Zou de post hier genoeg aan hebben?

De hal. Die tegels gaan eruit. Die kleuren ook. Die deur ook. Die lamp ook. Maar dat is alles!

En toch maar 10 minuten fietsen tot Gent-centrum.

Je mag ons HIER feliciteren:

Wat te denken van het wat eiïge, net uit de immoluiers opgeschoten exemplaar dat ons er gisteren in de spuuglelijke woonkamer van het paarse huis - bekleed met witte tegels, foto's van een gabberzoon en plastic "houten" latjes, in Debby Travis' naam - van verzekerde dat er de dag voordien al vijf koppels een optie hadden genomen op dit huis, maar nog wachtten tot de bank hun dossier zou goedkeuren? Als ik al veel verhalen heb gehoord, deze zoektocht, die van de stier zijn kloten zijn gerukt, dan had deze waaiboom klotensoep gebrouwen.

Of wat dacht je van Dreamy, het Druilerige Droomhuis? Een ruim villaatje in herfstkleur, compleet met "prachtige spitse daken en warme sfeervolle uitstraling, hobbystal, zonovergoten tuin" en verdacht laag prijskaartje? Welaan, koper: als u in deze betonovergoten tuin van de zon wilt genieten, zult u eerst een roetfilter boven en een geluidsdempende schutting omheen uw eigendom moeten plaatsen, om uitlaatgas en motorherrie van de prachtige, op vijftig meter afstand gelegen snelweg te weren. Van burenlawaai zult u dan weer geen last hebben, want aan de buurtverkrotting te zien is iedereen het al lang gesmeerd uit Doel 2.

Wat natuurlijk alles slaat en waar ik dan toch even op terugkom, zijn de prijzen. 185.000 euro voor een weliswaar prachtig - vogelgefluit op 3 km van Gent-centrum- gelegen minikrot met dito tuin, geschikt voor gebruik als terrarium. 207.500 euro - een aanbieding, mensen - voor Druilerig Doel, wel zéér vlot bereikbaar via de stadsring. 135.000 euro voor vier, excuseer, twéé muren en een te vervangen dak, te vervangen koterijen (arm Vlaanderen, zeg ik u), te vervangen keuken, excuseer, wasbak, en viezige, kleine kotkamertjes, voorzien van dubbele beglazing noch verwarming, maar wél met mooie bloemenvloer. "Kots hijg sputter kots", zeg ik dan tegen zo'n immo-ei, waarop ik glazig glimlachende kraaloogjes terugkrijg.

En intussen waart in ons appartement de Heks van het Einde-Huurcontract rond, een uit tikkende tijd bestaand warrig wezen dat ons niet meer toelaat te genieten van het huidige. Ik wou dat ik haar in een oven kon stoppen, samen met wat immo-eieren (dat plastic waaiboomhout fikt meteen op), maar we hebben geen oven. Geen oven en geen huis.

Welkom thuis, denkt de kleine jongen in mij. Zet je neer in mijn ridderlijke graszaal en pluk een kopje thee of laaf je aan de sterrenvijver. Bouw een rood huis en laat er gele mannetjes in wonen. Kijk rustig rond, kies dan een speeltuig uit - het lachende vliegtuig? het eenogige hobbelpaard? de gekroonde kikker? - en laat me over een jaar weten in welk ver land het je gebracht heeft.

(*) Dat betekent, jawel, dat ik geslaagd ben voor mijn theorie-examen.

Mooi is dat toch niet.

Als we er even van uitgaan dat een mooie, goed te onthouden en uit te spreken naam positieve connotaties oproept, had men hier toch wat langer over moeten nadenken. Al heeft men zich dan in een, wat mij betreft denkbeeldig, gat in de markt gewurmd met het samengaan van de premisses 'Vlaams' en 'progressief', een dergelijk lelijke naam en dito logo lijken bij elkaar ge-Paint.

Zo, dat moest er even uit.

Artikel via hln.be

Draai negentig graden. Open.

Keer terug.

