Wie weet. Bentley is in elk geval niet de eerste christelijke leider die in de fout gaat, en roemloos de aftocht moet kiezen. De vraag is: hoe komt dat? Wat gaat er mis?

Het begon met een vijfdaagse conferentie, waar de Heilige Geest op een heel bijzondere manier aan het werk ging, veel genezingen bijvoorbeeld. Bentley en de uitnodigende kerk besloten voor onbepaalde tijd door te gaan met de dagelijkse diensten om zo voor nog veel meer mensen tot een zegen te zijn. De media doken erop en maakten er een groot spektakel van. Hoewel Bentley zelf er met zijn manier van presenteren op zich al een hele show van maakte. Maar dat terzijde.

Vele enthousiaste christenen van over de hele wereld trokken naar Lakeland, op zoek naar genezing, of gewoon naar 'meer van God'. Ook veel Nederlanders gingen erheen. Intussen werd het hele gebeuren door andere christenen juist kritisch gevolgd, zoals altijd wanneer ergens iets bijzonders gebeurt op dit gebied. Bijvoorbeeld EO-visie en het Nederlands Dagblad. Uiteraard draaide het allemaal om de vraag: 'Is dit van God of van de Satan?' "Kijk naar de vruchten", is in zo'n geval een veelgehoorde kreet. En zie: de grote getatoeeerde leider grijpt naar een vrouw die niet van hem is. De gemakkelijke conclusie: het was altijd al foute boel. Tja...

Vervolgens wordt er nog even nagekaart door de kritische toeschouwers, die graag nog even gezegd hebben dat dit geen opwekking mocht heten, en benadrukken bezoekers vooral dat ze niet voor Bentley kwamen, maar voor God. En dat Hij écht grote dingen deed daar. Van mij geen oordeel daarover: ik was er niet bij. Hoewel ik het hele gebeuren zoals getoond in de documentaire van de EO vorige week toch best sympathiek vind.

Maar wat ik veel interessanter vind is: hoe komt het toch dat christelijke leiders, die volop in de schijnwerpers staan, zondigen tegen hun eigen principes en daarmee hun eigen glazen én die van de kerk ingooien? Ik noem bijvoorbeeld Ted Haggard, de anti-homo pastor van de New Life Church, die een paar jaar geleden bekende dat hij visite had gehad van een gigolo, oftewel een mannelijke prostituee. Of denk aan onze eigen Carl Noten, die christelijke jongeren het goede voorbeeld gaf in het positief waarderen van je lichaam - maar van het podium verdween nadat er sporen van kinderporno op zijn computer waren gevonden.

Dit fascineert mij al een tijdje, en wat bij mij steeds naar voren komt is: volgens mij komt dit door ons als kerk. Ik denk dat we de neiging hebben om aansprekende leiders zó hoog op een voetstuk te plaatsen, dat ze er op een gegeven moment zelf niet meer bij kunnen. Dat ze er wel af móeten vallen, en hoe hoger ze stonden, hoe groter de val.

Ons verlangen naar rein en heilig zijn zit zó diep, dat we op zoek gaan naar rolmodellen. Ik wil net zo zijn als... ja als Jezus natuurlijk maar ook als bepaalde 'Jezus-figuren'. Vervolgens zien we van deze mensen alleen nog maar de mooie dingen, en weigeren we ook ruimte te geven aan het feit dat ze ook maar mensen zijn, met hun zwakke plekken.

Maar wat nu als we dit rolmodel zélf zijn? We voelen ons gestreeld door de aandacht, en voelen ook een roeping om een baken van hoop te zijn voor anderen. We helpen ze naar ons beste kunnen, naar eer en geweten. Maar het voetstuk wordt hoger en hoger. En we weten als geen ander dat ook wíj onze zwakke kanten hebben, maar ja, dat mág niet. We mógen er niet aan toegeven. We doen ons best om een steeds perfecter voorbeeld te zijn. Totdat de afstand tussen ons ideale zelf en wie-we-zijn-als-niemand-kijkt zo groot is geworden, dat we de afgrond in worden gezogen.

