Ik heb vandaag escorte gespeeld voor een bejaarde meneer die me aansprak op straat. Zijn twee kleinkinderen bleven bedeesd achter zijn broekspijpen staan. Hij zocht een rustige plek waar ze een pannenkoek en een cécémel konden degusteren. Omdat ik toch die weg uitmoest -en ik zo al zag dat mijn wegbeschrijving niet zou blijven hangen-, gebood ik hem mij en mijn wagen te volgen. Met m'n arm uit het raam gebarend dat hij moest afslaan, daar waar ik rechtdoor moest naar huis, besefte ik dat niet iedereen dit zo zou gedaan hebben. Of toch?

Ik ben vandaag met een jerrycan naar een benzinepomp gereden. Een meneer was met zijn bestelwagen zonder diesel gevallen, vlak aan onze deur. Ik was nog maar net thuisgekomen van de winkel, of hij kwam me al tegemoet. Ik aanhoorde zijn verhaal, ging op zoek naar onze jerrycan, nam zijn briefje van 10 euro zonder verpinken aan en sprong weer in m'n wagen. M'n ouders hadden de ongelukkige ondertussen al binnengeroepen voor een tasje koffie. Na het uitdrinken van zijn tweede tas en het overhevelen van de diesel uit de jerrycan in zijn wagen, tufte hij pruttelend verder.

Dáárna kon ik eindelijk de welkomstbrochure, het schoolreglement en het vademecum beginnen lezen, waarin onder andere stond dat onze school -en dus zeker de leerkrachten- christelijke waarden en normen moeten uitstralen.

Bijna voelde ik me verlicht worden door de Heilige Geest. Bijna.

Verwachtingen bijstellen
Op een doordeweekse dag stap je met het goede been uit bed en je verwacht dat het lentezonnetje schijnt, maar in plaats daarvan wordt de dag afgewisseld met hagelbuien en een sporadisch straaltje zon. Desondanks verpest dit weer jouw humeur niet, want het wisselvallige Nederlandse weer heb je inmiddels geaccepteerd.

Onderweg naar je werk passeert het dagschema de revue en je verwacht dat je te weinig tijd zult hebben om alle agendapunten af te werken. Boven verwachting en tot je verbazing vallen een paar afspraken af waardoor je uiteindelijk meer tijd hebt dan je in eerste instantie had verwacht. Het stressniveau zakt aanzienlijk en je bent blij dat agenda's aangepast kunnen worden.

Wat is belangrijk voor jou?
Zoals je kunt lezen passeren er op zo'n doordeweekse dag verschillende verwachtingen. En dan heb ik het nog niet gehad over de verwachtingen naar je partner, naar je vrienden en naar je familie. Verwachtingen hebben een sterke link met wat jij belangrijk vindt in het leven. En wat jij belangrijk vindt in het leven kun je uitleggen door het noemen van normen en waarden. Je verwacht of kijkt uit naar het lentezonnetje, omdat zonnig weer voor jou belangrijk is. Het effectief en efficiënt doorlopen van je dagschema is belangrijk, omdat dit jouw integriteit en punctualiteit representeert.

Zeg wat je wilt
Binnen een relatie kun je verwachten dat de ander voor je klaar staat wanneer je fysiek en mentaal niet lekker in je vel zit. De vraag hierbij is hoe jullie hierin staan. Uitgaande van wat jij belangrijk vindt, zou je bij je partner willen zijn, terwijl het voor je partner voldoende is om je telefonisch te woord te staan. Het is belangrijk om de eigen verwachtingen naar elkaar uit te spreken.

Wat voor vlees heb je in de kuip?
Naar je vrienden toe heb je ook verwachtingen. Goede vrienden staan voor elkaar klaar. De één doet dat door zijn handen en voeten in te zetten bij een verhuizing en de ander biedt een luisterend oor. De teleurstelling zet zich in wanneer in jouw ogen een goede vriend(in) niet voldoet aan jouw verwachtingen. Om een mogelijke teleurstelling te voorkomen, kun je voor jezelf nagaan in welke relatie jij staat tot die goede vriend(in). Komen de verwachtingen overeen? Is hij/zij mijn sportmaatje of gaat de relatie verder dan dat?

Kies je voor je familie of voor jezelf?
Over het algemeen willen we voldoen aan de verwachtingen van onze ouders en familie. Zij kunnen je (in)direct zelfverzekerder doen voelen en het is fijn om een band te hebben met je familie. Wat nou als je familie verwacht dat jij als dertiger een relatie moet hebben met een partner met een groot huis, een auto voor de deur en kleintjes op komst. Door jouw levenservaringen vind je het belangrijker om een knusse stek te hebben dan een megagroot dak boven je hoofd. Verder wil je tijd hebben met je vrienden, nieuwe mensen ontmoeten en regelmatig reizen. Je wilt niet dat je leven wordt geleid door geld.

