruik van maakte.

De dagen gingen voorbij zonder dat er zich een kans voordeed om het dorp te ontvluchten. Zeker, Ira had in de kamer van Mefista de overblijfselen moeten opruimen van één van de meisjes van haar volk dat door de ruziënde vrouwen van pure woede uit elkaar was gereten. Ze was te dicht in de buurt geweest. De haat van A'akane en haar vriendinnen tegen de meesteressen was gegroeid maar de kansen waren er niet groter op geworden. Alleen spraken Ira en A'akane méér met elkaar en langzamerhand begonnen zij elkaars taal een beetje te begrijpen. Ze leerden de taal van de ander zelfs sneller dan de taal van de Vogelgrijpers maar daarin kwam verandering. Het was M'aga die daarvoor zorgde. "We moeten hun taal goed leren kennen, we moeten begrijpen waarover ze praten", legde ze uit. "Op die manier komen we er sneller achter wat er aan de hand is in dit dorp. Dat zal ons de kans geven eerder weg te gaan."

Ze had gelijk gehad en A'akane en haar vriendinnen maar ook Ira leken de taal van de Vogelgrijpers haast op te slurpen. Ze kwamen er ook achter dat de mannen een beetje een andere taal spraken dan de vrouwen al leek het wel veel op elkaar. De Anth' vrouwen hadden besloten niets te laten merken van hun groeiende talenkennis aan hun meesteressen. Zij bleven zich dom en half-onwetend voordoen als de Vogelgrijpervrouwen hen een bevel gaven. Soms hadden zij er moeite mee en moesten zij later met elkaar eens even flink lachen om hun schijnbare domheid. Het waren de weinig momenten waarop er echt iets te lachen viel.

Zo konden zij ongemerkt heel wat van de cultuur van de Vogelgrijpers te weten komen. De huizen waren inderdaad niet voor niets ommuurd. De rijke families maakten soms zo erg ruzsie met elkaar, dat zij de huizen van hun tegenstanders bestormden en de inwoners afmaakten. Dat was in het verleden sporadisch voorgekomen maar gebeurde nu steeds vaker. A'akane en haar vriendinnen merkten er meestal weinig van omdat dat soort oorlogjes altijd 's nachts plaatshad. Dan konden de slavinnen niet veel anders dan in hun slaaphok verkeren. Soms drongen de geluiden van woede en strijd wel tot hen door maar de volgende ochtend was er niet veel meer van te zien.

De ruzies gingen meestal over de kinderen. De vrouwen van de Vogelgrijpers waren voortdurend op hun hoede dat hun zoon of dochter een goede plek in de samenleving zou krijgen. Kinderen die andere kinderen pestten, waren steevast de oorzaak van veel herrie. Ook de keuze van de jongens voor de meisjes en andersom vormde een belangrijk twistpunt. Soms leek het erop dat de gesprekken tussen de vrouwen vooral daarover gingen. In A'akane's gedachten groeide dan ook langzaam het idee dat de ruzies een kans moesten bieden om weg te komen uit het dorp. Maar hoe?

Op een ochtend was A'akane met Toat' en M'aga temidden van een paar dorpsjongens en andere vrouwen onder weg naar de rivier. Er was veel water nodig voor de maaltijd van die dag. Een bijzondere dag want er zouden zelfs feesten zijn op het plein. Bij de poort moesten de vrouwen kort wachten want Amtros en zijn vrienden hadden voorrang bij het verlaten van het dorp. Daar hoorde Toat' de aanvoerder enkele woorden wisselen met één van de andere ruiters. Zijn woorden kwamen er op neer dat hij verwachtte dat ze pas laat terug zouden zijn, misschien wel te laat voor het feest en dat de vrouwen op hen moesten wachten. In de woordenschat van de vrouwentaal betekende dat iets anders: "Laat die meiden maar op ons wachten, wij gaan eens lekker de bloemetjes buiten zetten. Morgenochtend is er weer een dag."

Toat' besloot die verfomfaaide boodschap in het dorp rond te laten gaan. Eerst vertelde ze het aan A'akane en M'aga en die zeiden het samen weer tegen Ira, die het weer doorgaf aan een vriendin en ook de jongens die hen begeleidden, kregen er zo de lucht van. Ze begonnen al dreigende taal uit te slaan zoals "Denk maar niet dat het voor jullie iets uitmaakt. Jullie zijn en blijven slavin." A'akane glimlachte en Toat'en M'aga hadden er niet minder plezier in. De gedachte dat de mannen het feest zouden verzuimen en lekker hun eigen gang zouden gaan, was al pret genoeg. Onder de Vogelgrijpervrouwen veroorzaakte het veel onrust.  A'akane had er de hele dag plezier om, vooral omdat Mefista alsmaar tierde over het "onbeschofte gedrag" van de mannen. uiteindelijk besloot ze zelfs naar het grote, gekleurde gebouw bij het plein te gaan, de "hempla" zoals de Vogelgrijpers dat noemden, om de Vederaar te raadplegen.

Het plezier van A'akane veranderde langzaamaan in hoop toen zij merkte hoe 's avonds bij het donker worden de mannen nog steeds niet waren teruggekeerd.

Http://mythologie.wordpress.com

Service

De Trojaanse oorlog is zeker niet uitsluitend een mythologisch verhaal geweest. De oorlog draaide om de bevrijding van het Griekse westen van het oosten. Meer filosofisch: de ratio maakte zich loos van de mystieke denkwijze.

www.verwarring.nl

www.dirah.dds.nl/godin1.htm

www.polle.net/2006/05/19/vrouwen-aan-de-macht