Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet in een gemeente waarin iedereen denkt te weten wie ik ben, omdat ze per ongeluk in een straal van vijf kilometer van me wonen en mijn ouders geregeld tegen het lijf lopen.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet in een virtuele kennissenkring waarin mensen denken me te kennen op basis van wat ik besluit neer te schrijven, nooit nadenkend over wat ik weiger neer te schrijven.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet in een huis, dorp of stad waar er steeds lawaai is waarom ik niet vraag. Complete stilte en leegte zover mijn ogen kunnen zien, dat wil ik.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet gevangen in oordelen en vooroordelen. Niet gevangen in stank. Niet gevangen in woorden die ik – zonder succes – probeer niet te horen of net wél probeer te horen.

Wat zou ik graag alleen zijn. Helemaal alleen. Niet eenzaam.

And what can I say? Ik heb van elke seconde staan genieten. Genieten en mezelf tegelijkertijd ook dood staan ergeren, omdat ze véél te weinig uit The Ideal Crash speelden. Namelijk niets, op Instant Street na. Zeer frustrerend als je zelf tegen iedereen loopt te verkondigen dat dat zowat je favoriete album ooit is. Met daarop je favoriete liedje allertijden: Magdalena.

Maar bon, ik ben geen muziekrecensent en dit is geen muziekblog. Ik ga hier dus geen heelder alinea’s zagen over het concert, hun albums of wat dan ook. Ik ga hier geen vijf meter lange speech houden over hoe ze hun set beter gespeeld hadden op een festival en in de AB misschien beter een “rustigere” set hadden gespeeld met vééééél meer nummers uit The Ideal Crash. Magdalena. Dream Sequence #1. The Magic Hour. The Ideal Crash zelve. Nee, ik ga heus niet alle nummers noemen waarvan ik wou dat ze hen gespeeld hadden.

Het enige wat ik kwijt wil is het volgende: Ik ga nog eerder doodvallen dan dat ik dEUS ooit Magdalena live hoor spelen. Als dat geen ontzettend triest feit is, dan weet ik het ook niet. So kids, choose wisely: Als je een favoriete groep hebt, zorg dan dat hét favoriet nummer van die groep een bekend nummer is. Of een nummer uit hun nieuwe CD.

[Tenzij je natuurlijk fan bent van Radiohead en je favoriete nummer Creep is. Dan dikke pech.]

Nu heb ik niets tegen papers. Helemaal niets, eigenlijk. Ik ben ook al gewend aan de totaal ongestructureerde werking van de KULeuven en het feit dat er tussen de docenten en departementen totaal geen communicatie is, whatsoever. Wat dan logischerwijs leidt tot slecht gestructureerd onderwijs en dat ervoor zorgt dat àlle papers van een heel jaar op 2 maanden worden gepropt. Gewenning is a good thing, soms.

Waar ik me wel nodeloos aan begin te ergeren, is mezelf. Ja, ik erger me aan mezelf. Oeverloos. Eindeloos. Ik ben zowat gekroond tot de groepswerkbitch. Zonder het zelf te willen, feitelijk. Ja, ik ben een beetje dominant. Ja, ik ben een beetje perfectionistisch. Ja, ik ben een beetje zeer neurotisch. En ja, deze drie eigenschappen hebben wellicht toegedragen tot mijn kroning als Queen Of The Bitchyness. Ik probeer mijn neurotische trekjes aan de kant te leggen, ik probeer mijn planning naast me neer te leggen, ik probeer… Maar het lukt niet. Dus mail ik maar naar mijn groepsgenootjes. Proberend om lief over te komen, maar sommige dingen kunnen nu eenmaal niet superliefkonijnschattigachtig verwoord worden.

And I wonder, is het abnormaal dat ik mijn papers op tijd af wil? Is het abnormaal dat ik mooi uitgetypte interviews als bijlage wil? Is het abnormaal dat ik hier zo moedeloos van word? Is het abnormaal dat ik als enige mails zit te sturen om iedereen bijeen te krijgen? Is het abnormaal dat ik schrik heb dat bepaalde vriendschappen en mogelijke vriendschappen eronder lijden?