Leef jouw eigen normen en waarden na in 3 stappen

1. De eerste stap naar een leven volgens jouw eigen normen en waarden is te realiseren dat je juist zelfverzekerder bent wanneer je de dingen doet die jij belangrijk vindt in het leven.
2. De tweede stap is om de ander te accepteren zoals hij is.
3. De derde stap is bewust te zijn dat verandering een constante is in het leven.

De normen en waarden die je vanuit thuis hebt meegekregen kunnen versterkt worden door jouw persoonlijke ervaringen. Maar ze kunnen ook worden aangepast of aangevuld, doordat jij andere ervaringen meekrijgt vanuit jouw persoonlijke keuzes. Heb vertrouwen in waar jij voor staat en volg jouw eigen normen en waarden.

Dit artikel is geplaatst op soChicken.

But who will co-ordinate these value scales, and how? Who will create for mankind one system of interpretation, valid for good and evil deeds, for the unbearable and the bearable, as they are differentiated today? Who will make clear to mankind what is really heavy and intolerable and what only grazes the skin locally? Who will direct the anger to that which is most terrible and not to that which is nearer? Who might succeed in transferring such an understanding beyond the limits of his own human experience? Who might succeed in impressing upon a bigoted, stubborn human creature the distant joy and grief of others, an understanding of dimensions and deceptions which he himself has never experienced? Propaganda, constraint, scientific proof - all are useless. But fortunately there does exist such a means in our world! That means is art. That means is literature.

They can perform a miracle: they can overcome man's detrimental peculiarity of learning only from personal experience so that the experience of other people passes him by in vain. From man to man, as he completes his brief spell on Earth, art transfers the whole weight of an unfamiliar, lifelong experience with all its burdens, its colours, its sap of life; it recreates in the flesh an unknown experience and allows us to possess it as our own.

Het is de manier waarop literatuur ons buiten onszelf doet treden en andere blikvelden opent die Solzhenitsyn hier aanhaalt, die mij interesseert. Literatuur verruimt ons leven omdat het situaties voor onze voeten gooit die we zelf niet beleven, maar die ons wel kunnen helpen onze reële beleveningen bij te sturen / aan te passen / in vraag te stellen. Dat is voor mij de belangrijkste taak van literatuur in ons huidige onderwijs / leven.

Want ook nu weer kan ik het niet laten een 'open boek' te zijn en jullie aandacht te vestigen op een parel in de communicatiebranche. Prachtig werk dat nochtans niet ontsproot uit onze eigen BackBone-breinen: de TV-spots van Budweiser. Hier enkele voorbeeldjes, stuk voor stuk winnaars in mijn categorie "Dingen waar ik nooit op uitgekeken raak!". (Die reclamefilmpjes én m'n vrouw natuurlijk ook, voor alle duidelijkheid!)

Waarom ik ze oneindig goed vind, zo goed dat ik er een (vreugde-)traantje bij liet en (geregeld nog) laat?
Ik haalde het al eerder aan: pure emotie! Tesamen met pure en onversneden oprechtheid, pure liefde voor hun vak en dus ook en zeker voor hun mascotte en een oneindige fierheid op hun 'wortels'. En niet één keer, niet één seconde wordt er iets gezegd over hun product. Wonderlijk! (In tegenstelling tot de TV-spot van de nieuwe "Cillit Bang"... Brrr...)
In België is die kunst, die emotie, voor zover ik weet maar eenmaal geëvenaard: met de TV-spots van Palm.

Maar ach, als paardengek kan en mag ik niet voorbijgaan aan de evidentie van de schoonheid van die campagnes. Er komen immers paarden in voor! "Ah ja, da's evident, hein!"

Tot slot vertrouw ik jullie nog één ding toe... Toen ik die filmpjes voor 't eerst zag, sloeg de bliksem bij me in. Ik wist het meteen: later wil ik werken in & met communicatie, vergezeld van creativiteit, normen, waarden en emoties. Tot nu toe bekwam ik met die combinatie alleen maar ... pure, onversneden voldoening! Iedere keer opnieuw.

Sinds een tijdje kom ik die PMS-adviseur niet meer tegen in m'n dromen. Tiens, hoe zou dat nou komen......

Dit omdat er maar zo kort is dan dat de website die deels bedacht is te veel aspecten bevat. Zo is o.a. het presenteren voor de camera een rol ervan. Een voorbeeldje vind je hier. Je ziet ook dat er een lijn doorheen staat, dit is om te testen hoe het werkt met transparantie van de spreker.