"Als ze echt zouden weten wat ik denk en voel, hoe zondig ik me soms voel... dan zouden ze me laten vallen." Herken je die gedachte? Ik wel. Maar ik heb geleerd dat de beste manier om hiermee om te gaan is: alles in het licht brengen. Dus: belijden aan God en aan een paar betrouwbare mede-christenen. En in het licht hóuden. Eerlijk blijven over je zwakheden. Zodat God zíjn kracht kan laten zien in mijn zwakheid. Maar wat nu als ik dus zo'n grote leider ben? Ik kan wel duizend redenen bedenken om het dan maar voor me te houden. Met als uiteindelijk gevolg dat ik zal vallen. Onherroepelijk.

Ook post-evangelisch reiziger Matthijs heeft een aantal boeiende gedachten hierover. Zie zijn weblog voor een vervolgverhaal over pastor John, en de uitleg daarbij.

Binnenkort wat gedachten over 'wat moeten we daar nou mee?

Soms schrijf je een reactie die qua inhoud en omvang ook een blogpost zou kunnen zijn. Ik lees blogs van een aantal Nederlandse en buitenlandse reisgenoten en het is leuk om te zien hoe je van blog naar blog kunt hoppen om een interessante discussie te volgen. Ik plaats mijn comment op een posting van Martijn integraal hier, maar voor deelname aan de discussie verzoek ik je om naar het blog van Martijn te gaan - dan blijft het overzichtelijk. Indirect is mijn comment ook een reactie op een eerdere posting van medeblogger Boele, want ik voelde me om de een of andere reden aangesproken door het woordenpaar vrijspraak < > veroordeling ;-)

Je kunt onderstaande gedachten ook instemmend, onverschillig of afkeurend lezen zonder de hele discussie te volgen, maar ik raad je aan om toch wat te klikken op de namen van genoemde reisgenoten. Zie mijn blogroll hiernaast.

Zonde is de kloof tussen God en mensen - hoe je het wendt of keert. Jezus heeft die kloof gedicht en Willem maakte er een aardige animatie van -die jij (= Martijn) hier even geleend hebt. We moeten het probleem van de zonde erkennen en benoemen, te beginnen in ons eigen leven. We zijn onderdeel van het probleem en dragen de gebrokenheid (ook na een eventuele spectaculaire bekeringservaring) in ons lijf en leven mee. We mogen niet de indruk wekken dat de problemen de wereld uit zijn nadat we ‘bij het kruis zijn neergeknield om genade te aanvaarden’. Dat is het begin van onze geestelijke reis achter Meester Jezus aan (en een noodzakelijk vertrek- en/of keerpunt).
Natuurlijk is de vraag: wat versta je onder zonde? Sommige mensen denken direct aan seks - en dat zegt misschien veel over die mensen. Anderen denken aan geweld of diefstal. Maar de kern is: een leven leiden zonder erkenning van God en zijn vrije genadeaanbod en daardoor je levensdoel (God leren kennen door zijn Zoon, Woord en Geest) mislopen. De effecten van zonde in algemene zin duid ik graag aan met gebrokenheid. Als ‘wounded healers’ mogen wij meewerken aan het herstelproces, maar zonder de boodschap geweld aan te doen of te versmallen tot simplificaties die in hun eenvoud onjuist of zelfs leugenachtig zijn. De diagnose van het probleem zonde (vergeving versus schuld; vrijspraak versus veroordeling; bevrijding versus gebondenheid; opstanding versus dood en ga zo maar door) zegt ook veel over de diagnost - daar heeft Boele een belangrijk punt te pakken. Maar ik denk dat het semantisch is: zonde en gebrokenheid doen zich voor in veel verschijningsvormen en het heil (heelmaking) van Christus strekt zich uit naar heel de mens en heel de schepping.
Dit is wat mij betreft de kern: we mogen de boodschap van het bevrijdende evangelie niet versmallen tot een gratis en strikt persoonlijk entreebewijs voor de eeuwigheid. We kunnen niet liefdevoller of rechtvaardiger zijn dan God, die liefde en rechtvaardigheid IS. Versmallen we zijn rijke boodschap, dan doen we Hem en onze medemensen te kort. Tegelijkertijd ontkom je er niet aan dat je in de verkondiging steeds een bepaald aspect zult benadrukken. Hier is evenwicht van belang.