• Een nieuwe job (inhoud: schrijven of onderzoeken) binnen de drie maanden
• Een rijbewijs, nog dit jaar
• Een eigen huis, samen met Steven, binnen een jaar
• Gestopt blijven met roken
• Tekenschool volgen en weer stripverhalen maken (binnen dit en drie jaar)
• Elk continent bereisd hebben voor mijn veertigste, te beginnen met een rondreis per auto door de VS
• Een roman publiceren binnen de tien jaar
• Over tien jaar freelance journalist in bijberoep zijn
• Een opera van Wagner zien (foto: "Götterdämmerung", het vierde en laatste deel van "Der Ring des Nibelungen", binnenkort in de Vlaamse Opera te zien en voor mijn neus uitverkocht...)
• Twee kinderen, van twee verschillende continenten
• Nog minstens drie talen leren (volgend jaar Spaans of Italiaans, een paar jaar later Arabisch en erg graag Chinees) en mijn Duits bijschaven, omdat ik dat een mooie taal vind
• Ooit in Manhattan wonen
• Ooit een narratieve film maken
• Ooit een taverne-annex-boekenwinkel openen (misschien in Manhattan)
• Na mijn pensioen in Italië gaan wonen

Zo, dat is dan ook weer gepland.

94.000 kijkers. Dat haalde de dubbele aflevering van de ronduit superbe topreeks 'Damages' - waarin Glenn Close zich schijnbaar moeiteloos, en dus op sublieme wijze, een Golden Globe bij elkaar speelt - vorige week nog. Het gevolg is dat de lieve mensen van 2BE beslist hebben ook dat ton kijkers, of toch het gros van hen dat op maandag vroeg moet opstaan, het recht te ontzeggen naar de serie te bekijken. Vanaf nu moeten we eerst naar een futiel seksprogramma kijken, en pas daarna, way past bedtime, naar 'Damages'. Voor wie daar nu al een slimme repliek op denkt te hebben klaarzitten: mijn videorecorder is kapot.

Dat is vanuit een economisch standpunt best te begrijpen, maar ik pleeg op zondagavond niet erg economisch te denken en ben dus verbolgen. 'Damages' was namelijk een van de weinige series waarvoor ik effectief de moeite deed voor de buis te gaan zitten. En te blijven zitten.

Er is trouwens iets dat ik niet begrijp. Waar kijken al die andere mensen dan naar? Naar 'Flikken', dat kan toch niet... Die serie is verworden tot een melkkoe van zo'n abominabel slechte kwaliteit dat weldenkende liefhebbers wel op zoek moeten naar wat lekkerders.

Niets van, zeggen die vermeende meerwaardezoekers. 1 miljoen kijkers haalt dat televisieafval nog. En de rest zal dan wel naar dat andere lelijke eendje, 'Sara', kijken, of op een terrasje zitten? Dat ga ik vanavond ook doen. Ze moeten niet denken dat ik mijn tijd dan maar aan een derderangs filmpje ga verspillen.

Dit doet mij terugdenken aan de glorieuze dagen waarin ik essays placht te schrijven die opkwamen voor het bedienen van minderheden door de openbare omroep. Zou Canvas 'Damages' ook naar het holst van de nacht verhuizen?

Of zou 2BE gewoon een probleem hebben? Wat is hun gemiddelde kijkdichtheid eigenlijk?

Ik kan niet geloven dat ik zo lang heb geloofd dat Facebook dikken brol was. Ik amuseer me! Je kunt me daar vanaf nu dan ook bij komen toejuichen en vriendje met me worden. Hoezee.

Ik ben wèl bang dat het amusement, net als bij MSN/Windows Live, MySpace, Digg, Del.Ici.Ous en de - *kucht* - '2 girls and 1 cup'-forwarden-op-het-werk-hype, snel zal overslaan in enerverende verveling. Net zo goed kan Facebook wel eens een blijver blijken, net als Flickr, Last.FM, Wordpress, Wikipedia, YouTube en zoveel andere vaste web 2.0-waarden in mijn leven. Omdat ze elkaar aanvullen en niet allemaal hetzelfde of te weinig kunnen.

Is dit dan de langverwachte GOEDE netwerktool? Ik heb het gevoel dat iedereen nog zit te wàchten op Facebook... De introductie is voorbij, nu moet Facebook gaan bewijzen dat het ook een rol kan spelen in onze levens.

Geplukt van het internet:

De provincie Limburg heeft bij de overige Vlamingen het positiefste imago. De provincie Antwerpen kampt dan weer met een slecht imago in de andere Vlaamse provincies.