Om dit allemaal te plannen, op te nemen en te bewerken kost al zeker 3 a 4 weken. Daarin heb ik de nog niet bekende scenario's van het filmwerk nog niet meegerekend. Dit zou niet alles zijn, maar echter nog maar een onderdeel. Dus dit is helaas gezien de tijd niet haalbaar. Maar er is al een balletje opgegooid dat ik hier mogelijk mee aan de slag kan na mijn studie. De ideeën, ontwerpen en gedachten van mij ten opzichte van dit concept vielen wel en goede aarde. Het tijdaspect was de grote boosdoener.

Om niet een halve opdracht af te leveren is gekozen om een andere opdracht te formuleren. Hier zullen we volgende week mee aan de slag gaan.

Om eigen te worden in deze stof heb ik woensdag, donderdag en vrijdag deelgenomen aan de training: "Persoonlijk Leiderschap". Ik moet zeggen dat deze training heel indrukwekkend is. Het vraagt heel veel van je concentratie en is daarnaast voor de meeste cursisten erg confronterend. Zo wordt er o.a. gespeeld op je keuzes in het leven en doen we wel waar we zin in hebben. "Leven we wel zoals we willen leven". Tijdens deze training ga je op zoek naar je waarden door bijvoorbeeld gedachtengoeden en visualisaties en a.d.h.v. deze ondervindingen is het streven dat aan het einde van de training je missie van het leven geformuleerd kan worden.

Ik heb deze training heel intensief meegedaan omdat ik het heel interessant vond. Ik mocht het ook beschouwend bekijken, maar daar heb ik niet voor gekozen.

Het is wel een boeiende vraag van 'm, weinig mensen weten deze namelijk overtuigd te beantwoorden. "Waar haalt u uw normen en waarden vandaan?". Geef maar antwoord, heb jij een goede one-liner? Een kort en krachtig antwoord? Een antwoord dat kan concurreren met "uit de bijbel, waar anders"?

Mijn antwoord is steevast dit. Mijn normen en waarden zijn, net als die van jouw, het gevolg van drie miljoen jaar evolutie. Het gevolg van een continue proces van vorming door botsingen tussen mensen, afstemming van afspraken, verbetering en verandering van de regels hoe wij met elkaar omgaan. Nu vandaag de dag ook, met dit gesprek, stemming wij onze normen en waarden op elkaar af. Zo kom ik aan mijn normen en waarden, door rekening te houden met anderen en daar waar omstandigheden en mensen veranderen mee te veranderen. Zij die zeggen hun normen en waarden uit de bijbel te halen hebben het boek niet gelezen of niet begrepen. Of het zijn onmensen.  

De kernvraag van de economie is gebaseerd op de schaarste van goederen en productiemiddelen en het beheer daarvan. In de economie gaat het over de optimale verdeling van schaarste, ofwel beperkt beschikbare goederen.
Economisch handelen ontstaat omdat men niet alles tegelijk kan hebben. Er moeten keuzes worden gemaakt.

Echter..
- muzikanten moedigen illegaal downloaden van muziek vaak zelf aan omdat ze zelf amper aan de muziek verdienen, meer inkomsten komen uit nevenactiviteiten zoals optredens.
- veel intellectual property rights zijn patenten van nieuwe uitvindingen, waar vervolgens helemaal niets mee wordt gedaan, iets wat gewoon wordt gepatenteerd en in de kast gestopt, met als doel een eventueel voordeel van de concurrent te voorkomen.
- mensen die naar de Bioscoop gingen om Lord of The Rings in grootbeeld te zien, deden dat echt niet omdat ze niet wisten hoe ze die film moesten downloaden.

Wat is er dan aan de hand?
Feit is dat de opkomst van digitale producten verandering teweeg brengt en er anders gekeken moet worden naar het lineaire product en verkoop, maar meer naar de diensten eromheen en doorwerkende waarden. De winst moet anders behaald worden.
Dell had al snel in de gaten dat in de nieuwe, maar toch inzakkende verkoop in de ICT industrie, procesverbetering leidde tot nieuwe voordelen. Ford had eveneens te kampen met een dip in de verkoop van iets dat een nieuwe trend leek te worden: de auto, en vond de lopende band als perfecte oplossing. Wat zou nu een verbetering zijn in dit proces van digitale kopieerbaarheid? Kan winst gehaald worden in de processtappen van de productie zelf of om de productie heen?

Men zou een zelf promotend systeem kunnen creëren, zodat deze gratis en gemakkelijk te kopiëren zaken zichzelf gaan promoten, niet alleen hun eigen product, maar ook een range eromheen.
Waarom, als het om de beleving gaat, gaan muzikanten niet veel meer in de merkkleding en films zitten zoals Madonna dat bijvoorbeeld eerder deed. Elke muzikant heeft een bepaalde stijl. Een band zou dit kunnen gebruiken om niet alleen T-shirts te laten printen van hun bandnaam met een mooi plaatje, maar een stap verder kunnen gaan. Zoals we nu al zien op Hyves, kan je jezelf omschrijven door de (merken) kleding die je draagt, door de muziek die je luistert, de films die je ziet.