Uit de lucht.

From the sky.

© Casper Fioole

Recht tegenover mijn huis.

Frauduleuze praktijken dus. En dat van een Heilige Kerk! In de reportage kwam de burgemeester van Rome aan het woord maar toen hij over deze praktijken – waar hij manifest van op de hoogte was – aan de tand werd gevoeld, liet hij de opname bruusk stopzetten.

De opbrengsten van het uitbaten van die hotels zou – nog steeds volgens de burgemeester – naar ‘goede doelen’ gaan. Wellicht was hijzelf één van die ‘goede doelen’. Slechts een schamele 8% zou trouwens effectief aan goede doelen worden besteed. Waar de rest dan wel heen gaat, blijft een open vraag. Bij mijn weten heeft de paus geen zakken in het pauselijke gewaad. Maar geen nood, de Kerk weet echter immers altijd raad en zeker wanneer het om geld gaat.

Bij dit alles blijft het voor mij eens te meer een enorm raadsel waarom de dag van vandaag nog altijd miljarden mensen in diezelfde frauduleuze kerk blijven geloven en de paus als een heilig man beschouwen.

De rijkdom van de Kerk tart elke verbeelding. Al mogen sommigen zoals ik dan nog twijfelen of de paus als heilig – wat is dat trouwens, 'heilig'? - moet worden beschouwd, rijk is hij . Dat heeft niets meer met geloven te maken, dat is gewoonweg een feit.

Maar fraude en oplichterij horen ongetwijfeld niet thuis in het rijtje door de kerk opgestelde zonden. En op een aanpassing van die lijst hoeven we niet te wachten.

Http://politiek.wordpress.com

Zuivert het oude zuurdeeg uit, opdat u een nieuw deeg bent; u bent immers ongezuurd. Want ook ons pascha, Christus, is geslacht.
1 Korintiërs 5:7

Misschien ken je wel die tekst uit de Bijbel waar God zegt: 'Weest heilig, want Ik ben heilig' (1 Petrus 1:16). De bedoeling daarvan is: Leef op een manier die past bij God. God is heilig, dus leef zelf ook heilig. Maar het wonderlijke van de tekst uit 1 Korintiërs 5:7 is dat Paulus daar eigenlijk zegt: 'Wees heilig, want jullie zijn heilig!'

Zuurdeeg is hier een beeld van iemand die in de gemeente in zonde leeft. In vers 5 zegt Paulus: 'Weet u niet, dat een beetje zuurdeeg het hele deeg doorzuurt?' Zonde in de gemeente is dus besmettelijk. En in vers 8 heeft hij het over 'zuurdeeg van slechtheid en boosheid'. Dat moeten we dus wegdoen. De gemeente moet heilig zijn.

Nu gebruikt Paulus bijzondere logica om dit duidelijk te maken. Hij zegt namelijk dat de gemeente ongezuurd is. Ja maar ... als dat zo is, dan hoeft er toch niets verwijderd te worden? Of andersom: Als er zonde is, hoe kan Paulus de gemeente dan ongezuurd noemen? Of als je het op jezelf betrekt: ben jij, als christen, nu heilig of niet?

