Je zou het niet verwachten, maar dit stukje van de GR 12 (Amsterdam - Parijs) is verrassend groen, afwisselend en mooi ... zelfs al moet je je daarvoor tussen de rondzoevende golfballen wagen. 

De wandeling is ook ideaal omwille van de erg vlotte verbinding via openbaar vervoer van en naar Antwerpen.

Klik hier voor het verslagje en de foto's.

Een droge weersvoorspelling in een wisselvallige periode, daar moet je van profiteren om te wandelen ... Dat is dan ook wat we deden zaterdag 9/8/2008.

We kozen voor een dicht-bij-huis traject op de GR 12 (Amsterdam - Parijs).

Vertrekpunt: het Rivierenhof in Deurne. Makkelijk te bereiken vanuit Antwerpen-centrum met tram 10.
Eindpunt: de NMBS halte in Kessel. Om het uur een IR-trein naar Antwerpen-Centraal, ticket op de trein te kopen.

De wandeling loopt via Wommelgem, Ranst, Broechem en Emblem, langs de Kleine Nete en over de Kesselse Heide. Het eerste gedeelte van deze tocht (tot het Zevenbergenbos net voor Ranst) is ook opgenomen in de Dagstappergids Antwerpen (wandeling 7). 

Je verwacht een drukbevolkte streek, maar al bij al valt tussen de dorpen nog heel wat groen te ontdekken. Het is ook verrassend hoe in de dorpen nog tal van kerkwegels bestaan die je in alle rust doorheen de bebouwing kunnen loodsen. De hoge groene, houten en betonnen afsluitingen moet je er maar bijnemen.

Behalve de obligate maïsvelden moet je in dit gebied weinig akkerbouw of veeteelt verwachten. Daarvoor is het landbouwareaal veel te versnipperd. Typisch is dan ook de tuinbouw, terwijl het in de weiden lijkt alsof iedereen hier paarden houdt.
Wat we niet wisten is dat vanaf Ranst uitgestrekte boomgaarden (appelen en peren) grote stukken van het landschap bepalen. Bij Emblem loop je zelfs lange tijd uitsluitend in en tussen deze groene oases. Appeltjes pikken is er echter niet meer bij. Niet zozeer omdat de boer het niet graag zou hebben, maar uit schrik voor de hoogtechnologische kweekmethoden die met allerlei mysterieuze stoffen het fruit glanzend, blozend en ongevlekt in de supermarkt rekken moeten brengen.

Tijdens deze wandeling betreden we ook voor het eerst in ons leven een heus golfterrein.
Tussen Ranst en Broechem passeren we bij kasteel Bossensteen. Een kronkelend bospad voert tot aan de rand van een golfterrein dat op het kasteeldomein aangelegd is. Een beetje beduusd bekijken we het prachtig groene tapijt en proberen te begrijpen hoe we hier nu verder moeten. Er zijn spelers bezig, en het lijkt niet erg verstandig om zomaar het terrein op te stappen tussen die rondvliegende projectielen.
Nochtans verzekert de topogids ons dat we het terrein moeten overstappen langs een vrij toegankelijke en openbare weg. Na wat aarzelen en rondlopen aan de rand van het terrein komt iemand op ons af en bevestigt dat we hier doormogen. Het is nergens duidelijk aangegeven, maar je mag inderdaad zomaar een strook van een honderdtal meter overstappen, waarna je uitkomt bij een duidelijke dreef. Echt veilig lijkt het niet, maar we moeten er maar op vertrouwen dat iedereen ons ziet lopen en ons niet voor wandelende 'holes' aanziet.
We vragen ons af hoeveel wandelaars op deze plaats al op hun stappen teruggekeerd zijn. 

De laatste 5 km. van deze tocht voeren ons over en langs de Kleine Nete en door de Kesselse Heide. Alhoewel niet zo indrukwekkend als de Kalmthoutse Heide is het toch ook een mooi bewaard stukje heidegebied. Zelfs nu al is de hei aan het bloeien en doet moeite om de resterende open gedeelten van dit gebied purper te kleuren.

Al bij al een mooie en verrassende tocht door een ogenschijnlijk absoluut oninteressante streek. Met dank aan het GR 12 traject.

Vandaag verzamelden we aan het Fort II van Wommelgem voor tien mijl. Mevrouw Smet (secretaresse van JRT) en Katrien (zus van Meneer Hoste) wilden hier een generale repetitie houden voor de even lange wedstrijd in Antwerpen volgende maand. Meneer Hoste hoopte zijn 1u 55 van vorig jaar in Antwerpen scherper te stellen. Het weer was prachtig om te lopen: droog, 12 graden en een bij momenten pittige wind. We waren ruim op tijd voor de inschrijving en begaven ons naar de start. De meeste andere deelnemers bleken iets hogere ambities te koesteren, en al snel waren we vrolijk met ons drietjes aan het genieten van de mooie velden in en om Wommelgem, waarbij we af en toe moesten uitwijken om snelle mensen die ons dubbelden te laten passeren. Wij waren toch al wreed blij: de eerste 4 km na 25 minuten, de tweede na 49 en de derde na 1 uur 13. Toen moest Katrien afhaken, en na 14 kilometer zag ik Mevrouw Smet stiekem steeds verder weglopen. Zij kwam aan in een bijzonder mooie 1 uur 36 (en enkele seconden) wat meer is dan “je eerste tien mijl uitlopen”! Ikzelf was ook tevreden met mijn iets minder dan 1 uur 38. Katrien kwam ook in een sterke tijd aan: 1 uur 40. (Zie ook: http://www.freewebs.com/bttsite/10miles.html)

Het was een mooi parcours op een mooie dag, het JRT kan tevreden zijn!

En nu… op naar de Ten Miles!

(PH)