Tegenwoordig staat de consument centraal en wordt de consument gevraagd met welk beeld hij zich wil associëren: die van de stoere Marlboro man, of gekleed in de wereldse kleuren van Benetton. Zelf presentatie is een centraal thema in de moderne economie en marketing. Het hebben van een iPod zegt tegenwoordig iets over jouw persoonlijkheid (of de sociaal gewenste versie van jouw persoonlijkheid).

Dat het over een stijl gaat, een gevoel dat de consument bij een bepaalde naam heeft, zien we ook terugkomen in de verbreding in producten die de laatste jaren gaande is: de Kruidvat, supermarkten en bouwmarkten bieden nu ook verzekeringen, telefoonabonnementen etc aan, de consument heeft een goed gevoel bij de uitstraling van de naam, en beslist op grond daarvan zijn andere producten daar ook te kopen.
Waarom staat er Beverly Hills op mijn tandpasta? Het gaat om de associatie.
Zodra Madonna of Barbie tandpasta uit gaat brengen, zullen veel kinderen hun ouders waarschijnlijk de oren van het hoofd zeuren.

Er worden nu al via MySpace downloads en concertkaartjes aangeboden. De Artic Monkeys zijn groot geworden via MySpace. Radiohead vond ook een manier om gebruik te maken van de nieuwe techniek en vertelde in directe communicatie via hun website aan de fans, dat ze zelf mochten bepalen hoeveel ze voor het album wilden betalen en dat ze het album zelf direct konden downloaden van de website.

Internet creëert een systeem van user generated profit, waarbij het de tussenpersoon overslaat. Het wordt steeds gemakkelijker om nieuwe producten te verkrijgen. Niet alleen de consument, maar ook de producent kan meer experimenteren en meer invloed uitoefenen op het eigen willen en succes. Er kunnen veel sneller pilotstudies gedaan worden, nieuwe producten gelanceerd worden en eenvoudiger uitgeprobeerd worden op de klant. Directe communicatie, directe marketing en feedback zijn allemaal mogelijk.

Toch is deze nieuwe manier van vraag en aanbod niet een heel nieuw fenomeen, het economische systeem verschuift naar een ander systeem. Het zorgt voor andere mogelijkheden en kansen.
Het enige wat steeds gebeurt, zoals bij elke nieuwe ontwikkeling, is dat eerst alles opgeblazen wordt, het tijdelijk instort en er steeds gezocht moet blijven worden naar nieuwe kansen (de succescurve). De auto is een succes geworden, al zag dat er in de jaren 30 heel anders uit. We gebruiken nog steeds auto’s, en de computer lijkt zelfs al niet meer weg te denken. De succesformule ligt in creatieve oplossingen. Zowel innovaties zelf als adoptie van nieuwe ontwikkelingen vereisen creativiteit.

De antwoorden voor een nieuwe positionering in een tijd waar producten gemakkelijk te kopiëren zijn liggen in de codewoorden creativiteit, stijl en zelf presentatie.

Viola van Alphen

www.creativeconsultants.tk

U wordt van harte uitgenodigd om op ons forum mee te doen.
Je kan er praten over Christelijke waarden en normen.
Je kan er bijbelstudie volgen.
Je leert anderen kennen.

Iedereen is er welkom ook anders denkenden.

Klik hier op een onderwerp:

• Bijbelstudie & Preken
• Bijbelteksten
• Christelijk nieuws
• Gebed en woord voor elke dag. 
• Geef iets door aan elkaar
• Geloven algemeen
• Getuigenissen
• Multimediatheek
• Onze bibliotheek
• Prachtige teksten en overdenkingen voor elke dag.

Ja, ik zet deze zin bewust bovenaan zodanig dat hij de aandacht trekt. Want dat wil ik nu nog even. Ik heb het er op mijn blog nooit over gehad, tenzij subtiel. Niet dat ik het er niet wou over hebben, o neen, elke dag wil je het hier over hebben. Maar omdat ik niet zover ging op mijn blog. Niet te persoonlijk, niet te veel prijsgevend over mijn familie; zij kozen niet voor deze blog. Dat ik hem toch af en toe vernoemde had er vooral mee te maken dat ik hem wou gedenken. Tonen dat we hem nooit vergeten en dat hij steeds blijft deel uitmaken van ons leven.

Dit blogstukje is bedoeld als bezinningsstukje. Wie het wil lezen neemt een koffie en zet er zich rustig bij, want er zal geen maat op staan wanneer ik vertrokken ben en ik weet niet hoe lang het zal duren. Wie dit afdoet als emo-geblog en pathetisch gewauwel, zapt weg. Nu. Geen sarcasme, geen ironie, geen humor zelfs.