Het mooie en bijzondere is dat God de gemeente, en jou ook als je gelooft, in Christus ziet als ongezuurd, ook al ben je dat niet. God rekent namelijk niet met wat wij van onszelf zijn en met hoe wij leven, maar met wie wij in Christus zijn en met wat Hij deed. Als je gelooft mag je weten dat Christus' volmaaktheid op jouw rekening is overgeboekt en dat jouw zonde op zijn rekening is overgeboekt (2 Korintiërs 5:21). Op jouw rekening staat nu ruim voldoende saldo, zonder dat je daar ook maar iets voor hebt gedaan. Dat heeft Christus namelijk voor jou verdiend. En met jouw zonde is afgerekend aan het kruis op Golgotha. Daar heeft Hij voor jou betaald. En daar rekent God mee. Dat is beslissend. Dus ja, in Gods ogen zijn wij heiligen.

Maar niet omdat wij zo goed zijn. Kijken we naar onszelf dan zijn we helemaal niet zo heilig. Want intussen leven wij niet volmaakt. We maken fouten en struikelen. Als we een zonde hebben mogen overwinnen, dan ontdekken we weer meer vuiligheid in ons. We moeten oorlog voeren tegen de zonde die in ons woont (Romeinen 7:20, Romeinen 8:13). Er is sprake van een strijd tussen 'vlees en geest' in ons (Galaten 5:17). We worden opgeroepen om het oude zuurdeeg te verwijderen. Dat is meestal pijnlijk. Het gaat er soms heftig aan toe, soms winnen we, soms verliezen we terrein, soms vallen we, maar beslissend is of we weer opstaan en blijven vechten. Want de overwinning staat vast. De beslissende slag is door Christus gewonnen!

Door de blik gericht te houden op Christus, en te kijken naar wat Hij gedaan heeft en naar wie Hij voor ons is, worden we veranderd naar zijn beeld (2 Korintiërs 3:18, Hebreeën 12:2). Zo word je, wie je - in Christus - bent.

Zo ook u, rekent het ervoor ten opzichte van de zonde dood te zijn, maar voor God levend in Christus Jezus.
wij (...) weten, dat onze oude mens met Hem gekruisigd is (...)
Romeinen 6:11 en 6

Laat dan de zonde niet regeren in uw sterfelijk lichaam om aan zijn begeerten te gehoorzamen.
Want de zonde zal over u niet heersen;
Romeinen 6:12 en 14

(...) stelt nu zo uw leden in slavernij van de gerechtigheid (...)
En vrijgemaakt van de zonde bent u slaven van de gerechtigheid geworden.
Romeinen 6:19 en 18

(...) doet de Heer Jezus Christus aan (...)
Want u allen die tot Christus bent gedoopt, hebt Christus aangedaan.
Galaten 3:27 en Romeinen 13:14a

(...) wijdt geen zorg aan het vlees om aan begeerten te voldoen.
Maar zij die van Christus Jezus zijn, hebben het vlees met de hartstochten en de begeerten gekruisigd.
Romeinen 13:14b en Galaten 5:24

Aangehaalde teksten geciteerd uit de Telos NT vertaling

Het boekje Waarom moest Jezus sterven? van John Piper is daarbij een mooi hulpmiddel. Hij heeft daarin 50 redenen, of beter gezegd: bedoelingen, van het lijden en sterven op een rijtje gezet. (Als je het engels machtig bent, dan kun je dit boekje hier gratis lezen.) Hieronder de eerste reden die John Piper beschrijft:

Christus leed en stierf...
om de toorn van God op zich te nemen

Christus heeft ons vrijgekocht van de vloek van de wet door voor ons een vloek te worden, want er staat geschreven: Vervloekt is ieder die aan een hout hangt
Galaten 3:13

Hem heeft God openlijk aangewezen als middel tot verzoening, door het geloof in Zijn bloed. Dit was om Zijn gerechtigheid te bewijzen met het oog op de vergeving van de zonden die tevoren hadden plaatsgevonden onder de verdraagzaamheid van God.
Romeinen 3:25

Hierin is de liefde, niet dat wij God lief hebben gekregen, maar dat Hij ons liefhad en Zijn Zoon zond als verzoening voor onze zonden.
1 Johannes 4:10

Als God niet rechtvaardig was, zou het lijden en sterven geen vereiste zijn geweest voor Zijn Zoon. En als God niet liefdevol was, zou Zijn Zoon niet de bereidheid hebben gehad om te lijden en te sterven. Maar God is zowel rechtvaardig als liefdevol. Daarom is Zijn liefde bereid te voldoen aan de eisen van Zijn rechtvaardigheid.