Knack

Dat blijkt uit een peiling die telefonisch en online werd uitgevoerd door het marktonderzoeksbureau Compagnie bij 800 Vlamingen. In de studie werd gevraagd wat mensen denken over elke Vlaamse provincie en over de mensen die er wonen. De deelnemers konden niet hun eigen provincie kiezen.

Het Laatste Nieuws

Hasselt wint de finale van het VTM-programma Mijn restaurant.

De Standaard Online

Antwerpen kampt met het slechtste imago. Veel Vlamingen vinden dat Antwerpenaren het irritantste accent en de hoogste eigendunk hebben.

De Tijd

Oost-Vlaanderen en Vlaams-Brabant blijken de meest neutrale provincies: weinig mensen hebben er een uitgesproken mening over. In Vlaams-Brabant willen wel veel mensen gaan werken.

De Morgen

Het Grote Provincieonderzoek van Compagnie. Omdat ik even reclame wilde maken voor wat ik doe.

1. A.puur.a - all things pretty
2. Au bon marché - all things accessory (slecht voor de portemonnee!)
3. Paard van Troje - de beste boekenwinkel
4. De Slegte - de goedkoopste boekenwinkel
5. Het bijHuis - voor design-freaks (not me, but I know some)
6. Zsa Zsa Rouge - kitsch! kitsch! and some more: kitsch!
7. Lotte - schattig gedichtenwinkeltje, dito gastvrouw
8. Popville - alles behalve 'Suske en Wiske'
9. Het Groot Vleeshuis - Gentse producten voor dat verre familielid
10. Hema - het bewijs dat Nederland en goede smaak soms samengaan

Heb je nu nog niet alles gevonden wat je zocht? Zet je dan in de startblokken, want vlak voor je ligt... de Veldstraat. Geen dank.

Zodra ik genoeg gespaard heb, zal-ie pronken op mijn bureau en zal ik schitteren van trots. Vaarwel pc! Vaarwel lompe kast en draden! Vaarwel Bill Gates! Hallo design, hallo mogelijkheid om drie programma's tegelijk te openen zonder te moeten hard resetten, hallo plaats op mijn bureau, hallo gigantisch scherm, hallo geheugen, hallo gemak en hallo algeheel gevoel van sprankelende Neuigkeit! Hallo 21e eeuw!

Hallo, nieuwe iMac.

Sarah,

je zult het niet raden. Ook niet als ik zeg dat het met een A begint.

Ik schep natuurlijk hoge verwachtingen, en geloof me: zo origineel zijn we niet, maar Steven en ik hebben nog een cadeautje voor je verjaardag. Dat krijg je morgen, op je feestje. Nu ja. Eigenlijk niet.

Enfin, nu ik ook digitale foto's kan nemen, krijg je 12 uur op voorhand al een voorsmaakje. Benieuwd of je er iets van kunt maken, van die foto hierboven. Indien niet, zul je moeten wachten...

tot morgen.

joen

En goed, het bericht hieronder bewijst het tegendeel, ik heb journalistiek gestudeerd, als ik iets schrijf moet het juist zijn, ik probeer de regels te kennen, zoek vaak iets op op vrttaal.net, lees en schrijf veel en vind het belangrijk hoe iets geformuleerd wordt... maar verder ben ik daar helemaal niet zo mee bezig.

Of is dat contradictorisch?

De regels der democratie ten spijt - 'de' weblog was altijd dominant en dus waarschijnlijk juister, hoewel zowel 'de' als 'het' altijd heeft gemogen - vind ik 'het blog' en 'dit blog' mooier. Ik bleef daar dan ook altijd aan vasthouden, hoewel ik 'het' steeds minder vaak hoorde of las. Ik begon me wat eenzaam te voelen. Het begon me zelfs te dagen dat ik mijn starheid maar moest verlaten en maar moest toegeven aan de wet van de sterkste.

Maar kijk. Met het invloedrijkste blog in Vlaanderen staat Michel me nu - meer dan waarschijnlijk onbewust - bij. Kijk maar in de hoofding. Nu 'de' sterkste wat minder sterk is, en de 'hets' wat talrijker zijn, is mijn starheid lekker gevoed.

Puh.

We krijgen sowieso al te veel nutteloze informatie op ons af.

(Sorry, dus, dat je dit hebt gelezen. Het was compleet zinloos.  Of sta je daar nu even bij stil?)