Structuur in dit stukje moet u zelf zoeken. Taal- en schrijffouten moet u er bij nemen. Ik laat mijn gedachten de vrije loop. En waar ik naartoe wil weet ik ook niet echt. Ik heb nu nog geen pointe. Ik moet het gewoon kwijt. Ik heb anderhalve dag nagedacht doe ik het of doe ik het niet, maar ik zal het me beklagen wanneer ik het niet doe. Ter meerdere eer en glorie van Jelle. Wat ik altijd had willen zeggen op zijn begrafenis, maar waar ik toen niet toe in staat was. Nooit eerder ben ik hier zover gegaan. Vernoem mij op al uw blogs en gebruik me gerust als pispaal, ik zal er alleen maar blij om zijn dat ik deze keer zoveel aandacht krijg, het is het me waard.

Terug dus naar mijn begin. Een paar maanden na dit dramatisch voorval dat ons leven overhoop gegooid heeft schreef ik een brief naar "De Ministers". Ik wou hem naar velen mailen, maar wegens allemaal "tamelijk onbereikbaar" mailde ik hem uiteindelijk maar naar één. Ik zeg u niet wie. Ik laat u meelezen omdat het belangrijk is voor mijn verder betoog.

XXX, 29 juni 2006

Heel België zit weer aan het scherm gekluisterd om de laatste nieuwsberichten te volgen: de verschrikkelijke vondst van de lichaampjes van de twee verdwenen meisjes. De Koning en Koningin, Prins Philip en Mathilde, onze Eerste Minister, allen betuigden hun medeleven met de ouders en familie van deze kinderen. Op verschillende plaatsen één minuut stilte. Zo ook voor Joe, Luna, Oulemata, Guido. Terecht. Zeer terecht. (De clochard Pierre in Marche-en-Famenne was helaas een fait-divers dat nochtans even tragisch en zinloos was).

Maar kan U zich inbeelden, hebt U er al eens bij stil gestaan hoe al jullie toespraken overkomen bij ouders en familie die ook in evenzeer tragische maar minder sensationele omstandigheden (verkeersongeval, zelfmoord, medische fout) een dierbare jonge zoon, dochter of familielid verloren zijn? Zou het niet veel “tactischer” (ik zoek een ander woord maar vind het niet) zijn om in dat zelfde moment van deelneming of bezinning ook alle andere ouders of familieleden in gelijkaardige situaties steun of medeleven te betuigen en toch eens één keer vermelden dat jullie ook aan deze anonieme, onbekende mensen denken?

Ik vraag u even aandacht voor de tragische gebeurtenis die onze familie trof.
Ik vraag u deze aandacht omdat ook wij uw aandacht kunnen gebruiken.

Ik probeer zeer kort samen te vatten wat bij ons in de familie gebeurd is.

Mijn neefje Jelle (de zoon van mijn broer), een zeer intelligente, introverte, gevoelige jongen met een hart van goud stapte op 13 maart jl. uit het leven op 22-jarige leeftijd. De laatste jaren waren voor hem een zwarte periode, het leven zwaar om dragen en de wereld te moeilijk voor hem. Dat wisten we. We probeerden hem ook op alle manieren te helpen om uit dit diepe dal te geraken en hij was ook in therapie. Met vallen en opstaan leefde hij van dag tot dag, wij altijd hoopvol dat hij nooit de tragische stap zou zetten. Op vrijdagavond 9 maart jl. werd zijn auto (8 jaar oud, geen coole blitzcar maar een erfenis van zijn te vroeg overleden grootvader waarmee hij een sterke band had) aangereden terwijl deze netjes aan de kant geparkeerd stond voor zijn woning. De dader pleegde vluchtmisdrijf maar liet zijn wagen achter want beide auto’s waren total loss. Jelle was hierdoor totaal van de kaart en vond (zo kenden we hem) dat dit weer enkel hem kon overkomen. Zijn auto was namelijk, buiten de emotionele waarde die deze voor hem had, ook zijn vrijheid. Door deze kon hij zich namelijk toch nog in de maatschappij verplaatsen zonder dat hij contact moest hebben met andere mensen. Op maandag 13 maart jl. moest hij zoals elke maandag naar de instelling waar hij therapie volgde, 30 km van zijn woonplaats. Hij deed deze verplaatsing telkens met zijn auto. Maar die dag dus nam hij dus moedig de trein. Wij vermoedden nu dat deze heen- en terugreis een ware hel moet geweest zijn voor hem met als resultaat dat hij thuisgekomen is die namiddag en dat dit de spreekwoordelijke druppel was waardoor hij zich een kogel recht door het hart gejaagd heeft.