Gods wet eist: 'Daarom moet u de HEERE, uw God, liefhebben met heel uw hart, met heel uw ziel en met al uw kracht' (Deut. 6.5). Maar wij houden allemaal meer van andere dingen. Dat is dus zonde: God onteren door niet Hem op de eerste plaats te laten komen in ons leven, maar andere dingen en dat we daar ook naar handelen. Daarom staat er in de Bijbel: 'Want allen hebben gezondigd en missen de heerlijkheid van God' (Rom. 3:23). Wij verheerlijken datgene waarvan we het meest genieten. En dat is niet God.

Zonde is niet iets onbeduidends, omdat we niet zondigen tegen een onbeduidende Koning. Hoe hoger de status van de beledigde persoon, des te ernstiger de belediging. Het is beneden Zijn waardigheid wanneer we de Schepper van hemel en aarde niet oneindig veel respect, bewondering en trouw tonen. Wie Hem niet liefheeft, maakt zich niet schuldig aan een onbeduidend vergrijp, maar aan verraad. God wordt erdoor te schande gemaakt en menselijk geluk wordt erdoor kapotgemaakt.

Omdat God rechtvaardig is, kan Hij deze zonden niet bedekken met de mantel der liefde. Ze wekken bij Hem een heilige toorn op. Ze moeten bestraft worden. 'Want het loon van de zonde is de dood' (Rom. 6:23). 'De ziel, die zondigt, die zal sterven' (Ezech. 18:4).

Er rust een heilige vloek op alle zonden. Die niet bestraffen, zou onrechtvaardig zijn. De vernedering van God zou erdoor onderstreept worden. De wereld zou dan in wezen geregeerd worden door een leugen. Daarom zegt God: 'Vervloekt is wie de woorden van deze wet niet bevestigt door ze ook te doen!' (Gal. 3:10; Deut. 27:26).

Maar de liefde van God berust niet in de vloek die alle zondige mensen boven het hoofd hangt. Het schenkt Hem geen voldoening blijk te geven van zijn toorn, hoe heilig die ook is. God stuurt Zijn eigen Zoon om Zijn toorn weg te nemen en de vloek te dragen voor iedereen die zijn vertrouwen stelt op Hem. 'Christus heeft ons vrijgekocht van de vloek van de wet door voor ons een vloek te worden' (Gal. 3:13).

Het woord 'verzoening' (Rom. 3:25) verwijst naar het wegnemen van Gods toorn door er iets anders voor in de plaats te stellen. God voorzag daar Zelf in door Jezus Christus te zenden als plaatsvervanger. Christus haalt niet slechts een streep door de toorn; Hij laat die op Zichzelf neerkomen in plaats van op ons. Gods toorn is rechtvaardig; ze werd uitgegoten, niet weggenomen.

Laten we ons ervoor hoeden dat we God niet serieus nemen of Zijn liefde bagatelliseren. We raken pas diep onder de indruk van Gods liefde voor ons als we ons rekenschap geven van de ernst van onze zonden en de rechtvaardigheid van Zijn toorn. Daar staat tegenover dat, wanneer we uit genade beseffen hoe onwaardig we zijn, we dankzij het lijden van Jezus kunnen zeggen: 'Hierin is de liefde, niet dat wij God lief hebben gekregen, maar dat Hij ons liefhad en Zijn Zoon zond als verzoening voor onze zonden' (1 Joh. 4:10).