Zoveel vragen. Zo weinig antwoorden. Zo weinig relativering.

Het is al duidelijk dat “Eikebah” een incorrect antwoord is op bovenstaande vraag. Ik heb een hele reeks bezigheden die ik liever doe dan het bijwonen van een familiefeest. Een hele reeks, I says. Letterlijk.

- Een hele dag naar een aquarium boordevol vissen staren.

- Een hele dag naar een aquarium zonder vissen staren.

- Mezelf laten herstylen.

- Karaoke.

- Naar zeven wijvenfilms kijken. Zonder pauze.

- Oogzalf indoen.

- Vissen.

- Kaarten.

- Bingo.

- Het uitvoeren van dingen die ook daadwerkelijk leuk zijn.

You sees: een reeks. Een hele reeks dingen die ik verschrikkelijk vind, maar op de Ladder Der Verschrikkelijkheid toch lager scoren dan het bijwonen van familiefeesten. Natuurlijk is er ook een reeks van handelingen die nog minder leuk zijn dan het bijwonen van een familiefeest.

- Mezelf niet kunnen douchen/wassen/mijn haar niet kunnen wassen.

- Marteling.

- Vliegtuigcrash meemaken/sterven op eender welke andere manier.

Als dit niet àlles zegt over mijn voorliefde voor dergelijke feesten dan weet ik het ook niet. Familiefeesten zijn niet mijn ding. Niet van mijn familie en ook niet van andere families waar ik me al dan niet hoor thuis te voelen. Op familiefeesten kan ik alleen maar angstvallig naar de klok kijken in de hoop dat

a) alles zo snel mogelijk stopt.

b) Een bom zal afgaan waardoor de aandacht van de aanwezigen afgeleid is en ik kan ontstappen. (al dan niet via het raampje van het toilet, nvdr.) (dat zal van de grootte van het desbetreffende raampje afhangen, nvdr.)

What can I say? Ik ben geen familiemensch. Tenzij ik er enkele kilo’s chocolade voor in ruil krijg. Een mens moet soms een kosten/baten-analyse maken, niet waar?

Stap 2: Vat de slaap niet. Lig wakker. Verveel jezelf stierlijk. Besef dat weinig slaap je een irritant persoon maakt.

Stap 3: Word na enkele uurtjes slaap wakker om naar de les te vertrekken. Check eerst je mails. Ontdek dat het kot dat superfantastisch was en waar je onmiddellijk zou gaan wonen een 12-maandelijks contract heeft en dat je dat nooit verkocht zal krijgen aan je vader. Bedenk dat dat wellicht één van de weinige koten is die aan je eisen zal voldoen.

Stap 4: Word achtervolgd door koten waar ze gasvuren hebben terwijl je daar eigenlijk een soort irrationele angst voor hebt.

Stap 5: Zorg ervoor dat je een massa’s bad hairday hebt.

Stap 6: Zorg ervoor dat je ook geplaagd wordt door kapotte toiletten. Overal. Altijd. Constant. Ik kan niet naar toiletten gaan als ze kapot zijn. Dat doet pijn. Letterlijk.

Stap 7: Eet een peer, omdat je graag peren eet. Kom tot de conclusie dat de peer vies smaakt.

Stap 8: Bereid jezelf mentaal voor op 382 groepswerken die maar blijven komen en nooit eindigen en waar je zelf té veel werk hebt ingestoken. Hoop overigens dat je geen woede-uitbarstingen zal krijgen op het groepswerk waar je weldra naar moet vertrekken.

Dus er zijn 2 oplossingen: ofwel stopt mijn irrationele angst voor gasvuren (en vuur tout court) plotsklaps ofwel verandert mijn vader zijn visie op geldverspilling plots. *Gaat stilletjes neurotische bewegingen maken in een hoekje*

[Godzijdank heb ik dEUS nog.]