Wij willen niemand iets verwijten en we gaan niet ontkennen dat het evengoed een ander voorval kon geweest zijn wat hem tot deze daad zou aangezet hebben, maar het blijft erg voor ons dat de persoon die de auto aangereden heeft nooit zal weten wat hij aangericht heeft. Terwijl de auto mét nummerplaat achtergelaten werd maar de eigenaar natuurlijk beweerde dat deze gestolen was en hij niet wist wie die bestuurde. De lichtvoetigheid waarmee dit vluchtmisdrijf opgevat werd (zowel bij politie als bij verzekeringsmaatschappij) stoot tegen de borst.

Jelle komt er niet mee terug maar wat begrip en gerechtigheid zou ons een klein beetje kunnen troosten. Het zou ons troosten dat de aanrijder weet dat wat voor hem blijkbaar de normaalste zaak van de wereld lijkt een ware ravage aangericht heeft in ons leven. Wij hebben hierbij al meermaals gedacht aan mensen die een dierbare verliezen door een aanrijding met vluchtmisdrijf, dit moet de ware hel zijn.
De verzekeringen stelden een minnelijke schikking voor, de afkoopwaarde van de auto (een luttel bedrag, maar daar gaat het niet eens om), mijn broer werd onvoldoende ingelicht over welke rechten hij had en mocht zelf nog voor de takelkosten opdraaien. Toen hij een paar weken later ineens tot het besef kwam dat hij een rechtsbijstandverzekering had en hij de verzekeringsmaatschappij contacteerde om hierop een beroep te doen om de aanrijder op te sporen en te vervolgen (welke mogelijkheden er allemaal waren weten we niet, dat verwachten we eigenlijk net van deze instanties dat ze ons hierover inlichten) was het laconieke antwoord: ‘Jamaar een rechtsbijstandsverzekering, dat is wel voor enstige gevallen...” ERNSTIGE gevallen!! En “jamaar, zou u dat wel doen, want dat gaat veel tijd kosten....” Toch insisteerde mijn broer om hierop een beroep te doen. We zijn nu 3 maand later en mijn broer heeft er zich moedeloos bij neergelegd dat er nooit meer verder gevolg zal gegeven worden aan deze zaak. Geen enkele sympathie, geen enkel initiatief, geen enkele medewerking van de kant van de verzekeringsmaatschappij uit.

De reden waarom ik u dit allemaal vertel is enkel omdat ik opbouwend wil bijdragen om oplossingen te zoeken voor de maatschappelijke problemen waarmee U als beleidsvoerder dagelijks geconfronteerd wordt. Over politieke partijen heen; mijn familie en ik hebben geen uitgesproken politieke voorkeur, wij zien in alle partijen wel iets dat ons boeit, aanspreekt en bevalt (één enkele partij niet te na gesproken), en binnen onze familie ontspinnen zich regelmatig de meest boeiende discussies hierover.

Ik begrijp dat U voor een zeer moeilijke taak staat maar ik begrijp heel dikwijls niet hoe U geen oog heeft voor “kleine” ergernissen en obstakels waarmee de gewone mens dikwijls geconfronteerd wordt en ik ben dan ook zo vrij Uw aandacht te vragen voor een paar vragen die wij ons in onze familie stellen en die volgens ons bij mensen die er misschien minder over nadenken heel dikwijls negatieve reacties uitlokken en bijdragen tot de veelbesproken “verzuring” van onze maatschappij.

* (...)
* (...)
* (...)
* (...) hierboven volgden een aantal gewone-mensen voorstellen die ik tussen mezelf en de ministers houd

* Zou het niet nuttig zijn regelmatig een soort “werkgroep” bijeen te roepen met gewone mensen over de verschillende partijen heen. Ik hoor U al steigeren maar ik denk bij “gewone” mensen aan mensen met een open geest, gezond verstand, bereid tot dialoog, begripvol en met de diepe overtuiging en goede wil om een bijdrage te leveren aan een betere maatschappij. Er is nog een andere “Jan met de pet” dan die die U in de meest diverse nieuws-items op TV ziet opdraven om hun mening te spuien (dikwijls, om er nog eens op terug te komen, assertiviteit verwarrend met agressiviteit). Mensen die niet noodzakelijk hun mening kwijt willen aan Jan en alleman (die zelfs weglopen als ze camera’s zien) maar het aan U willen zeggen.