John Piper, Waarom moest Jezus sterven?, blz. 23-25.

In Efeze 5:1 kan je lezen dat Paulus aanmoedigt om "navolgers" te zijn van God. Heel indrukwekkend wanneer je dat woordje in het Grieks gaat opzoeken. Het spreekt over imiteren. Kijken op God en Hem nadoen. (klinkt een beetje zoals Jezus). Vertellen we niet tegen mensen dat Jezus ons grote voorbeeld is? Vertellen we niet in onze preken dat we Zijn voorbeeld moeten volgen? Nochtans doen we dat niet.

Verscheidene malen vermaant Jezus Zijn discipelen vanwege hun kleingeloof en/of ongeloof. Hij is niet helemaal bij met hun ingesteldheid en hun handelen. Ze moeten leren om op de Vader te kijken en niet afhankelijk te zijn van de situatie. We zien hoe Petrus bijvoorbeeld door het water zakt wanneer hij naar de omstandigheden kijkt in plaats van op Jezus te kijken. Waar is ons voorbeeld?

Hoe spreekt Jezus?

Even verder over de genade.

• Jezus werd arm zodat wij rijk zouden zijn. (2 Corinthe 8:9)
• Hij is gestorven zodat wij eeuwig zouden leven. (Johannes 3:16)
• Hij heeft onze ziekten gedragen zodat wij gezond zouden zijn. (Matteüs 8:17 - 1 Petrus 1:24)
• Hij heeft onze zonden gedragen zodat wij gerechtvaardigd zouden zijn. (Matteüs 8:17)
• Hij is een vloek geworden zodat wij niet meer onder de vloek zouden zijn. (Galaten 3:13)

Dat is de genade waaronder we leven. God heeft de vloek opgehoffen. We kunnen die aannemen of gewoon aan de kant laten liggen. Je kan zelf kiezen. Je moet weten dat je voor die genade niet kan werken. Ze is volledig gratis. Je leeft in die genade en stelt ze te werk.

Stel dat je uit de gevangenis komt, dan krijg je vrijlatingspapieren mee. Stel dat er iemand op je af komt en zegt; "Hé, makker, gij moet in de gevangenis zijn". Wat doe je dan? Je laat hem je officiële papieren zien die zeggen dat je vrij bent. Wat moet je ervoor doen? Smeken dat je je vrijheid mag behouden? Maar nee... Leef. Je moet niets doen wanneer je die papieren ontvangen hebt. Je bent vrij. 't Is al. Je kan er niets aan toevoegen en anderen hebben geen recht om je om te praten of in twijfel te brengen. Wanneer ze dat wel doen dan wrijf je het hen maar eens goed in dat je vrij bent. Jawel, zo is dat.

Toen Jezus gestorven was is er vanalles veranderd. De vloek is opgehoffen en alles wat er aan vasthangt.

Wanneer je naar Paulus kijkt dan merk je dat hij een beetje mist. Nee, nee, nee, Paulus was echt niet perfect en dat laat hij hier wel even zien. God zegt duidelijk dat wanneer je Zijn woord hoort en het doet dat je onder de zegen zou zijn en dat genezing en voorspoed bij je zouden zijn. (zie oud en nieuw testament). Het was de hoogmoed van Paulus die de splinter veroorzaakte. God wijst Paulus op het feit dat "Zijn genade" genoeg is. Je moet niet smeken of hopen of werken verrichten. Neen, je moet gewoon aanvaarden dat Jezus gesorven is. Wanneer je dat snapt dan zal je merken dat juist in de zwakheid en de dankbaarheid naar God toe zegening ligt. Je leeft gewoon, bouwt een relatie met God op en houdt God op de eerste plaats want Hij is de oprichter van de genade.

Weer even naar Jezus. Jezus leefde volledig in die afhankelijkheid en genade van Zijn Vader. Hij wist wat kon en niet kon. Zag je Jezus ooit panikeren? Ooit janken en bleiten om een stukje brood te krijgen? Ooit horen zeggen... "het zal misschien God's tijd niet zijn, kijk maar eens naar Job"... Heb je het Hem ooit zien doen? Nee, toch...