Op datzelfde toilet stond ik plots oog in oog met een zestal kleine kinderen. Een soort communiefeest, zoveel was duidelijk. Dàt of ze liepen gewoon per ongeluk allemaal in feestkledij rond en de tafel met cadeaus stond er ook per ongeluk. You never know. Dus ik keek vriendelijk naar de kleintjes, om te zien wie er nog naar het toilet moest en hoe lang ik mijn blaas nog onder controle moest houden. Het werd al vrij snel duidelijk dat ik de enige was die daadwerkelijk naar het toilet moest en dat de zes kleine meisjes één of andere meisjesbijeenkomst aan het houden waren. Ik grijp naar het handvat van het toilethokje en krijg plots in het oog dat één van de meisjes mij aan het uitlachen is.

Ik draai me om en zie hoe ze met haar geïmproviseerde borsten aan het schudden is en ik hoor hoe ze mij in iets dat een mengeling leek tussen Spaans en Frans een hoer noemt. Sommige woorden zijn vrij universeel, kinders, vergeet dat niet. Ik word razend en wil het kind uitkafferen, maar het meisje is de deur al uitgerend. Omdat ik geen zin heb om drama te maken voor haar ouders laat ik het zitten. Daarom, en ook een beetje uit angst dat haar ouders haar gelijk zouden geven. Dat ook, ja.

Dus zo kwam het dat ik me heb laten uitmaken door een achtjarig kind. Met lelijk haar. Dat laatste is mijn enige troost, dus daardoor het vermelden waard.

‘Ja, laatste keer dat ik dit kleed aandoe’, sprak ik tot Het Lief.

‘Gaat ge u echt laten doen door een klein kind?’, vroeg hij mij.

‘Ja’, antwoordde ik en ik bedekte me met mijn sjaal.

Want wat is er nu gebeurd? Wel het volgende is gebeurd:

Dinsdag reden Het Lief en ik richting mijn boerengat alwaar mijn huisdokter zijn praktijk heeft. Mijn huisdokter keek naar mijn oog, vertelde dat hij wel héél errug blij was met de genezing van mijn oog en begon me de loef af te steken met zijn eigen oog-verhaal. Zes maanden vooraleer het was genezen, zei hij me. Ik moest me inhouden om hem er niet op te wijzen dat hij een week eerder had gezegd dat het 3 à 4 maanden geduurd had. Maar ik had geen zin om een geneesheer op zijn fouten te wijzen en wou eigenlijk gewoon van de avond genieten en van het feit dat ik niet meer moest uitleggen waarom ik een oogcompres had en hoe dom een mens moet zijn om een prijskaartje in zijn of haar oog te krijgen. Heel dom, is het antwoord. Maar ik was nog dommer toen ik compleet zonder dieptezicht tegen een glazen deur liep. En domst omdat ik het op het internet plaats.

Bon, een heerlijk avondje stond me te wachten. Tot ik na het doktersbezoek in de auto stapte en plots wel heel erg ziek werd. Het komt door die bacteriën die rondzweven bij de dokter, zeg ik u! Slikken, lachen, mijn hoofd draaien, niet-misselijk-zijn,… Het lukte me allemaal niet meer. Dus lag ik een halfuur later in mijn bed, ziek te wezen. Uren later lag ik in het midden van de nacht ziek te wezen. Niet slapen tijdens een ziekte is niet okee, to say the least.

Gisterenavond belde ik in alle hysterie Het Lief nog eens, want af en toe mag ik wel eens echt kinderlijk doen. Dat ik niet meer kon rechtstaan van de pijn en dat die simpele keelsprays niet werken en dat ik zoveel hoofdpijn had door mijn nekspieren, maar dat ik niet wéér naar de kinesist of soortgenoot wou. Ondertussen bleek dan ook nog eens dat mijn huid de strijd met allerlei zaken had gestaakt en dat ik in een oogwenk heel mijn rechterbeen had opengekrabd en goed op weg was met mijn linkerbeen hetzelfde lot toe te delen. Dus vanaf 7 uur lag ik gisteren op mijn bed naar het plafond te staren.

Maar vandaag, vandaag gaat het zo goed dat ik 9 uur zal halen! Ik voel het! En in mijn 2 uur extra zal ik alle rondslingerende verpakkingen van pijnstillers zoeken en wegsmijten. Nuttige bezigheden, ik héb ze.