Ik wil graag afsluiten met een bescheiden tip. Fata Morgana’s en Sam’s op TV zullen volgens mij niet bijdragen tot een betere maatschappij (ik en nog velen van mijn vrienden en kennissen gruwen van deze programma’s), maar wel een grondige heropvoeding van de bevolking en bijbrengen van essentiële normen en waarden. En daar ligt voor U een belangrijke taak. Vecht als politieke partijen niet tegen elkaar, maar als één groep tegen die ene partij. Politieke debatten mogen er zijn, moeten er zelfs zijn. Discussies en meningsverschillen, het is boeiend en leerzaam, ik ben er dol op. Maar geen gekissebis, geen op de man spelen, geen geruzie, en geen gesjoemel en bedrog. U, en met U Uw collegae-politici moeten een voorbeeldfunctie hebben en de zo noodzakelijk waarden en normen die onze maatschappij opnieuw moet aanleren als lichtend voorbeeld zelf hoog in het vaandel dragen. Ik vrees anders dat de aanhoudende reeks zwarte dagen van de afgelopen maanden in het najaar zal afgesloten worden met de zwartste dag ooit en ik vind het mijn plicht hiertegen te vechten. Veel middelen heb ik niet, maar ik blijf, misschien tegen beter weten in, geloven in de kracht van woorden en ik wil mezelf niet verwijten niks geprobeerd te hebben. En tenslotte ben ik het verschuldigd aan Jelle, voor wie geen plaats was in deze materialistische, egoïstische en individualistisch wereld, een buitenstaander. En voor de vele andere buitenstaanders die er ongetwijfeld nog bij bosjes rondlopen.

Ik dank u voor uw aandacht en ik sluit af met respectvolle groeten.

Gerda

Ik stuur deze brief ook aan uw onderstaande collega’s, in de hoop dat er toch één genoeg interesse opbrengt om even stil te staan bij mijn opinie.
(opsomming minsters en kamerleden)

Ik kreeg een antwoord. In eerste instantie van het secretariaat van de minister, later op de dag een tweede ander antwoord "van de minister zelf" leek uit zijn mailadres, maar ja, Peter Vandermeersch van De Standaard stuurt me ook elke dag een e-mail. Een halve dag was ik onnozelweg euforisch. Een halve dag was ik hoopvol. Mijn familie gaf me het broodnodige tegenwicht.

Niks meer gehoord sindsdien. Niet van de minister, niet van de verzekering, niet van de politie. Geen daders gezocht, geen gevonden.

Ik hou het hier voorlopig voor bekeken. Ik ben een vechter, vol strijdlust. Kritiek maakt me nog strijdvaardiger. Dan wil ik het beter doen. Ik leer elke keer weer van mijn fouten. En ik liet een tijd geleden nog weten aan Menck dat ik me niet zou laten doen door negatieve commentaar. En dat is het nu ook niet echt. Die commentaren op zich laten me eigenlijk nogal koud, om eerlijk te zijn. Ze zijn van geen waarde. Het is de blogwereld die eigenlijk net is als de echte. Eerder schreef ik al dat ik me irl weg houd van ordinaire scheldpartijen en banaal geruzie. Iets afdoen als ironie is te gemakkelijk. Ik voel me te goed hiervoor. Ik sta er boven. Ik heb het niet nodig in mijn leven om bij vreemde mensen over de tong te gaan. Als blogger stel je je daar voor open, dat is waar. Maar bepaal je ook zelf wanneer het genoeg is. E. zegt dat ik naiëf was te veronderstellen dat het hier zou anders zijn.

Ik heb door de jaren heen geleerd me te ontdoen van alle balast die niet bijdraagt tot mijn welzijn. Ik heb alles om gelukkig te zijn. Ik heb twee geweldige zonen, een fijne familie, goede vrienden en een liefhebbende partner. Ik heb een huis en een thuis, ik verdien een meer dan goed belegde boterham en heb sinds kort weer de werkvreugde ontdekt. De natuur is me gunstig gezind geweest, ik ben gezond. Ik heb nog niets wereldschokkends gedaan en ik bekleed geen belangrijke functies. Daarvoor heb ik noch de talenten, noch de zin. En ik geef grif toe dat ik een salonsocialist ben. Ik beken: betogen, groepsbijeenkomsten, vakbonden, vergaderingen e.d. m. is niks voor mij. Hoe minder mensen ik moet zien hoe beter. Socializen doe ik niet graag, netwerken evenmin en ik hou me ver van society-gebeurtenissen. Ik werk in één van de luchtigste sectoren die er bestaat en absoluut niet zorgverstrekkend, dienstverlenend of wereldverbeterend is. Ik blijf een misantropische neiging vertonen. Maar wanneer ik onder de mensen kom ben ik van nature een vriendelijk en behulpzaam persoon. En ik ben er min of meer van overtuigd dat de meerderheid van de bloggers dat ook is.