Wordt vervolgd...

Ik denk dat hij gelijk heeft. Ik noem wat punten uit het verslag. Hij stelt eerst vast dat mensen in de kerk de neiging hebben bezig te zijn met waarheden in plaats van met dé Waarheid:

„Het focussen op dé Waarheid, dat is de persoon Jezus Christus, is minder vrijblijvend. Want alleen de band met Christus heeft een vrijmaking tot gevolg.” Alle vragen over identiteit concentreren zich hier, zei hij. „Die identiteit is niet statisch maar dynamisch, vanwege de steeds te vernieuwen band met Christus.”

Vervolgens stelt hij dat 'het denken dat de waarheid bij de gereformeerd vrijgemaakten automatisch veilig is' de grootste bedreiging is. Hij analyseert:

„Ook in de kerk draait het te veel om de mens. Dat is de reden dat de zonde niet gepeild wordt en de verzoening niet begrepen. Termen als zonde en schuld worden weliswaar genoemd, maar ze liggen zo ver van het moderne gevoel verwijderd dat niet echt beseft wordt wat ze inhouden.”

Prof. Te Velde noemde het veelbetekenend dat sinds de jaren tachtig de term gebrokenheid in zwang kwam, ten koste van de term zonde. „Dat sluit aan bij de moderne trend. Wij willen graag naadloos zalig worden.”

Dit zijn dingen die ik herken. Ik kom het tegen in artikelen over bijv. pastoraat. Ik denk dat het een tegenreactie is op een tijd waarin de GKV bestempeld kon worden als heel rechtlijnig en zakelijk. Uiteraard moeten we liefde hebben voor onze medemens en niet zakelijk met anderen omgaan. Maar de vraag die we ons telkens moeten stellen is: Wat is échte liefde? Laten we ons daarbij leiden door ons gevoel of door de waarheid van Gods Woord?

Het is heilzaam de zonde ook echt zonde te noemen. Dat is juist échte liefde. Echte liefde kan niet zonder de waarheid. Het is niet verkeerd als mensen schrikken als ze horen dat ze op een heilloze weg zitten. Een arts moet het je ook eerlijk zeggen als je ernstig ziek bent. Het zou wreed zijn als dat niet zou gebeuren.

Te Velde gaat vervolgens ook in op het gezag van de Bijbel:

Net als de waarheid is ook het gezag van de Bijbel niet automatisch veilig in de Gereformeerde Kerken vrijgemaakt, zei hij. „De neiging bestaat om lastige zaken in de Bijbel gauw en zo gemakkelijk mogelijk te omzeilen. Oppervlakkig gezien lijkt dit niet zo te zijn.” De hoogleraar is echter bang dat er sprake is van twee lagen.

„In de officiële leer kunnen de zaken recht overeind gehouden worden, terwijl het bij veel kerkgangers al heel anders leeft. Ook in de kerk heerst een sterk doorgevoerd individualisme. Ieder wil zijn eigen gang gaan. Het gezag van en de leer aangaande de kerk kan men maar moeilijk aanvaarden. Wij als vrijgemaakten zijn meer geïnfecteerd door de geest van onze tijd dan we denken.”

Dat is iets dat ik me ook persoonlijk wil aantrekken. Ook ik adem elke dag de lucht in van een postmoderne manier van denken en leven. Welke infecties heb ik ondertussen opgelopen en moet ik belijden aan God? Ook hier geldt dat we ons moeten laten gezeggen en vormen door Gods Woord, dat heilzaam is en écht leven geeft:

HEERE, maak mij Uw wegen bekend,
leer mij Uw paden.
Leid mij in Uw waarheid en leer mij,
want U bent de God van mijn heil;
U verwacht ik de hele dag.
Psalm 25:4-5 HSV