Dat het stil is op "voor waar." heb ik uiteraard volledig aan mezelf te wijten. De laatste maanden ben ik een slechte blog-host geweest en dat heeft alles met mijn job te maken. Als je de hele dag voor een pc zit, heb je 's avonds nu eenmaal zin in andere dingen. Om ten slotte zelfs daar niet aan toe te komen...

Ik heb nog welgeteld negen (9) boeken liggen die ik graag dit jaar had gelezen. Ik heb een stapeltje dvd's gekocht die ik nog niet eens heb bekeken - ook omdat ik nog een grotere stapel heb gekregen voor mijn verjaardag. Mijn vrienden weten nog net dat ik leef, gelukkig, maar daar gaat dan ook al mijn energie naartoe. En ik heb net (digitale!) kabel besteld, dus weet ik niet of ik nog veel ga bloggen, nu ook ik Martine Tanghe en Erik Van Looy in mijn huiskamer te gast zal hebben. Of hoe mijn balans is gekanteld naar actief overdag en passief daarbuiten. Oh ja: met mijn job gaat het goed, dank u.

Dit is dus een excuus voor het gebrek aan lawaai hier, maar tegelijk is het dat ook niet.

Alles komt altijd goed.

• Maar wat zie je?
• Wat is er nieuw.
• Ik heb een nieuwe job.
• Wat vind je ervan?

...later meer over kunnen lezen.

Dat schrijven mijn leven af en toe domineert, is niets nieuws. Dat heb ik nodig. Maar een blog... Het blijft een beetje vrijblijvend wauwelen, hoezeer je ook probeert iets interessants neer te pennen. Af en toe, als ik tijd heb - en met mijn laatste week vakantie voordat ik begin te werken heb ik die - heb ik het nodig eens echt te 'schrijven'. Schrijver te zijn.

Dus ben ik weer aan mijn boek begonnen. Het is nutteloos vragen te stellen als 'Waar gaat het over?', of 'Wanneer ben je eraan begonnen', of 'En ben je ook van plan dat uit te geven?' want dat vertel ik je toch niet. Maar ik ben eraan bezig, daar ben ik best trots op en dat wou ik je even meegeven.

De voldoening is navenant: ik ben er best trots op, maar het is een beetje een eenzame bezigheid. Je vertelt er niet jan en alleman over. Dus zit ik hier met mijn kaarsje en glaasje wijn 'schrijver' te wezen. Heel vreemd is die gewaarwording, en waarschijnlijk van korte duur.

Dus wees gerust: ik kom bij je terug. Bij mijn publiek.

Bij wijze van tegemoetkoming wil ik je mijn openingszin wel verklappen:

Je bent lang en breed. Vaag, uitgerekt. Tintelend.

Alsof dat iets betekent.

Maar dan psychedelischer. Met meer goud, eigenlijk. Barok zwart-wit behang, barokke kadertjes in goud, zilver of roze, goud geverfde nachtkastjes...

Hij zal het zich nog beklagen dat hij op vakantie is vertrokken zonder mij♣. Al is het eigenlijk een bedoelde verrassing. Debby Travis achterna.

Gnigni.

♣ Al zal ik het mij dan weer beklagen dat ik mijn rug niet meer kan bewegen.

Update: Ik heb een foto gevonden van het behang. Alleen is het zwart met witte tekeningen. Aan één muur. Met een spiegel met een gouden baroklijst ertegen. Klasse, al zeg ik het zelf.

Foto via Decodesign.

Nochtans is het niet zo moeilijk om een tekst te maken. Teksten heb je in overvloed: ze zweven voor je uit in het ijle en je hoeft ze er maar uit te plukken. Beter nog zitten ze in je hoofd en hoef je ze er maar uit te puren.
Je hoeft maar letters te kiezen. En te pauzeren. En van letters woorden te maken, en zinnen.

Teksten heb je in overvloed. Ze hebben de potentie om te bestaan en om een impact te hebben. Maar welke er bestaansrecht krijgen, in welke vorm, is een moeilijke keuze. Je kiest woord voor woord, zin voor zin, spatie per spatie en met de hulp van leestekens wat er zal worden geboren. Het gevoel dat je vervolgens hebt als er iets ontstaat waarvan je denkt: 'dit is beter dan wat ik zou hebben kunnen maken', is zeldzaam.

En nu zit ik hier, zonder dat gevoel.