Waarom dan, vraag ik me af, worder, wanneer er krachten gebundeld worden, deze niet aangewend om iets positiefs te verwezenlijken ipv af te breken? Waarom wordt er niet samengespannen om te strijden tegen dingen die er écht toe doen in onze maatschappij? Waarom wordt er niet met man en macht gevochten tegen alle hogere instanties en bedrijven die hele dagen met onze voeten spelen en ons in de luren leggen? Ik dacht dat dit medium wat macht ging krijgen. Positieve macht. Er vertoeven in deze virtuele wereld intelligente, welbespraakte mensen van hoog opleidingsniveau en toch verkiezen een aantal daarvan om met hun talenten onbeduidende individuen aan te pakken. Waarom is me een raadsel. Omdat ik een mening heb? Omdat ik wou aantonen hoe bewust je met een stem moet omgaan, en dit eigenlijk een verwijzing was naar het echte leven?

Ik ben een grommelaar eerste klas, een zagevrouw en een kloteklant, maar steeds tegen slecht functionerende diensten en instellingen. En ja, daar kan een individuele kleinhandelaar tussen zitten, maar dan pak ik die op het slecht uitbaten van zijn zaak en dat hij daarvoor niet het nodige talent heeft, maar ik pak hem niet op het feit dat hij slechte tanden heeft. En ik geef heel graag commentaar op het VTM publiek, om maar iets te noemen, maar steeds als anonieme groep. Een Laura Lynn liefhebber die toevallig aan mijn tafel belandt bij één of andere gelegenheid zal ik niet negeren. Integendeel, ik zal weer iets opgestoken hebben. (En hem misschien ook op andere gedachten proberen te brengen hebben, ja, ik blijf iets schooljuffouwachtigs in mij hebben.)

Waarom is het nodig iets wat er bestaat tussen ouders en kinderen (die toch velen van de bloggers hebben, gezien de vele huis-tuin-en keukenverhalen die er geschreven worden) door het slijk te halen? Waarom wordt ik-ga-zijn-naam-niet-noemen zo gepakt op zijn goede en liefdevolle verstandhouding met zijn moeder? Hij zal het me niet in dank afnemen dat ik het hier weer ter sprake breng, hij wil het er niet meer over hebben. Ik wel.

Elke dag zie ik de Jelle' s passeren. Net zoals de Marie-Louises. De ene te intelligent om de banaliteit van de wereld aan te kunnen en de andere te marginaal om mee te mogen met de bus. Ze worden steeds gepakt door de sterksten, de grootste schreeuwers. Ik zal blijven voor ze opkomen, maar vooral door voor mezelf op te komen, niet langer op deze blog, maar wel verder "in het echt" zoals ik al heel mijn leven probeer en in anonimiteit. Ik ga volgende week post vatten aan de receptie van Electrabel, ik zal nog mailen naar Peeters en Pichal, ik zal ministers blijven aanspreken. Misschien merkt u me nog eens op. Met een lezersbrief in de krant. Of in één of ander kwisje, want dat doe ik graag. Maar nu ga ik me even bezighouden met mijn boeken, mijn muziek, mijn films, mijn familie en vrienden. Ik ga me nog een rokje maken op de avondschool en ik ga me nog wat verdiepen in mijn werk. En ik blijf blogs lezen. Uiteindelijk wil ik wel weten wat de mensen bezighoudt.

Mijn moeder had nooit veel tijd voor haar kinderen. Maar sinds mijn prille kinderjaren zover ik me kan herinneren, zong ze steeds één liedje voor ons . Ik ken het nog steeds helemaal uit mijn hoofd. Het is de meeste melige en zoetste tekst die er moet bestaan, maar er zit zoveel waarheid in. Leest u het eens. Er bestaat een fijne boekenblog waar u vast de tekst kan vinden. De titel staat bovenaan.

Doe mij maar af als een tante nonneke, een Pater Versteylen, een Mieke Vogels of een onnozele idealist. Zegt u gerust dat ik dit bloggedoe eventjes te ernstig neem en iedereen te veel belang toedicht. En hoogstwaarschijnlijk meende het u ook allemaal niet zo ernstig. Was het gewoon wat geplaag. Maar ik ben er echt van geschrokken. Dat het nog steeds zo is. Misschien moet er in het echte leven ook wat meer achter de mens gekeken worden die men bij de eerste indruk meent te zien. Wat meer bij stilgestaan worden bij elk individu en zijn persoonlijkheid. Ik probeer het dagelijks, ook niet elke dag even geslaagd, maar ik heb wel de beste intenties. En mijn waarden en normen waar ik tracht naar te leven.

En aan al degenen die me aanmaanden "een leven te gaan halen" - ik wou dat ik het kon, ik haalde direct dat van Jelle terug.

Hup, en nu naar huis, 't café is dicht!

(En om met een vrolijke noot te eindigen, en niet dat u er zit op te wachten: ik heb ook geleerd "zeg nooit nooit". En ik kocht me net toevallig deze namiddag net "Groot scheldwoordenboek - Van apekont tot zweefteef" van Marc De Coster. Ik zal dit toch ooit nog eens nuttig moeten kunnen aanwenden.)