TUMDUMDUM!

[10 minutes from disaster] Ik heb zowat 7 kleedjes over mijn arm gedrapeerd. Ik wandel richting pashokje. Ik hang de kleren mooi aan de kapstokjes en ben ga hopeloos op zoek naar iets om mijn eigen kleding op te leggen. Ik leg deze uiteindelijk op de grond, wegens gebrek aan plaats. Ik haal het eerste kleedje van zijn hanger en de pas-rally kan beginnen.

[1 minute from disaster] Ik neem mijn favoriete kleedje. Dit zal mijn volgende aankoop worden, ik voel het al nog voor het ding rond mijn lijf heb gewikkeld. Ik steek mijn armen door de armopeningen en wil het kleedje over mijn hoofd trekken. Mijn oog merkt iets op. Het prijskaartje hangt verkeerd. Ik begin een beetje met het kleed te schudden met mijn armen nog steeds in de daarvoor bedoelde gaten.

[10 seconds from disaster] Ik begin heviger te schudden, want het prijskaartje wil maar niet in het kleed verdwijnen. Ik besluit dat ik misschien naar de andere kant moet zwieren.

[1 second from disaster] Ik zie het prijskaartje op me afkomen. Het bestaat uit zeer hard karton en heeft 4 scherpe hoeken. Ik zie één van die vier hoeken recht op mijn linkeroog afkomen. Mijn hersenen geven het signaal om het oog te sluiten ter bescherming.

[DISASTER] Het hersensignaal bereikt niet tijdig mijn oog. De scherpe hoek zit in mijn oog. PIJN. Véél pijn. Ik begin onmiddellijk te flippen en als een gekkin door mijn oog te wrijven. En te wrijven. En nog wat meer te wrijven. Mijn oog wordt een heuse waterval en mijn lichaam heeft duidelijk niet door wat er aan de hand is. Mijn neus begint de lopen en mijn hele gezicht loopt rood aan, zoals bij een hysterische huilbui. Mijn rechteroog kijkt verdwaasd in de spiegel naar hoe ik mijn linkeroog amper open kan houden en hoe de tranen eruit blijven lopen.

[10 minutes after disaster] De winkeldame klopt aan bij mijn pashokje. Of alles goed gaat. Ik denk dat zij denkt dat ik steel. Ik laat mijn kop zien, kwestie van vertrouwen te schenken. Ze kijkt me raar aan. Ik steek mijn hoofd terug in het hokje en zie dat ik er een beetje uitzie als een vrouw die net een nervous breakdown heeft gehad in het pashokje. Alles ging nochtans met de maatjes, hoor, mevrouw.

[20 minutes after disaster] Ik biecht de vrouw op dat ik het prijskaartje in mijn oog heb gehad. Pijn dat dat doet, ja, mevrouw. Maar het gaat wel. Het kleedje in kwestie moet ik niet hebben, want het was spuuglelijk. Ik koop uit dikke miserie een ander kleedje, want ik wil mijn oog niet voor niets verwond hebben. Mijn ogen zijn heilig, weet ik. Ik hou alles zo ver mogelijk uit de buurt van mijn ogen en zij zijn de main reason waarom ik geen make-up draag. Dingen moeten ver weg van mijn ogen blijven. VER WEG.

Of alles gaat? Ja, hoor. Alles gaat, zeg ik. Ik verga van de pijn. Ik zie niet meer scherp. Ik zet me op de trein richting gesprek bij F. Tijdens het gesprek kan ik me niet concentreren op de vragen van de twee vrouwen voor mij. Nee, mijn oog doet te veel pijn en de mevrouw die schuin tegenover me zit, zie ik amper. Alles is goed, overtuig ik mezelf. Het was een stom prijskaartje en mijn oog overleeft het wel.

[8 hours after disaster] "Het is te laat", zegt de dokter. Dat mijn oog beschadigd is. Dat het pijn doet en dat hij het weet. Zalf, pijnstillers/ontstekingsremmers en oogcompressen. De vliegtuigramp liet op zich wachten.